Jestem na granicy załamania. Nie wiem co robić. Proszę o pomoc. - Netkobiety.pl

Zaryzykowałam, zadzwoniłam do kuratora. Powiedziałam o wszystkim: o komornikach, o piciu, awanturach i groźbach. Osiągnęłam tylko tyle, że ma go do siebie wezwać i powiedzieć, że wie co się u nas dzieje i ma go postawić do pionu. Poza tym kazał iść do dzielnicowego, opowiedzieć o wszystkim i założyć błękitną książkę czy jakąś listę. Pytał czy myślałam o jego wymeldowaniu ale jak jesli o ma dozór i sam nie chce się wymeldowac? Pytałam o eksmisję, powiedział, że to nie takie proste, najlepiej mieć tą niebieską książkę. Później mi powiedział, że to trochę dziwne, że wcześniej nie było z nim takich akcji mama nic nie mówiła, a teraz jak się wprowadziłam to dzieją się takie rzeczy. Czy mama go kryła? Powiedziałam, że tak. Mój drugi brat z koleji powiedział mi że dowiedział się od brata (złego), że ten dzwonił wcześniej do kuratora i uprzedził go, że mogę do niego zadzonić z jakimiś pretensjami, bo chcę się go pozbyć.
Jednocześnie dowiedziałam się od kuratora, że brat jest dość dobrze znany w ich kręgach już od conajmniej 10 lat.
Teraz został jeszcze dzielnicowy, a potem wojna, bo brat mi tego nie podaruje. Na pewno.

Nie dziwi mnie zachowanie brata. Ostatnia gnida. Zapobiegliwość mojego byłego była na takim a nawet wyższym poziomie. Typowe... Najlepszą obroną jest atak. I łajza wie, że Ciebie tym może przygasić.

To nie wojna Agaczek. To obrona. Odstaw na bok mysli o mieszkaniu. Ja na Twoim miejscu wyszłabym i zostawiła wszystko, niech sie nażre. Ty tak nie chcesz. Więc do jasnej cholery ogarnij się i zacznij działać!

W tym wszystkim nie chodzi o te puste ściany. Na Boga! Agaczek, o Ciebie chodzi! Chcesz żyć?!

Wiem, że o niczym innym nie marzysz. Proszę Ciebie Agaczek. Proszę...

Nie jesteś sama Agaczek. My tu jesteśmy. Podpowiadamy Tobie co ewentualnie robić. Tyle, że Ty w ogóle nie słuchasz

Mój Ty Biedny Aniele... Rozumiem co czujesz! Podnieś się proszę... Wyciągnij rękę.. Chwycimy ją...

Nie zgadzam się z Tobą. Nie było moim zamiarem buntować jej przeciwko bratu. Ona wie, że ja na jej miejscu zostawiłabym to wszystko w cholerę. Zabrała mamę. To jej życie. Ja za nią tego życia nie przeżyję. I doskonale wiem, co ta Dziewczyna czuje. To nie jest mi obce.
Nie będę sie narzucać. Wybacz Maniek, ale wycofam się, jeśli Ona wyraźnie mi taką sugestię przekaże.

Posluchaj. Moim zdaniem masz prawo pisac jak kazdy. Tylko ze problem autorki jest bardziej zlozony. Ona bierze rowniez odpowiedzialnosc za innych poprzez to, ze czesc rodziny jest od niej zalezna bo tak postanowil ojciec. Nie wiemy na ile on liczyl ze ... na ile ona rozwiaze ten problem. Nie zazdroszcze tej odpowiedzialnosci autorce dlatego nie podsuwam zadnego rozwiazania, ktore moga byc bardzo rozne. Tutaj problemy prawne sa bardzo proste ale obawiam sie ze nie o to tu chodzi. Zderzenie z "wymiarem sprawiedliwosci" moze byc w pierwszym momencie "szokujace" i "depresjonujace" ale to tez jest dla ludzi i nie przesadzajmy z demonizowaniem tego. Widzisz w podbnych sprawach spadkowych, egzystencjalnych albo sytuacja jest niesprawiedliwa dla kogos, albo odpowiedzialnosc zbyt duza, albo ktos sie czuje pokrzywdzony (moze tak jest, moze nie jest) i zawsze prowadzi to do konfliktow nawet jesli ktos nie pije. Tutaj mamy troche zaczerniony obraz przez problem alkoholizmu brata. Ale to przeciez nie jedyny problem. Potrafisz tak latwo decydowac o zyciu kogos innego? Jakie widzisz realne rozwiazanie problemu dla autorki poza jej wspieraniem?

