Dziwny związek...

Ja oceniam to inaczej.
Wydaje mi sie ze on jej nie zostawi a odstawia teatr, bo chce zeby to ona sie zmienila.

O zwiazek nie chodzi tylko o jego niezaspokojone potrzeby.

Nawet jak ja zostawi to z nastepna po fazie motyli tez bedzie tak robil, jak tylko emocje nie beda na odpowiednim dla niego poziomie dzien w dzien.

Dla mnie jest duzym dzieciakiem.
Gdyby 38 letni mezczyzna odstawial mi takie cyrki to bylabym delikatnie mowiac zdezorientowana

Dodam jeszcze ze nawet jak wiemy ze powielamy zle wzorce, to czesto nie wiemy jak to zmienic.

Dla mnie oni mogą (a w praktyce- robert)  próbować szukać "właściwej drogi" kolejne 10 lat.
Ja po prostu mam uczulenie na wysuwanie jako "argument" dzieci, bo kojarzy mi się to dwojako:

- z traktowaniem dzieci jak ślepe i głuche istotki, którym można wmówić dowolna nieprawdę n/t relacji rodzinnych, ale one będą sikały po nogach ze szczęścia z samego faktu, że rodzice są formalnie razem

- dzieci jako alibi na brak jaj i strach przed podjęciem decyzji, by nie szamotać się potem z myśleniem "To JA byłem tym, który odszedł". Jak dobrze ujęła to dziewczyna roberta: "Ja ci tego nie ułatwię."  Moim zdaniem to mówi wiele..

A tak poza tym, to niech chodzą na terapię latami - może nawet lepiej. Tylko wtedy niech robert co 3 dni nie rozpacza nad "postępami", bo to jest komedia.

Elle,
Niełatwo czytać to, co piszesz o swoim domu, o mamie... Ale tym większy podziw, że ukształtowała się w Tobie tak niezwykła Osoba.

Ja ufałam, że tata wróci, mimo rozwodu rodziców. Byłam z nim silnie związana, był dla mnie wzorem. Z mamą utrzymywał nienaganne kontakty po ich rozstaniu, które było bardzo kulturalne. Wstydziłam się przez wiele lat, przed rówieśnikami, że tata z nami mieszka. Dopiero mając 15 lat otworzyłam się i nabrałam odwagi, by powiedzieć innym, co stało się z moimi rodzicami. I mam wrażenie, że całe życie szukam w mężczyznach cech mojego ojca.

Może to częściowo właśnie z powodu takiej, a nie innej historii rodzinnej, nieco inaczej patrzymy na definitywne rozstanie Tych Dwojga?

Uprzejmie Ci dziękuję.

Wyobraźnia może przekroczyć każdy horyzont... Przydałby się jednak Wielki Zderzacz Hadronów. Zastanawiam się, czy wyobraźnię też można zakrzywić tak, jak wykres psychologów ewolucyjnych. I coraz lepiej pojmuję sens słowa "krzywa", zwłaszcza w tłumaczeniu na łacinę : -)))

Heh, "szacun" - imponujący power do samodzielnego wydobywania się z ciemności :-)

Ok chyba wszyscy sie trochę zagolopowaliśmy.
Cóż skupiłem sie na sobie,na moim ego,na tym co czuje...nawet chyba za bardzo skupiłęm sie na tym forum zapominając o istocie mojego życia.
Trszkę sie zatraciłęm i zacietrzewiłem w tym dążeniu do idealnego życia.
Kurde moja panna dzień w dzień od miesiąca ,,urabia,, mnie zebym nie odchodził żebym został,ze chce bym byłs szczesliwy i ze zrobi wszystko by tak było...a ja sie szarpie z nią wyciągając na wierzch te same powielane brudy.

Wczoraj wieczorem doszło do kolejnej akcjii...otóż moja kobieta siedziała smutna pod scianą i powiedziała mi że cały ten temat prowadzi nas tylko do uczucia którego nie znaliśmy wobec siebie przez 10 lat - nienawiści. Powiedziała ze nie zniesie tego zebysmy zaczeli sie nienawidzić,nie zniesie życia beze mnie...ale ona nie umie tgeo juz zatrzymać ponieważ rozkręciłem spirale podejrzen oskarzen,domysłów do takeij skali że to jest nie do wyhamowania.
Powiedziała ze przystaje na moją propozycje rozstania z obu stron bez orzekania ozadnej winie kogokolwiek.
Bo jak sie zneinawidzimy...to juz wtedy nic sie nie da zrobić.

