Rodzice odwrócili sie ode mnie z powodu związku z żonatym mężczyzną

SonyXperia napisał/a:

cslady napisał/a:

Zachowanie Support w stosunku do rodziców może nie jest do końca ok, ale to oni są dorosłymi ludźmi, a ona po prostu zbuntowaną nastolatką. Raczej rzadko kto jako nastolatek zachowywał się idealnie w stosunku do rodziców. Nie można tego porównywać z zachowaniem 2 rzekomo dojrzałych osób. Ja rozumiem wartości rodziców Support, ale można o tym spokojnie porozmawiać i spokojnie wytłumaczyć dziecku, że jeśli chce tego związku i przywilejów dorosłości, to niech zacznie żyć na własny rachunek poza domem. A wyrzekanie się dziecka i szantażowanie go nie jest oznaką dojrzałości. Rozumiem też to, że oni się o nią martwią, ale krzykiem i szantażem nigdy nic dobrego nie osiągnięto. Poza tym Support jest już w tym wieku, że mądrzy rodzice powinni wypchnąć ją z gniazda i pozwolić uczyć się na własnych błędach, ale bez patetycznego zrywania kontaktów. Należy szanować odmienne wartości rodziców, ale oni powinni również uszanować odmienne wartości dziecka. Zresztą katolicy chyba powinni kierować się miłością do bliźniego, a zrywanie kontaktu z własnym dzieckiem nie jest tego przejawem. Autorka jest młodą i zagubioną dziewczyną i powinna móc o takich rzeczach porozmawiać z rodzicami. Gdyby oni to tłumaczyli spokojnie i racjonalnie, to być może ona spojrzałaby na problem z zupełnie innej perspektywy.

Zwróć uwagę, że rozmawiamy o sytuacji znając ją jedynie z relacji jednej ze stron. Żeby ocenieć zachowanie rodziców trzeba byłoby ich wysłuchać. A może tłumaczyli spokojnie i racjonalnie, ale nie odnisło to żadnego skutku? I doszło do zaostrzenia konfliktu.

Nie, Kochana. Support wyraźnie opisała, że rodzice zareagowali agresywnie (szczególnie ojciec).

No to cos kiepsko Cie rodzice kochaja skoro sie Ciebie wyrzekna na zawsze z takiego powodu. Co to za milosc?

NinaLafairy napisał/a:

No to cos kiepsko Cie rodzice kochaja skoro sie Ciebie wyrzekna na zawsze z takiego powodu. Co to za milosc?

Ludzie, skończcie wreszcie z szydzeniem z Autorki!
Ten temat to jakiś śmietnik.

Będziemy pisać Netkobietom, że rodzice ich nie kochają? :-)

Cynicznahipo napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

Zwróć uwagę, że rozmawiamy o sytuacji znając ją jedynie z relacji jednej ze stron. Żeby ocenieć zachowanie rodziców trzeba byłoby ich wysłuchać. A może tłumaczyli spokojnie i racjonalnie, ale nie odnisło to żadnego skutku? I doszło do zaostrzenia konfliktu.

Nie, Kochana. Support wyraźnie opisała, że rodzice zareagowali agresywnie (szczególnie ojciec).

Support napisała, a nie jej rodzice. Nie zamieścili tu ani jednego posta, który pochodziłby bezpośrednio od nich i przedstawiał ich punkt widzenia.Dajmy już spokój z tą przedszkolną argumentacją.

Cyniczna, dorosłość polega na tym, że się człowiek godzi z decyzjami innych ludzi, bo ich zmienić nie może- nawet jak są to rodzice, i żyje po swojemu. Autorka jest na poziomie życzeniowego myślenia dziecka, które myśli, że jak bardzo, bardzo będzie chcieć, to świat się ułoży wedle jej życzeń.

