czy warto walczyć?

JEST
Trzeba tylko zrozumieć mechanizm na bazie którego to 'uczucie', a raczej uzależnienie w tym przyp. powstało.

Uczucie jest 'czyste', nie uzależnia i nie degraduje nas.
To, co powoduje skłonność do popadania w uzależnienie to braki w NAS, które łatamy druga osobą.
Nigdy uczucie samo w sobie, które z racji, że jest bezwarunkowe, nie klinczuje nas do kogoś, pomimo, że ktoś chce odejść.

Jeśli uczucie było 'czyste', co oznacza wolne od uzależnienia emocjonalnego jakie było udziałem Enony, to po rozstaniu ono pozostaje, bo Dusze dalej mogą się ze sobą porozumiewać, tyle, że cele takich osób już są inne- nie wibrują na tej samej częstotliwości, a więc czas się rozstać.
Bezwarunkowość to pozwolenie komuś by szedł swoją droga bez wzbudzania poczucia winy, czy klinczowania się, uwieszania emocjonalnego -co jest w zasadzie równoznaczne i jest objawem silnego uzależnienia, a nie uczuć. One być może mogłyby rozkwitnąć w wyższej formie, ale blokowało je uzależnienie. Dlatego po rozstaniu przy głębokich uzależnieniach pozostaje wyrwa i ból- złudzenie ego.

Uczucie nie musi wygasać, choć zwykle tak się dzieje, a raczej - przekształca się ono w inną formę miłości. I nie jest nią żal, rozpacz, ani nienawiść

Doświadczam.

Ja jeszcze w singielstwo dobrze nie weszłam, a co dopiero mówić o wychodzeniu. Nie jestem na nic otwarta, bez dwóch zdań. On kontakt inicjować się podobno boi, bo ja go wtedy odpycham. Rozmawialiśmy. Może faktycznie coś w tym jest, że siedzę głową we wspomnieniach i analizach, ale jak przychodzi do kontaktu, zwłaszcza z jego inicjatywy, to cała jestem bólem. Wiem, to nielogiczne i trudno to zrozumieć w kontekście tego, co tu piszę. Może to właśnie jest jakiś znak.

Enono Najpiękniejsza!

Ależ ja właśnie o to pytam: czy uważasz, że będąc nadal myślami przy nim chronisz się przed byciem singielką? Od dość dawna już nie jesteście razem. Kim więc jesteś przez ten czas od końca ubiegłego roku? Twoi bliscy i przyjaciele wiedzą, co się stało? Czy może ukrywasz to przed światem?

Cyrano boi się inicjować kontakt...
Odpychasz go...

Jasne, bo nie chcesz być dla niego wymienną końcówką mopa, jednym z portów, do których wpływa, Dulcyneą, którą najbardziej kocha, gdy jest daleko...

Ale ciągle wierzysz, jak większość kobiet, że Twoja power of love będzie jak lodołamacz i skruszy go Twoja miłość, Twe oczekiwanie, Twoja wierność lub widok Ciebie w takiej "porozstaniowej nędzy"...

"Oj, naiwna, naiwna, naiwna,
Jak dziecko we mgle,
Jak goliat na pchle,
Mól w otchłani wód,
Który liczy wciąż na cud.

Oj, naiwna, naiwna, naiwna,
Dziecko w kwiecie sił.
Choć w intencjach
To w zasadzie pozytywna."

Powiem tak. Kiedy miesiąc temu powiedział, że chce zakończyć starania. Powiedziałam pas. Potem było jeszcze to nieszczęsne spotkanie z mojej inicjatywy z celem pojednawczo-wybaczająco- prostującym. Teraz okazuje się, że on zobaczył w nim nadzieję.

Wnioski mam dwa:
- w wybaczeniu nijak to nie pomogło,
- dowiedziałam się, że ja też na niego oddziałuję (wiem, jestem głupia, bo może podświadomie chciałam to sprawdzić; nie wiem po co: żeby mu udowodnić, że nie jest z kamienia?).

On nie ma obranego kierunku, chce zobaczyć, co będzie. Nie chce sam zerwać kontaktu, jest gotów uszanować moje zerwanie. Nie wypowiedziałam go wprost, ale mógł tak to odebrać.

