Dziwny związek...

Robercie,
Wolałabym nie penetrować tak głęboko myśli Autora postu. Bez lubrykantów mogłoby to być dla niego bardzo bolesne, gdyż Autor ma bardzo wąską specjalizację i cechuje się stosunkowo (podkreślam - stosunkowo) płytkim rozumowaniem...

Poza tym może spróbuj odejść na jakiś czas od tego forum. Zobacz ile ludzi zostało w to wmieszanych, ile opinii, diagnoz, na postawie tego co tylko piszesz. Nikt nawet Ciebie nie zna, jej też, nikt nie wie dokładnie jak jest.. Tego się nie da przemielić na forum. To forum kompletnie Ci/Wam teraz nie służy, wprowadza tylko zamęt, odciąga Ciebie od usłyszenia prawdy, skupienia.

O ja p********* !

Wiesz, cały pic polega na tym, że my nie wiemy jak ona emocje wyrażała przy facecie, którego pożądała (ex) czy, z którym mogłaby tamte emocje odtworzyć.
Weź pod uwagę, że gdy dograją się intencje i wzorce, ten sam człowiek potrafi być wulkanem emocji i pożądania przy 'odpowiedniej' dla siebie osobie.

To nie jest tak, że ona w ogóle nie potrafi okazywać emocji..Potrafi, tylko nie ma ich do roberta. Do dzieci zapewne je ma, ale to inny rodzaj uczucia.

Więc my chcemy ja 'leczyć' być może z czegoś, co samo by się wyprostowało przy facecie, do którego czułaby miętę. Po prostu chciało by jej się żyć, ulepszać się i pielęgnować ten związek. Pomijam kwestie wzorców już, czy one jej służą  w dalszej perspektywie- my tego nie wiemy, w jakim kierunku ona chce się rozwijać, natomiast na pewno nie służy ani jej ani robertowi związek, w którym zamiast damsko-męskiej relacji jest coś na kształt transakcji, gdzie jedna strona jest w nim z wygody i rozsądku.

Masakra robert.
Po tym co napisałeś widzę, że to Tobie bardziej potrzebna jest pomoc.

Kto ma z nią pogadać? Może jeszcze rodziców i dziadków do tego włącz..obce osoby, SERIO ??:/

Widzisz, od początku było wiadomo, że ona cię zatrzymywać nie będzie, bo to normalne jak się nic specjalnego nie czuje, przecież nie zamieni się nagle w Meryl Streep i nie odegra sceny pękającego z żalu serca na wieść, że ukochany odchodzi.. Odpowiedziała ci zgodnie z prawdą, że widzi jak się męczysz (z brakiem jej uczucia - w domyśle)ale nic na to nie umie poradzić, a że lubi cię zapewne jako człowieka, to nie sprawia jej satysfakcji patrzeć na twoje męki.. nie ma wyjścia na dobrą sprawę.

Prawdy ci nigdy nie powie, bo to nie w jej stylu i bałaby się zapewne, że coś sobie zrobisz, natomiast nie miej złudzeń co to oznacza.

Odejdź z godnością.. Chociaż RAZ nie zachowuj się jak desperat. Z czasem zaczniesz wstawać z kolan, ale przestań już żebrać o miłość, to tak nie działa..

Ona nie wpadnie w żadnego doła, przestań szukać kolejnych pretekstów dla siebie by zostać i o nią "walczyć".

Ona NAWET NIE ZAUWAŻY, że "was" nie ma. Będzie jej z początku trochę dziwnie, bo więcej miejsca w domu, ale nic poza tym..Chłopie, przestań się oszukiwać, ja już nie mam słów.

A w krasnoludki tez wierzy?

To nie ONA cie obarcza winą, to TY się nią obarczasz.
Potrzebujesz czuć się winny, bo nie chcesz odejść, a wiadomo, że niełatwo jest odejść gdy czuje się, że ma się niespłacony 'dług'. Ty go nie masz, on jest tylko w twojej zamroczonej wieloletnim odrzuceniem głowie.