Moja rada, wynikająca z doświadczenia: rzuć w cholerę faceta, który jest powodem konfliktu- młoda jesteś, wielu spotkasz. Rada, taka bardziej biorąca pod uwagę zaślepienie Support: chcesz z nim migać, migaj solo i przestań liczyć na rodziców. Jakoś wątpię czy którąkolwiek jest Ona w stanie zaakceptować

Nie ma takiej opcji, że rodzice uszy po sobie położą, więc racjonalnie jedynym rozwiązaniem jest albo się od nich usamodzielnić, także emocjonalnie, albo zerwać ten miesięczny "związek".

Wy na serio widzicie jakąś trzecią drogę?

Beyondblackie napisał/a:

Nie ma takiej opcji, że rodzice uszy po sobie położą, więc racjonalnie jedynym rozwiązaniem jest albo się od nich usamodzielnić, także emocjonalnie, albo zerwać ten miesięczny "związek".

Wy na serio widzicie jakąś trzecią drogę?

Ja nie widze, ale moim zdaniem ta pierwsza opcja jest lepsza, od zerwania tego zwiazku.

nie afiszować się ze związkiem,

vinnga napisał/a:

nie afiszować się ze związkiem,

a możesz doprecyzować ?

SonyXperia napisał/a:

Łada napisał/a:

Tak jak mówiłam, zadziałały społeczne archetypy - "związek z żonatym". Sama to przyznałaś.

Zadziałały, ponieważ dla niektórych wartość małżeństwa jeszcze kompletnie się nie zdewaluowała.

To nie jest Twoje małżeństwo tylko małżeństwo dwojga ludzi, o których istnieniu dowiedziałaś się przez forum internetowe. Owi dorośli ludzie postanowili się rozwieść. I nie oznacza to, że teraz mają być do końca życia nieszczęśliwi i samotni. Mają prawo wchodzić w nowe związki i małżeństwa niezależnie od tego, czy to dewaluuje Twoją "wartość małżeństwa".

Jeżeli dla Ciebie problem Autorki to nadal klisza motywu "związek z żonatym", to znak, że nie potrafisz pozbierać w całość różnych niejednoznacznych, niestandardowych elementów tej sytuacji i będziesz postrzegać ją stereotypowo. Komu więc przydadzą się Twoje opinie?

Co do reszty - jeżeli ktoś mówi jestem wegetarianinem a potem zjada kiełbaskę z grilla i tak co drugi dzień, to wybacz, ale wciska mi kity. Tak samo podchodzę do kogoś, kto wpiera mi jaki to pobożny, jak udziela się na forach religijnych itd. ale związek z żonatym jest ok (ze względów technicznych nie jest, tu przykazania i inne wytyczne kościoła mówią jasno). W tej sytuacji oczekuję posypania głowy popiołem - myślałam, że mocno wierzę, że żyję po Bożemu ale nie, bo cóż miłość jest silniejsza. I to dla mnie byłaby postawa bez hipokryzji. A nie wykręcanie kota, że niby żonaty ale rozwodzi się. Nie ma tego w przepisach kościoła - żonaty to żonaty i tyle, choćby i 20 lat żył w osobnym mieście nawet. Ale u nas jak zwykle, jestem na 50% w ciąży. I ta właśnie hipokryzja mnie drażni u autorki.

- zadbać o własne interesy i robić tak, żeby nie być zmuszoną do wyprowadzki ani do zerwania kontaktów z rodzicami. Bo, w tym momencie, to najlepsze wyjście. Nie jest idealne, ale najlepsze.

Tak, można to zrobić bez oszukiwania rodziców.

A komu ja niby wpieram o swojej pobozności? Pisałam, że jestem załozycielką pewnej grupy  i to nie jest grupa religijna(!!!) bo oprócz modlitw zamieszczamy tam zdjęcia, filmy o róznej tematyce... Napisałam także, że wierze w moc modlitwy co nie znaczy, że uważam się za świętą.

Tak, jestem wierząca, chodze do kościoła i wierzę w moc modlitwy. Prowadzę od roku pewną grupę zamkniętą "Przyjazn,wsparcie i modlitwy" i mam ponad 2 tys. ludzi z UK, SA i kilka osób z Polski, Niemiec i Austrii. Piszemy tam w jezyku angielskim i to fantastyczna grupa, która dodaje mi teraz sił do przetrwania. Wrzucamy tam zdjęcia, modlitwy itp.

