Rodzice odwrócili sie ode mnie z powodu związku z żonatym mężczyzną

baziula napisał/a:

Do tej pory nie wypowiadałam się, bo mi się po prostu nie chciało. Głównie przez upór i butę autorki.

Chciałabym zgłosić dwa komentarze

1) Uważam, że rozbijasz małżeństwo.... tak tak wiem..... on walczył i nie spędził z żoną Świąt i Sylwestra.... od miesiąca w domu nie mieszka......
Tylko że dla małżeństwa taki miesiąc rozłąki to jest nic. Trzeba wiele miesięcy czasem lat by zrozumieć swoje błędy. Ale to zrozumie tylko ten, kto tego doświadczył. Na pewno nie ty - droga autorko, bo po prostu nie miałaś na to szansy ze względu na wiek.
Zatem, powiadam, rozbijasz małżeństwo, on znajduje w Tobie odskocznię od swoich problemów, ty w nim bazę. I choćby z tego powodu, prędzej czy później poniesiesz konsekwencje swoich czynów. Może on się rozwiedzie, może będzie z Tobą. Ale kiedyś, w taki czy inny sposób pożałujesz tego, co robisz teraz. Bo co złego uczynimy, zawsze do nas wraca, w takiej czy inne postaci, ale wraca.
Jedyne, co Cię usprawiedliwia, to to że jesteś zakochana, a raczej zauroczona, i to odbiera ci zdrowy osąd sytuacji.

2) Co do rodziców.
Oni martwią się o Ciebie. Mówisz, że urządzają ci scysje za każdym razem, gdy wychodzisz na spotkanie z nim. To okropne. Wiem, co czujesz.
Ale teraz na chwilę zmień perspektywę. Wydzierają się na Ciebie? Nie ufają Ci? Boli Cię to. Ma prawo.
A teraz zastanów się dlaczego Ci nie ufają. Jaką postawę życiową reprezentujesz.Jak postrzegają Cię rodzice. Wszystko ma swoją przyczynę. Nie, nie mają prawa Ci tak robić. To boi ja wiem, ale przyczyna gdzieś musi być. Nad tym się zastanów, zamiast posądzać swoich rodziców o skretynienie mózgu, zaściankowość i głupotę zmień coś w sobie.

Boli mnie ich brak szacunku do moich uczuć, boli mnie ich szantaż i traktowanie jak własność.
Ja ich staram sie zrozumieć i zdaje sobie sprawę jak to wszystko wygląda  że spotykam się z żonatym mężczyzną ale on sie z zoną rozstał i ojciec to wie, wie również, że wniósł o rozwód a teraz to co ich łączy to tylko papier. Ile jest par co zyją w konkubinacie bo twierdzą, że slub to tylko formalność a w drugą stronę to nie jest to samo? My tylko chcemy sie spotykać i nic na to nie poradzę, że poznałam go teraz a nie za rok.

SonyXperia napisał/a:

SupportforOscar napisał/a:

A dlaczego sądzisz, że rozmawiamy za dużo o jego malżeństwie? Skąd ta pewność?
Wczesniej pisałaś też, że jestem zazdrosna o jego zonę a to nie jest prawda!

Bo za dużo o tym piszesz. Bo wciąż o tym piszesz. Bo w kółko o tym piszesz. Bo tylko o tym piszesz. Jest tylko On, Jego małżeństwo, jego Żona. Nie ma Was.

Żartujesz chyba? To przytocz te "wciąż piszesz o jego małżeństwie" bo ja nic nie piszę o jego małżęństwie bo mnie ono nie interesuje.Interesuje mnie poprawa relacji z rodzicami i znajomość z nim...
Ja tylko odpowiadam na pytania m.in Twoje a to róznica. A to że wiem o jego przeszłości uważam za logiczne!
Wczesniej cały czas większość osób sugerowało bym dopytywała sie o jego malżeństwo a nawet spotkała sie z zoną a teraz mi piszesz, że za dużo wiem o jego małżeństwie. Dziwne.