Maniek... widzisz... moze to zboczenie z lekka zalatujące na zawodowe, uważam, że
Agaczek jest w kropce. Nawet gdyby trzasnęła drzwiami i poszła w cholerę, problem sie nie rozwiążę. Jest w naprawdę trudnej sytuacji.

Ja ją wspieram duchowo. I podsuwam pomysły. Nie zdecyduje za nią. Proszę, bys następnym razem czytał wpisy dotyczące tego wątku dokładniej. Moje propozycje uważam za słuszne. Ale przynoszące skutek na dłuższej linii. Co nie znaczy, że Agaczek ma je zaakceptować. Ta dziewczyna potrzebuje wsparcia. Jest ROZTRZĘSIONA.

Sponiewierana... Dzięki, że jesteś

Kurator nie pomógł, jak widać, skoro braciszek znów pijany przyszedł i zacytował kawałek rozmowy.
Dzielnicowy ma z nim porozmawiać i też powiedział że jak zacznie popychać i się awanturować to dzwonić po interwencje na policję, że wyzwiska to za mało. Groźby podchodzą pod paragraf i jeśli się to powtórzy to mogę złożyc zawiadomienie i wtedy prokuratura. Jeśli bedzie interwencja to mogą mu odwiesic dozór.

Ja jednak nie dam rady. Poddaje się.
Dzieki Sponiewierana za wszystko

Czytałam Twoje posty. Miałaś plany! Spójrz na siebie! Marzyłaś o studiach! I powoli dopinasz swego!

Aniu :    Można i tak ( cytuje: Ja jednak nie dam rady. Poddaje się ) 

                        Ale jak inaczej na to spojrzymy.

             Jeśli jest tak źle że gorzej być nie może to znaczy że będzie już tylko lepiej.    Zbyś

/    Bednarek - Cisza    /   Paulla - Dwa słowa dla życia     /    Składanka ? André Rieu - The Second Waltz     /
                   /  MAREK GRECHUTA - Dni ktorych nie znamy  /

Nie przyjęłam do wiadomości faktu, że Agaczek sie poddała. Wciąż siedzi w mojej głowie ta Dziewczyna. Jest w punkcie, w którym zwaliło sie na nią mnóstwo problemów, na oko nie do rozwiązania. A to złudzenie.

Tak jak Zbyś napisał - jeśli gorzej być już nie może - będzie lepiej. Musi. Mówi się, że czasem trzeba upaść na samo  dno. A wiesz dlaczego Agaczek? Bo o od niego możesz się tylko odbić...

W przypadku wsparcia psychologa... Wiem, że ich usługi są drogie. /mnie nie stać było na niego. I wiesz.... Może to i dobrze. Moim "szczęściem" było to, że rodzinie policja założyła niebieska kartę. Trafiłam na grupę roboczą (to jeden z konsekwencji założenia niebieskiej karty) a tak na naprawdę cudowną kobietę. z powołania. Nie... Nie było tak, że głaskała mnie po głowie. Słuchała. Patrzyła na mnie. Nie potrafiłam jej zaufać, zwłaszcza po bataliach początkowych z policją. Ci próbowali początkowo zagłaskać mnie i traktowali jak rodzinę, która ma jakieś kłopoty przejściowe. Wiesz... Takie - dogadajcie się itp. Wiadomo po co. Bo my oznaczaliśmy dla nich więcej pracy (sporządzanie notatek, raportów). Wiedzieli, że założenie niebieskiej karty oznacza dla nich dodatkowe zajęcie. Terapeutka nie pouczała. Nigdy. Ona tylko chwytała mnie za rękę i pokazywała wszystko z boku. Pozwoliła spojrzeć na wszystko z innej  strony. I teraz wiem, że mówiła tyle mądrych rzeczy. To ona sprawiła, że powoli zaczynałam wierzyć w to, że będzie dobrze. Nie wspomnę już o kurator społecznej. Nie było tak różowo z początku. Zostałam przez byłego tak oczerniona, ze w głowie się to nie mieściło. Doświadczenie tej kurator zrobiło jednak swoje. Nie dała się zmanipulować. Nie ukrywam, że moje Dzieci włożyły ogromny wkład w prawidłową ocenę mojej osoby.