Ona ci tego nie powie, bo nie przejdzie jej to przez gardło, ty o tym doskonale wiesz.
Oszukujesz sam siebie, dlatego tak podle się czujesz, bo nie jesteś uczciwy ze SOBĄ.

Nic ci się nie "należy"
Zdradzonym tez wydaje się, że "należy im się" prawda, ale zdradzający tak nie uważają i co? Zgodnie z twoim tokiem rozumowania, trzeba by przy nich trwać do usrania, dopoki na łożu smierci zdecydują się przyznać? dobre..

Terapeuta?

Że twoja jednostronna miłość nie jest w stanie posklejać tego związku tak, byś poczuł się kiedyś kochany.
Oszukujesz sam siebie że jest jakiś magiczny sposób, którego nie dostrzegasz albo robisz za mało by 'zasłużyć' na jej miłość.

Zrobiłeś z siebie podnóżek w każdym tego słowa znaczeniu. Im bardziej się przed nią emocjonalnie odsłaniasz, tym bardziej w niej litość (i brak pożądania) utrwalasz, chociaż i tak już jest katastrofa.

Japierdole...

I co, wytresujesz ja albo zmusisz do tego by okazywała ci coś czego nie czuje?
ty naprawdę masz coś z głową

robert, sorry, ale nie udawaj idioty, który po 10 latach "walki" o to czego nie ma, udaje, że nie wie, o co mu chodziło..

EXTRA_ Ja się zgadzam ze wszystkim co napisałeś, uwierz, że widzimy to tak samo.
Ja po prostu przestałam wierzyć w szansę na powodzenie tego całego przedsięwzięcia z terapeutą, kiedy przekonaliśmy się po jej zachowaniu, że ona na takie zmiany NIE MA CHĘCI i nie jest gotowa i nie wiadomo kiedy będzie lub czy będzie w ogóle.

A to o próbach pokochania roberta na logikę to tez 100% prawdy. Ale tak się nie da, trzeba zmienić w głowie wszystko, zamienić stare wzorce na nowe -zdrowsze, itd, itd. kupa pracy, LATA pracy.

Tylko co w tym czasie ma robić robert? Przytulać się do ściany, nie wiem?

Przecież taka sytuacja wyniszcza człowieka od środka.

Gdzieś tam wcześniej pisałaś o swoim podobieństwie do "przedmiotowej osoby" oraz o tym że byłaś w stanie dokonać potrzebnych zmian.

Sądzę, że bez problemu znajdę też wątek, w którym pisałaś, że można pokochać osobę "niezgodną" z deterministycznym planem nakazującym wiązać się z osobami z którymi się cierpi. I że jest to powiązane z tą pracą nad sobą.

Jeśli tak, może warto abyś uwierzyła w to w pełni - nawet bez terapii można coś takiego zrobić.

Możliwe więc, że mogłabyś żonie Robreta napisać właśnie to czego potrzebuje - ale tego nie robisz. Dlaczego?

Jednym z istotnych pozytywnych skutków tego wątku może być danie - za posrednictwem Roberta - impulsu jego "żonie" do podjęcia jakieś pracy. Właściwie tak sformułowałem sobie główny cel pisania tutaj :-)

Reszta jest mniej istotna.

U mnie było inaczej o tyle, że oboje cierpieliśmy na podobny syndrom, z tymże mój okazał się łatwiejszy do leczenia, ale TYLKO dlatego, że ja taką kategorię mu w swojej głowie nadałam- jako ULECZALNY.
Ale tamtej relacji nie było szans uratować, robiłam to już dla siebie - tu też tkwi sedno. Dla siebie- wtedy motywacja pochodzi z najgłębszych warstw i jest praktycznie niezależna od okoliczności zew.

Partner mój - na tamten czas uznał- podobnie jak w analogicznym przyp. roberta, że to tylko ja i we mnie jest problem i nadal tak uważa. Dlatego ja znam dobrze to podejście i wiem jakie są "szanse" na zmianę. Zerowe.