SupportforOscar napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

Bo za dużo o tym piszesz. Bo wciąż o tym piszesz. Bo w kółko o tym piszesz. Bo tylko o tym piszesz. Jest tylko On, Jego małżeństwo, jego Żona. Nie ma Was.

Żartujesz chyba? To przytocz te "wciąż piszesz o jego małżeństwie" bo ja nic nie piszę o jego małżęństwie bo mnie ono nie interesuje.Interesuje mnie poprawa relacji z rodzicami i znajomość z nim...
Ja tylko odpowiadam na pytania m.in Twoje a to róznica. A to że wiem o jego przeszłości uważam za logiczne!
Wczesniej cały czas większość osób sugerowało bym dopytywała sie o jego malżeństwo a nawet spotkała sie z zoną a teraz mi piszesz, że za dużo wiem o jego małżeństwie. Dziwne.

Napisałaś w odpowiedzi na czyjść post, że rozmawiasz z nim poważnie o jego małżeństwie. Nie chce mi się szukać. Nawet z jego bratem i przyjacielem rozmawiałaś o jego żonie i małżeństwie. Potwierdzali Ci jakieś fakty z ich życia, itd. Po co skoro Cię to nie interesuje? Gdybyś nie interesowała się jego małżeństwem, to na moje pytania odpowiedziałabyć właśnie w ten sposób.

SonyXperia napisał/a:

SupportforOscar napisał/a:

A dlaczego sądzisz, że rozmawiamy za dużo o jego malżeństwie? Skąd ta pewność?
Wczesniej pisałaś też, że jestem zazdrosna o jego zonę a to nie jest prawda!

Bo za dużo o tym piszesz. Bo wciąż o tym piszesz. Bo w kółko o tym piszesz. Bo tylko o tym piszesz. Jest tylko On, Jego małżeństwo, jego Żona. Nie ma Was.

Sorry, ale Ty masz chyba jakiś problem z czytaniem ze zrozumieniem.
Pisze o nim i żonie, boście o to PYTALI.

Wydaje mi się, że autorka pisze o jego małżeństwie najmniej ze wszystkich kochanek tego forum...

SonyXperia napisał/a:

vinnga napisał/a:

Wydaje mi się, że autorka pisze o jego małżeństwie najmniej ze wszystkich kochanek tego forum...

Za to najbardziej emocjonalnie ...

Nie zgadzam się.
Za wszelką cenę próbujesz znaleźć coś na obronę Twojej teorii - ale niestety klapa.

Jedyne momenty, w których Autorka pisała coś o żonie/małżeństwie swojego faceta, to były odpowiedzi na zadane przez forumowiczów pytania. I nie widzę emocji w tych odpowiedziach. Normalne opisy sytuacji.

Podałaś przykład koleżanki, która poznała i wyszła za ROZWODNIKA. Tutaj sytuacja jest zgoła inna.

Powiem Co tak. Mój ojciec do pewnego czasu (tj do póki mu nie oddała) bił moją mamę. Później ponieważ zaczął się bać to próbował ją wykończyć psychicznie. Pewnego dnia spakowala mnie i sobie i powiedziała że odchodzi. Poszła do swojej mamy. Wiesz co na to moja babcia jej powiedziała? Coreczko nie możesz tego zrobić. Rozwód w rodzinie to będzie taki wstyd. Co ludzie powiedzą? Itp. Ale ponieważ moja mama była dorosła i brała odpowiedzialność za swoje czyny zdania nie zmieniła. Do dzisiaj tego nie żałuje. Ale podkreślam decyzję podejmowała licząc się ze wszystkimi konsekwencjami.

SupportforOscar napisał/a:

I zdaniem ojca to on jest ze mna tylko dla pokazania na kogo go stać. Jak go mam przekonac, że sie myli?