SupportforOscar napisał/a:

A komu ja niby wpieram o swojej pobozności? Pisałam, że jestem załozycielką pewnej grupy  i to nie jest grupa religijna(!!!) bo oprócz modlitw zamieszczamy tam zdjęcia, filmy o róznej tematyce... Napisałam także, że wierze w moc modlitwy co nie znaczy, że uważam się za świętą.

doprecyzujmy - napisałaś, tak

Tak, jestem wierząca, chodze do kościoła i wierzę w moc modlitwy. Prowadzę od roku pewną grupę zamkniętą "Przyjazn,wsparcie i modlitwy" i mam ponad 2 tys. ludzi z UK, SA i kilka osób z Polski, Niemiec i Austrii. Piszemy tam w jezyku angielskim i to fantastyczna grupa, która dodaje mi teraz sił do przetrwania. Wrzucamy tam zdjęcia, modlitwy itp.

o co teraz się modlisz autorko?
o to, żeby jak najszybciej zakończyło się małżeństwo ...(sakrament)
o to, żeby Rodzice przestali obstawać przy SWOICH wartościach (katolickich - sakramentach)
o co ?
o to, żeby jakoś się udało ? być "trochę w ciąży"
czy o to, żeby  było TAK JAK JA CHCĘ

Cynicznahipo napisał/a:

Absolutnie nie powinna rzucać faceta ze względu na rodziców.

może ...
tylko widzisz Cyniczna
(czego wybacz) ale nie dostrzegasz, jej czyli Autorce, zupełnie na czym innym zależy i o co innego chodzi
pitu, pitu w tym wątku ...
miałam się już nie odzywać - fakt, poległam
czy zauważacie o co kaman?
autorka ma jeden problem ...
jak zmienić RODZICÓW ?
a konkretnie - PODEJŚCIE RODZICÓW DO JEJ AMORÓW  i obiektu
nie chodzi o JEJ emocje
nie chodzi o mężczyznę
RODZICE są problemem
a ONI się nie zmienią, bo to ich Prawo ich WYBÓR ich WARTOŚCI
WIELOKROPEK  starała się to wyraźnie zaznaczyć, nazwać, zaakcentować
ale co tam ...
pojawiają się kolejne nicki i podgrzewają atmosferkę
i biedna  Beyondblackie stara się jak może od strony psychologicznej, jakoś tłumaczyć ...
a sama Autorka pisze - chcę gadać z takimi jak Ja a nie całą resztą
a tutaj cały czas, końca nie widać ...

NinaLafairy napisał/a:

Beyondblackie napisał/a:

Nie ma takiej opcji, że rodzice uszy po sobie położą, więc racjonalnie jedynym rozwiązaniem jest albo się od nich usamodzielnić, także emocjonalnie, albo zerwać ten miesięczny "związek".

Wy na serio widzicie jakąś trzecią drogę?

Ja nie widze, ale moim zdaniem ta pierwsza opcja jest lepsza, od zerwania tego zwiazku.

No ja widzę drogę pośrednią: nie afiszować się ze związkiem, postarać się uspokoić atmosferę w domu i zacząć planować samodzielne życie bez radykalnych posunięć.
Zresztą obstawiam, że czas działa na korzyść autorki. Rodzice "przyzwyczają" się do tego faceta w życiu córki (nie, w błogosławieństwo wątpię), opadną emocje, być może za kilka miesięcy, jeśli związek przetrwa, będą na niego patrzeć z nieco innej perspektywy (a przynajmniej zmniejszy się ich przekonanie, że żonaty facet chce się zabawić ich młodziutką córeczką).

Sony, co do tamtej wypowiedzi to być może źle zrozumiałam Ciebie i ton tamtej wypowiedzi (tak to jest na forach, jak się pisze bez interpunkcji i znaków diakrytycznych).

Ja kompletnie nie rozumiem mieszania do tej sprawy wiary, którą wyznaje Autorką wątku. Odnoszę wrażenie, że to jest ostatnia możliwa do wykorzystania metoda, by wprawić ją w wyrzuty sumienia i odwołać się do jej katolickiego sumienia.