Wstałęm ubrałem sie i chciałem wyjsc....ale...mi nie pozwoliła. Staneła w  drzwiach,zaczeła płakać i powiedziała ze mam nie isć...Spyatłem...dlaczego mam nie isć....
powiedziała ze ty wiesz dlaczego..ty wiesz dlaczego my nie powinnismy zyć osobno. Ty zawsze mnie ciągnełeś za ręke,ty zawsze miałes racje...to ja zawsze byłam przy tobie tą małą głupią dziewczynką,ja nie chce zebys czuł sie gorszy...bo nigdy nie byłeś gorszy,zawsze byłeś inteligentniejszy,mocniejszy i pokazywałeś mi kierunek.Bez ciebie moje zycie nie ma żadnego sensu.

Wszedłem na to forum 20 minut potem przeczytałem kilkanaście losowych postów...i dotarło do mnie ze gdzieś starciłem kontrolę nad swoimi czynami.

Tak to jest moja kobieta..ta mała szara myszka którą poznałem i pokochałem taką jaka była,a która wyrosła przez 10 lat na pewną siebie,inną kobietę,przy mnie...nie przy ex.....nie wybrzydzałem nie wytykałem wad i nie pisałem wtedy na zadnym forum...po co analizować  skoro sie czuje.Ona nie jest inna ,jest taka sama...otoczka tylko sie troszke zmieniła...nieważne.

Ona mnie kocha....na śmierć i życie,to moja chora egoistyczna wyblakła wyobrażnia zapędziła mnie w ten narożnik,zaczałem postrzegać przez pryzmat jakiś chorych zwierzęcych instynktów,jakiś moich niespełnionych marzeń,jakiś braków....tylko dlaczego wciągnąłem w to ją..? Kompletny palant ze mnie. Tak moja dziewczyna miała 100% racjii...WIARA w miłość  trzyma nas w tyum ze staniemy na głowie by to dostać....a ja głupi chciałem dowodów miłosci....gdybym sie uparł to mogłaby na rzesach stanąć i bym jej nie uwierzył -to zatracenie.

Jak patzre na dzieci i na nią to sie zastanawiam czy nam wszystkim lepiej będzie ze sobą razem czy wtedy jak sie rozdzielimy..? Znacie odpowiedz? Bo ja tak.

A kłótnie,oczekiwania,fajne życie,wyzwiska....pieprzyć to jestesmy ludzmi...jednego dnia sie kłócimy...a drugiego wstaje słońce.Takie bywa i  jest życie...
Moja panna kłócic sie nigdy nie chciała i to jest fakt,ja tez nie ale czaesciej to eskalowałem...
Wiemy co robimy nie własciwie ,ona tez wie,wczoraj mi powoedziała ze ona bedzie sama chodzic na terapie ze ja nie musze,ze ona sama chce...mimo ze jej powiedziałem ze juz nie musimy....uparła sie ipowiedziała ze chce .Ale to nie wazne...jej wybór mi to niepotzrebne by z nią być.

Nie musimy w naszym związku nic naprawiac...uwazam ze dostaliśmy tylko drogowskaz gdzie teraz skręcić z naszym życiem(gdzies to tu przeczytałem i dobrze oddaje),to co było zostaje za nami...

Ta sytuacja to dobra lekcja.
Tak napisałem ten temat,tak przeszkadzało mi to czego wydawało mi sie nie dostawałem od swojej kobiety...ale czy byłem nieszczesliwy? Nigdy w życiu. Może tak gdzies rzuciłem ale to nieprawda. Gdybym był nieszczesliwy naprawdę...to odszedł bym cichutko nad ranem...nie zostawiajac za sobą nic...a juz na pewno nie pisał bym tematów na jakimśtam forum Jakie to proste.

