czy warto walczyć?

Enona jesli zdajesz sobie pytanie;co takiego sie stało? to podświadomie obwiniasz siebie.Nie rób tego! Do żadnych konstruktywnych wniosków nie dojdziesz, nie uzyskasz w ten sposób odpowiedzi. Istotą problemu jest, czy jestes gotowa  zapomniec i zyc z nim dalej.Jesli masz minimum watplwości, to nic z tego zwiazku nie wyjdzie.

Mam więcej niż minimum, ale czy inni tu, którym się udało, nie mieli? Arlena, masz jakieś doświadczenia w tej materii?

Dziś jestem spokojniejsza, to co piszecie jest jak kleszcze podczas trudnego porodu: dziś dają nadzieję, że w końcu, w bólach i trudach, za kilka lat może urodzi się jakiś konstruktywna odpowiedź. Jasna i z trzewi. Dziś jest jaśniej, ale nie przychodzi. I czuję, że jeszcze będą setki kilometrów mrocznych, podziemnych korytarzy, w których będzie na mnie czyhać zrobienie wielu głupot.

Gdzie to wyczytałaś w moim poście? Z tej ciemności?

Masz rację. Muszę się nauczyć spokoju. Jest dla mnie bardzo trudny. Niezależnie od spraw damsko-męskich moje życie jest emocjonalnie rozpięte między skrajnościami.

No nie, ale moje obsesje, to moje życie.

Wiesz Enono, czytam Twoje posty, bo jakoś jestem "wierna" historiom, które poruszyły mnie i z których Autorami się identyfikuję.

Jednak odnoszę wrażenie, że Ty nie czytasz tego, co starają się Tobie zakomunikować inni. Nie czytasz nawet tego, co napisałaś sama na tych 14 stronach. A szkoda, bo jedna z teorii dotyczących podnoszenia się po rozstaniu mówi, że trzeba wiele razy, dzień w dzień czytać to, co się napisało, aby się któregoś dnia zdystansować i "wypsztykać" z emocji i łez.

Pisanie tutaj nie przynosi Ci żadnej ulgi, żadnego pocieszenia, nie robisz najmniejszych nawet postępów, by zechcieć zsunąć już z ramion tę pelerynę rozpaczy. Piszesz tylko po to, by setny raz pojawiło się słowo on, jemu, jego, o nim, z nim, itd i w ten sposób nakręcasz się jedynie tak, jak nakręca się mechaniczną zabawkę. Gdy już upoisz się zadawaniem setny raz tych samych pytań - zatrzymujesz się, milkniesz, liżesz rany, a potem na nowo: kluczyk do loginu na Forum, nakręcanie kilkoma słowami o samotności, bólu, rozpaczy i jedziemy...

W ten sposób jedynie utrwalasz mechanizm: napięcie-rozładowanie-cierpienie...

Jeśli naprawdę kochasz tego człowieka, to zlituj się wreszcie i daj mu szansę zerwania kontaktu z Tobą poprzez Twoją stanowczą postawę, Twoje zdecydowane NIE wszelkim próbom zbliżenia się do Ciebie. Bardzo mu wtedy pomożesz. Będzie mógł odciąć się od Ciebie i od przeszłości, która się z Tobą wiąże i przestać czerpać z tego, źródła, z którego stale pozwalasz mu pić, poprzez Twój totalny brak konsekwencji. Oszczędzisz mu wiele czasu i niepotrzebnych emocji.

A zysk, jaki sama z tego będziesz miała, będzie ogromny i wymierny w każdej dziedzinie Twojego życia. Oczywiście jeśli go kochasz i jesteś w stanie z tej miłości ofiarować wolność jemu i sobie.

Pięknie, bo aurora potrafi pięknie pisać. W moim odczuciu jednak tym razem pisze nieprawdziwie i niesprawiedliwie.

Nie wiesz, co mi przynosi pisanie tutaj. Nie wiesz, czy robię postępy.