Niech sobie kupi busolę. Jakby co, mogę mu jedną dać. Kiedyś się zrzeszałam, bo mi się mundurki żeglarskie podobały i oprócz wspomnień mam jeszcze parę gadżetów z tamtych lat...

A co Ty masz niby w tym czasie robić zanim on "zobaczy"?  Pikować żeniszki? Uczyć się dialektu cisańskiego? Zapisać na kurs masażu potylicy czy paralotniarstwa? A może skamienieć jak żona Lota na czas podejmowania przez niego decyzji?

Co za dżentelmeńska postawa! Co za klasa! Co za maniery! Ech ci dzisiejsi genderowi chłopcy... To chyba przez to, że byli karmieni bananową Milupą...

Zaproponuj mu przyjaźń w takim razie, ale pod jednym warunkiem... Że to on ją będzie podtrzymywał i pielęgnował...
I sprawdź jak, bardzo zależy mu na kontakcie z Tobą. W kalendarzu zaznaczaj każdą z jego inicjatyw oraz jej cel...

Mogę już typować wyniki???

Wybacz, zdjęcia i wymiarów nie zamieszczę. Nie jestem Monicą Belluci, ale szarą myszą też nie. Wyglądam młodo, by nie rzec - dziecinnie. Lubię kobiece ciuszki. Budzę zainteresowanie i sympatię mężczyzn, ale zwykle odkrywam je po czasie. Pewność siebie nie jest pierwszym darem, po który ustawiłam się do Pana Boga. Nietrudno zgadnąć, że w ostatnim czasie w ogóle przygasła: do świata z dużym zagęszczeniem facetów nie zaglądam, a gdy jakiś się uśmiecha - przechodzę na drugą stronę.

Co do lęku przed moim samobójstwem  - pudło. Gdy był blisko, a ze mną działo się źle, nie przeszkadzało mu to się oddalać. Teraz sam zainicjował kontakt. Mam wrażenie, że brak stanowczości w deklaracji odejścia widać u niego właśnie wtedy, gdy widzi mnie ładną i mającą się dobrze. A ja nie robię tego, żeby go przyciągnąć. Ja bym właśnie w przeżyciu płaczu, także brzydkiego i zasmarkanego, spotkać się chciała.

Ale po co? Co mu moje łzy przeszkadzają? Ja się z nimi do niego nie zgłaszam. Fakt, wczoraj spotkaliśmy się przypadkiem i nie byłam w stanie ich opanować. Wstąpił w niego empatyczny głaskacz. Moje odechcenie kontaktów zwolni go z warty? A może w tej dziurze chce przeczekać, aż chlipacza stanę się odrodzonym feniksem i wtedy jego z tej nory wyciągnę?

Enono,
byłam tu już kiedyś, odnajdowałam siebie w Tobie, chłonęłam dobre rady, którymi byłaś szczodrze darzona przez Elle i aurorę, czasem denerwowałam się na Ciebie, że z uporem maniaka ich nie słyszysz, że jesteś taka bezradna..

i wiesz co, jestem tu z powrotem - mnie się wydawało, że zrozumiałam, że odkryłam sedno i pra-przyczynę, więc jestem bezpieczna. Smutne to, Ty popełniłaś ten sam błąd, przed którym nie chciałaś się obronić dobrą radą, w tej samej relacji.. ja popełniłam taki sam, w kolejnej, krótkiej, intensywnej, i takiej przewidywalnej, od początku do końca.

I czytam wszystko, od początku, samego, czytam o Twoich repetach, mimo bycia prymuską, o braku, braku kontroli, poczuciu porażki, odkrytej wielkiej miłości po-niewczasie, skłonności do zmiany i wybaczenia, lęku co będzie za zakrętem.
jakbym miała ciepło i czułość aurory, pewnie również bym Cię przytuliła, tylko czy umiesz przytulenie odebrać?
umiesz przestać analizować? potrafisz przestać doszukiwać się winy w sobie?

masz kogoś bliskiego obok siebie cały czas?

Enono,
czego się tak bardzo boisz?

Enono,

Nie chodziło mi o wątpliwości. Nie rozumiem jedynie Twojego pragnienia "wyciągania" mężczyzny, który Cię oszukiwał, zdradził, a teraz deklaruje, że nie chce mieć z Tobą kontaktu, a przynajmniej nie na takich warunkach, jak dawniej. Mam wrażenie, że powinno być zupełnie na odwrót.