Elle dzięki za twoje rady ,przeczytałem twoje ostatnie posty....cóż widocznie ty nie byłaś szczesliwa skoro odeszłaś od faceta,,cóż przykro....ale ja sie pomyliłem w swoim temacie...ja byłem i jestem szczesliwy z moją kobietą...to moje chore ego chciało mi spłatać figla i zrujnować życie moje i mojej rodziny. A na to nei pozwolę....tu jest moja siła...a ja jej szukałęm zeby odejść

Tym postem zamykam ten temat...pewnie pokłócimy sie jeszcze nie raz,pewnie ktoś zapłacze nie raz,a ktos trzasnie drzwiami....no i co z tego...a ten swiat jest taki idealny? że ja i moja kobieta musimy być idealni? Nie musimy. Chcemy byc ze sobą i to sie liczy tu i teraz.A co bedzie dalej zobaczymy..nikt nie wie co bedzie jutro czy za tydzień,i nikt nie zna nas tak jak my siebie sami.
Dzieki za pomoc ,przydała sie..

Wy również dbajcie o siebie i powodzenia

Aurora Borealis przypomniała mi pewną historię:

/.../
- Nie jesteście podobne do mojej róży, nie macie jeszcze żadnej wartości - powiedział różom. Nikt was nie oswoił i wy nie oswoiłyście nikogo. Jesteście takie, jakim był dawniej lis. Był zwykłym lisem, podobnym do stu tysięcy innych lisów. Lecz zrobiłem go swoim przyjacielem i teraz jest dla mnie jedyny na świecie.
Róże bardzo się zawstydziły.
- Jesteście piękne, lecz próżne - powiedział im jeszcze. - Nie można dla was poświęcić życia. Oczywiście moja róża wydawałaby się zwykłemu przechodniowi podobna do was. Lecz dla mnie ona jedna ma większe znaczenie niż wy wszystkie razem, ponieważ ją właśnie podlewałem. Ponieważ ją przykrywałem kloszem.
Ponieważ ją właśnie osłaniałem. Ponieważ właśnie dla jej bezpieczeństwa zabijałem gąsienice (z wyjątkiem dwóch czy trzech, z których chciałem mieć motyle). Ponieważ słuchałem jej skarg, jej wychwalań się, a czasem jej milczenia. Ponieważ... jest moją różą.
Powrócił do lisa.
- Żegnaj - powiedział.
- Żegnaj - odpowiedział lis. - A oto mój sekret. Jest bardzo prosty: dobrze widzi się tylko sercem.
Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.
- Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu - powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać.
- Twoja róża ma dla ciebie tak wielkie znaczenie, ponieważ poświęciłeś jej wiele czasu.
- Ponieważ poświęciłem jej wiele czasu... - powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać.
- Ludzie zapomnieli o tej prawdzie - rzekł lis. - Lecz tobie nie wolno zapomnieć. Stajesz się odpowiedzialny
na zawsze za to, co oswoiłeś. Jesteś odpowiedzialny za twoją różę.
- Jestem odpowiedzialny za moją różę... - powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać.
/.../
(Antoine de Saint-Exupery: Mały Książę)

Można i tak. Twój (na szczęście) wybór.

Z serdeczną dedykacją dla Roberta, Elle i Rysownika Baranków : -)- każdemu z Was z innego powodu:

"Powinniśmy być wdzięczni tym, którzy nas ostrzegają o przywarach, ile że upakarzają nas; pouczają, iż staliśmy się przedmiotem wzgardy, nie przeszkadzając, że możemy popaść w to samo na przyszłość, ile że mamy na to dość innych wad. Skłaniają nas do ćwiczeń poprawczych i wyzbycia się jakiejś przywary."

Blaise Pascal, "Myśli" AD 1658

Ja, wybaczcie, nie będę aż taką hurraoptymistka w tej sprawie

Oby robert za kilka m-cy nie reanimował tego wątku, z tych samych powodów.
Póki co padły słowa, na które czekał i tęsknił by usłyszeć, a ja bym poczekała czy "słowo stanie się ciałem"

Niemniej trzymam kciuki i życzę jak najlepiej.

