Rodzice odwrócili sie ode mnie z powodu związku z żonatym mężczyzną

i wszystko,
oni wychowywali swoje dziecko w takim samym światopoglądzie,
autorka twierdzi, że tak, że jest osobą wierzącą ...
to dziecko wyłamało się z RODZINNYCH  zasad, oczywiście miało prawo
ale nie rozumiem obwiniania rodziców za to, że są konsekwentni wobec swojego światopoglądu oraz wartości

córka miała prawo zrobić, jak uważa
rodzice również mieli prawo zrobić, jak uważają

kto bardziej niszczy więzi rodzinne rodzice czy córka?
żadna strona nie odpuściła, bo nie chciała, obie strony mają swoje prawo i argumenty

Nie, nie musieli.Akceptacja jest prywatną sprawą każdego.
Poczekajmy kilka miesięcy i zobaczymy jak zajebiaszczo jest popalic mosty i zdać się na łaskę i niełaskę ledwie znanego obcego faceta.
Wszak Autorka co rusz podkreśla wyjątkowość swojej sytuacji.
To jasne, że nigdy nigdzie tego nie było...

Nic nie musza akceptowac - gdyby byla lesbijka by nie musieli akceptowac, ale to z nich robi gownianych rodzicow.

Znaczy jakby tobie rodzice zabronili sie spotykac z dziewczyna, w ktorej sie zakochales, bo nie miescilaby sie w ich kryteriach to grzecznie polozylbys uszy po sobie i zerwal zeby mamusi i tatusiowi przykrosci nie robic?  Robiles tak jak miales 19   lat?

Oczywiscie, ze moze byc tak, ze ten zwiazek sie rozpadnie, ze autorka kiedys dostanie po dupie, ze bedzie cierpiec. Ale to sie rownie dobrze moze stac z jakimkolwiek facetem, tu nie da sie przewidziec wszystkiego - gdyby zwiazala sie z wolnym 20-latkiem wcale nie musialoby byc lepiej.

A w imię czego mają się poświęcać i to przełykać?
To przecież ich życie i żyją po swojemu. Nie mają obowiązku się do niczego zmuszać.
Gdzie jest tak napisane, że rodzice mają się zgadzać na każdą zachciewajkę dziecka?

Aha i sam jestem ciekaw kto Autorke teraz utrzymuje?:)

Pytasz czyja strata była by większa?
Zastanów się sama.
Rodziców ma tylko jednych, a potencjalnych partnerów bez liku.

Jak się z kimś nie zgadzasz to najlepiej go oczernić i zwyzywać?
Cudowne podejście dojrzałej niezwykle osoby:P

A w imię czego Autorka ma rezygnować ze swojej relacji?
Autorka nie jest już dzieckiem. Jest pełnoletnia.
Jak się utrzymuje, to jej prywatna sprawa. Może chciałbyś jeszcze wiedzieć, co robi w sypialni?

A przepraszam, rodzice mają 4 córki, czy jedną? Stracić córkę to dla Ciebie nie strata?

Rodzice się tu nie wypowiadają, więc nie wiem, czy się z nimi zgadzam, czy nie.
Ale dla mnie rodzice, którzy każą córce wybierać między sobą, a facetem, którzy kontrolują, rozkazują i stosują przemoc psychiczną, a do tego oceniają ludzi po stanie cywilnym, to dla mnie gówniani rodzice. Mam prawo do swojego zdania, czy nie?
Szkoda, że nie wołałeś o kulturę wypowiedzi, kiedy Autorce ubliżano. Wszak to jej wątek, nie jej rodziców.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Pitagoras, ten facet Autorki NIE UTRZYMUJE...

Już to pisałam wcześniej - gdyby w każdym wątku mogły się wypowiadać obie strony...

Absolutnie. Mnie razi wnikanie w czyjeś intymne sprawy.

Rodzicom też się zapowiada strata córki. Chyba, że jako nowoczesnym i wyzwolonym (buahaha), nie jest im do niczego potrzebna, skoro nie chce spełniać ich wymagań i żyć własnym życiem.

Nie sądzę. Myślenie, że ktoś jest zły, bo się rozwodzi jest co najmniej prymitywne.

Spod palców mi to wyjęłaś..

Ja nie wiem, przecież gdyby im zależało na córce, to by postarali się to zrozumieć i jakoś zaakceptować. Ale im zależy chyba na jej posłuszeństwie bardziej.

Jakby córce zależało na rodzicach chyba nie porzuciłaby ich i nie uciekła z domu
Przecież powinna zrozumieć ich motywy i uszanować.

A oto punkt widzenia drugiej strony

Dokładnie.

