Dzień dobry! 
Żeby nie marudzić to nic o sobie dziś nie napiszę
.
Amis napisał/a:Witajcie,
ja jak zwykle trochę egoistycznie bo o sobie- u mnie pogoda może być,dziecię najstarsze jeszcze nie wróciło z wekendu zakochana wiadomo!
mała trucicielka 13 latka dziś miała dobry dzień i przyjeła z akceptacja mój wybór dotyczący tampek-szok!!!!!
i do tego sie jej podobają -drugi szok!!!
mój maluszek wczoraj przywitał mnie po powrocie z pracy takim uśmiechem ,ze wart był fortunę...
w domu ogólnie powolutku spokojnieje ...są małe chmury ale ...jest ok
mam jeden problem ale z nim to udam sie w inne miejsce naszego forum.
tak wiec całuje pokolei wszystkich i życze dobrego dnia -postaram się olinozaglądac częsciej 
Amis, oj tak, koniecznie tu zaglądaj!!! 
Czyżby Twoje najstarsze dziecię nie miało już szkoły? Coś chyba nie w temacie jestem, ale jeśli tak to wybacz
. Widzisz, mój syn też mnie wczoraj zaskoczył, bo miał całą księgę życzeń odnośnie urządzenia swojego pokoju, a ostatecznie stwierdził, że mama ma zdecydować, wtedy na pewno będzie ładnie
. Może więc ten wiek nie jest taki straszny, co? 
I coś Wam jeszcze opowiem, to tak w nawiązaniu do bezcennego uśmiechu maleństwa Amis na widok mamy (tak, wiem, bezcenne
)
Kiedy mój maluszek dopiero zaczynał chodzić i mówić, ja kończyłam jeszcze studia, więc z reguły w weekendy był pod opieką męża, który, nie mogę powiedzieć, zajmował się nim super, na tyle super, że ja ze spokojną głową wyruszałam z domu. I tak pewnego razu wracając sobie wieczorem do domu, po drodze zdążyłam jeszcze zrobić jakieś małe zakupki, więc wchodzę do mieszkania z reklamówką w ręku, a ten mały szkrab, ledwo potrafiąc, wybiegł prosto do drzwi, cały rozpromieniony na mój widok i mówi radośnie (mówi to za dużo powiedziane, bo to były dopiero początki): ,,Ooo! Mama mniam, mniam, tata nie dzidzi mniam, mniam". Mówię Wam, położył mnie tym na łopatki
. Okazało się, że mój mąż tak zajął się jakąś tam swoją pracą, że zapomniał, że dziecku trzeba dać jeść
.
Boniu, przepraszam, że zapytam, ale czy te sytuacje, które mają miejsce są tak w 100% bezpodstawne? Jeśli tak to powiem Ci, że ja na Twoim miejscu zrobiłabym wszystko, żeby mąż mógł poczuć się komfortowo, nie znam Was, ale wiem, że przeważnie takie lęki i obawy mają jakieś uzasadnione podłoże. Czasem wywołuje je bezpośrednie zachowanie partnera, a czasem są to własne wewnętrzne kompleksy, czy też poczucie niskiej wartości. Wtedy w człowieku budzi się zazdrość, poczucie zagrożenia, a każda inna osoba (w szczególności ta miła i uprzejma) zostaje potraktowana jak rywal. To nie są łatwe sytuacje, tym bardziej, że naprawdę potrafią zrujnować codzienność, ale właśnie dlatego należy po prostu dużo rozmawiać ze sobą, dbać o związek, no i rzecz jasna po prostu się wspierać.