Nie wiem jak można mieć po czymś takim nadzieje i złudzenia, a nawet więcej... jak można nie czuć się upokorzonym na takie dictum. Ale to Twoje życie Enono, Twoje rozstrzygnięcia i tak, jak napisałaś nie musisz się sugerować niczyimi wpisami.

Bardzo Cię polubiłam i chciałam podzielić się z Tobą własnymi przemyśleniami, bo wkrótce upłynie rok, od czasu, gdy zalogowałam się na tym Forum będąc pół roku po rozstaniu. Widząc już teraz wszystko z zupełnie innej perspektywy, żywiąc sympatię ku Tobie pragnęłam przekazać Ci kilka myśli.

Mam przeczucie, że jesteś mądrą i piękną dziewczyną. Aby móc się rozwijać i doświadczać życia w pełni niezależnie od okoliczności, trzeba być człowiekiem wolnym. Pomyśl, czy jesteś osobą wolną i czy człowiek, z którym związałaś swoje życie o tę Twoją i o swoją wolność dba, jak o największy skarb?

Witaj A_noli!
Miło Cię spotkać na nowo.
Ciebie też serdecznie pozdrawiam i kładę rękę na Twym ślicznym czole, aby móc poczuć Twe myśli i ugłaskać te najchmurniejsze.

"czego się tak bardzo boisz?
"Nie ma się czego bać,
to tylko Księżyc idzie srebrne chusty prać"...

Dużo dobrego, Sikorki!
Powodzenia!

Ty, źle go traktowałaś, a on z tego powodu Cię zdradził?

To ciekawe, bo rzadko zdradzeni przyznają się do swoich "grzeszków" zanim doszło do rozpadu związku.

Czyli mam rozumieć, że jesteście "kwita"? 50% na 50% wkładu w zburzenie tej relacji?

Enono,

Zwróć uwagę, proszę, że ani Twoje poczucie winy, ani analizowanie z detalami wszystkich newralgicznych punktów Waszego bycia razem, ani Jego wyprowadzka, ani forma kontaktu po rozstaniu, ani ocena tego związku przez Twoich Bliskich, nie wpłynęły na wzrost Jego zainteresowania Tobą, nie poprawiły Twojego samopoczucia. Od końca sierpnia 2014 do dziś 25 lutego 2015 minęło pół roku... Ty jednak dalej kręcisz się, jak chomiczek w kołowrotku i masz nadzieję, że niebawem dotrzesz w ten sposób do... Genewy.

Na Twoje pytanie w tytule wątku: czy warto walczyć? odpowiem po sokratejsku: z kim w tej chwili walczysz? na czyim terytorium? o co walczysz? czym walczysz? gdzie jest Twój arsenał? jaką masz strategię? Od pół roku ubezpieczasz flanki, trwając w gotowości bojowej...

Nikt Ci nie zabroni walczyć, tyle, że ta walka, póki co, odbywa się chyba tylko w Twojej wyobraźni...

Enono,

A co spodziewasz się ujrzeć, gdy mgła już opadnie? Bo ufam, że nie mieszkasz w Londynie...

Czasem łatwiej mi wypowiedzieć się muzyką niż słowami. Zwłaszcza, że jest ona dla mnie szczególna... Dedykuję ją Tobie razem z serdeczną myślą:
https://m.youtube.com/watch?v=-5Yh0ol_eQY#

Zejdę teraz z poziomu abstrakcji na fakty. Spędziliśmy trochę czasu razem. Był we mnie spokój i doznanie poczucia oddzielenia. Gdyby mogło do niego dojść wcześniej, byłoby pięknie. Poczułam komfort bycia obok i spokojnej pracy, zajmowania się swoimi sprawami bez ciągłej potrzeby kontaktu, symbiozy. Ale to się stało dopiero teraz i świadomość przyczyny była cały czas obecna gdzieś pod spodem w postaci jakiegoś dojmującego uczucia smutku i pustki. Ze mnie opadła potrzeba rozliczania, wyrzucania win. Został smutek. Im było pogodniej i normalniej, tym smutniej. Może faktycznie lubię się dosmucać i umęczać? Fakt faktem, że odczuwaliśmy to inaczej. Ten czarny rewers nie daje mi spokoju. On się starał, był miły, zorganizował dzień. Bez takiego nadskakiwania, jakie było dla niego charakterystyczne, a jednocześnie dla mnie drażniące. Teraz zastanawiałam się: czy to dlatego, że nastał czas spokoju i większego wyważanie, czy dlatego, że już nie jestem dla niego tym samym, czym byłam.