Ale być może Twój ojciec ma rację. Nie wiesz tego. Twierdzenie z całą pewnością, że Twój ojciec racji nie ma dowodzi właśnie Twojej niedojrzałości i naiwności. Twój ojciec z pewnością wie, że po miesiącu nie da się poznać człowieka i nie da się poznać jego intencji. Młodziutka córka, która tupie uszami, że "ona wie" - siłą rzeczy stawia się na pozycji naiwnego dziecka.

Poczekaj z tą zażartą obroną prawości ukochanego. Poczekaj z wyprowadzką. Kiedy FAKTY pokażą, że faktycznie jest szansa na wielką miłość - wtedy rozpoczynaj swoje krucjaty. Na razie działasz bardzo impulsywnie. Ty pragniesz, aby ten facet traktował Cię poważnie i w ogóle nie bierzesz pod uwagę, że może być inaczej. Rodzice nie mogą zatem traktować Cię jak dojrzałą, odpowiedzialną za swoje decyzje osobę, bo Twoje zachowanie pokazuje coś zupełnie odwrotnego!

Edit:
w trakcie mojego pisania dodałaś post o tym, że nie jesteś niczego pewna.
Nie, nie musisz wywracać swojego życia do góry nogami. Rodzice Cię z domu nie wyrzucili. A demonstracyjna wyprowadzka z powodu, że nie przyklasnęli Twojemu związkowi nie jest mądrym pomysłem. Nie przekonasz nikogo do zaakceptowania Twojego umiarkowanie mądrego posunięcia innym, znacznie głupszym posunięciem...

Nie wyrzucili mnie z domu ale ich zachowanie rujnuje mnie psychicznie, rozumiesz? Ojciec mnie szantazuje, że któregoś dnia znajdę swoje rzeczy w ogródku, że zmieni zamki pod moja nieobecność itp. to jak ja mam tak zyć? W sobotę do mnie zadzwoniłnie zdążyłam odebrać ale oddzwoniłam dosłownie po chwili i juz nie odebrał... Było pózno więc zebrałam sie i wróciłam do domu wystraszona jak mała dziewczynka. Więc co mam zrobić? Albo odejść od faceta albo z domu innego wyboru mi nie daja

No właśnie. Cóż dziwnego w tym, że rodzice są bardzo zaniepokojeni tym, że córka wchodzi na totalną ścieżkę wojenną z nimi z powodu mężczyzny, nie tyle jeszcze żonatego (chociaż to też istotne), ale którego ledwo zna? Co to o niej tak naprawdę mówi?

Na pewno nie daje wrażenia, że jest ona dojrzała i wie co robi. Jako rodzic myślę sobie, że albo facet jest wymówką do buntu przeciw mnie i moim zasadom, albo moja córka jest impulsywna i nieodpowiedzialna.

To Ty nie rozumiesz, że to jest normalna reakcja. Ich młodziutka córka zaangażowała się ślepo w znajomość, która, z ich punktu widzenia, nie ma sensu, psuje reputację itp. Więc gwałtownie protestują wszelkimi dostępnymi metodami.

SupportforOscar napisał/a:

Nie wyrzucili mnie z domu ale ich zachowanie rujnuje mnie psychicznie, rozumiesz? Ojciec mnie szantazuje, że któregoś dnia znajdę swoje rzeczy w ogródku, że zmieni zamki pod moja nieobecność itp. to jak ja mam tak zyć? W sobotę do mnie zadzwoniłnie zdążyłam odebrać ale oddzwoniłam dosłownie po chwili i juz nie odebrał... Było pózno więc zebrałam sie i wróciłam do domu wystraszona jak mała dziewczynka. Więc co mam zrobić? Albo odejść od faceta albo z domu innego wyboru mi nie daja