witam

Cóż temat wprawdzie zakończyłem ale życie płynie dalej.
Wczoraj przypadkiem na tym forum trafiłem na temat mi nieznany tzn. osobowośc Borderlinei pochodne. Poczytałem troszkęw sieci na ten temat,i ...no znowu mnie tkneło.Bo znowu podstawowe objawy sie zgadzają. tzn. szczególnie chodzi mi o to że to ja cały związek jesli tylko czułem sie z czyms zle to..zaczynałem od rozmowy,od poszukania w czym problem i z celem rozwiazania go.Natomiast uderzyło mnie ze moja kobieta nigdy,przenigdy nie powiedziała ,pokazała ze jest lub moze byc winna. Ba po przemysleniu,stwierdzam ze to sie objawiało ze wszystkim ludzmi z kim miała kontakt. Tzn niewazne jak było w rzeczywistosci ona nigdy nie dopuszczała mysli o tym ze moze też ona coś zawiniła. Natomiast w sytuacjach gdy jej wina była bezsporna,argumentowana logicznie i poparta dowodami...ona znajdywała zawsze takie tłumaczenie które tę winęzwalało na kogos innego.
Podobnie z naszymi rozstaniami i kłótniami....ona nigdy nie spytała o powód..powód zachowania,powód kłótni,powód typu ,, dlaczego to zrobiłęś,,, ,,czemu tak sie zachowałeś,, , ,,co o tym myślisz,,. Takei rzeczy nie padły z jej ust...śmiem twierdzić ,nigdy w życiu.
EXTRA napisał mi w kktóryms poście że ja zawsze bede ,,przegrywał,, konfrontacje..wtedy keidy nie będe umiał stłumić emocjii,poniewaz niezaleznie kto ma racje ,ona obróci winę na mnie..bo to ja wybuchłem na końcu. I takich motywów u nas było pełno..ze logicznie i obiektywnie miałem racje...ale na końcu to ja byłem winny a ,,meritum,, kłótni stawało sie zupełnie dla niej nieistotne.

Fakt ze ja tez popełniałem błedy,krzyczałem wyzywałem jest bezsporny...tyle ze róznica jest taka ze ja zawsze sie po tym kajałem,czułem ból, przepraszałem i obiecywałem wieksze panowanie nad emocjami,ba do dzis zdarza mi sie przytulić moją kobiete i przeprosić ją za temte słowa..żeby dać jej dużo zadoscuczynienia bo wiem jak ją to bolało... wprowadziłęm w zycie i juz tego nie robie,niezaleznie od stopnia prowokacjii,natomiast u niej stosunek do jej ze tak pwoiem,,błedów,, nie zmienił sie....formalnie ona nigdy sama nie przyznała sie dozadnego błedy,winy..nie mówiąc o mentalnym zadoscuczynieniu.- i to mnie dziwi
czytałem o Borderline że taki ktoś nie odczuwa empatii..to juz u nas sie zgadza w 100%,tzn. ona w rozmowie nie zdaje sobie sprawy(tak to odbieram) ze nie czuje. Czytałem takze ze takie osoby czesto używają tzw. biernej przemocy czyli u nas,brak checi do rozmowy tylko wielodniowe milczenie,takie karanie nic nie mówieniem ,by ugruntować moją winę.

Zauważyłęm ze jak keidyś postanowiłem nie reagować na to...to ta osoba częstow związku....stara sie ,,ukarać,, partnera brakiem seksu...co w efekcie w tym drugim człowieku rodzi frustracje i sam wychodzi z inicjatywą...i dowiaduje sie nagfle ze toon sam jest sobie wienien.
Przeczytałem takze ze taka osoba ,jesli ofiara chce odejsc ...nie pozwala jej,płacze,zatrzymuje.To tez zawsze w 100%. TZN nie pozwalam ci odejsc ale..nie pogadam o tym co cie trapi.
Mój poprzedni post jest w mocy,ja nie mam watpliwosci co do moich uczuć itd. ale to nei znaczy ze nie szukam jakby sposobu uzdrowienia naszej relacjii,znalezieniu jej przyczyny,bo to jednak trwało latami.
Bo moze ja tkwie w jakimś toksycznym zwiazku,a szukam nie tam gdzie trzeba...no i patologią jest to ze to ja sam tylko szukam,ona to robi zawsze pdo przymusem.
teraz naprawde zaczynam sie przychylac do słów EXTRA że to dzieci mogą na tym ucierpiec najbardziej,czy bym z niąz został czy odszedł.
Postanowiłem ze umówie sie z psychologiem sam, i podziele sie moimi wątpliwosciami.
Oczywiscie tutaj napisałem o tym bo jednak temat jest i moze zawsze sie to komuś przydać w jego relacjii.
Bo może ja tkwie w jakimś toksyku,z osobą z zaburzeniem osobowości...a doszukuje sie tutaj jakiejś miłosci,a czytałem ze takie osoby z Borderline..nie bedą na swoje czyny patrzeć przez pryzmat uczuc do partnera..a jedynie wykorzystywać np. słowo ,,Kocham Cie,, do stworzenia takiego zwrotu akcjii,by partner nie wiedział co sie dzieje...raz kocham,raz nienawidze.
pozdrawiam

