Boniu, i bardzo dobrze, jeśli masz potrzebę się wygadać to wyrzuć to z siebie, czasem trzeba, emocje nie powinny się kumulować, bo będą w Tobie rosnąć.
To smutne, że w takich chwilach jakie przechodzisz dzisiaj czujesz się z tym w domu sama. To ciężka próba dla Was, dla Waszej rodziny. Widzisz, już sam fakt, że jesteś tutaj, jest Ci to potrzebne, ale Mąż ma to za złe jest przykry. Czasem mam wrażenie, że siedząc w domu jest to Twój jedyny kontakt ze światem, coś co powala Ci nie zwariować, chcesz zrozumieć, ale jest Ci trudno i jest to oczywiście zrozumiałe. Rzeczywiście moim zdaniem ważne są rozmowy, spokojne i rzeczowe, bez oskarżania się, pretensji (żeby nie musiał się bronić), powinnaś powiedzieć czasem wprost jak Ci z tym ciężko, jak bardzo Go potrzebujesz, jak potrzebujesz Jego wsparcia, zrozumienia. Wtedy dopiero możesz mieć żal, że wiedział, ale nic z tym nie zrobił. Przytulam...
Miriam, nie zrozumiałaś mnie chyba do końca. Mój mąż jest mi przyjacielem, jest najbliższą mi osobą, wie o mnie najwięcej i najwięcej widział, najwięcej razem przeszliśmy, jest mi dziś ogromnym wsparciem, ale żaden człowiek na tej ziemi nie jest w stanie zapewnić pełni, zaspokoić potrzebę rozmowy i kontaktu z drugim człowiekiem. Podam przykład, od pewnego czasu pociąga mnie psychologia, Jego nie interesuje zupełnie, ale choć na ten temat ze mną rozmawia On może mnie tylko wysłuchać, coś wtrącić, ale nie mogę go przecież zmuszać do ciągłego wałkowania tego tematu. I dlatego ,,od psychologii" jest ktoś inny. Gdyby mąż mnie ograniczał nie mogłabym tańczyć, a jednak mogę i robię to z kimś innym, nie męczę Go Netkobietami, żeby nie zamęczyć
, a w zamian mam kogoś z kim o tym rozmawiam, a jest stąd, podobnie jak Wy jesteście, z kimś innym rozmawiam o ciuchach, z kimś innym o czymś tam jeszcze. Mąż nie wiem jak byłby bliskim człowiekiem nie będzie jedynym w moim życiu, a gdybym wszystkie swoje potrzeby na nim skupiła byłoby ciężko i tak naprawdę byłoby to zwyczajnie chore. Każdy musi mieć jakąś odskocznię, kawałek własnego świata, prawda? Wtedy dopiero ja odczuwam tę cudowną pełnię, ale nie wylewam frustracji na męża jeśli czegoś nie rozumie czy nie podziela.
Co do 13-ego... Bardzo lubię piątki-13ego, nawet ślub cywilny bardzo chciałam mieć takiego dnia, niestety musielibyśmy jakieś 5 m-cy dłużej czekać, więc ostatecznie stanęło na czwartku
. Ale ja jestem przekorna, jak wszyscy, że ,,be" to ja na odwrót
.