Shelly_ napisał/a:Trzydziestodwulatka, która jest sama, ma wrażenie, że matka zdominowała jej życie, ją, ciężko jej zacząć własne życie, wyprowadzić się z toksycznego domu, za to coraz łatwiej sterować uczuciami poprzez jedzenie. Jestem zmęczona stałą kontrolą, wiem ze mogę się wyprowadzić, ale nie umiem. Ot, całą ja. Mam niepełnosprawną siostrę, której się wstydziłam, i chyba nadal wstydzę. Stanowi zaporę, dla rodziców jest jasne, że mam się nią zająć. Chcą abym natychmiast miała męża i dzieci, oczywiście mam mieszkać w tym domu, im pomagać przy siostrze i mąż mój również ma być ideałem jakiego oni sobie wymarzyli. Nie wiedziałam co chcę robić w życiu, studiowałam polonistykę, po 3 latach stwierdziłam, że to nie to, poszłam na ratownictwo, gdzieś tam w międzyczasie pojawiła się myśl o mundurze. Poszłam na rok na ratownictwo, wkurzał mnie wykładowca od głównego przedmiotu, wyraźnie mnie nie cierpiał. Dziś wiem, ze idę złożyć dokumenty do mundurowych. W dokumentach zaznaczyłam, że jakby co chcę pracować w innym województwie. Bardzo chcę zdać egzaminy, wyjechać do szkoły na kilka miesięcy i odpępowić rodziców od siebie. Przynajmniej w ten sposób się ich pozbędę na jakiś czas i ich wiecznej kontroli. Czuje się nadal jakbym miała ze 20 lat, taka jeszcze niezbyt dojrzała dorosła, której rodzice mówią jak ma żyć. Jestem na siebie zła, nie jem. Jestem zła na nich, ryczę i znów biorę garść tabletek.
Może was to nie interesuje, ale gdzieś musiałam się wygadać...hmm, pewnie nas interesuje. Skoro kilka osób się wypowiedziało. Dziwi jedno - masz 32 lata i nadal pod pieczą rodziców. A studiowałaś... Nie wiem, co radzić. Ciśnie się - weź się w końcu za siebie. Ale to nie zawsze wygląda jak łatwo się mówi. Bądź z nami, popisz więcej, a nuż znajdzie się tu ktoś, kto wyjaśni twoje myśli.
Dokładnie tak, mnie też poraża myśl, że osoba dorosła jest tak bardzo niesamodzielna i ubezwłasnowolniona, bezsilna i zrozpaczona, a jednocześnie dalej w to brnie. Shelly, to absolutnie nie jest złośliwość, ale spojrzenie osoby, która patrzy na to z boku. Ja życzę Ci jak najlepiej, więc zostań, a postaramy się jakoś to myślenie wyprostować. Czasem na pewno nie będzie łatwo, ale przecież nikt nie obiecywał, że będzie, prawda? Gorzej jak jest teraz już chyba być zresztą nie może...
