evik35 napisał/a:A wiecie,ze dzieci to doskonale widza?Doskonale zdaja sobie sprawe,kto jest nauczycielem z powolania.I doceniaja,nawet jak jestes najgorsza pila,ale ich szanujesz i traktujesz na powaznie,odplaca tym samym 
Zgadzam się całej rozciągłości - jak zaczęłam uczyć, dochodziły do mnie słuchy, że wymagam, a wcześniej były laby, najstarsze klasy próbowały się buntować (gimnazjum). Nie było lekko, trzeba było trochę nerwów stracić, ale potem było coraz lepiej - poznawaliśmy się, wiedziałam jak podejść do określonych klas, uczniów, gdzie trzeba jednak poważniej, a gdzie można więcej pożartować, odpuścić, przymknąć oko..
A moje takie bezcenne odczucie, to podobnie jak u Was, późniejsze opinie, że doceniają, bo chciało się dla nich dobrze, bo się nauczyli, zrozumieli i pozostało z nimi na dłużej. Oczywiście mówię o tych, którzy się interesowali, a Ci, co nic im się nie chce - próbowałam zaszczepić podstawy, by na ile im odpowiada, opanowali podstawy, a dali innym rozwijać zainteresowania na spokojnej lekcji. Myślę, że dogadywaliśmy się. Teraz podobno znów - niech żyje leserowanie
Trochę przykre, bo człowiek się postarał, wybierał podręczniki ciekawe, które dużo pomagały, ale cóż, już mnie tam nie ma.
A powiem Wam, że do tej pory dostaję wiadomości, czy maile od uczniów, którzy już na studiach. Na ulicy przywitają się, oczywiście nie wszyscy ;P , ale Ci, którzy coś chcieli wynieść z naszych lekcji. Nie było zawsze różowo, trzeba było sobie wyrobić poszanowanie i spokojną pracę, ale uważam, że jak wymagasz określonych rzeczy i przede wszystkim dajesz to od siebie, to jest dobry krok do pozytywnej współpracy
Dodam od siebie, że nie rozumiem tego, co się dzieje obecnie (już po moich studiach), ten ogólny brak szacunku, tzw. bezstresowe wychowanie (na zachodzie próbują się z tego wycofywać), bo przecież nie można tylko brać i oczekiwać bez obowiązków, bez dostosowywania się do reguł.
Myślę, że dużo przez to ten zawód traci i nie zrozumcie mnie źle - nie jestem za swego rodzaju bezkarnością nauczycieli, co
miało miejsce w PRL, ale za warunkami do normalnej pracy, w sensie więcej narzędzi, więcej szacunku,a nie sama biurokracja, papierki, projekty, za którymi gubi się idea nauczania. Oczywiście od siebie też trzeba dać dużo - zaangażowanie, pasję, chęć pomocy i poświęcania wolnego czasu 