Dowiedziałam się też tego, co przeczuwałam: że inne jest tempo zmian w nas i inne "etapy", na których się znajdujemy. Ja wciąż wychodzę, on - podobno - wyszedł, oddzielił się, a to co robi, robi z wyboru, a nie pod wpływem emocjonalnego ciśnienia. Nie chce brać na siebie czyichś stanów, jest gotów wejść w nowe. Próbę ze mną traktowałby już jako nowe.

Dziękuję, Auroro. Radość pojawia się ostatnio coraz częściej. A może lepiej powiedzieć "pogoda".

Enono,

Czy pamiętasz co to jest trójpolówka? ;-)

Daj odpocząć tej części w Tobie, która doznała zranienia, którą wyjałowiła nieszczęśliwa miłość i bolesne rozstanie. Pozwól  wykorzenić się smutkowi, iluzji powrotu do wspólnej przeszłości, niespełnionym marzeniom o byciu razem z kimś, kto postanowił odejść, posmakować rozkoszy w innych ramionach niż Twoje...

Cały czas próbujesz użyźniać ugór, czymś, co mu nie służy. Z tego kawałka pola Twojego serca zebrałaś już plon -  kilka wspólnie przeżytych młodzieńczych lat.
Ziarno miłości schowaj do spichlerza pięknych wspomnień.
Plewy- niech zamiecie wiatr zapomnienia i wypłuczą resztki łez...

Niech ziemię Twojego serca wypełni cisza... https://youtu.be/m0AKJMGxwpE

Witaj.
Niestety takie już jest to nasze życie, żeby być w związku muszą chcieć tego dwie osoby, sama jestem tego przykładem - rozstałam się wczoraj z facetem po prawie 5 latach, w pewnym momencie się zorientowałam, że przestałam kochać, wiem że jak bym z nim była on stawałby się tak samo nieszczęśliwy jak ja; czego w ogóle nie chciałam, życzę mu szczęścia.. Boli Cię to i mam tego świadomość, ale może właśnie też dostałaś szanse na szczęście, nowe i prawdziwe, bez fałszu i z obowiązku. Postąpił jak świnia i to jest niepodważalne, chciał odejść okej, ale jednak mógł Ci oszczędzić zwierzania się w temacie "innej", bo samo odejście już boli wystarczająco bardzo. Niby z nas istoty rozumne, ale rozstawać to my się nie umiemy, zawsze pada za dużo słów, a większość jest zazwyczaj nie potrzebna. Bardzo Ci współczuję, teraz potrzebujesz czasu na przetrawienie tego i powrót do siebie, wewnętrzne uspokojenie. Zobaczysz, że jak minie trochę czasu, zależy od Ciebie czy więcej czy mniej, a zaczniesz się na nowo cieszyć życiem. Życzę powodzenia, uporu i siły, żeby w tym wytrwać.

Przeczytałam prawie cały wątek. Czuję się jakbym czytała o sobie. To co tuta napisałaś Elle88 to zachowanie mojego ex. Całą moją historię opisałam kilka dnia temu "Czuję się jak sinusoida". Bo ten etap największej żałoby mam już za sobą, czasem jest lepiej , a czasem gorzej...dlatego taka sinusoida.

