Negatywne skutki psychoterapii?- rozpad małżeństwa - Netkobiety.pl

Wesprzyjcie

Minęły prawie 3 miesiące odkąd mąż się wyprowadził. Przez cały ten czas ani razu nie porozmawialiśmy- on nie chciał. Widzieliśmy sie parę razy w sprawach "formalnych", wchodził, załatwiał i wychodził bez słowa. Bolało.

Zobaczyłam, że ma konto na Sympatii. I to ze zdjęciami z naszej podróży poślubnej! Wie, że się o tym dowiedziałam. Konto zlikwidował/ukrył przez wyszukiwaniem.

Swoje przepłakałam.

Dziś ma do mnie przyjechać porozmawiać, z zaznaczeniem, żebym nie liczyła, że usłyszę to, co bym chciała.
Czekam jak na wyrok śmierci Niby wiem od dawna, co usłyszę, ale boję się, jak to przeżyję, czy będę w stanie opanować emocje, jak zostanę tu potem sama w mieszkaniu z kotłującymi się bolesnymi słowami? Skąd wziąć siłę, by to godnie przeżyć ;(

Masakra. Takie historie jak Twoja, autorko, sprawiają że wątpie w przysięgi, przyrzeczenia, itd. W sensie- nie można wierzyć ludziom w 100% . Może w 99% tak, ale ten jeden należy zostawić dla siebie. Bardzo Ci współczuję i nie wiem, nie potrafię sobie wyobrazić, jak sie czujesz.

Ja pieprzę... Teraz doczytałam wiadomość o tym, że założył se KONTO NA SYMPATII ze zdjęciami z podróży poślubnej... Życzę Ci tylko żebyś szybko się otrząsneła z szokui spróbowała ruszyć dalej. Bo to musi nastąpić.

Zapytałam go, co go powstrzymuje przed podjęciem jednoznacznej decyzji. Odpowiedział, że strach czy postępuje dobrze.

Ja już nie chcę. Dla mnie to koniec. Nie chcę być z kimś takim. Z mojej miłości rodzi się nienawiść. Przynajmniej taką mam nadzieję, bo takie uczucia dają siłę.
Ale czeka mnie ta pieprzona żałoba. Kolejny odpływ resztek energii. Nie spałam prawie wcale dziś, jest 12, a ja się jeszcze nie podniosłam z łóżka. Nie mam tu żadnych bliskich i przyjaciół. A za tydzień święta.

Nie zrozumcie mnie źle, ale takie hasła "pokochaj siebie" to jest dla mnie psychologiczny zapychacz, żeby sobie wmówić, że moge być szczęśliwa sama ze sobą. Ze sobą to mogę jakoś żyć, żyć w zgodzie, ale rady w stylu idź do fryzjera, znajdź pasje, kup nowy ciuch etc. to sa takie pocieszacze, substytuty. Gdyby człowiek potrafił być sam ze sobą naprawdę szczęśliwy, to ludzie nie łączyliby sie w pary. No bo po co, skoro moga być szczęśliwi bez tego? Niech mi to ktoś pojaśni
Ciągle czytam i słyszę o tym zaopiekowaniu sie sobą, tylko nikt nie mówi, jak to się robi w praktyce. No bo owszem, staram się dbać, sprawiać jakieś przyjemności, radzę sobie, chodzę na terapię, sama kupiłam sobie auto, mam kochane zwierzątko, które daje mi sporo radochy. No ale kurde, nie potrafię wzbudzić w sobie poczucia, że to wszystko daje mi spełnienie, szczęście. Dla mnie to jest stan wegetatywny Bardzo mi brakuje ciepła, przytulenia, bliskości. Żeby mieć z kim iść do tego kina czy na rower. Żeby ktoś przyjechał, porozmawiał, żeby być dla kogoś naprawdę ważną. Czy to jest naprawdę rownoznaczne z byciem uzależnioną od toksycznej relacji..?