Robert
ja pierniczę, z Tobą też jest mega ciężko żyć, normalny człowiek by nie wyrobił. Jednego dnia cacy, ten ostatni post, że już wszystko super, teraz znowu to coś i tak w kółko, czy Ty nie jesteś jakimś dwubiegunowcem??? Coś jest z Tobą nie tak. Pomijam, że z nią jest mega nie tak.  Może właśnie Wy żyjecie w jakimś toksycznym tangu.

Nieee no, tego się było można spodziewać.. . Kibicowałam mądremu człowiekowi dobiegającemu do 40, że się ogarnie, bo się pogubił, ale tu jest jakieś dno.. Ciekawe jak długo będziesz zajeżdżał swoją dziewczynę tymi zmianami nastrojów, dzieci (może spacer z dziećmi zamiast dumania na forum), siebie. Ty masz poważne zaburzenia osobowości, potrzebujesz natychmiast profesjonalnej opieki, może nawet odsiadki w szpitalu (dla swojego i innych dobra) - tutaj na serio nie żartuję.

Niedługo po maturze z wypiekami na twarzy przeczytałam dwie, znakomite skądinąd książki Antoniego Kępińskiego... Po ich lekturze byłam święcie przekonana, że cierpię na schizofrenię. Zaczęłam nawet rysować dychotomiczne szkice podobne do prac schizofreników.

Dopiero po latach zrozumiałam, że nie bez znaczenia jest to co czytamy, jakie filmy oglądamy, ku czemu kierujemy nasz umysł. Jednym słowem czym, w jakim celu  i w jakim czasie karmimy naszą psychikę...

Zwróć uwagę, Robercie, dokąd "wyprowadzasz na spacer" Twój umysł w chwili obecnej. Czy przypadkiem nie spuściłeś go ze smyczy i co on Ci "aportuje"...

To bardzo powierzchowna ocena.
Taka "alergia" na poczucie winy i na zgłaszane uwagi może być wynikiem niskiej samooceny i problemów w dzieciństwie, kiedy dziecko obwiniano i karano za wszystko, nawet za to że deszcz pada, a takie właśnie o ile pamiętam miała dziewczyna Autora dzieciństwo.
Ona nie czuje się lepsza. Ona się czuje gorsza, ale wypiera to, podobnie jak wiele innych uczuć, bo konfrontacja z poczuciem winy ją przerasta. Prawdopodobnie czuje się upokorzona Twoim, Autorze, porównywaniem Waszych rodzin i Waszych charakterów, a najcięższe do zniesienia może być to, że sama czuje się "wybrakowana" i pochodząca z "wybrakowanej" rodziny.

Jej potrzebna jest terapia i to bezwzględnie. Tobie, ze względu na Wasze problemy, też przydałaby się konsultacja.
Rozmawiaj z nią.  Powtarzaj jej, że to nie jej wina, że trafiła na takich rodziców, nie jej wina, że ma blizny na psychice, ale istnieniu tych blizn nie da się zaprzeczyć. I że można coś z tymi bliznami zrobić. Zadeklarowała podobno, że "zrobi wszystko". Wszystkiego nie trzeba. Potrzeba Wam pójść na terapię, najlepiej na początek, razem.

