skoro już wszyscy krzyczą, obrażają, odchodzą... to ja powiem tak coś od siebie, z perspektywy, spoza konfliktu... ja mam wystarczająco dużo krzyku, utyskiwań, niepewności, złości, rozżalenia i oskarżeń w domu, myślałam, że tu się od tego choć na chwilę oderwę i tak było przez pewien czas... ale jeśli i tu i w domu mam patrzeć na kłótnie, to niestety ja spasuję... jest mi ogromnie przykro, że tak się dzieje... czy na prawdę musimy sobie podnosić ciśnienie w miejscu, które tego przecież od nas nie wymaga, ani jakoś nie wymusza tak jak w prawdziwym życiu? jestem tu krótko, nauczono mnie, by nie wtrącać się w nie swoje sprawy i nadal głupio jest mi to robić. Cóż.... wystarczająco dużo przykrości mam w rzeczywistości, tak jak i wielu z was... po co niszczyć coś, co przecież mogło być pewnikiem, symbolem, miejscem, w którym odnajdziemy spokój, zrozumienie, pocieszenie, radę i uśmiech... nie wiem... ale może jestem jeszcze "zbyt gówniarzowata", jak to mówi wiele starszych osób, by zrozumieć...
I tak do tej pory właśnie było i stąd ta moja rozpacz kiedy widzę jak nam się to wszystko sypie, coś na co pracowałam tyle miesięcy, to miejsce było azylem, oazą spokoju i wsparcia... Masz Asieńko w 100% rację! ![]()
