Olinka tak sobie myślę jak ty to robisz...?
hmm...
czy mogę zapisac się na terapie?
Hmmm... Tak naprawdę to sama nie wiem jak
. Zresztą zawsze tak było, o byłe miłości męża też nigdy nie byłam zazdrosna, nawet nie miałam potrzeby o nie pytać. To nie jest tak, ze zazdrości zupełnie we mnie nie ma, ale ona mi niczego nie odbiera, nie przesłania. Myślę, że to jest kwestia podejścia- jeśli mąż jest z Tobą to dlatego, że to Ciebie wybrał. Kiedy w małżeństwie nic złego się nie dzieje, nie ma powodów do niepokoju, Wy umiecie ze sobą rozmawiać, czujesz miłość... To gdzie tu problem? Czasem przyczyna tkwi też we własnej samoocenie, a ja dziś mam takie podejście, że jeśli mąż popełni błąd to mnie straci, a on wie o tym. Wiem też, że nie wyobraża sobie innej kobiety u boku, więc nie będzie ryzykował dla chwilowej przygody (raz zaryzykował, drugiej szansy nie będzie), a sam niedawno powiedział, że gdybym od niego odeszła (wtedy czy teraz) to pewnie już by się z tego nie podniósł. Nauczyłam się radzić sobie w życiu sama, nie uzależniać się, jeśli z kimś jestem to dlatego, że tego chcę, a nie muszę, nie boję się dzisiaj już niczego. Choć z drugiej strony powtarzając za Szymborską ,,tyle wiemy o sobie na ile nas sprawdzono"...