czy warto walczyć?

Enono,

Chcesz się właśnie teraz zabezpieczać przed "utratą kobiecości", przed przypadkowym zbliżeniem, czy opracować strategię wejścia w nową relację?

Doprawdy uważasz, że męskie pożądanie buduje kobiecą pewność siebie?

znów z ukrycia - Enona, jestem pod wrażeniem, jak Twej osoby pozory pomyliły, i jakże miło się 'rozczarowałam'

Twoja kobiecość rozkwitnie bez pomocy męskiego pożądania -  i to pożądanie niezwykłe wywoła. jestem tego pewna.

nie czekaj, inwestuj! tam, gdzie największe zyski.. aurora i Elle to wiedzą - z wszystkimi Wami napilabym sie wina!

Enona, napisz proszę do mnie, zostałam porzucona parę dni temu po 15 latach związku, czuję dokładnie to sama co Ty, jennag@wp.pl
Jestem załamana i nie widzę sensu życia ...

Jennag, przepraszam, ale nie wydaje mi się, żebym w tej chwili była dobrym doradcą, pocieszycielem, wsparciem, rozweselaczem, czymkolwiek...

Mogę Cię natomiast zachęcić, żebyś opisała tu swoją historię. Mnie to bardzo pomogło: samo opisanie, dopisywanie i komentarze innych Forumowiczów, a przede wszystkim Forumowiczek.

Bo się nakręcasz

Nauczyłaś się, ze bez skrajnych emocji jest nudno, więc ciągle je zasilasz i karmisz.

Całe dnie się emocjonuję samorodnymi uczuciami, a potem padam zmęczona na łóżko. Jak to określił mój przyjaciel: mam zapieprz w swojej głowie

Nie mam pojęcia, kiedy jest "minuta dłużej"... A nawet "godzina dłużej"... Odkąd pamiętam, zawsze tak było. Jakieś rozdmuchane myślątko wciągało mnie w ciemny jar. Tracę nadzieję, że to się zmieni. Może właśnie ta sytuacja mi w tym pomoże? Albo wręcz przeciwnie. Who knows...

Oddał mi klucze, zabrał ostatnie rzeczy. Trwało to trzy minuty. Zero emocji. Gdybym się nie odezwała, nie miałabym tych kluczy. Początkowo odpisał, że nie chce ich oddawać do czasu formalnego rozwiązania umowy (czyli jeszcze miesiąc). Zmiękł, gdy mu powiedziałam, że są mi potrzebne.

Zero zainteresowania, zero pytań. Musiałam mu zrobić wielką krzywdę.

Zadzwonił do mnie teraz, żeby podziękować za te lata i powiedzieć, że go nie skrzywdziłam i dodać "żegnaj". Mógł sobie darować. Wyć mi się chce.

Ja myślę, że teraz będzie już tylko gorzej. Nie odpowiedziałam nic. Może powinnam była walczyć? Może inaczej. W ostatniej chwili wyjęłam z jednej z toreb z jego rzeczami wiersz, który chciałam mu dać, który mówi o dwóch słabych osobach. Chce mi się teraz zadzwonić do niego i wykrzyczeć, że nie mogę mu powiedzieć tego samego! Że cholernie mnie skrzywdził! Że go nienawidzę! Bo nie odpowiedziałam zupełnie nic. Powiedzcie: warto? pomoże? Powstrzymajcie! Pomóżcie!

Nie chcę go przepraszać, chcę mu wykrzyczeć nienawiść. Ja - w przeciwieństwie do niego - mam żal. Nie tylko do siebie. Złamał we mnie coś bardzo ważnego. Teraz czuję tylko żal i gorycz.

Jaką szansę? Na autodestrukcję chyba. Potrzebuję jego wsparcia. Czuję, że jeszcze się złamię, że jeszcze będę o nie prosić, że jeszcze będę liczyć. To się nigdy nie skończy. Nie mam w sobie nawet ziarenka siły, żeby zacząć.

Posłuchaj.. On od ponad roku przygotowywał Cię (jak umiał) do swojego odejścia. Jego błędem było to, że tym pseudo-wspieraniem zamiast Ci pomóc dawał nadzieje. Lepiej dla Ciebie byłoby gdyby zakończył to jednym chirurgicznym cięciem. A tak rozciągnął to na zbyt długi czas.