To Ty nie rozumiesz, że to jest normalna reakcja. Ich młodziutka córka zaangażowała się ślepo w znajomość, która, z ich punktu widzenia, nie ma sensu, psuje reputację itp. Więc gwałtownie protestują wszelkimi dostępnymi metodami.
Ile czasu "rujnują Cię psychicznie"? Tydzień? Dwa? Tyle samo oni spać nie mogą.
A wystarczyło być ostrożniejszą. Nie nazywać tego związkiem po miesiącu znajomości. Nie wprowadzać rodziców w jego stan cywilny (i nie mów, że pytali, bo banalnie proste było zbycie ich stwierdzeniem, że jak w kimś się poważnie zakochasz to im o nim opowiesz, a na razie poznajesz dopiero pewnego faceta). A teraz wystarczyłoby nie domagać się zrozumienia dla Twoich wyborów. Jak napisała wcześniej Wielokropek - kierujesz się innymi wartościami niż rodzice i jest to sprawą nienegocjowalną. Rodzice nie rozumieją Ciebie, Ty nie rozumiesz ich. Dość pospolita sytuacja. Więc trzeba się zastanowić jak przez tę sytuację przebrnąć najlepiej dla obu stron (a przynajmniej dla siebie) - zamiast skupiać się na przekonaniu rodziców do swoich racji.

Zbyt. zaradny, rozsądna to by Autorka była jakby nie uznawała kilkutygodniowej znajomości za miłość o którą trzeba walczyć. Tu z wątku wyraźnie widać, że duszą i ciałem się totalnie zaangażowała. A ponieważ jest jeszcze tak naprawdę tylko dzieckiem, potrzebuje zgody rodziców za wszelką cenę. Nie widzisz Ty tego dysonansu tutaj?

I z jakiej racji mają jej rodzice postępować wbrew własnym przekonaniom, tego już zupełnie nie rozumiem. Jeżeli uważa się za dorosłą, powinna umieć podejmować decyzje niezależnie od tego czy się jej rodzicom podobają czy nie, żyć na własny rachunek i ponosić tych decyzji konsekwencje. A Ona chce mieć wszystko: robić swoje, a jednocześnie być zależną od rodziców. Tak się po prostu nie da.

Beyondblackie napisał/a:

Zbyt. zaradny, rozsądna to by Autorka była jakby nie uznawała kilkutygodniowej znajomości za miłość o którą trzeba walczyć. Tu z wątku wyraźnie widać, że duszą i ciałem się totalnie zaangażowała. A ponieważ jest jeszcze tak naprawdę tylko dzieckiem, potrzebuje zgody rodziców za wszelką cenę. Nie widzisz Ty tego dysonansu tutaj?

I z jakiej racji mają jej rodzice postępować wbrew własnym przekonaniom, tego już zupełnie nie rozumiem. Jeżeli uważa się za dorosłą, powinna umieć podejmować decyzje niezależnie od tego czy się jej rodzicom podobają czy nie, żyć na własny rachunek i ponosić tych decyzji konsekwencje. A Ona chce mieć wszystko: robić swoje, a jednocześnie być zależną od rodziców. Tak się po prostu nie da.

Mylisz się! Tu nie chodzi o chęć bycia zależną od rodziców ani o moja wygodę ale o to, że jak sie wyprowadzę to wstępu juz do domu nie będę miała. Rodzice zerwą ze mną kontakt i to mnie najbardziej przeraża a nie strach czy sobie poradzę czy nie. Nie wyobrażam sobie po tym wszystkim świąt, rodzinnych imprez itp. totalna katastrofa   Nie chcę takiego zycia potem!

SupportforOscar napisał/a:

Mylisz się! Tu nie chodzi o chęć bycia zależną od rodziców ani o moja wygodę ale o to, że jak sie wyprowadzę to wstępu juz do domu nie będę miała. Rodzice zerwą ze mną kontakt i to mnie najbardziej przeraża a nie strach czy sobie poradzę czy nie. Nie wyobrażam sobie po tym wszystkim świąt, rodzinnych imprez itp. totalna katastrofa   Nie chcę takiego zycia potem!