Przeczytałam to z dużą przykrością i niesmakiem. Abstrahuję nawet od tego, że ze zdania wynika, że jeśli go nie kocham, nie powinnam dawać mu szansy zerwania. Co jest absurdem. Cały czas słyszę tu, że go nie kocham - taka jest interpretacja. Po cóż więc apelowanie u mnie do tak szlachetnych uczuć wyższych? Bardziej razi (kolegujemy się wirtualnie, nie znam Was, więc nie mogę napisać, że mnie to boli - faktycznie tak nie jest) mnie to, że mam mu DAĆ SZANSĘ, POZWOLIĆ, OSZCZĘDZIĆ, POMÓC. Dziwi brak symetrii w ocenie jego i moich działań. Pamiętam, jak kilka miesięcy temu przyznałam się, że zainicjowałam kontakt i oburzona relacjonowałam, że on go przyjął. Jakież gromy się na mnie posypały! Że sama wywołuję akcję, a mam pretensje do niego, że mi nie pomaga milczeniem (które zadeklarował). Nikt wtedy nie zająknął się, że mógłby mi DAĆ SZANSĘ, POMÓC, OSZCZĘDZIĆ etc. Gdy on mnie nachodzi, robi sceny zazdrości bardzo trudne do rozegrania bez robienia afery w miejscu publicznym po tym jak SAM zadeklarował, że już nie chce próbować, to ja - będąc w psychicznej rozsypce - powinnam mu wówczas DAĆ SZANSĘ, POMÓC, OSZCZĘDZIĆ.

Chyba powinnam mu (CELOWNIK) dać link to tej strony, to chyba dla niego (DOPEŁNIACZ) byłaby większa pomoc niż dla mnie. Gdybym tylko miała z nim (NARZĘDNIK) kontakt.

Enona,
Czytasz forum już kilka miesięcy i z pewnością zauważyłaś, źe są tutaj osoby, które odczuwają złość i/lub lęk i/lub smutek i/lub przygnębienie całymi miesiącami czy nawet latami. Ale są także osoby, które radzą sobię z tymi odczuciami w kilka, kilkanaście dni lub tygodni.
Zastanawiałaś się dlaczego tak się dzieje, że wiele osób wciąż odczuwa przygnębienie swoimi niepowodzeniami i porażkami a ich stany emocjonalne nie wybrzmiewają jak u innych, lecz zmieniają się w nastroje albo wprost stają się częścią tych osób niczym ich cecha lub właściwość?
Zastanawiałaś się nad tym?

Ja trochę pochyliłam się nad pytaniem, dlaczego emocje, których naturą jest to, że dość szybko wybrzmiewają, bo pojawiają się i znikają, to jednak w przypadku niektórych osób stają się constans.
I wiesz, wyszło mi, że te osoby NIE POZWALAJĄ tym emocjom zniknąć, one PODSYCAJĄ w sobie wciąż i na nowo te emocje, pławią się w nich. Te osoby LUBIĄ roztrząsać problemy, które utrzymują w nich ten stan emocjonalny na stałym poziomie. A robią to "pod przykrywką" rozwiązywania problemów, szukania rozwiązań, naprawiania, prostowania sytuacji, które w rzeczywistości sami komplikują.

Wokół rozkwita wiosna, przyroda budzi się do życia, ludzie wystawiają się do słońca, a Ty o czym myślisz Enono:
Post #497

Post #499

Post #502

Post #505

Post #510

Jest tego więcej, ale moźe już wystarczy.

Enona,
Sama sobie TO robisz. Nie pozwalasz odejść emocjom, które Cię zatruwają, katując się myślami, które te emocje przywołują. Wciąż przerabiasz to samo. Roztrząsasz. Analizujesz. Porównujesz. Szukasz rozwiązań, które ponoć pomogą Tobie wszystko zrozumieć. A czym więcej o tym myślisz, tym jest gorzej, tym więcej masz problemów. Bo wciąż na nowo rozdrapujesz bolesną ranę zamiast pozwolić jej się wygoić.

Sposób, który wybrałaś i nadal każdego dnia wybierasz, aby rozprawić się z przeszłością to droga do nikąd. Tylko się Tobie wydaje, że każdego dnia przybliżasz się do rozwiązania i pewnego dnia wszystko zrozumiesz, głęboko odetchniesz, uśmiechniesz się do siebie a świat odzyska kolory.
Bo świat te kolory ma cały czas, ale Ty nie odbierasz zmysłami tego, co jest tu i teraz, tylko zawisłaś gdzieś między przeszłością a teraźniejszością.

Dopóki nie uświadomisz sobie, że z własnego wyboru, z własnej inicjatywy, za sprawą własnego umysłu jesteś w tym niebycie, dopóty będziesz czuła się źle. Zacznij przyglądać się własnym myślom. Bądź świadoma, że właśnie teraz pochłaniają Ciebie Twoje własne myśli. Zacznij nad nimi panować. Przesiądź się do fotela kierowcy.

