Witajcie! 
Ja też dziś rano czytałam Wasze wczorajsze posty i widzę, że dotykają Was straszne problemy, tak jak Evelik napisała każdy z nas niesie jakiś własny ciężar, to smutne i przygnębiające, a z drugiej strony pozwala nabrać dystansu do własnych przeżyć i spraw.
Beatko, Twoje posty są wręcz dramatyczne, pełne bólu, bezradności. Ogromnie Ci współczuję, ale i rozumiem przez co przechodzisz. Ty powinnaś jednak ze wszystkich sił chronić dziecko, ona jest zbyt mała, żeby brać udział w takich scenach, dla niej powinnaś być silna i choćby przy niej nie pozwalać sobie na takie chwile słabości- ale nie uciekać od tematu, rozmawiać, zapewniać, tłumaczyć. Ja miałam to szczęście, że kiedy w moim domu rozgrywał się dramat w tym czasie były ferie, a syn przebywał u babci, dzięki temu miałam kilka dni, żeby otrząsnąć się z szoku, a dzięki temu małemu oszczędziłam tych przykrych i dramatycznych wręcz przeżyć. Wiem, że dziecku w takich chwilach świat wali się na głowę, ono wręcz zaczyna doszukiwać się winy w sobie, a tej winy tam przecież nie ma.
Sandro, Samotna przytulam Was mocno, jesteście silne, ale każdego w końcu złamie ciężar beznadziei dnia codziennego, jest mi o tyle przykro, że w Waszych słowach jeszcze kilka dni temu słychać było optymizm. Ech...życie.
Olciu, nasz dobry duszku
, widzisz, już choćby takie zwykłe rozmowy na skypie pomagają Ci się otworzyć na ludzi, pozbyć blokady, nabrać pewności siebie. Przecież Ty jesteś fantastyczną kobietą, a jedyne z czym musisz walczyć to z brakiem tej wiary w siebie. Przesyłam buziaki :*.
Amis, jak zwykle się z Tobą zgadzam. Faceci pozbawieni balastu troskliwych i opiekuńczych mam świetnie sobie radzą i fantastycznie integrują, nic tak bowiem nie zbliża jak ich męskie rozmowy o wielkich sprawach małych ludzi
. Mój mąż, kiedy po urodzeniu syna wróciłam na studia (zaoczne) co dwa tygodnie musiał sprawować opiekę nad maleństwem. Oczywiście kiedy tylko mogłam urywałam się z zajęć, ale bywały dni, że przez 10- 12 godzin musiał sam sobie z nim radzić. I dziś uważam, że nie ma nic lepszego jak czasem dać facetowi pełną swobodę, bo wtedy on czuje się w 100% za to maleństwo odpowiedzialny, a przez to i szalenie się z nim zżywa. Stąd ja nie znałam tego problemu, na który skarżą się młode mamy, że mąż zachowuje się tak jakby dziecko zupełnie go nie obchodziło, u nas było wręcz przeciwnie. Ja zresztą nie należę do przewrażliwionych i nadopiekuńczych mam, które twierdzą, że nikt tak dobrze jako ona nie zajmie się ich dzieckiem, nigdy nie pouczałam, nie strofowałam męża, a dzięki temu bez strachu mogłam sobie wyjeżdżać na te swoje zjazdy
.
Miłego dnia wszystkim życzę! 