Elle, czemu jesteś taka uparta w tej sprawie. Zabrnelas w slepa uliczke i nie chcesz się wycofać, przyznać do bledu. Sprawy Roberta nie ma już co omawiać. Ocena, zdanie ze strony mężczyzn nie daje Ci do myslenia???? Owszem sa w tym związku problemy z komunikacja ale "widzialy galy co braly". Teraz jedynie na obopólnym szacunku można cos dalej budowac, na zrozumieniu inności i uszanowaniu tego. Sa tez inne wartości (o których pisze sam autor, który ma problem przede wszystkim ze soba) które sa wręcz cenniejsze od przedstawianych tu caly czas powierzchowności. I czuje ogromny wstyd ze tu się wypowiadam, bo miałem tego nie robic a nie akceptuje zachowania autora, wlasnie jako mezczyzna, jednak chciałem Ci to uzmyslowic. Może się całkowicie mylilas w swojej ocenie, a sama komunikacja (która oczywiście trzeba naprawiac) nie jest czynnikiem przewazajacym, dającym ostateczna ocene jakości tego związku? A przecież, w domysle, jest jakas celowość pisania tutaj, czyz nie? Czy nie po to żeby cos wartościowego ocalic? (dla mnie jest to związek autora). Wyobraz teraz sobie kogos takiego, kogo caly czas tutaj "niańczysz" i czy chcialabys z takim "wulkanem" zyc? Owo określenie "wulkan" może mieć zarówno pozytywne jak i negatywne skutki. To zależy jak autor pokieruj swoimi cechami charakteru. Na razie robi to zle i przez to niszczy swój związek. Widzisz, gdyby autor spotkal kogos bardziej dopasowanego, taki sam wulkan to by taki związek rozpadl się z hukiem. Jakies takie niedopasowanie wulkanu do pola nie przesadza o trwalosci związku. Przesadza o tym możliwość zrozumienia, pochylenia się nad innoscia drugiego człowieka. tutaj autor ma takie pokłady refleksji i analitycznej oceny, ale rozum przeslaniaja mu emocje, jest nastawiony na szybkie rozwiązania wg. jego oceny. Takie emocje to slepa uliczka, która nie prowadzi do szczęścia obojga osob, które stanowią w związku. I wie to autor, jednak nie umie nad tym panować. Dla niego nie licza się nawet rady tutaj tylko to co ona sam "wyczyta", postanowi. Zycie z kims takim jest bardzo ciężkie. A co do zony. To wydaje mi się ze robi wszystko jest matka, zona, kochanka, przyjaciolka. Trzeba wziasc pod uwagę ze się nie zmieni (sa to kwestie charakterologiczne), autor musiałby wiec ukarać ja za te roznice i na to tez szukal tutaj zgody społecznej. Jednak kiedy bierze się pod uwagę inne wartości, możliwość zmiany siebie, wszystko wygląda inaczej.

Autor nie jest idealny, popełnia błędy, ale jednak jest otwarty na dialog i jest w stanie przyznać, że w czymś się myli i zmodyfikować swoje zachowanie, co stanowi niezłą podstawę do budowania związku. Tyle że otwartość jednej strony nie wystarczy. Tak naprawdę jego partnerka nie zostawia mu wyboru: zaakceptuj jaka jestem, bo ja się zmieniać nie będę, ty się zmień, wtedy będziemy razem.

Elle, nawet jesli pierwszy raz się pójdzie z musu, to może jednak coś dotrze.

a ja się nie dziwię zachowaniu Roberta,

z pustego to i Salomon nie naleje (mam na mysli partnerkę).

pytanie tylko czy robert moze zyc bez miłosci.

Nie wiem, czy osiągnąłbym ten stopień pewności wniosków gdybym ich znał i widział. IMHO bezpieczniej aby poszukali możliwości wsparcia, tak aby do wniosków tych czy innych doszli sami - zwłąszcza, że Robert wykazuje się dość silną zależnością od słowa pisanego, ujawniając przy tym znaczną huśtawkę nastrojów.

"Dorzucę się" do opinii

Elle jesteś niegłupią i naprawdę mądrą osobą. Niestety krytykując żonę Autora, krytykujesz nie nią, tylko swojego byłego EX. Dziwnym, jest to, że tylko lekko ustąpiłaś z tym, że Robert zachowuje się jak wahadełko. Natomiast żal, że nie zauważyłaś, to że jest z niego niezły manipulant (być może nieświadomy - jak toksyk) i bez tego czubka eskalacji emocji on nie potrafi bytować.