Uwierz mi Agaczek, że powoluteńku da się wyjść z tego marazmu, w jakim się znalazłaś. Potrzeba czasu, byś to wszystko ogarnęła. Ale... Nie możesz stać biernie. Dostałaś tu mnóstwo wskazówek i pomysłów do działania. musisz tylko dotrzeć do takiego punktu, w którym powiesz: dość!
Ja jestem cierpliwa. Czekam na ten krzyk. Z Twoich ust. Nie odstawisz mnie jak zużyty mebel. Wiem, że możesz z tego wyjść. Tak jak napisała Renesans - wojna oznacza straty. Pamiętaj również, że przegrany bywa zwycięzcą.
Boże.... Mam nadzieję, że zaglądasz tutaj i czytasz nas. Czekam na Ciebie Dziewczyno. Wyjdziesz z tego.

Agaczek, jak jest?

Źle.
Byłam u psychiatry,dostałam leki, przedwczoraj był kurator, a wczoraj mój brat znów przyszedł pijany i wypił jeszcze kilka piw. Co prawda nie zrobił awantury, ale ja nie mogę już tak żyć. Jak tylko przyjdzie pijany denerwuję się, wymiotuję i mam bardzo wysokie ciśnienie. Nienawidzę tam żyć, nie  mogę z nimi mieszkać. Jestem strzępkiem nerwów. Nie mogę też zapomnieć i zaakceptować faktu, że z mój parter już mnie nie chce i nie będziemy już nigdy razem. Ta Wigilia i Święta to dla mnie dno. Przez miesiąc schudłam ponad 10 kg. Nie chcę już żyć, nie potrafię. Nie mam już sił na walkę o coś co jest moje, a ja nie potrafię tego wywalczyć. Jestem ofiarą, tchórzem, nie potrafię być silna, poddaję się i załamuję. Jeszcze w pracy zaczyna się źle dziać i nie wiem czy jej nie stracę. Nic nie ma sensu. Wszystko po kolei się wali.

Aga, Wigilia to trudny czas dla wszystkich po rozstaniu, choćby dlatego, że Wszystko się zmienia i jest nowe, inne niż do tej pory.
Jeśli patrząc na puste krzesło przy stole myślisz o tym co było nic nowego nie wymyślisz. Spójrz proszę na ten czas jak na bramę przez którą trzeba przejść. Te trudności miną wystarczy tylko szukać rozwiązań. To bardzo trudny czas, bo Ty już wyruszyłaś w drogę, zmieniasz rzeczywistość, działasz i napotykasz opór. To naturalne że brat reaguje nerwowo i Ty się stresujesz.
Zapewniam Cię że każde działanie ma sens, zacznij od małych przyjemności dla siebie, sprawiaj sobie samej choć odrobinę radości.
To nic że będą góry i doliny, nie zważaj na to rozglądaj się aż zobaczysz światełko.
A teraz tak jak pisze Anhedonia odpędź od siebie poczucie winy i bezradności, nie jesteś za wszystko i wszystkich odpowiedzialna.

Skoro masz leki pewnie niebawem zaczną działać, będą Cię wspomagać choć nie uleczą. Pamiętaj o terapii, pisałeś że w styczniu będzie tam dla Ciebie miejsce, to już niedługo. Ważne abyś wiedziała, że nie jesteś sama, że być może niedaleko jest ktoś kto radzi sobie z podobnym problemem.
No i jesteśmy my, pamiętamy o Tobie. Jednak siła której szukasz jest w Tobie i to właśnie Ty sama dokonasz rzeczy które dziś wydają się niemożliwe. Masz tu mnóstwo przykładów na forum gdzie widać że ludzie wychodzą ze swych opresji i żyją dalej w zgodzie ze samym sobą.