Ale to nie zmienia faktu, że nic Ci nie jest winień. Miłości nie da się wymusić. To żeby sobie poradzić spoczywa na Twoich barkach -tak zawsze było i będzie, druga osoba nie jest od tego by Cię "niańczyć" i zaklejać w Tobie emocjonalne braki.

Ktoś Ci musi to wreszcie powiedzieć.
Twojego zachowania nie da się wytrzymać i uważam, że facet dobrze zrobił, bo w tym stanie nie nadajesz się do żadnego związku.
Przed Tobą sporo pracy i czasu żeby się odnaleźć i poskładać od początku do kupy.

Płacz i wykrzycz emocje jeśli tego potrzebujesz- jasne.
Ale skończ z roszczeniowością. Nikt NIC nie jest Ci winień, nikt nie MUSI z Tobą być, ani nie  MUSI Cię adorować i kochać tylko dlatego, ze nie umiesz być sama.

Musisz to wszystko przejść i na pewno Ci się uda. Ja to wiem, dlatego nie będę się nad Tobą roztkliwiać bardziej niż to konieczne, bo to by znaczyło że w Ciebie nie wierzę.

Ale ja się zachowywałam tak jak on: chłodno, rzeczowo. I dopiero to go skłoniło do takiego wyznania. Może właśnie mu schlebiało, że czuł się taki ważny i potrzebny?

Enono,

Pamiętam taką scenę z filmu: on wsiada do samochdu i jedzie gdzieś daleko za miasto. Wysiada z auta i zaczyna krzyczeć... Jego krzyk oczywiście po chwili przechodzi w dojmujący szloch...

Nawet jeśli wykrzyczysz swój ból i zedrzesz gardło, za chwilę przyjdzie inna równie silna emocja i powali Cię psychicznie...
Bo jest właśnie tak, jak pisała Ci Elle. Amplituda drgań Twojego serca jest teraz bardzo zmienna. Gdybyś tylko zechciała uwierzyć, że jest ona również wygasająca...

A ponadto możesz spotkać się z taką reakcją, że będąc w szale i telefonując do Niego, usłyszysz po drugiej stronie tylko westchnienie lub ciszę, gdy raptownie się rozłączy. Albo przeciwnie, Jego spokojny, stonowany głos wyprowadzi Cię z równowagi.

Na tej drabinie Ty stoisz na górze, a On na dole. Twoje emocje nie są adekwatne do Jego emocji. Twój krzyk może wprawić Go w zakłopotanie, zdenerwowanie lub milczenie, ale nie jest w stanie podnieść temperatury Jego uczuć do Ciebie.

Ja nie mogłam krzyczeć, nie byłam w stanie. Nawet mówić nie mogłam, tak jak Ty kiedyś...
Mam w domu książkę, bardzo dla mnie ważną. W najgorszych chwilach, gdy nadchodził "atak" szybko biegłam po tę książkę i przytulałam ją do siebie z całych sił i czekałam, aż do momentu uspokojenia się.  Tak się działo najpierw kilkanaście razy w ciągu doby, a potem kilka... Przedwczoraj przytuiłam tę książkę nie z tego powodu, że musiałam, ale dlatego, że chciałam to zrobić.

Może masz coś takiego w domu, co lubisz, z czym wiążą się dobre lub ważne dla Twego życia sprawy? Może spróbuj to przytulić. Trzymaj to obok łóżka...

Czarna dziura działa na podobieństwo odpływu w wannie... Rozciąga materię, skręca ją i zasysa...

Idź teraz do łazienki i pomyśl czy można kochać odpływ w wannie...

Był etap wyparcia, teraz przeszłaś w samookłamywanie.

Zrozum, że on NICZEGO NIE UDAJE -po prostu nie ma w nim uczuć do Ciebie.

Tak jak napisała Ci Aurora - Ty startujesz z wysokiego "c", a on nie jest nawet na 1szym schodku ten drabiny, bo emocje się u niego wyzerowały.
W takim stanie człowiek nie może z siebie nic wykrzesać. Twoje telefony czy pełne jadu smsy niczego nie zmienia w tej 1 kwestii, o która tak naprawdę Ci chodzi.