Ale ja nie twierdzę, że robert nie ma 'swojego za uszami' - JEST manipulantem (oboje są) i ma cechy Bordera i dda, tylko to nie zmienia faktu, że między nimi nie ma empatii, a więc nie ma bliskości.

Twierdze tylko, że gdyby nie wzorce, które przyciągnęły i zatrzymały ich przy sobie- jako 'zdrowe' jednostki nigdy nie zwróciliby na siebie uwagi.

Ale nie, nie widzę w partnerce roberta swojego ex, bo wtedy musiałby leczyć się psychiatrycznie

Właśnie nie mam pewności, czy czasem sobie tego jednak nie dają, a przeszkadza im w tym ich psychopatologia. Dlatego wolałbym żeby nie załatwiali tego przez głuchy telefon na "netkobiety.pl"

Ja też tak uważam.

W efekcie wcale nie jest powiedziane, co będzie jeśli uda jej się odblokować, a jemu zrozumieć, że można "ssać" trochę mniej uczuć od partnera żeby żyć - bo są alternatywne źródła poczucia szczęścia - u ludzi "całe szczęście w ich życiu" nie pochodzi przecież od partnera. To są zmiany realnie możliwe do osiągnięcia drogą pracy nad sobą.

I BTW. niekoniecznie po zrobieniu takiej pracy nad sobą będą chcieli z sobą zostać. Tyle, że teraz żadne z nich chyba nie wie o co chodzi.

Jak dla mnie Robert to damska część układu rozrodczego, delikatnie ujmując . Potrzebuje tych wszystkich teatralnych emocji wielkości bomby atomowej, żeby móc żyć i funkcjonować w związku. Na nieszczęście chyba spotkał kobietę która jest normalną, niezbyt prostą i niezbyt skomplikowaną osobą... Po pierwsze, dobry lekarz psycholog, chociaż ja bym polecała psychiatrę. Nie toleruję, po prostu nie cierpię takich mężczyzn... a może raczej chłopców. Zero odpowiedzialności za swoje czyny. Z tego co przeczytałam wcześniej, zrywałeś z nią wielokrotnie, odstawiałeś na półkę jak rzecz i dziwisz się, że utrzymywała dystans emocjonalny? Z taką bombą z licznikiem też bym niezbyt to traktowała na serio, o ile bym się w ogóle nie przestała przejmować tymi wszystkimi wymysłami...
Chyba masz za dużo czasu na myślenie, bo tak się skupiasz na sobie i swoich emocjach, że 90% twoich problemów jest, uwaga, wymyślona.

Najbardziej zdziwił mnie post gdzieś z początku, długi temat, więc się gubię; twoja partnerka po pracy haruje w domu jak wół, dzieci, sprzątanie, obiadek i cała reszta, do tego nigdy nie narzeka. SAM przyznałeś, że jej nie pomagasz, ALE NIE ROZUMIESZ, dlaczego nie ma ochoty na zajmowanie się tobą, a po pracy na wyjazd na wycieczkę raz na jakiś czas ma już siłę. Gdy powiedziała, że to taki "reset" i przyjemność (co nawet, o dziwo, potraktowałeś za dobry argument), stwierdziłeś, że przecież zajmowanie się tobą to TEŻ PRZYJEMNOŚĆ. Zaczęły się spekulacje, że ona cię już nie kocha i to dlatego...
Odpowiem ci dlaczego... Bo jej zatruwasz życie, tak, to dobre sformułowanie, zatruwasz jej życie najnormalniej w świecie i zabierasz radość z życia.

Ja nie umiałabym żyć z takim człowiekiem. Egocentrykiem, narcyzem, dzieckiem z tym wielkim ego i przeświadczeniem o własnej racji. Wszystkie te wielkie emocje które przeżywasz... A nie umiałbyś być tak o po prostu szczęśliwy?

Wielkie wyrazy współczucia dla kobiety która ma z tobą dzieci, toleruje cię i znosi na co dzień.
Na jej miejscu po tylu latach znoszenia twoich wybryków pewnie też bym przyjęła pozycje, rób co chcesz, i nie traktowała twoich słów ani trochę na serio, bo i tak jutro zmienisz zdanie.

Dziecko...