Najlepiej młodą zamknąć na cztery spusty, niech wychodzi za zgodą rodziców i spotyka się tylko z takimi osobami, które pasują jej rodzicom...

Mały_Książę, rozwód jest w toku, pozew Autorka widziała. Więc bez sensu Twoje porównanie. Teksty o bezgranicznym zaufaniu również.
Rodzice są zbyt dumni, by odpuścić. Przepraszam, rezygnacja z własnej dumy a rezygnacja z relacji, która może się okazać b. owocna - naprawdę nie widzisz różnicy?

Podchwyciłam te ''gówniane'' od Niny, ale to i tak nie zmienia faktu, że według mnie są beznadziejnymi rodzicami.
Nikt się ze mną zgadzać nie musi, niepotrzebne mi to do niczego.

Któreś z Was by chciało takich rodziców? Ograniczających, nietolerancyjnych, kłótliwych i stosujących przemoc psychiczną?
''Albo będzie po mojemu, albo wypad''? No sorry.

oczywiście Cyniczna,
ale my tutaj rozmawiamy o pewnym problemie - konflikcie,
i ja wyrażam swoją opinię, która w tym momencie jest w opozycji do twojej

tylko wtedy, kiedy pozna się, zrozumie intencje, motywy drugiej strony, uszanuje wartości wg których ktoś żyje, można szukać porozumienia
autorka nie odwróci się za siebie i "nie splunie" na rodziców (tak sadzę), chociaż co niektórzy w tym kierunku ją podpuszczają,
i wcale moim zdaniem nie pomaga jej w rozwiązaniu problemu "podkręcanie" przeciw rodzicom

myślę, że to stwierdzenie jest nadinterpretacją,
jestem przekonana, że chodzi o rodzicielską troskę
przychodzi taki moment, że młody człowiek dochodzi do miejsca konfrontacji z rodzicami (różny zakres tematyczny)
często ta konfrontacja prowadzi do kompromisu, zdarza się, że ma wpływ na resztę życia w relacjach z rodzicami

i w tej historii jesteśmy właśnie w takim miejscu

czy rodzice, którzy wymagają respektowania zasad, to rodzice stosujący przemoc psychiczną?
ja dzisiaj jestem wdzięczna moim rodzicom, że te zasady respektowali ...
że byli zaangażowani w moje wychowanie, troszczyli się i reagowali,
wtedy wydawało mi się, że działają przeciwko mnie - bo byłam zbyt młoda i niedojrzała, chociaż pełnoletnia,
dzisiaj wiem, że "gówniani" byliby wtedy, gdyby na WSZYSTKO mi pozwolili ...

autorko, to jest najważniejsze ...
i właśnie dlatego, jest tak trudno

ponieważ jest to uczucie - prawdziwe uczucie (pomiędzy rodzicami i dzieckiem) sądzę, że z czasem się porozumiecie, nie wiem tylko na jakich zasadach,
możliwe, że wypracujecie całkiem nowe zasady

wspaniali są Twoi rodzice dlatego, że TY wiesz, że Ciebie kochają
wiesz ile jest na świecie nieszczęśliwszych dzieci bo wiedzą, że ich rodzice nie kochają,
to potem rzutuje na całe ich życie  - chociaż, nie mają świadomości tego ...
Tobie to nie grozi, zostałaś tą miłością obdarzona, doceń to - bo warto

In_ka, ale ja nie twierdzę, że wymaganie przestrzegania czyichś tam zasad to przemoc psychiczna...
Miałam raczej na myśli krzyki, szantaże i awantury, o których pisała Autorka.

Beyond, ale czasu nie cofniesz - jest jak jest.

Rodzicielska troska? Nie sądzę. Troskliwy rodzic nie ignoruje, nie olewa. Nie każe wybierać. Po prostu kocha i się troszczy.

No własnie "takiego" czyli jakiego? Myslę, że ojciec jest tylko i wylącznie wkurzony, że jego ukochana córeczka wybrała sobie "takie coś" za partnera a mogłaby miec każdego kawalera. Tylko czy kawaler okaże sie idealnym partnerem a ojciec zagwarantuje mi , ze po slubie ten kawaler będzie mnie szanował, kochał wiernie az po grób? A co jak doprowadzi małżeństwo do rozwodu i wtedy ja zostanę rozwódką? Też będzie uważał mnie za gorsza  bez szansy na szczęście u boku np. kawalera?
To jest bardzo niesprawiedliwe z ich strony i tylko tyle mogę napisać. I tu nie chodzi o żadne wartości moralne!!

