Amis napisał/a:Olinka napisał/a:Kiedy umarł mój tata długo nie umiałam się z tego otrząsnąć (to było półtorej roku temu, tydzień po moich urodzinach), zawiedli ludzie, którzy nie udzielili mu pomocy. Mógł żyć, tak wielu rzeczy nie zdążyłam Mu jeszcze powiedzieć...
Wspólczuje,bo mieć żal do losu a żal do ludzi to ewidentna różnica-zawsze to gdyby...i już nic juz cisza,juz nic
Wiesz, wiele razy usiłowałam sobie wyobrazić tę chwilę kiedy odchodził, jak bardzo potrzebował pomocy, która... nie nadeszła. Zastanawiłam się czy go bolało, czy trwało długo, ja tego nie wiem i niestety już nigdy się nie dowiem. Wiem, że musiał poczuć się opuszczony. Ta myśl bardzo długo spędzała mi sen z powiek i tak naprawdę jest tak do dzisiaj. bardzo wiele Mu zawdzięczam, zawsze kiedy tego potrzebowałam otaczał mnie swoim silnym ramieniem i dawał poczucie prawdziwego bezpieczeństwa. Nie potrafił mówić, że kocha, ale ja to przecież czułam, widziałam w Jego oczach do ostatnich dni, nie potrafię sobie wybaczyć, że się nie pożegnałam, przez te 15 lat odkąd z Nim nie mieszkałam dwa razy w życiu wychodząc z domu po wizycie u rodziców nie pożegnałam się, ten drugi był niestety tym ostatnim... Strasznie jest mi z tym ciężko, choć z czasem coraz bardziej oswajam się z tą myślą.
Wiesz Olinko kiedy Buri umierał mi na rękach miałem żal do Boga ,do siebie że nie mogę mu pomóc ale wiem że teraz jest w lepszym świecie i jak powiedział Tomek jest ze mną cały czas jak wtedy czasem czuję jego obecnośc ![]()