Agaczek, życzę Ci spokoju i równowagii abyś uwierzyła w siebie i swoją moc.

Agaczek, trochę ruchu dobrze by ci zrobiło - może chociaż spacer? Świeci u was słońce?
Mnie, jak byłam w czarnej dziurze, pomogło bieganie i taniec /spontaniczny w domu, nawet w pracy na zapleczu ).
Ruch dodaje pewności siebie, myśli same układają sie w głowie, przychodzi dystans, sprawy nabierają właściwego znaczenia. Wystarczy zacząć.

My tu myślimy o tobie znaczy - nie jesteś sama

Do poukładania samej siebie TEŻ jest potrzebna ona - agaczek...
http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=252542#p252542
Już w 2010 roku to nie była żadna miłość i wprost oraz w oczy oboje to sobie mówili...

Mnie się zdaje, że zjawisko zwane: "siła złego na jednego" Agaczka pokonało...
Objawy:

karzą myślącej osobie zastanowić się czy to nie depresja czasem...
A na tą to tylko lekarz coś może pomóc... CZYM prędzej się trzeba zapisać, bo niestety jak z wszystkimi innymi dolegliwościami przyjdzie czekać (pewnie z miesiąc)... a jeszcze parę tygodni zanim psychotropy zaczną działać
Trzymaj sie dziewczyno - JEDNO masz życie... jak już musisz je paprać, to na Boga nie przez parę portek! czy to braterskich czy innych!

Chyba masz rację
Niemniej TE objawy są bardzo niepokojące. Depresja to straszna zaraza... Zabija niektórych. Trzeba działać!
DO LEKARZA MARSZ!

Czytałam swoje stare posty. I wtedy też go kochałam. Pomimo tego co mi mówił. Miałam nadzieję jednak coś się zmieni. Byłam wściekła na niego i bałam się samotności. Teraz też się boję nie chcę się zapierac. I zostałam, bo kochałam całym sercem, zaufałam mimo, ze nie powinnam była ufać. Może juz wtedy trzeba było odejść. Pogodzilismy się wtedy i nie wracaliśmy do tego aż do teraz. Było dobrze albo mi się tylko tak wydawało. Kochałam wtedy i kocham teraz.

U psychiatry byłam, psychotropy dostałam i biorę.

Swoją drogą, prawdą jest to, ze osoby które wychowywały się w takich rodzinach jak moje, będą ofiarami, ludźmi kochającymi za bardzo i uzależnionymi od innych.
Myślałam, ze jestem twarda, widać tylko mi się wydawało.
Każdy problem mnie przerasta i nie potrafię go rozwiązać. Nawet nie umiem się odkochać i przestać myśleć o człowieku, który nigdy mnie nie kochał, wykorzystywał i zastąpił pierwszą napotkaną kobietą, która się nim zainteresowała.
Nie potrafię sobie poradzić z bratem alkoholikiem we własnym mieszkaniu.

trzymam kciuki , z prawem to ja jestem na bakier , bo nieznam sie ale trzymam kciuki mocno aby sie udało Tobie

Agaczek, czytaj to forum i chłoń z wiedzy i doświadczeń innych, (oczywiście używaj filtra odpowiedniego do grubości swej skóry).

Ilu ludzi tyle przypadków i tyle rozwiązań, sama powinnaś poszukać tych właściwych dla siebie.
Nie wszystkich krzywd musisz doświadczać na sobie i nie wszystko trzeba przeżyć samemu, można korzystać z doświadczeń innych.
Wybieraj dla siebie te rozwiązania które coś mogą Ci w życiu polepszyć.
Nie zmienisz swego dzieciństwa ale możesz wykorzystać swoje spostrzeżenia i doświadczenia i uczyć się na błędach rodziców.
Ty już wiesz że nie możesz tolerować i pozwalać sobie na przemoc tak jak Twoja mama, masz już inną świadomość to dużo!