To też kosztuje :-) Tyle, że sygnały, że jest coś nie tak dochodzą z zewnątrz. Sytuacja zagrożenia status quo jest sytuacją motywującą - jak u alkoholika, który (mimo wyparcia) podejmuje terapię tylko wtedy kiedy musi :-). Podobnie ona potrzebuje stałego "bata". IMHO póki co - ma. Dalsze oszukiwanie będzie dawało jej coraz mniej i coraz bardziej będzie zagrażało status quo. Jak dla mnie jest OK, na tyle na ile może. Nie uda się? Przecież wtedy się rozejdą, tak jak tego... "pragniesz" ;-P

Poza tym, całkiem możliwe, że jednak "coś tam czuje" tyle że nie wie jak tego używać aby się "samopodtrzymywało" bo Roberto "ssie i ssie".

Dokładnie.

Gdzieś czytałam, że związek składa się z 3 aspektów: ja, ty, związek jako sam w sobie. W tym przypadku  ich związek sam z siebie nie może już unieść takiej konstelacji, rozsadza się odśrodkowo. Czy oni sami będą potrafili stworzyć nową formę? Kibicuję, bo dlaczego nie.

Może już dawno zabił partnerkę i siebie, bo wyszła wyrzucić śmieci i się popatrzyła na prawo, więc pewnie tam stał jej kochanek albo coś innego, równie bzdurnego.

Ostatni raz powtarzam: Piszę to co czuję na podstawie tego, co zostało napisane, a że z czasem było w tym mnóstwo sprzeczności, to nie czuję się na sile stawiać jakiejś "diagnozy", zresztą opinia to nie diagnoza jeszcze.

Można wiele pisać o niezrównoważeniu roberta i problemach jego partnerki, ale mnie chodzi od początku tylko o jedno: niedopasowanie osobowościowe. TOTALNE. Reszta jest wynikiem tego.

Niech oboje korzystają z psychoterapii i pracują nad sobą - jak najbardziej.
Ja nie pragnę ich rozstania, jak napisał EXTRA , bo to mnie ni ziębi ni grzeje w sensie wpływu na moje prywatne życie. Jeśli czegoś pragnę w tym wątku, to żeby niektórzy przestali wierzyć, że można stworzyć szczęśliwy związek absolutnie z każdym, byle mieć pod ręką dobrego specjalistę..

Oj nie chciałbym trzymać w ręku bomby pracy domowej, taki granat mi przypomina Robert.

elle niestety ma racje. W tym związku nie ma już bliskości. To takie banalne.
Teraz to tylko umowa cywilno-prawna
Rozwalacie to na czynniki pierwsze , ale wraz z teorią hologramu to nie ma sensu.
Tak po prostu już jest, tego nic nie zmieni. albo się będą kochać , albo to będzie kontrakt.
Bolesne, ale taka jest prawda . Dlatego ją ciągle negujemy, bo nasz umysł nie lubi bólu .
A z cierpienia rodzą się nowe doznania. Droga do szczęścia.
Zaakceptujmy tego typu rozwiązania jak daje sobie Robert, bo to jego życie.
Sugerujmy wg naszego postrzegania, czemu nie, ale czy na 100% jest ono właściwe?
Otwierajmy furtki myślenia , ale w każdą stronę , robert i partnerka jeśli rzeczywiście tu kiedykolwiek była mają prawo żyć jak chcą.
Czepiacie się, że nie jest konsekwentny ...a wy zawsze wyznaczaliście sobie cel i nigdy nie zeszliście ze swojej ścieżki?-Gratuluje.
Ja błądzę każdego dnia. Ale to jest piękne, że jeszcze się budzę i znowu mogę je popełniać, lub już nie
Elle pięknie opisuje miłość, choć patosu i konrada W. w tym nie uświadczysz. to jest to o czym marzy każdy z nas. O zespoleniu -ale to nie możliwe , bliżej nam do interakcji wody z olejem , (bo to że olej płynie na wierzchu jest także interakcją) Można nauczyć się tak żyć. Oczekiwania to bzdura. Oczekiwania to życie w JA. W tym nie ma wszechświata.

specjalista , wtf. co to jest specjalista?
Ty jesteś i nikt nie jest w stanie pomóc tobie jak ty sam.
Lecz, po
uno naucz się mieć ufność w siebie.
due tylko w sobie
tre weryfikuj inne rady , ale zawsze wracaj do primo