Enona ja przechodziłam przez to co Ty, z tą różnicą , że mój ex do końca ukrywał fakt , że chodzi o inną. W piątek planował ze mną ślub, dziecko i budowę nowego domu, w sobotę spotkał się z nią w realu( mieli wcześniej kontakt przez internet) , w poniedziałek już był inny , przeszkadzałam mu , w czwartek się ze mną rozstał, a w niedzielę był już z nią. To się działo pod koniec września 2014, od tego czasu oni widywali się tylko w weekendy, dzisiaj wprowadzają się do mieszkania, które on kupił kilka minut drogi od naszego wspólnego domu gdzie ja nadal mieszkam.Szok dla mnie okropny , bo 6 lat razem spędziliśmy jak "małżeństwo". Też usłyszałam, że go nie pociągam , nie jestem autorytetem itd. Dużo czytałam na temat tego jak sobie pomóc , analizowałam ... Znalazłam książkę , w której opisywany jest mężczyzna narcystyczny... Mój ex wykazywał 99% cech i zachowań wskazujących, że należy do tego narcystycznego gatunku. Mój ex to mężczyzna, który nie rozróżnia motyli w brzuchu od prawdziwej , dojrzałej , spokojnej miłości... Ciągle musi być WOW , a życie nie jest ciągle różowe , są trudniejsze chwile , które trzeba przetrwać... Na tym polega dojrzałość. Dlatego Enona rozumiem wszystkie Twoje zachowania , bo sama przez to przechodziłam. Też miałam na początku wątpliwości, też czasem byłam uszczypliwa, miałam swoje humory, ale kto ich nie ma.
Myślę, że to jest taki typ mężczyzny , który jak zaczyna się dziać spokojnie , to szuka adrenaliny gdzie indziej , nie potrafi rozmawiać o swoich potrzebach , woli gonić innego króliczka...

Enona przeczytaj mój pierwszy wpis na głównej stronie " Czuję się jak sinusoida" . Napisałam go teraz 08.04.2015. Łatwiej będzie nam rozmawiać. Lepiej mnie zrozumiesz. Nie rozmawiam z moim ex, ale mamy przecież wspólnych znajomych. Pracujemy razem, on w lipcu ubiegłego roku bardzo chciał , żebym rzuciła starą pracę ( która mnie bardzo stresowała) i żebym spróbowała tam gdzie on. On ma swoją działalność, ja pracuję w innej firmie , ale jesteśmy w jednym budynku. W pracy traktuję go jak powietrze. Tak mi łatwiej. On wyprowadzając się płakał i mówił, że nie chce żebyśmy zerwali kontakt. Ja wtedy się zgodziłam , bo nie byłam świadoma, że jest gdzieś tam jakaś ONA... Jak się dowiedziałam , wpadłam w szał...

Właśnie Kochana..
Ja też z mężem widuję się co dwa, trzy weekendy.. Mieszkając z nim już dawno wyczułabym co jest na rzeczy. Nie musiałby tracić energii na odgrywanie szopek.
Więc wcale Ci się nie dziwię, że masz wątpliwości. I najgorsze, ze nie ma recepty na przejrzenie czyiś intencji.

Kobieto daj sobie z tym facetem spokój.
Po co sobie komplikować życie.
On CIę po prostu zdradził.
6 lat związku to nie pół roku zauroczenia.
Facet jest nie odpowiedzialny.
Nie wiem skąd jesteś, ale czasem z niektórymi bym się spotkał i pogadał w cztery oczy.

Wiesz, facet cię zdradził. Jak by cię kochał to tego by nie zrobił.
Jeżeli mu coś nie pasuje to rozmawia, jeśli nie da się poprawić to wtedy podejmuje się decyzję rozstania ewentualnego.
Nie wiem, po co ciągniesz tą znajomość.
To jak podobnie do mojej byłej, ona twierdzi że nie wyszła za mąż a jej matka mówiła że tak i cała jej rodzina.
Jak jej napisałem, aby mi to udowodniła, podała adres abyśmy się zobaczyli , to nie chce tego zrobić. Wiec z automatu jest mężatką.
Śle mi życzenia a ja jej , że nie chcę żadnych życzeń, już relacji, bo szkoda mojego czasu.
Postąpiła okrutnie, więc na co ona może liczyć. Zero wyjaśnień z jej strony.
Ty powinnaś postąpić w ten sposób: zamknąć ten rozdział związku, którego już nie ma.
Trzeba mieć swoją godność, oczywiście, że człowiek walczy, ale jeśli nic z tego nie wychodzi, to po co to ciągnąć, aby się dręczyć.

