Nie było mnie trochę, ale już wracam i co widzę???
Miriam ja to jednak rozumiem, wiem, że czasem są sytuacje, że musimy podejmować takie decyzje, ale powiem Ci, że będzie mi tu tego Twojego spojrzenia na życie brakować. Mam jednak nadzieję, że nie musimy się tak całkiem rozstawać? Jakby coś to wiesz gdzie mnie szukać
.
Ufam też, że uda Ci się wszystkie swoje sprawy poukładać, odzyskać spokój i wiarę w przyjaźń, że w maju pomyślnie przejdziesz operację, że na tym się skończą problemy ze zdrowiem i że... będziesz w końcu szczęśliwa. Dbaj o siebie, proszę...Cieszę się, że mogłam Cię poznać!
Nonamewoman, dwa lata to długo, widzę jednak, że wchodzisz już powolutku w etap powrotu do dobrego życia. Wiesz, ja też kiedyś zamknęłam się w takiej właśnie skorupie, musiałam zmuszać do czegokolwiek, czułam, że chcę, że potrzebuję być sama, ale w końcu przyszedł taki moment, że na nowo otworzyłam się na ludzi i tak naprawdę dopiero oni dali mi siłę i pozwolili odzyskać wiarę, że jestem jednak coś warta. To był pierwszy krok do normalności, a potem stopniowo odzyskiwałam tę radość życia, którą wcześniej miałam, zaczęłam cieszyć się drobiazgami, uśmiechać, z ufnością patrzeć w przyszłość. Jeśli więc Ty zrobiłaś właśnie ten pierwszy krok to jesteś na najlepszej drodze, aby stanąć z podniesioną głową i powiedzieć ,,oto jestem, ja też jestem tu ważna" i...zacząć się uśmiechać do swojego odbicia w lustrze i do całego świata. Ja za Ciebie trzymam! 
Amis, 39 stopni to dużo, miejmy nadzieję, że gorączka spadnie córci do rana, póki co pozdrowienia dla niej, a Tobie lekkiego wstawania.