Musisz dać tej ranie się trochę "zapaskudzić" zanim zacznie się goić. Bo póki co robisz wszystko by jej nie zauważać.
A ona ma boleć, krwawić trochę i ropieć.. po to żeby mógł stworzyć się strupek, który za jakiś czas odpadnie i zostanie malutka blizna, a może wcale Od tego jak będziesz ja pielęgnować zależy etap końcowy.
Ale nie czekaj z tym za długo, bo im dłużej z otwartą raną biegasz, tym większe prawdopodobieństwo że zacznie gnić,  a wiadomo co się lepiej goi

Czy chcesz przez to powiedzieć, że te obecne wychylenia poprzedzają ciszę? Jak bardzo bym chciała, żeby tak było. Ale żeby cisza była spokojem, nie - pustką. Uczuciem, którego najbardziej w życiu pożądam, a które wydaje mi się przez 99% czasu nieosiągalne jest spokój.

A czy coś w ogóle jest w stanie to zrobić?

Tego też się boję. Muszę w pracy dużo mówić. A tak bardzo mi się nie chce. Najchętniej wzięłabym zwolnienie, nie wychodziła z łóżka i rozmawiała tylko z wizytatorami, którzy zechcieliby mówić ze mną o moim nieszczęściu. I przytulić.

Piszesz, Elle, że do siebie nie pasowaliśmy. Jeśli tak, jak to możliwe, że trwało to tyle lat? Powinnam była bronić!

Piszesz, Elle, że do siebie nie pasowaliśmy. Jeśli tak, jak to możliwe, że trwało to tyle lat? Powinnam była bronić!

Kochana, bardzo dobrze wiesz, że im mniejsza świadomość tym większe prawdopodobieństwo wejścia w związek oparty na iluzji, na wyobrażeniu n/t drugiej osoby i wmawianie sobie, że braki, które w związku z tym odczuwamy są czymś "normalnym" i na tym polega bycie razem.
W ten sposób ludzie ciągną martwe dawno związki latami. Ba! Po jakimś czasie życia w takiej hipokryzji sami zaczynają wierzyć w sens ciągnięcia tej farsy i wytykają palcami z pogardą w swoim otoczeniu tych, którzy poszli po rozum do głowy i się rozstali. Wszystko po to żeby zracjonalizować sobie jakoś sens dla trwania w status quo i przy okazji przekonać swoja bezkompromisową postawą drugą połowę, która to męczy się przecież tak samo, a nóż wpadłaby na jakiś "genialny pomysł" i zechciała iść drogą znajomych ?;)

Ty jedna wiesz doskonale jak to wyglądało od środka i jak się czułaś przez większość czasu. Część z tego opowiedziałaś dobrowolnie na Forum, m.in. podczas rozmowy ze mną w innym wątku. Czy tamte słowa były nieprawdą?

zobacz jak relatywna stała się dla Ciebie prawda, kiedy poczułaś oddech samotności na plecach..

To jak z potencjometrem... W człowieku też jest jest taki "suwak", który zwiększa lub zmniejsza moc. Siła emocji działa na podobieństwo tego potencjometra.

A w ciszy to warto pobyć... Zawsze, ale zwłaszcza w takim stanie. Wtedy Twoje myśli mogą się uporządkować. Cisza nie zawsze oznacza spokój. Czasem jest bardzo dynamiczna. Odkrywa to, co było zagłuszane, tłumione i pozwala Ci to oglądać z różnych stron. Tyle, że wielu ludzi boi się ciszy, a szkoda...

Pogotowie Przytulające już do Ciebie jedzie, Enono! ;-)

Fragment "Małego księcia" jest tu bardzo adekwatny. Nie tylko o oswojeniu mówi, ale i o tym, że jest się odpowiedzialnym za to, co się oswoiło. Jest się odpowiedzialnym za uczucie, jakie się budzi w drugiej osobie.

O wygodzie i harówie już kiedyś pisałyśmy w innym wątku. Ja się trzymam tego, że wielkie jaja ma ten, co trwa.

Tutaj już się z Elle rozjeżdżamy w poglądach. Kiedyś może nadarzy się sposobność, by móc o tym porozmawiać...

W każdym razie sypię Wam obu na skronie drobniutkie płatki białych róż. Ostatnich tej jesieni. Niech przyniosą Wam spokój i dobrą noc.

Myślicie, że po czymś takim mogę się spodziewać zakończenia kontaktu z jego strony?

Droga samotnaX4

Po pierwsze, chyba masz problem z oddzieleniem tego, co piszę tutaj od tego, co robię. Może wynika to z niezrozumienia celu, w którym piszę to, co piszę? A celem jest wyzbycie się pewnych planów, pragnień i uczuć, by nie epatować nimi w realu.

