Jaki był Twój największy błąd w relacji damsko- męskiej?

Okej, po kolei.
1. To jest forum, ludzie, których nie znam, ich opinia na mój temat nie ma żadnego wpływu na mnie i moje życie, więc i zwierzać się mogę.
2. To nie tak, że w ogóle nic na swój temat nie mówię i duszę wszystkie uczucia/przemyślenia. Samego "zwierzenia się, że się nie zwierzam" w ogóle bym nie potraktowała jako zwierzenia. Wbrew pozorom, jeśli chodzi o treść, jestem dość otwarta, w tym sensie, że potrafię o wielu sprawach powiedzieć znajomym i mam w nosie, co sobie pomyślą, skoro większość opowiedziałaby o czymś tam tylko najbliższej osobie. Raczej nie mam tematów tabu. Z tym zwierzaniem to raczej miałam na myśli takie typowo kobiece wypłakiwanie się, roztrząsanie, co czuję, dlaczego itd. Jak np. miałam jakieś problemy sercowe, to opowiadałam o nich przyjacielowi, ale nie na zasadzie "tak mi źle, ojoj, bo on... i ja on mógł... o ja biedna...", tylko chłodne sprawozdanie, wspólna analiza i ustalenie planu działania - "on powiedział to i to, zachował się tak i tak, ja coś tam... i co teraz najlepiej?". Raczej zadaniowo do tego podchodzę. I właściwie chyba nigdy nie przeszło mi przez usta "jestem smutna/nieszczęśliwa/zrozpaczona, bo...", jakoś tak zamieniałam to na "zła/wkurzona/nienawidzę go!".
Ja nie twierdzę, że tak jest dobrze. Też nie widzę nic złego w mówieniu, że tęsknię (tych takich pozytywnych to nie mam problemów, żeby wyrazić), zdarza mi się nawet od święta powiedzieć mi "przykro/smutno mi, bo...", ale to już wyłącznie z przymusu, przy rozwiązywaniu jakiegoś problemu w związku - bo w jakiejś dyskusji z chłopakiem raczej nie zamienię tego na "wściekła/mam ochotę Cię zabić/nienawidzę" - tak to sobie mogę to przyjaciela, i tak rozumie przekaz.

Ej, trochę popadasz w skrajności Nie chodzi o bycie wredną i zawistną. Ja też miałam z byłym, że byłam czasem za dobra, a niewiele było w zamian. Potem jednak po rozstaniu z nim nauczyłam się, że muszę wymagać. Zrozumiałam, że to nie jest tak, że będę dobra, a facet zmieni się i da tyle samo. Trzeba wybrać po prostu faceta, który od razu nam odpowiada, który się stara i nie musimy sobie zapracowywać na to, by się starał. Tak mam z obecnym facetem, po prostu wiedziałam już, że no trzeba tego wymagać, jak pisałam jedna osoba związku nie udźwignie. Można dawać, ale też wymagać, myślę, że to jest ważne. A jak ktoś nie daje nic z siebie, to wtedy już zwykle taki związek nie ma sensu, nie ma też sensu wtedy usprawiedliwiać go czy ciągle próbować go rozumieć. Skoro się nie stara, nie chce on nic zmienić, to my nie zmienimy go i szkoda czasu po prostu.

Przez większość życia próbowałem akceptować kobiety, kiedy powinno się poznawać ich wady - w końcu to wady stają się najistotniejsze, nawet, gdy znajomość nie jest "związkiem".

A to ciekawe... Lepiej przyznaj się do innych błędów, bo to jest nieistotne.
Sama nie miałabym pretensji, że ktoś mnie raz czy dwa sprawdził.
Może to dlatego, że nie mam nic do ukrycia. Dałabym sobie nawet poczytać w swoich myślach osobie bliskiej.

Ojej, ale mam nadzieję, że to było dawno, co?