Prawda. Przyszłość bardzo fajnie Ci Twój obecny stan podsumowała.
Zamęczysz się kiedyś przez te przeintelektualizowane analizy każdego 'pierdnięcia'

Za każdym razem niby wiesz co robisz nie tak i za każdym razem znajdujesz nowy- stary powód by w tym tkwić, bo "jeszcze muszę znaleźć siódme dno dna i wtedy już na pewno będę mogła się skupić na celu.. no ale jakiż ja mam ten cel? no chwila.. Wiem! By się tego dowiedzieć musze (po raz pierdyliardowy) przestudiować historię mojego związku i każde słowo i gest, które padło. Czyli jestem w domu..Nie, chwila- będę w domu , jeszcze tylko raz pozwólcie zanurzyć się w opiatach cierpienia..achhhh..oooch..jak swojsko , jak dobrze...mmmm.."

Taka sytuacja. Nie mamy kontaktu od miesiąca. Jestem spokojniejsza. Ale gdzieś w środku czuję się z nim związana.

Dzięki, a_noli. Najtrudniejsza jest ta pustka. To coś innego niż na początku. Nie chodzi mi o brak osoby, wypełnienia czasu czy emocjonalne wykorzenienie. Raczej jakieś głębokie uczucie wypalenia, gdzieś w samym trzonie mojego człowieczeństwa.

Witajcie! Nie było mnie tu dłużej. Układałam siebie, otrząsałam się, uspokajałam, cieszyłam latem, zaczęłam znowu żyć, tym życiem się ciesząc, bardziej nawet, a na pewno inaczej niż wcześniej. Spotkałam kogoś, kto wsparł mnie na drodze zdrowienia. Jakiś czas temu przeczytałam sobie swój wątek, Wasze odpowiedzi. Rok temu i jeszcze kilka miesięcy potem w strasznym byłam stanie. Nie chcę tam wracać.

Jakiś czas temu spotkaliśmy się przypadkiem. Jedna rozmowa, spotkanie... Stało się to regularne.

Kto tam?

Pamiętam, wciąż tu jestem - po cichu. Enono, jak Tobie?

Enona opowiedz co tam słychać:)

Enona zwróć się po profesjonalną pomoc do psychologa.
Jak widać sama sobie nie pomożesz.
To najlepsze co możesz teraz dla siebie zrobić.
Bo inaczej przegapisz szansę na prawdziwą miłość.

Serio Enono ??
Sama nie wiem ... Gratulowac czy wspolczuc ??

Czyli jednak wspolczuc ....

I z tymi wątpliwościami w głowie sądzisz, że potrzebujesz kolejnych lat by je 'rozwiać' czy najpierw planujesz wziąć z nim ślub i rozkminać to w trakcie?

Enono,

Być może pytanie Elle jest ironiczne, ale zważając na to, że przez sześć lat stanowiliście z Cyrano  bardzo trudną we wzajemnej relacji parę, pełną konfliktów, wątpliwości i jego zdrad, a teraz od dwóch, po rozstaniu, usiłujesz poskładać się na nowo bez widocznych efektów, to faktycznie perspektywa Twojego małżeństwa z tym człowiekiem wydaje się być czymś  rodzaju anihilacji.

Skoro potrafisz jednak czynić cuda zamieniając własne emocje mocą aktów wolicjonalnych, to czy nie mogłabyś w podobny sposób usunąć de Bergerac'a z mapy topograficznej i uczuciowej Twojego życia?

Bo miłość na takim etapie, na jakim Wy się znajdujecie nie jest staraniem się. Miłość jest faktem. Jest albo jej nie ma. Po prostu. Nie można jej zdobyć za pomocą wysiłku, woli, ani nawet najczystszych pragnień.
Ty zaś, od początku tej relacji nie uczysz się kochać, ale przyzwyczajasz swoje serce do coraz większego cierpienia, tak, że Cyrano zadaje Ci coraz dotkliwsze ciosy, a wydaje się, że Ty straciłaś już nawet skalę odczuwania tego bólu i docierasz do jakiegoś ekstremum wręcz  wmuszając w siebie to uczucie. To po pierwsze...

A po drugie:
Bo jesteś piękną Kobietą.
Bo Twoja ekspresja jest urzekająca.
Bo choroby kesonowej można się nabawić próbując zbadać Twoje wnętrze.
Bo tyle w Tobie przeżyć, że mogłabyś obdzielić nimi pięć innych osób.
Bo dostałaś od życia tak wiele, że można paść z zazdrości...

A wszystko to niszczysz usiłując zmienić nurt zdarzeń, tak, jak niegdyś Ruscy odrwacali bieg syberyjskich rzek wywołując tym potężne katastrofy, których nijak nie przewidzieli.

Enono, dlaczego nie możesz pojąć, że rozstając się z nim, właśnie w imię Miłości, możesz ocalić nie jedną, a dwie osoby?