Po drugie, w ogóle nie zamęczam go telefonami i SMSami, nie wiem, gdzie coś takiego wyczytałaś. Od dwóch tygodni w ogóle się nie kontaktuję.

Po trzecie, związek między tym, że - nawet desperacko - walczę o relację, która trwała sześć lat w imię wyznawanych przez siebie wartości a tym, że nie mam hobby wydaje mi się wzięty z kosmosu.

Dziewczyno, ty jesteś przypadek beznadziejny..
Było "tak dobrze"???

w którym momencie?
Z twojego opisu w wątku Icemana i tych tutaj wynika zupełnie coś innego.
Masz obsesje i przydałby się specjalista, teraz już mówię poważnie..Do ciebie NIC nie dociera.

Żeby sobie poprawić samopoczucie.
I jeszcze raz samemu sobie udowodnić swoją zajebistość, że baba jest na skinienie - dalej jest już tylko pogarda. Może być okazywana mniej (obojętność) lub bardziej wprost -przez ironię i arogancję właśnie.

Jahera : Do psychologa mi raczej daleko, za mało we mnie dyplomacji ale lubię kawę na ławę wykładać, a jeśli czasem to kogoś zaboli, to nie jest to nigdy celem nadrzędnym

Chciałabyś

Gdybym była idealistycznie nastawiona to szukałabym wszędzie punktu zaczepienia do tego by tkwić w przeszłości, tak jak Ty to robisz m.in.
Idealizm polega na niedostrzeganiu faktów i zmian w okolicznościach i/lub tłumaczeniu sobie ich w taki sposób by 'rdzenny pogląd' na daną sprawę mógł pozostać stale ten sam -u Ciebie jest to obsesyjne trzymanie się przegranej sprawy i nadzieja, że rozstanie było wynikiem pogubienia, nie decyzji człowieka po drugiej stronie i tłumaczenie sobie tego na wszystkie możliwe sposoby.

Pomyliłaś trochę pojęcia

Ale tu chodzi o to, że ja jestem 'orędownikiem' pracy nad uczuciem i nie poddawania się w wysiłkach by Miłość pielęgnować Ale warunek jest jeden- musi być Miłość, a nie relacja oparta na rozsądku (bo "wychodził" mnie sobie) czy projekcji n/t partnera ("bo on się kiedyś zmieni, jak jeszcze 500 x razy my wykład zrobię") i strachu przed samotnością ("bo potrzebuje by ktoś mnie złapał jak będę upadać" )

Nie pisz proszę, że nie pijesz do swojej historii, bo na chwile obecną i jeszcze kilka najbliższych miesięcy wszystko będziesz pod ten mianownik sprowadzała.

Za wszelką cenę chcesz sama siebie przekonać, że da się ciągnąć związek z rozsądku i muszę przyznać, że prawie Ci się to udaje..gdyby nie fakty

Odbudowa związku jest możliwa, kiedy DWIE strony tego chcą.
Nie rozumiem co w tym jest trudnego do zrozumienia poza tym, że ten przypadek nie dotyczy tego wątku.

Autorka szuka sposobu by wskrzesić uczucie na zgliszczach czegoś co dawno umarło, a było jedynie sztucznie podtrzymywane przez jej "upierdliwość" i upór (sorry, posłużyłam się Twoim określeniem ) Jak przeczytasz cały wątek to znajdziesz tam bezpośredni cytat z ex Autorki, który wyraźnie jej powiedział, że ""wracał z litości i by sobie czegoś nie zrobiła".
Czy coś takie wg Ciebie Jennag ma potencjał do "ratowania"?

Sprawa w tym wątku i wielu podobnych rozbija się o to, że jedna strona (albo obie) są od początku niedopasowana i jedna druga okresowo przekonuje, że jednak warto..po czym ktoś nie wytrzymuje, wtedy ta druga strona nagle stwierdza, że to była miłość, bo "lepiej się było męczyć we dwoje niż samemu".
Błagam Cię.. To z Miłością ma tyle wspólnego co ja z dyplomacją

Jak wielokrotnie podkreślam: nie sztuka jest utrzymać fikcyjny lub martwy od dawna związek.
Ja wyczuwając, że mój wchodzi w ten etap - zakończyłam go.

Podczytuje wątek i akurat włączyłem piosenkę, która moim zdaniem tekstem oddaje to o czym toczy się dyskusja, więc na rozluźnienie tudzież na dobranoc!

http://www.youtube.com/watch?v=Ws2fE-fc1Ns