Jak widać dziewczyna uważa, że może związać się z mężczyzną, który jest u progu rozwodu. Nie dziwi mnie to, bo na świecie jest więcej rozwodników niż ludzi zamężnych, i nikt nie ma prawa oczekiwać, że będą żyć w celibacie. Ona ma prawo do swoich przekonań i nie wymusicie tego na niej przypominaniem, że według wiary katolickiej żyje w grzechu. Tak jak pisałam, Kościół to wspólnota grzeszników.

skąd ten wniosek?

Łapy precz od cudzych meżów- to mówię ja MĘŻATKA!

Jeżeli Autorka sama nazywa się osobą wierzącą, chodzącą do kościoła (w domyśle, katolickiego, a nie żadnego innego), to albo nie zna nierozerwalności sakramentów własnej wiary, albo jest niesamowitą hipokrytką. Zdanie KK jest w kwestii małżeństwa jednoznaczne- nie ma czegoś takiego jak rozwód przed Bogiem, więc jak się facet raz ochajtał na ołtarzu, to jest przywiązany do swojej żony na całe życie i jeżeli się świecko rozwodzi i wiąże z kimś innym, to jest cudzołożnikiem.

Wypowiadam się tutaj jako osoba absolutnie niewierząca i niezamężnie żyjąca z facetem. Tylko, że ja nie głoszę wszem i wobec, że jestem katoliczką, co się do Boga modli.

Niektóre z nas są nawet rozwódkami :-). Mają też koleżanki, kolegów i innych znajomych, rodzinę, przyjaciół itd to coś tam wiemy i o małżeństwach i rozwodach. Z relacji obu stron. I zawsze obśmiewam się jak norka przy tych poradach jak to trzeba się przyjaźnić, dbać a będzie super i hiper. Po pierwsze dlatego, że w sumie nas obrażasz. Myślisz, ze takie tępoty jesteśmy, że nie wiemy jak buduje się związek i więź? Jesteśmy wredne zołzy, złe dla swoich mężów to i trzęsące się potem, że będziemy porzucone? A po drugie to nawet nie chce mi się wyjaśniać dlaczego. Naprawdę szkoda, że twoje porady nie dotarły przed rozwodem do Pani Marcinkiewicz albo Zamachowskiej. Baardzo szkoda. Ale to pewnie złe kobiety były :-)

Łada napisał/a:

mariola856 napisał/a:

skąd ten wniosek?

Z tego cytatu:
Ech ludzie... Chyba zabodło.
Ale jestem też ciekawa w jaki sposób Ciebie obraziłam, więc zapytam.

Poczułam się obrażona, ponieważ dawanie porad na poziomie przedszkola ludziom co trochę przeżyli (a była to rada dla całej reszty nas a nie autorki postu) jest kpiną prosto w oczy i traktowaniem nas jak ostatnich tłumoków. Dodaj jeszcze - jak nie chcecie śmierdzieć to się myjcie, brudasy. Tak, tak jak się człowiek myje to i się lepiej czuje, i nie roztacza smrodu na około. Umyj się - będziesz czysty!  Dla mnie ten sam poziom porady, takie same prawdy objawione. Które wyobraź sobie już znamy (zdziwiona?) a w dodatku czasem śmierdzi się nie od brudu (zdziwiona podwójnie??).
A ponadto sposób w jaki ją przekazałaś ty, niby obrończyni kultury przekazu, jest pełen pogardy i wyższości. U innych źdźbło się widzi a u siebie belki nie.

Jeżeli chodzi o to, że same jesteście mężatkami i Was to boli, że możecie być kiedyś porzucone i człowiek nie jest "ożeniony na całe życie" (według tego człowieka), to mogę Wam tylko doradzić, żebyście dbały o swoje małżeństwa, swoich mężów, przyjaźniły się z nimi i starały się tworzyć dobre, satysfakcjonujące i kochające związki.

Zastanów się raz jeszcze i przeczytaj na spokojnie, "przekaz pełen pogardy i wyższości"?