Ja w sens terapii nie wierzę..dopóki nie jest poparta motywacja wewnętrzną. Każda zmiana we mnie jest owocem mojej pracy i nikogo innego. No, za wyjątkiem osób, które spotykałam na swojej drodze i od których chciało mi się czegoś o sobie nauczyć i być na nie otwartą. Więc jeśli ktoś nie ma w sobie potrzeby zmian, wglądu w siebie to nie pomoże najlepszy terapeuta.

I tu się zasadniczo różnimy w podejściu dopiero.
Ja uważam, że impuls już poszedł, nie jeden..

Teraz czas odsunąć się i dać jej 'przetrawić' to co usłyszała przez te wszystkie lata i pozwolić podjąć decyzję, a następnie działania. Póki on jest do niej przyklejony, ona nie widzi potrzeby niczego zmieniać i nie ma się co temu dziwić - od gadania jeszcze nikt nigdy się nie zmienił.

On od wielu lat wysyła jej sprzeczne sygnały: nie jestem z Tobą szczęśliwy, bo to..to i to... ale działaniem pokazuje, że to nie ma dla niego aż takiego znaczenia, że poświęci dla niej swoje samopoczucie, satysfakcję ze związku i ogólnie pokazuje jej, że czuje, że ma względem niej o wiele niższa wartość seksualną, że ona jest atrakcyjniejsza.
Ona to DOSKONALE wyczuwa, dlatego nie potrafi go pożądać. Potem przez lata to wrażenie w niej tylko utrwalał i dalej to robi..

Ok, ona się zapętli.. Ona ma problemy. Wszystko zrozumiałe, tylko gdzie tu jest miejsce na bycie jej partnerem? Ja tu widzę tylko miejsca dla partnera-terapeuty (partnera- brata) a nie mężczyznę.

Czyli sugerujesz, że autor powinien do końca życia prowadzić ją za rączkę, a nocami w ramach "zapłaty" móc ją poobracać jak bezwolną kukłę, której jest w zasadzie już wszystko jedno?

Brzmi jak jakiś koszmar.

Czyli innymi słowy polecasz by robert pilnował teraz jeszcze dodatkowo czy ona chodzi na terapię i analizował co tam się działo i z nią to przegadywał nie no, przepis na związek idealny

Co tzn. stworzyć sytuację?
Czy ta kobieta kiedyś sobie palcem do pupy trafi bez "Stwarzania jej sytuacji"?

Nie uważasz, że podstawianie jej gotowych wniosków i rozwiązań przez te wszystkie lata ja tylko psuje i obniża motywację?
Jeszcze nigdy nie spotkałam się z sytuacją, by pchanie kogoś na siłę, w dodatku w kierunku, w którym nie chce iść, przyniosło oczekiwane rezultaty.

Ale skoro chcesz w robercie dalej utwierdzać przekonanie, że bycie mężczyzną/ojcem polega na tym by być Tatusiem i Terapeutą w jednej osobie dla swojej żonki- księżniczki, to ja do tego ręki nie przykładam.

EXTRA_terrestrial,
Super, że tu trafiłeś
Żeby jeszcze Robert zrozumiał

Witam

Na poczatek wroce do pierwszego postu.

Chyba wiekszosci juz umknelo, ze autor majac juz 3 dzieci i "panne" ( tak tak Robercie, tak piszesz o swojej kobiecie i matce trojki swoich dzieci, staz 10letni   ) zerwal z nia przed dwoma laty, sam tak to okreslil w koncu z dziewczyna sie zrywa. To zerwanie trwalo pol roku a on nadal z nia mieszkal!

Zacytuje
"2 lata temu był taki okres że zerwałem z nią ...ale mieszkaliśmy razem...i zacząłem jej ostentacyjnie pokazywać że niedługo na jej miejsce wskoczy inna kobieta,doszło do tego ze pytałem jej czy dobrze wyglądam, bo sie umówiłem z dziewczyną,a ona na to ze naprawde fajnie wyglądam ...oczywiscie ja poszedłem na te randkę by wzbudzić zazdrość ale to nic kompletnie nie dało...pół roku nie byliśmy razem a ona nie prosiła mnie nigdy o rozmowe,,o powrót...a jednoczesnie żeby było jeszcze smieszniej ona oznajmiła ze sama nigdy ode mnie nie odejdzie,jesli ja chcę to ok ale ona nigdy."