Dawno z 7 lat temu. Gdybym czegoś nie podejrzewał to bym nie sprawdził.

zawsze musi byc jakas przyczyna. na pewno nie polecalalabym zbytniej zaborczosci bo faceci zdecydowanie tego nie lubia. moje zwiazki rozpadaly sie przez to ze faceci nie potrafili sie 'bardziej zaangazowac' i podjac jakis konkretnych decyzji adekwatnych do ich wieku. z drugiej strony przyciskanie i wymuszanie czegos na facecie raczej sie nie sprawdza. sztuka kompromisu^^

Podpisuję się pod tym.

Dokładnie tak. Rozbijając to z kolei na czynniki pierwsze wychodzi mi:

- lekceważenie emocjonalnego chłodu i dysproporcji między moim a jego sposobem okazywania sobie wzajemnie uczuć
- lekceważenie sygnałów ewidentnego ignorowania mnie ( nie odbieranie tel, nie dopisywanie na wiadomości, ignorowanie wspólnych ustaleń, zapominanie o urodzinach, imieninach )
- godzenie się na brak czułości i emocjonalne oraz fizyczne zaniedbywanie
- tłumaczenie jego raniących zachowań, chorobą, zmęczeniem, trudnym dzieciństwem i innymi bzdurami
- zbyt duża swoboda i zgoda na spędzanie większości wolnego czasu poza domem ( praca- wyjazdy, eventy, integracje, "szkolenia", koledzy i koleżanki z pracy, siłownia, basen, bieganie, bezmyślne kilkugodzinne granie na komputerze  etc)
- pogodzenie się, z brakiem seksu - bo za bardzo go stresuję i on nie potrafi spełnić moich oczekiwań ( tzn. gry wstępnej
- bycie zawsze, na każde zawołanie i telefon
- ignorowanie sygnałów alarmowych tj. szpiegowanie mojego maila, historii przeglądanych stron oraz założenie przez niego haseł na swój telefon i komputer, kłamstwa
- ujawnienie swoich czułych punktów przez paniczne reakcje na ciche dni, które wprowadzał, łagodzenie sytuacji w których nie było mojej winy
- życie głupią iluzją o szczęśliwej rodzince żyjącej w domku z białym płotkiem i nieustannie kwitnącą magnolią

uf

sosenek Najgorszemu wrogowi nie życzę takiego  faceta, tym bardziej Tobie Przykra jest  świadomość, że wyhodowałyśmy te gady na własnej piersi. Scenariusz mógł być przecież zupełnie inny i to my mogłyśmy rozdawać karty w związku, ale ...no właśnie za dobre, za empatyczne, zbyt tolerancyjne...jaki to łatwy łup dla Pana niedojrzałego do dorosłego, partnerskiego związku, opartego na miłości, wsparciu i wzajemnym zrozumieniu.
Nasze motta pokazują jedno: Mamy w sobie optymizm, energię i siłę i nie zawahamy się ich użyć

Polac mu!

Wpakowanie się w nią

A tak serio to wiara w to co druga strona mówi zupelnie nie patrzac na to co robi.

Bo mężczyźni to takiego "ideału" szukają i nigdy się taka nie znudzą.. Znów durne ustawianie dyskusji pod kątem płci.

Co rozumiesz pod pojęciem prestiżu  ?

truskaweczka19 - ja nie popadam w skrajności. Proszę czytać ze zrozumieniem i to najlepiej cały wpis.

To moje pytanie postawione w poście, czy może jednak bardziej opłaca się być wredną i złośliwą to tylko ironia. Zresztą w dalszej części postu piszę, że nie zamierzam teraz dla odmiany stawać się wredna i złośliwa bo uważam to za niedojrzałe i byłoby to wbrew mnie - jakoś dziwnym  trafem większość chyba nie dostrzega tego zdania. Jak również pisałam, że te relacje, w których popełniło się błędy też nas czegoś uczą.
Z pewnością masz rację, że trzeba wymagać. Zgadzam się z Twoim podejściem.

Z tym zaś usprawiedliwianiem faceta to czasem bywa tak, że facet zwyczajnie robi z siebie ofiarę i bazuje na poczuciu winy naiwnej dziewczyny, która kocha, a on ma to gdzieś. Na szczeście jak widać potrafimy wyciągnać właściwe wnioski z niedudanych relacji.