Ja wiem że prościej się odbić kiedy ma się trampolinę pod nogami, ale kiedy już wiesz dokąd zmierzasz i co jest Ci potrzebne aby osiągnąć cel jest prościej.
Teraz potrzebujesz tej trampoliny aby łatwiej było Ci wskoczyć na "wyższy poziom" zobaczysz wtedy że ten człowiek o któreggo liłość zabiegałaś nie jest Ci potrzebny. On nie stoi z wyciągniętą ręką, on się odwraca kiedy wołasz pomocy...
Lepiej więc zrobić kurs samopomocy, a wtedy będziesz zdolna pomóc nie tylko sobie ale i innym.

Jak czujesz się po lekach? Ja pierwsze tygodnie czułam się fatalnie, nawet przerwałam bo sądziłam że leki działają na mnie gorzej niż bez nich.
To było chwilowe organizm się przystosowywał do "nadmiaru szczęścia".

Jeśli masz jakieś pytania pisz , zawsze mogę podzielić się doświadczeniem jeśli takowe posiadam.
Cieszę się że się do nas odzywasz.
Nie zamykaj się w sobie, potrzebujesz towarzystwa.

Ze wszystkim sobie poradzisz, nie ma takiego ciężaru jakiego nie udźwigniesz trzeba tylko odpowiednio wziąć się za problem a nie wszystko na raz.

Ściskam, będzie dobrze.

Agaczku - to wszystko co piszesz jest zrozumiałe.
Niestety Tobie akurat TRUDNIEJ, bo nie przebywasz w takim miejscu, które zapewniałoby ci jakiekolwiek wsparcie... to przeze mnie zwane: "siła złego na jednego". MASZ na to radę? Ja Ci szklić nie będę, że będąc w miejscu, które dodatkowo dokopuje efektów można się spodziewać rychło. Pewnie wręcz przeciwnie
Ale TO nie będzie trwać wiecznie... bo życie to proces i w miejscu nie stoi. Ani wtedy kiedy jest cudnie-pięknie ani (chwała bogu) gdy jest wręcz przeciwnie.
Nie wiem czy masz siłę jakąkolwiek by ręką czy nogą ruszyć... ale próbuj się przymusić. Koniec roku niech będzie pretekstem... W łóżku możesz to zrobić. BILANS. A w zasadzie więcej, bilans i PLAN.
Pierrwszy dotyczący plusów i minusów związku, który opłakujesz... a który "se ne wrati..." UNAOCZNIENIE sposobu w jaki byłaś traktowana pozwoli (może) zrezygnować z bajań na temat człowieka, który cie poniżył i sponiewierał.
A drugie - PLAN - krok po kroku - jak wyjść z tego marazmu mieszkaniowo-rodzinnego w którym tkwisz...
CO można zrobić - 1 rubryka,
JAK to osiągnąć - 2 rubryka,
TERMIN - kolejna i...
PRZY POMOCY KOGO - ostatnia (?)

A my tu wszyscy myślimy, myślimy... BURZA MÓZGÓW!
Zamiana 1 mieszkania na 2 mniejsze?
Trzymaj się dziewczyno!

Tak sponiewierana ja tez mowie tak , ze dzisiejsza wiedza a tamte lata . to postapiłabym inaczej . A czy tak by było czy nie dokonalibysmy wyboru takiego samego , zapewne tak . Najlepsza szkoła to jest nasze zycie to ona uczy nas , podejmowania decyzji ponoszenia konsekwencji  . Ale tez nas to wzmacnia czujemy sie silniejsi

tak . Tylko pytanie czy nie dokonalibysmy by takich samych wyborow . Mimo , ze wiedza bylaby

Weronisiu... Taki pomysł jest dobry. I taka sugestie Agaczek juz otrzymała. Jest jeszcze jednak  na etapie trzymania sie tego mieszkania kurczowo. Wiem że nie ma zdolności kredytowej, by dołożyć do mieszkania innego.
Liczę  że za chwilę nabierze sił. I dojrzeje do decyzji żeby zgarnąc rodzine do kupy i kazac im pomyslec nad wszystkim. Oni wręcz na niej żerują. Każdy chce swój kawałek podłogi a nie patrzy jakie to w jej sytuacji trudne. Trzymać to wszystko w garści.