Czyli jednym słowem JESTES ZALEZNA emocjonalnie od swoich rodziców i od ich akceptacji Twoich poczynań. Jak napisały Ci wcześniej też inne osoby, nie można "mieć ciastka i zjeść ciastko". Albo się jest dorosłą i podejmuje decyzje licząc się ze WSZELKIMI ich konsekwencjami, albo nie.

Jeśli uczucie jest szczere, to przetrwacie.

SupportforOscar napisał/a:

Oczywiście, że zależy mi na rodzicach i kocham ich ponad zycie!
W tym przypadku co to znaczy "mieć ciastko i zjeść ciasto"? Mam wybierać między nimi a tym mężczyzną?
Nie!Tak nie powinno byc !

A oni mają zanegować swoją wiarę, bo tak Ci wygodnie?

SupportforOscar napisał/a:

Oczywiście, że zależy mi na rodzicach i kocham ich ponad zycie!
W tym przypadku co to znaczy "mieć ciastko i zjeść ciasto"? Mam wybierać między nimi a tym mężczyzną?
Nie!Tak nie powinno byc !

A oni mają zanegować swoją wiarę, bo tak Ci wygodnie?

Wyjaśnijmy sobie coś. Rodzice nie mają prawa zmuszać córki do niczego, ale nikt im nie każe być zadowolonymi z jej postępowania. Absolutnie mają prawo do wyrażania dezaprobaty, jakakąkolwiek ta dezaprobata przybierze formę, np wyparcia się jej (oczywiście to ekstremum, ale nawet). Wcale, jeżeli nie są zadowoleni, nie muszą akceptować jej wyborów.

Niestety, jednak jeżeli ona chce podążać wbrew ich woli, musi się pogodzić, że powiedzmy, zakaz wstępu do domu rodzinnego, będzie za to ceną. Od niej zależy czy faktycznie uważa ten "związek" za tak istotny, iż jest gotowa dla niego poświęcić rodzinę. To się właśnie nazywa dorosłość.

Jak już pisałam wcześniej, żyje pod ich dachem, za ich pieniądze, a więc obowiązuje ją szacunek dla ich zasad.

Beyondblackie napisał/a:

Daenerys ma rację.

Spieszę tylko dodać, że o ile rodzice problem atakują nie za bardzo skutecznie, bo te wszystkie groźby mają odwrotny rezultat do zamierzonego, to ciężko się dziwić- są zdesperowani.

A co im sie wlasciwie dzieje?

Beyondblackie napisał/a:

zbyt.zaradny napisał/a:

A co im sie wlasciwie dzieje?

Ty kpisz czy o drogę pytasz?

Ich jedynaczka, oczko w głowie pcha się ślepo w ramiona żonatego, dziesięć lat starszego faceta- bez grama refleksji czy krytycyzmu. Nawet jeżeli w grę by nie wchodziły religijne uczucia, to każdy rodzic w takiej sytuacji jest przerażony, bo może łatwo być zraniona, wykorzystana, zajść w ciążę, zrąbać sobie przyszłość, szczególnie biorąc pod uwagę jej naiwność i szklarniane wychowanie.

Sluchaj, co sie JEJ dzieje to ja juz wiem (nic), pytalem co sie tym RODZICOM dzieje?

Aha: wolny facet albo rownolatek rowniez moze zranic, wykorzystac i zaplodnic, wiedzialas o tym?

zbyt.zaradny napisał/a:

Musclebrain napisał/a:

Widać,że dzieci nie masz.

Mam trzech synow: 4, 6 i 17.

A odniesiesz sie tez merytorycznie?

Do Twojej tezy ,że rodzicom się nic nie dzieje? Tutaj naprawdę nie ma się do czego odnosić.