Juz po tym poscie mozna wywnioskowac, ze jestes Robercie niepowazny, nieodpowiedzialny, chwiejny emocjonalnie, niedojrzaly, do tego MANIPULAT.
Tutaj na forum tez Ci swietnie idzie

Ja od pierwszych stron widze ze masz zadatki na zachowania psychopaty.

Kiedys trafilam na takiego typa ale i na biernego tez tak dla rownowagi.

Chciales zrobic przerwe, proponowales kilka miesiecy bez kontaktu.
A co z dziecmi?!
Ich nie ma one nie istnieja.
Ona chciala dzieci, laskawie sie zgodziles.
Nie wstyd Ci pisac takie rzeczy, w jakim swietle stawiasz samego siebie?
Spojrz na to z tej strony.
Gwaltem Cie wziela?
Moze powinna wtedy bys byl chociaz na chwilowym haju emocjonalnym.

Chcesz sobie rekreacyjnie popukac w czasie przerwy?
Odbic sobie te pierwsze dwa tygodnie, kiedy sam uznales ze juz jestescie ze soba.
Dalej siedzi Ci to jak zadra?

Pieniadze macie wspolne czy kazdy swoje?
Pisales cos w ramach przykladu o SKLADANIU sie na skok spadochronowy.

Myslales dlaczego ona z Toba jest?
Moze dlatego ze dajesz jej to co miala w domu?

Analizujesz jej dziecinstwo rodzine a co z Twoja?
Twoje kontakty z matka, ojcem.

Moze masz duzy deficyt uczuc i uwagi z czasu dziecinstwa, a teraz chcesz to nadorobic i wypelnic luke?

Chcesz ja caly czas ustawiac, karcisz dla jej dobra no ale potem jest wszystko dobrze.
Zupelnie jak u Ciebie w domu.

Piszesz ze ja wyzywales ale tylko jak Cie sprowokowala wystarczajaco.
Jak to wyglada?

Jestes przemocowcem.

Nie ja tu powinnismy analizowac.
Dzieczyny pisza ona ona ona, a co my o niej wiemy Drogie Panie? I Panowie

Tylko to co nam Robert napisze a jego obraz juz mamy i to swietny, wiec dlaczego tak latwo i tak krytycznej ocenie jest poddawana jego zona?

Ja Twoje uczucia Robercie swietnie rozumiem ale Twoja zachowania juz dawno przekroczyly granice.

Co do jej biernosci, to w czesci przypadkow po prostu pewnie nie chce doprowadzic do eskalacji sytuacji. Ignoruje Twoje zaczepki i ostentacyjne zachowania ( sciaganie rzeczy w kinie, sapanie, wracanie kilkadziesiat metrow przed nia, chlopie co Ty robisz ), bo wie jak to sie skonczy! Wie ze doprowadzi to do klotni. Ty prowokujesz bo chcesz sie wyladowac i to na niej! Ona Cie ignoruje wiec to rodzi Twoja frustracje, bo nie umozesz sobie ulzyc.
Ale w sumie to co robi to jest najsensowniejsza opcja, bo co robic z kims takim?
Siedziec i tlumaczyc jak dziecku, wyjasniac wszystko anazlizowac?

Dla mnie to wyglada tak, ze napisales tutaj bo chciales rozwiazania jak ja zmienic na swoja modle.
Dlaczego nie zmienisz siebie?

Dla Twojej zony mam rade, moze przeczyta.
Niech idzie do psychologa SAMA i sama ma przejsc terapie, bez Ciebie!
Skupic sie na sobie.

To tez jest po czesci rada dla Ciebie, bo ona po dobrze przeprowadzonej terapii sie zmieni

Ja tylko wiem jedno - to jest reanimacja trupa. A psychoterapia w tym zakresie ani nie pomoże, ani nie zaszkodzi. Oby okazała się pomocna przy definiowaniu 'siebie' na nowo.