no właśnie - super, zawsze wiedziałam, że jesteś myślącą dziewczyną, wybacz ale nadal uważam Ciebie za niedojrzałą ale pełnoletnią
sądzę, że to jest dobry punkt zaczepienia,
inaczej punkt wyjścia do rozmowy z ojcem ... jak do niej dojdzie (a dojdzie - wcześniej czy później)
bo Rodzice maja prawo żyć w swoich wartościach
a Ty zbudujesz swoje
i nie potrzeba posiadania takich samych dla porozumienia
wystarczy je uszanować, zaakceptować  odrębność
nie oczekuj szanowania w tym momencie ...
dla mnie masz teraz jedną drogę - pokaż swoim Rodzicom, kim jesteś
pokaż - na co ciebie stać (ale nie wyprowadzką z domu)
tylko Planem na życiem i jego KONSEKWENTNĄ REALIZACJĄ
inaczej - przegrasz

opowiem coś,
mój syn wbrew moim oczekiwaniom dokonał pewnego wyboru,
(straszne to dla mnie było)
podjął decyzję, zrealizował ją i mi ... zaimponował, realizacja tego planu zmieniła mnie ale przede wszystkim jego,
a teraz szczegóły
zdecydował, że będzie studiował zagranicą - matko, jak to ?
mój misiek, jak sobie poradzi, a co on tam wie i w ogóle takie tam
co ja przeżyłam (ile łez wylałam)
ale ok, dałam kasę i trudno, przecież nie położę się na progu i nie będę krzyczała - synu zostań ...
wyjechał, ja każdego dnia ze strachu truchlałam
oczywiście po 3 miesiącach poleciałam do (malutkiego synka) i przeżyłam szok, bo na lotnisku powitał mnie - młody mężczyzna
wszystko było świetnie zorganizowane w jego życiu, ach to była najpiękniejsza przygoda mojego życia (podróż po Portugalii)
skończył studia wrócił do kraju,
to najlepsza rzecz jaką zrobił, wbrew moim lękom
nie wiem czy zrozumiesz to, co chcę ci powiedzieć tą przypowieścią

jesteś na jednokierunkowej - tak wybrałaś ... idź przed siebie, konsekwentnie

dobrze to sobie zapamiętaj (przyda się w przyszłości)
masz malutkiego synka, dobrze sobie zapamiętaj
nie krzycz (nawet jak będzie np. kłamał, kradł, oszukiwał, ćpał, klął, itd.)
nie szantażuj, jak będziesz walczyła o jego dobro czy wręcz życie ...
nie rób awantur jak ( dopisz, co tam chcesz )
między tym jak wyobrażamy sobie macierzyństwo a jaki jest trudny proces wychowywania dziecka jest ... przepaść
i ta uwaga Cyniczna nie jest do Ciebie dlatego, że Ciebie nie lubię a wręcz ... odwrotnie

In_ka, już pisałam, nawet chyba w tym wątku - ja nie krzyczę. U mnie w domu nikt nie krzyczy - bo wszyscy wiedzą, że ja się podniesionych głosów boję. I nie tak, że się boję i już - ja mam paniczny lęk. I, żeby jasne to było - nie boję się np. krzyku ''wynieś śmieci'' ;-) Boję się konfliktowych krzyków - chyba wiesz, o co mi chodzi.

Nie umiem tego jakoś jaśniej napisać...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Miałam wrzeszczącą, szantażującą i manipulującą matkę, więc kurczę, musiałabym być naprawdę pozbawiona refleksji, gdybym miała robić to samo. Nie jestem taką osobą. Stosuję rodzicielstwo bliskości - nie mylić z bezstresowym wychowaniem - poczytaj, fajna sprawa.

A z ciekawości - masz dzieci?

P.S A wdowiec, to też ''przechodzony'' by był, czy nie?

Hm, wydaje mi się, że każdy tutaj radzi poniekąd poprzez pryzmat własnych doświadczeń.
Tylko wiesz, ja ją rozumiem, że pragnie akceptacji. Wiem nawet, dlaczego jej pragnie.

Jak się zachowam w przypadku kryzysu - liczę na to, że odpowiednio. Na pewno nie postąpię niezgodnie ze swoją naturą, bo prawdopodobnie ciężko bym to potem odchorowała. Jak każda osoba chora na nerwicę mam swoje różne ''fobie'' i przyzwyczajenia. No i schematy.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nie znam jej rodziców, wszystko, co wiem, to słowa Autorki na ich temat.
Nie są dobrymi rodzicami osoby, które zamiast stawić czoła problemom, rozmawiać, wolą krzyczeć, albo chować głowę w piasek.
Albo umywają ręce - jak teraz rodzice Autorki. Nie jest dobrą metodą wychowawczą ''robisz to, czego my chcemy, albo wynocha''.