Łada napisał/a:

Jeżeli chodzi o to, że same jesteście mężatkami i Was to boli, że możecie być kiedyś porzucone i człowiek nie jest "ożeniony na całe życie" (według tego człowieka), to mogę Wam tylko doradzić, żebyście dbały o swoje małżeństwa, swoich mężów, przyjaźniły się z nimi i starały się tworzyć dobre, satysfakcjonujące i kochające związki.

Przeczytaj sto razy co napisalas i zacznij sama sie tym kierowac.
Weszlas tutaj jako wielka obronczyni autorki, a sama piszesz w taki sam sposob
I nie proboj sie zaslaniac, ze wypowiedz byla neutralna. Wypowiedz byla z Twojego zamyslu zlosliwa i to widac, nie trzeba do tego wulgarnych czy obrazliwych slow.

Ostatni raz odpisuję bo nam zaraz zwrócą uwagę, że nie na temat. Tak, ja osobiście to odebrałam jako pogardliwe i pełne wyższości. Sprowadzenie "nas" do roli przestraszonych mężatek co to nic nie robią tylko się trzęsą, że im ktoś męża "zabierze" a potem doradzenie jakby się wszystkie rozumy zjadło, abyśmy się starały i przyjaźniły (czyli w podtekście: jesteście głupie, nie staracie się i nie przyjaźnicie dlatego ci mężowie odchodzą) jest dla mnie pogardliwie. O ile w sprawie autorki widzisz cała gamę kolorów to w powyższym tylko czarne i białe. No i takie postawienie sprawy pięknie deprecjonuje nasze rady, no bo kto ceni radę kretynki-mężatki, co to mąż od niej odchodzi bo nie dbała o związek?

Araquelle napisał/a:

Łada napisał/a:

Z tego cytatu:
Ech ludzie... Chyba zabodło.
Ale jestem też ciekawa w jaki sposób Ciebie obraziłam, więc zapytam.

Poczułam się obrażona, ponieważ dawanie porad na poziomie przedszkola ludziom co trochę przeżyli (a była to rada dla całej reszty nas a nie autorki postu) jest kpiną prosto w oczy i traktowaniem nas jak ostatnich tłumoków.

Hahahaha, bo jak Wy tak traktujecie Autorkę, to jest ok, a jak Was ktoś tak potraktuje, to wielki ból i obraza majestatu

SupportforOscar napisał/a:

Mnie teraz zależy by rodzice nie tyle co zaakceptowali mojego faceta ale nie wyrzekli sie mnie gdy nie dopną swego.

Wiesz, to mało prawdopodobne, żeby się wyrzekli. Nie powiem, zdarza się, ale nie jest częste. Znacznie częściej bywa, że, wcześniej czy później, przełykają tę gorzką pigułkę i dążą do jakiś relacji. Jesteś ich jedynym dzieckiem. Mogą próbować szantażować (jak widać - całkiem skutecznie), ale decyzja o zerwaniu kontaktów dotknęłaby ich w takim samym stopniu, jak Ciebie.

Support, chyba pisałaś, ale nie pamiętam dokładnie (a szukać tu ciężko ) - czy Twoja matka jest w tej sprawie tak samo radykalna jak ojciec? Z nią też się nie da rozmawiać?

Pomijając to, że z moralnego punktu widzenia to, co robi autorka jest negatywne.
Umawia się, randkuje i uprawia seks z żonatym mężczyną (tak, gdyż  w tego co zrozumiałam, w gąszczu postów, ów pan nie posiada jeszcze rozwodu a jeśli nie posada rozwodu to może jest szansa że pogodziłby się z żoną...... ale nie.... bo ma już przecież nową miłość czyli naszą autorkę!!!)

gdy sie nie odzywam i ignoruje ich "zaczepki" to słyszę, że należy im sie szacunek. Z kolei gdy mówię, ze mam dość i nie chcę juz tego słuchać to w odpowiedzi słyszę "nie pyskuj", "nie rozkazuj co mam mówić  a czego nie ..." itp.