chodzi o moje uczucia
że są tak skrajne, od miłości do nienawiści - to jest to moje bagno
dziś wygląda tak:ustaliliśmy, że jesteśmy razem.mamy dwoje małych dzieci.to ja walczyłam o męża - on był w amoku, ogarnięty przez kobietę zachłanną, złą - dziś on to widzi-wtedy nie. manipulowała jego uczuciami, kłamała, że nigdy nie zdradzi męża - bo też mężatka (związek na zakręcie podobno) a potem jak jej powiedział, że z nią kończy i zamierza walczyć o rodzinę to jeszcze ona go op.., ze nie dał sie zaciągnąć do łóżka a ona tak bardzo chciała-to dobre..było to wszystko bardzo bolesne i trudne ale daliśmy radę
no i ja nie potrafię mu wybaczyć. dostałam co chciałam - został z nami w domu, jest dobrym ojcem, mówi, że będzie mnie teraz nosił na rękach itd a ja...jak kocham to na maxa i wtedy mamy wszystko.a jak zaczynam do tego wracać to się ładuję w taki dół, że nie mogę z niego wyjść.wszystko wraca-jak wybiegał z domu, jak kłamał, że był w pracy a był u niej w domu.znacie to..jak zabierał telefon do kibla (czatowali-oczywsicei ona go na czata zaprosila-ale chcial..wiem..)-nie chcę wszystkiego pisać-nie mam siły.
no a minęły 3 miesiące od momentu jak się dowiedziałam.no i pytam, czy tak ma być, czy coś ze mna jest nie tak?ile to potrwa jeszcze?ten żal i ból.
czego chcę i co dla mnie najlepsze?
chcę mieć szczęśliwą radosną rodzinę, chcę byc szczęśliwa i chcę żeby on był szczęśliwy przy mnie. mamy dużo do zrobienia-dużo rozmawiamy o nowych zasadach, o tym, czego oczekujemy, co było wcześniej złego w naszym związku.prawda jest taka, że dobraliśmy się tak, że on słaby ja silna.w sensie osobowości.on spokojny, ja jedna wielka emocja.To co nam imponowało zaczęło nam przeszkadzać-stary schemat.teraz możemy wszystko i świadomie bo wiemy juz wszystko o sobie (no..to jest akurat niemożliwe;) ale...właśnie mam te swój problem-nie umiem mu jednak wybaczyć, że tak mnie potraktował.poniżył.oszukiwał..ale uwierzcie mi, że chcę z nim być.kocham go i potrzebuję