Nie wiem czy to kogokolwiek z was inteersuje, ale czuję, że muszę to z siebie wyrzucić, bo zwariuję.

Dziś zadzwonił, że będzie składał pozew. 3 minuty beznamiętnej rozmowy i mojej próby powstrzymania łez.
Niby się spodziewałam. Niby wiedziałam, że to nieuniknione, że z tym człowiekiem się nie da żyć. A i tak jak obuchem w łeb. Rozsypałam się na kawałki. Tyle sie przez ostatnie miesiące oczytałam słowa "rozwód", które zdaje się byc w dzisiejszych czasach takie naturalne.
I teraz mnie to namacalnie dotyka. Nie mogę w to uwierzyć, nie ogarniam.
Zawsze powtarzałam, że tak bardzo bym chciała stworzyć szczęśliwą rodzinę, której nie miałam. Wierzyłam w to, że z tym człowiekiem mogę taką stworzyć. Że po tym, co mi zafundowało życie przez tyle lat, wreszcie los się do mnie uśmiechnął. Zaledwie niecałe 2 lata temu ślubowaliśmy sobie parząc z radością w swoje oczy, a dzis oschle i beznamiętnie usłyszałam, że "możemy to załatwić na jednej rozprawie". Mam ochotę zapaść sie pod ziemię.
Siostra, która niedawno śmiała się, że to pewnie przejściowy kryzys i ja niepotrzebnie tak to przeżywam, dziś grzmiała mi przez pół godziny do słuchawki, że ona by gnojowi nie popuściła i żądała uznania jego winy. Mojej mamie nic narazie nie powiem, bo nie mam siły jeszcze z nią się użerać. Zadzwoniłam do jego mamy, rzekomo nieuświadomionej, i jak zwykle, totalna obojętność i pośpieszne ucięcie rozmowy, bez minimalnego zagłębiania się w temat.
Wszyscy mi dookoła powtarzają, że nie ma za kim płakać, żebym się cieszyła, że to się teraz stało, a nie za 10 lat, że jeszcze sobie życie ułożę. A dla mnie to abstrakcja. A co jeśli sobie nie ułożę? Jeśli nikogo odpowiedniego już nie znajdę? Nikt mi nie da gwarancji, że teraz to już będzie tylko lepiej. Całe życie miałam pod górę, a teraz to już na każdym froncie porażka, zdrowie, praca, małżeństwo.
Siedzę samotnie w pustym mieszkaniu i mam ochotę chodzić po ścianach...

Anhedoniu.
Płaczę nie za nim. Płaczę nad swoim życiem. Że tyle lat, najlepszych lat, kiedy teoretycznie jest najwieksza szansa na poznanie kogoś, zmarnowałam na życie z człowiekiem, o którym chyba niewiele wiem. Nawet jeśli ten rozwód jest najlepszą opcją, jesli powoli nie wyobrażam sobie dalszego życia z nim, to jest to jednak rozwód, rozstanie, strata. Jak to ostatnio przeczytałam, to jest taka forma śmierci za życia. Pytanie tylko co czeka nas dalej po tej śmierci... Moja mama niestety skutecznie przez lata pompowała mi, że rozwód to wstyd, że jest się "trędowatym", całkiem niedawno powiedziała, że po rozwodzie nikt mnie nie będzie chciał, że będę kobietą drugiej kategorii. W moim otoczeniu nie ma drugiej takiej osoby, żeby w takim wieku mieć już rozwód na koncie. W moim otoczeniu sa same w miarę udane pary, sluby, dzieci. Tak wiem, że moje otocznie to nie jest jeszcze cały świat, ale to mimo wszystko deprymuje.

Nie jestem chorągiewką, to sa procesy, to jest tornado skrajnych emocji. I przede wszystkim walka serca z rozumem. Ciężko mi poprostu i mam etap wylewania żali.