Niech ten wątek będzie przestrogą dla tych, którzy decydują się brnąc w związki z rozsądku, na zasadzie opozycji do cech "utraconych miłości". Pomijając fakt, że często gęsto tamte 'miłości' były oparte o toksyczne przesłanki, to bez pracy nad sobą nie da się płynnie przeskoczyć w związek z kimś, kto nie podnieca i nie wywołuje żadnych emocji i się w nim zakochać, bo ma wszystko, co powinno być w tzw. "zdrowym związku".
Żeby go pokochać trzeba najpierw pokochać siebie po zmianach i przede wszystkim CHCIEĆ tych zmian, nic na siłę.

Ja pierdolę, ludzie, czy Wy macie jakąś odpowiedzialność za swoje słowa, wypowiedzi. Jak taka gawiedź rozszalała, która chce zlinczować człowieka, bo robert napisał. Jakieś pseudo diagnozy, filozoficzne wywody, popisy. Czy wy tych ludzi znacie? Roberta i "betonową świnię" - jego partnerkę. Widział ktoś dzień po dniu 9 lat ich pożycia? Człowiek nawet jak coś pisze, to i tak jutro może to widzieć inaczej. To są tylko słowa!

Robert, opamiętaj się z tym forum. Ludzie tu wylali jad, jakieś swoje traumy i próbują Ci powiedzieć jak jest. Opamiętaj się człowieku. Jesteś w takim stanie wmanipulowania, że nawet już sobie wkręciłeś, że pożądanie=najwspanialsze życie i wyznacznik wszystkiego. Opamiętaj się człowieku! Tu chodzi o Twoją rodzinę, dzieci, a Ty mądrość czerpiesz z jakiegoś forum? Nie masz swojego zdania, rozwydrzone krzyki z ulicy są dal Ciebie ważniejsze niż Ty ona i dzieci. Idz po rozum. Opamiętaj się.

Zasłyszane niedawno: "Inteligencja, to umiejętność przewidywania konsekwencji teraźniejszości"...

Liczy się nie tylko to, co wydarza się dziś. Skutki decyzji, którą podejmujemy teraz, możemy w pełni zobaczyć dopiero w przyszłości. Decyzja podjęta przez Roberta i Jego Żonę będzie dotyczyć życia 5 osób. Nie jest to ważne, które z nich zawoła "game over", będzie to istotna jakościowo zmiana ich życia, bez względu na to, co my, czytający ten wątek na ten temat sądzimy.

Dziwne jest to, że teraz, gdy doszło do tak oczekiwanej wizyty u psychoterapeuty, być może u progu jakichś zmian, to wydarzenie nie jest jaskółeczką nadziei, ale znowu pogrążeniem się w mulistej substancji małżeńskiego konfliktu z widmem omnipotentnego exia w tle... Cholera jasna!

Słuszna uwaga. Tylko oby to , z czyich ust padnie: 'game over' nie było JEDYNYM prawdziwym powodem, dla którego tych dwoje trwa przy sobie, a na ta chwilę ja tak to widzę, biorąc pod uwagę wszystko co do tej pory napisano w tym wątku. Nikt nie chce wziąć za zakończenie tej tragifarsy odpowiedzialności. Paradoks polega na tym, że tak czy tak są w każdej sekundzie odpowiedzialni za to co się działo i dzieje, a paraliżuje ich lęk o następny krok

Terapia jako pretekst do konfliktu dobry jak każdy inny , dla kogoś, kto rekami i nogami wzbrania się przed zmianami. Gdybym ja nie chciała zmian albo przystać na jakąś propozycje partnera zapewne również - zanim zdałabym sobie sprawę, że działam 'z automatu' (podświadomość) - robiłabym wszystko by doprowadzić do konfliktu, który jak wiadomo jest doskonałym odwlekaczem dla podejmowania decyzji

Elle,
Przecież nikt z nas tutaj tak naprawdę nie zna faktów - wszyscy interpretujemy.
Ty również. Możesz mieć rację, ale nie musisz tak samo jak inne wypowiadające się tu osoby. Zaskakujący jest Twój upór i obstawanie przy wersji z niekończącą się podświadomą manipulacją. Przecież nie wiesz, co może spowodować przebudzenie świadomości partnerki Roberta. Może to jest właśnie TEN następny krok.
A jak to było w Twoim przypadku, co spowodowało przebudzenie?