Całą noc i cały dzień przepłakałam. Świadomość zadanego mi bólu zerowa w porywach do poziomu "jeden", którym - jak dotąd - zawsze udało mu się mnie zmylić. Tzn. pokazać jakiś rodzaj skrucho-cierpienia zwykle w takim momencie, w którym ja się nieco oddalałam. Nie muszę dodawać, że efekt ów znikał równie szybko, jak się pojawił. Nie pisałam o tym szczegółowo, ale niecały miesiąc temu przestałam się z nim kontaktować, co wywołało wzmożoną akcję telefoniczno-smsową od prośby do groźby. Doszło do tego, że po tygodniu znalazł mnie w pewnym miejscu. Udałam, że go nie znam, ale dosiadł się do mnie. Po nieudanej próbie kontaktu, przyszedł do domu raz, drugi, jak desperat, jak się okazało - pod wpływem. Najpierw mówił z sensem, potem znów były błagania. Został na weekend. Ubzdurał sobie, że o kogoś jest zazdrosny. Potem zdziwienie moim brakiem entuzjazmu dla tej akcji, brak kontaktu a po wczorajszym telefonie z mojej strony - informacja, że on już nie chce, że przez tych kilka miesięcy się starał.

Szkoda, że tu nie ma Ellki, szybko postawiłaby Cię do pionu.

Kochana w tym momencie nie jestem w stanie napisać nic co podniesie Cię na duchu. Sama czuję się kiepsko.
Ale widzę tu jedyne możliwe rozwiązanie tej sytuacji. Całkowity brak kontaktu. Nic innego Cię nie uratuje.
Otrząś się wreszcie. Ile już przepłakałaś? W czym to pomogło? Jest lepiej? Sama sobie odpowiedz.

A Elle bardzo brak, to fakt. Nie przypuszczałam, że można się do czyichś wpisów na forum tak przywiązać.

Zakomunikował mi wprost, że nie chce kontaktu, więc mam jakąś rękojmię. Tego się będę trzymać, choć ciągle mam ambicję napisania mejla, ale to chyba nie ma sensu.

Trwam, ale mam się bardzo źle. Niestety z czasem jest coraz gorzej. Nie mogę spać, towarzyszy mi ciągły lęk. Macie jakieś pomysły, jak sobie z tym radzić? Jakie może być źródło? Już mi się kończą pomysły. I siły.

Kontakt zerwany od ostatniego wpisu. Ale uczucie ogromnego napięcia tylko się wzmaga.

Masz rację, Przyszłość. Jestem bierna w dużych sprawach. W codziennych, radziłam sobie i radzę. Teraz zaczynam się obawiać, że sobie nie poradzę z tą dużą sprawą, jaką jest odnlezienie ramy, spinającej całe życie. I wtedy wszystko posypie się na kawałki, małe, duże, bez znaczenia. Że się poddam, jak panibaronowej Psychiczny. Myślę, że to będzie jakiś gest, że już nie wierzę, już nie mam sił.

Dużo, po tym, co się stało zrozumiałam. Staram się nie mieć poczucia winy. Gdzieś wyczytałam, że lepiej, niż się obwiniać zrobić coś dobrego dla tego, kogo się skrzywdziło. Byłabym gotowa to zrobić, wybaczyć mu i się zmienić. Ale wobec takiej jego postawy nie mogłam. W byciu kierowcą najtrudniejsze jest to, że nie wiesz, jak pojadą inni. Musisz im zaufać.

Enona! Czytam Twe posty i nie mogę wyjśc z podziwu dla naiwnosci jaką się wykazujesz.W/g mnie, to Ty szukasz z nim kontaktu, podświadomie się łudzisz, że wszystko się ułozy i będziecie żyli długo i szczęśliwie. Zadaj sobie pytania i szczerze na nie  odpowiedz, czy dalej chcesz byc z tym "czymś" ( bo trudno go nazwac mężczyzną)? Czy stac Cię na odcięcie pępowiny ( zachowujesz się jak ślepa mamuska)? Jak na razie, to oboje wykazujecie się niedojrzałością.Nie zaczyna się nowego rozdziału, jesli nie zamknie się poprzedniego.
Enona, tu żadne nasze rady nie pomogą, chocby najmądrzejsze.To Ty musisz zdecydowac !

Noo, to na 100% cię kocha, tylko bardziej siebie i to, co obie relacje mu dają . Współczuję. Wiesz, że nie jest tak, jak być powinno. Nie oszukuj się. Mąż się przyczaił tylko i uśpił twoją czujność. Intuicja jednak dobrze ci podpowiada.

Postaraj się też założyć swój własny wątek, to ludzi ci bardziej tam pomogą.