Zajmij się swoim prywatnym życiem. Nie muszę na to pytanie odpowiadać.

A i owszem, był. Z znaczną różnicą od tej sytuacji rzecz jasna, bo go już przysięga małżeńska nie wiąże. Cyniczna weź nerwosol bo już widzę, że zaczynasz się czepiać a potem jak zwykle nie będziesz mieć argumentów w rozmowie ze mną i będziesz znowu błagać moderatorów o bana dla mnie. Wiem, że Twoje racje są dla Ciebie niczym słowo które stało się ciałem ale ma prawo mnie to nie obchodzić. Autorce tematu zalecałbym powściągliwość w słuchaniu Twoich rad bo promując życie na bakier z zasadami i w stylu "tylko ja i moje" raczej nie przysporzy dumy jej rodzicom. Oby autorka nie przyniosła im więcej wstydu.

Postawiłem się na miejscu swoim i ojca autorki w danej sytuacji i wiem jak bym się czuł. Czułbym rozgoryczenie jako ojciec, który starał się bronić dziecko przed złymi wpływami, katolik, który liczył na to że swoje wnuki będą wychowywane w poszanowaniu wiary i człowiek który po własnym dziecku oczekiwałby więcej niż 10 lat starszego rozwodnika na zięcia. To moja opinia, owszem przykra trochę ale nie ma w niej jadu.

no sorry,
a ja powiem tak,
dopóki nie wychowałaś dzieci nie wiesz o czym piszesz
Cyniczna wycofaj się z tej bzdurnoty ...

Niech będzie, że to bzdurnota.
Ale szczerze myślę, że dziecko dużo wnosi i wiele zmienia.
Też kiedyś mówiłam, że np. jakby mój syn zaczął pić, to bym go z domu wyrzuciła.
Dziś nie jestem już tego taka pewna.

P.S Iceni, weź nerwosol...

A w tym Cyniczna jest geniuszem. Odpowiadanie za kogoś na postawione pytanie lub "dopowiadanie" do postawionej wypowiedzi. Pominę kwestie związane ze mną i odpowiem na jedyne sensowne postawione przez Ciebie pytanie. O co chodzi w życiu z zasadami. Myślę, że jej rodzice albo zawiedli na polu zapewnienia jej bezpieczeństwa albo autorka dała się tak zmanipulować że rodzice zawiedli się na niej licząc że wpoiła sobie istotne zasady i wartości. Nie wiem czy jestem tu jedyny który tak tutaj uważa ale to jest szaleństwo po 2 miesiącach dla faceta wyprowadzać się z domu a ja uważam że z szaleńcami się nie negocjuje tylko stawia ultimatum i konsekwentnie trzyma warunków. I jakkolwiek autorka tematu uważa, że jest dorosła, czy inni tutaj tak ją określają czy jej luby jej codziennie to mówi - to ja niestety nie uważam, że tak jest.

Jak swoją córkę "hipotetyczną" wychowam to rozsądnie wybierze swojego męża a jak nie to sam się z nim policzę. A póki co to wiesz... Gdyby żyrafa miała trąbę to była by słoniem.

Wiadomo, że wolałaby to zrobić w lepszej atmosferze, każdy by wolał. Ale się nie dało.
A tego określenia o czarce również użyła. Więc przytaczam - zresztą, to potoczne.

Serio , ktores z was rzuciloby faceta, ktory wam sie podoba bo rodzice tak chca? Bo on jest rozwodnikiem i to sie rodzicom nie podoba? Mimo, ze nie jest morderca ani narkomanem?
To osoba co ma letnie mleko zamiast krwi tak by zrobila.

Serio gdyby wasze dziecko robilo cos legalnego, i nie krzywdzacego nikogo (bez morderstwa, zlodziejstwa, uszkodzenia zdrowia) ale ta rzecz nie zgadzalaby sie z wasza wizja, to serio byscie tak histeryzowali? darli sie i szantazowali? Wyparli sie dzieciaka?
Kiepskie rodzicielstwo

No, ale czy ojciec robil awantury  i wyrzucal Cie z domu?

robił
i po ślubie musiałam iść na swoje bez wsparcia

Takie wartosci, powinny byc mniej wazne od dobrych kontaktow z corka.
A jak sa wazniejsze, to znaczy, ze cos w glowie nie tak maja jej rodzice.

Gdybym miala syna, ktory zdecydowal sie byc katolickim ksiedzem i bylby bardzo wierzacy to przelknelabym to, bez zrywania kontaktu i bycia drama queen

Dla mnie to nie rodzicielstwo, tylko tresura.
Zdrowe to nie jest.