Jak nie dawać się unieść płytkim emocjom: poczuciu pseudoodpowiedzialności, strachu, pustce, rozczuleniu, współczuciu? Jak odróżnić je od prawdziwych poruszeń? Jak trawle umocnić siebie i swoją pozycję, żeby została potraktowana poważnie i uszanowana? Jak obrać kierunek i domagać się jego uszanowania? Jak sprawić, by wybaczenie i chęć powrotu zostały potraktowane poważnie, jako siła, a nie słabość? A jeśli dochodzi do rozstania, jak domagać się powagi jego ostateczności? Czy mamy w ogóle prawo ostatecznie odebrać siebie komuś, komu daliśmy swoją przyjaźń? Czy można cofnąć ten dar?

Witaj, dziękuję za komentarz. Nie znałam wcześniej Twojego wątku, teraz zaczęłam czytać. W początku Twojej historii widzę pewne analogie do swojej. Ale stan obecny jest inny. Ja mu nie pozwoliłam wrócić, choć on twierdzi, że tego chce. Mam w sobie opór, nawet podczas spotkań nie jestem w stanie się otworzyć, nie jestem w stanie poprosić o pomoc. A  z drugiej strony nie umiem się odciąć, po pewnym czasie zaczynam czuć niepokój graniczący z szaleństwem. I to jest paradoks: nie odcinam się, ale nie umiem być blisko. Niedawno usłyszałam, że jeśli chce się wrócić po zdradzie, trzeba sobie jakoś określić, co będzie dla nas znakiem zadośćuczynienia, spełnieniem jakichś koniecznych do odbudowy zaufania warunków.

Masz rację. A jak było w Twoim wypadku? Udało się?

Mojego wątku nie czytaj... Chyba, że chcesz poznać obraz kobiety upokorzonej przez siebie samą. Walczyłam długo o swoje małżeństwo i kompletnie nie przyjmowałam do świadomości, że mój mąż naprawdę nie chce ze mną być. Dziś żałuję i nie żałuję jednocześnie. Żałuję tej walki o niego, bo straciłam na to co najmniej kilka cennych lat swego życia, bo upokarzałam się i dlatego że często mam wrażenie, że mimo woli wdepnęłm w g...o. Nie żałuję, bo po pierwsze na tamten czas nie byłam w stanie postapić inaczej, nie umiałam i to było jedyne, na co mnie było stać, a po drugie - być może gdyby nie to, nigdy nie poznałabym tej brzydkiej strony mojego męża, co zaskutkowałoby jedynie tym, że do dziś siedziałabym i rozpaczała po stracie tak cudownego mężczyzny.

Nie mniej... zadałaś kolejne pytanie, na które odpowiedź w zasadzie jet prosta (metaforyczne pytanie). Wiesz... ja sądzę, że jeśli chce się z kimś być, to chce się być pomimo wszystko... Skoro wciąż masz wątpliwości, byc może nieuświadomiona intuicja podpowiada Ci, że to jednak nie jest to.
A skoro to nie to, to po co tracisz czas, jaki Ci został na tym padole, na ustawiczne analizowanie i rozkminianie związku, którego tak naprawdę już nie ma? Po co zachowujesz kontakt, ale bez bliskości?
Mam wrażenie, że chciałabyś, ale boisz się...
Chciałabys samotności (...żeby rozwiać Twoje myśli o związku), ale się jej boisz.
Może Ty masz problem z określeniem, czego tak naprawdę chcesz od życia?

nie dziwi mnie Enono Twoja niewiedza, bardzo dobrze to ujęłaś..

to może przestań myśleć? Posłuchaj siebie i poczuj?
Dlaczego z uporem maniaka wierzysz, że ktoś inny zna te odpowiedzi lepiej od Ciebie?

Jestem wykończona. Czy to możliwe, że nie umiem ani odpuścić, ani zutylizować zdrady i odejścia tak, żeby móc znów być razem? Raz myślę, że bez niego nie mogę i nie chcę, bo mogę mu zaufać, raz - że nie dam rady, bo to człowiek-piskorz. To nie jest kwestia psychologii, na pewno nie tylko. Jak skończyć tę fatalną huśtawkę?? Jak ocenić uczciwie i znaleźć prawdę??

Enono, Ty rozum wezwij.
I Indywidualną terapię dla siebie.
Posiłki nic Ci tu nie pomogą, uwielbiasz się umartwiać i nurzać w oparach cierpienia.
Jeśli pojawia się szansa, że to cierpienie mogłoby się skończyć - to sama, swoimi decyzjami i czynami, wracasz do tego stanu.
Nie jesteś w stanie żyć bez tego bagienka i nie pojmujesz, że owo bagienko to nie prawdziwe, normalne życie ...