Ale co dokładnie? Jaki impuls?
U mnie to był rodzaj szoku. Pierwszy raz w życiu nie wiedziałam co robić, bo wszystko straciło sens.

Czyli co? Obudziłaś się pewnego pięknego poranka z "niczym niezmąconym poczuciem pewności..."?
Czy poskładałaś puzzle ale to chwilę trwało?

Ale ja nie o Robercie, tylko jego partnerce.
Jej przez te 10 lat wszystko grało, a teraz jest szansa, że ktoś "niezaangażowany" przyjrzy się faktom, może wzbudzi niepokój, dorzuci puzzle.

Ja wierzę, że ona jest nieświadoma swoich szkodliwych przekonań, ograniczonych schematów, własnych możliwości.
I zakładam, że ten koleś, o którym Ty piszesz też dalej nie jest.

Jasne Elle,
Ty mogłaś się odwrócić na pięcie i pomachać na pożegnanie a w przypadku Roberta pozostawia on dzieci pod opieką kogoś, kto NIEŚWIADOMIE może przekazywać nieprawdidłowe wzorce. Może więc warto pokusić się o włączenie terapeuty w misjonarstwo. Zanim pomacha na pożegnanie.

OK Elle,
Ja nie wiem jak to jest dorastać w takiej rodzinie, w jakiej Ty dorastałaś, bo w moim rodzinnym domu było chyba całkiem przyzwoicie, ale np. dopiero w ostatnim roku okazało się, w jakim toksyku wychowywany był mój mąż (coś tam wcześniej wiedziałam, ale to pikuś przy calokształcie). Ale byłam świadkiem jak mojemu mężowi oczy otwierały się szeroko podczas terapii, gdy po kolei odkrywane były kolejne karty czy dorzucane puzzle. Dlatego wierzę, że przy dobrym prowadzeniu terapii przez dobrego terapeutę przebudzenie partnerki Roberta jest możliwe. Nawet przy braku początkowej motywacji.

A wracając do Ciebie.
Chciałabyś po rozstaniu rodziców zostać z tatusiem?

To mnie zatkało

Ale to chyba wiesz najlepiej, jak chłód emocjonalny rodzica wpływa na dziecko?

Wiem jak wpływa, ale wiem też, że nic na siłę. Wiele lat zajęło mi by zrozumieć, że nie trzeba wypruwać sobie flaków by zasłużyć na uczucie i jak taka pogoń potrafi człowieka psychicznie wyniszczyć.

Dlatego namawiam ludzi w takich sytuacjach by wstali z kolan.

A w sprawie dzieci to - jeśli partnerka roberta jest faktycznie dobra matką to będzie starała się nią być i po ew. rozstaniu, natomiast wzrastanie w rodzinie gdzie rodzice między sobą się nie kochają i obserwacja wiecznego cierpienia Matki/Ojca jest potwornym bólem i tylko przyzwyczaja do bezsilności i smutku.
Potrafi wryć się w podświadomość dziecka i stanowi 'wzorzec' pod przyszłe relacje damsko-męskie.
Ja byłam tego doskonałym przykładem

A to też jest zapewne temat na osobny wątek.

Przeszła mi przez głowę odjechana myśl, że po wykryciu pierwszej ciąży para powinna w ramach NFZ dostawać skierowanie na diagnostykę i ewentualną terapię jako warunek wypłaty becikowego...

Ekstra, wcześniej - już w szkole na lekcjach "przygotowanie do życia w rodzinie" czy coś takiego powinno się uświadamiać/diagnozować ich rodziny/wysyłać na terapię - młodzież bo  ich rodziców za późno. Może przerwałoby to choć w małym procencie powielanie błędnych wzorców...

Do prowadzenia auta trzeba przejść szkolenie, do wychowywania dziecka...