Agaczek,

Tabletki u mnie zaczęły działać po 2 tygodniach, też budziłam się w środku nocy z lękiem.
Staraj się w momencie kiedy się lepiej czujesz wstawać i coś ze sobą robić. Dbać o siebie, zjeść, zrobić makijaż, wyjść do ludzi.

MUSISZ! bo na razie ja tak chcę , bo mi zależy na Tobie!
Szkoda że nie jestem bliżej przyjechałabym do Ciebie ale kto wie może wiosną lub latem w urlopie spotkamy się gdzieś na ploty?

Aga! Za chwilę nowy rok a jak nowy to czas na nowe!

Rozumiem że te myśli wracają, nie dają spokoju ale zamieniaj je na inne czym prędzej! Nie wrócimy do tego co było i koniec kropka, wiem że nie umiesz marzyć, też nie umiałam jeszcze kilka miesięcy temu. Nadal mam gorsze dni ale kiedy świeci słonko, i pomyślę że przecież mogę coś robić mimo że nie mam czegoś robi się lepiej.

Najważniejsze wyjść z domu do ludzi! Odnów stare przyjaźnie, może poznaj kogoś nowego. Było by miło gdybyś miała kogoś bliżej siebie. Tak fizycznie, choćby po to by za rękę chwycić czy na ramieniu się wesprzeć.

Chciałabym kiedyś móc powiedzieć, tu na tym forum: "jestem wreszcie szczęśliwa, spełniona i wszystko zaczęło się układać."

musisz dazyc to tego aby byc szczesliwa i tak bedzie

przepaszam

Renesans...
Tak poszłam do pracy ale tak wiele mnie to kosztowało, żeby wstać z łóżka, w sylwestra też idę.
Wiem, że muszę do ludzi, ale nie potrafię się zmusić.
Przyjdę do domu i pewnie znów pójdę do łóżka, tam czuję się najlepiej. Chciałabym to jakoś przespać, obudzić się w lepszym świecie.
Wiem, że muszę zapomnieć, nie wracać do tego co było, ale odkąd dowiedziałam się o innej nie mogę przestać o tym myśleć. Gdy nie wiedziałam, było łatwiej.
Teraz mijam każdą kobietę na ulicy i zastanawiam się czy to nie ona?
Tak bym chciała, żeby poczuł to co ja czuję teraz, żeby przyszedł do mnie któregoś dnia i powiedział popełniłem błąd. A ja spojrzałabym mu w oczy i powiedziała, przykro mi, trzeba było wcześniej pomyśleć. Ja już ułożyłam sobie życie, bez ciebie. I jestem szczęśliwa.

przeczytałam wcześniej ale nie mogłam odpisać.

Agi nie myśl o nim, nie zaprzątaj sobie głowy tym czy się pomylił czy nie. To są jego konsekwencje decyzji którą podjął.
Może dobrze że tak zrobił, pokazał przez to swe oblicze a Tobie dał szansę abyś sama mogła zmierzyć się z problemem i poczuć ile sama możesz i potrafisz.
Nie potrzebujesz nikogo żeby przez to przejść, to lęki, zmory takie jak duchy. Nie dawaj się, idź do przodu i nie oglądaj się kiedy kusi by spojrzeć w tył.
Cel jest przed Tobą pozwól by pozostał w tyle. Być może zatoczysz krąg i staniesz kiedyś jeszcze na jego drodze, pytanie tylko czy nadal będzie Cię to jeszcze interesować ...

Aga jakie ty miałaś marzenia? co chciałaś w życiu robić? Co chcesz dziś osiągnąć? Z czym chcesz sobie poradzić?
Co myślisz o tym żeby się kiedyś spotkać? Chcesz?
Może zaplanujemy coś razem na wiosnę?