Przyszłość, jak się cieszę, że właśnie Ty mi odpowiedziałaś. Dziękuję.

Ale... dlaczego tak? Dlaczego tak radzisz? Wiesz, że ten, kto nam pomagał, był skłonny raczej wspierać w schodzeniu się? Zrobię jeszcze małe podsumowanie.

Prawie dwa i pół roku. Rozstanie - zdrada - rozprowadzka. Pięć prób schodzenia się i pięć powtórnych rozstań. Śledzenie, co się dzieje z tym drugim,  w okresach rozłąki. Przypadkowe spotkania. Nawrócenie i pomoc. Praca, która została włożona w to, by wybaczyć sobie nawzajem i wyjść poza schemat: "Kto jest na górze, a kto na dole? Kto dyktuje warunki?". Postępy w komunikacji. Jedne wspólne wakacje. Jednak napięcie w okresach intensywniejszych kontaktów, brak zaufania. Raczej spotkania niż bycie razem. Brak intymności, śladowa bliskość fizyczna. Mój opór. Pustka bez niego, pustka z nim. Myśl o tym, jaki jest wektor tego wszystkiego: nadzieja, że może to nie tylko niemożność odcięcia się, ale wiara, że możemy być dobrym, szczęśliwym związkiem. I rady osób, które z jakichś powodów uważają, że tak może być i zachęcają mnie, żebym podjęła to ryzyko.

Boze jak mi Cie zal Kobieto. Ty nawet nie widzisz jak bredzisz. Gdybys byla chociaz troche przytomna  to czytajac to co sama nawet przed chwila napisalas uznalabys ze potrzebujesz natychmiastowej pomocy specjalisty. Nie wiem nawet jak okreslic to cos w czym zyjesz. Chory masochizm to chyba za malo.

Czyli - zgodnie z przewidywaniami wszystkich udzielających się w tym wątku - po 5 latach okazało się, że nie warto było walczyć.
Bardzo mi przykro i współczuję, że zgodnie ze wszystkimi przewidywaniami - straciłaś te 5 lat

Enono, to, że Cyrano zamierza się wyprowadzić, nie jest żadnym zmartwieniem. Mógłby przecież dostać złoty medal z napisem "350 razy w tę i z powrotem do Enony". Odejdzie od Ciebie, sponiewiera się i wróci. Przecież on zawsze wraca! Od jedenastu lat, od kiedy się znacie tak robi. A im bardziej się sponiewiera po wyprowadzce, tym mocniej zapragniesz znowu go mieć przy sobie. No dobra, zrugasz go dla świętego spokoju parę razy, żeby okazać swą wyższość i poczuć się jak Nike z Samotraki, niby niepokonana, ale... całkiem bez głowy. On zaś, zrugany zwiesi smętnie łeb, zasromota się z powodu Twoich dąsów, kolejny raz odegracie ten teatrzyk dla dwojga i znowu splączą się ontycznie Wasze byty na trzy tygodnie, cztery miesiące lub dwa lata z okładem, aż do czasu, gdy dramatyczne okoliczności życia nie popchną go w kierunku drzwi wyjściowych. On jest jak Pciuch Wojtyszki - może stosować naprzemiennie frazę: "Cóż mi zostało - odchodzę", "Cóż mi odeszło - zostaję" ; - )))

Nic się nie martw, Enono!
Do zobaczenia na Forum za kolejne dwa lata! Bawcie się dobrze!

Granica jest tam, gdzie Ty ją wyznaczysz. I to Ty decydujesz kto i w którym miejscu może ją przekroczyć lub przed kim czy przed czym ustawić zasieki...

Enona jest jak Eurydyka. Ginie, bo zamiast wyrwać się z piekła tej relacji sama, czeka na Orfeusza, który znowu w decydującym momencie spatałaszy i nie uratuje ani jej, ani siebie. Oto historia ostatnich jedenastu lat z życia intrygującej, wrażliwej, błyskotliwej intelektualnie i zapewne pięknej kobiety, jaką jest Enona. Do dziś nie mogę uwierzyć, że można na własne życzenie tak sobie powichrować losy...

Hmmm.
Czyli - nie chcesz niczego zmieniać, ale chcesz żeby wszystko się zmieniło - czy dobrze to rozumiem?
W takim razie życzę Ci powodzenia, bo będzie Ci bardzo potrzebne.