czy warto walczyć?

Po prostu mu się znudziłaś. A czy jej się oświadczy i się z nią ożeni to co za różnica, skoro ten facet to zero, chciałabyś takiego męża bo ja nie? Żonę porzucił po miesiącu małżeństwa, teraz Ciebie porzucił, więc tą nową też porzuci jak mu się znudzi, szczególnie że powiedział że "chciałby spać z innymi kobietami". Ty powinnaś współczuć tej dziewczynie a nie jej zazdrościć i się bać, że się z nią ożeni. Ten facet to naprawdę jakaś masakra, nie chciałabym takiego kolegi, a co dopiero męża. Powinnaś się cieszyć, że się go wreszcie pozbyłaś, a nie jeszcze za nim płaczesz.
Z tego co piszesz to widać, że jesteś bardzo inteligentną osobą, oczytaną, masz duży zasób słownictwa, widać że jesteś inteligentna. I dziwi mnie, że dajesz się tak traktować takiej męskiej szmacie. Uważam że jesteś zbyt emocjonalna i za bardzo wszystko analizujesz niepotrzebnie. Ja po takim tekście jakby mi facet powiedział, że go już nie pociągam i że on chce spać z innymi kobietami, to bym od razu zakończyła znajomość i nawet za takim nie płakała. A jakby się z inną przespał to już w ogóle dziękuję, dowidzenia. Nie chcę mieć z kimś takim nic do czynienia. Spakować jego ubrania w walizki, wystawić za drzwi, zmienić zamki. A Ty po tym wszystkim jeszcze latałaś z nim po psychologach i uprawiałaś seks. Nie jestem w stanie tego zrozumieć, przecież nie jesteś głupia, więc czemu się tak zeszmacasz?

No i widzisz, wystarczy pogrzebać odrobinę w sobie - i masz odpowiedź
On zdesperowany, Ty zdesperowana.
Na desperacji niczego sensownego zbudować się nie da.

On "gonił króliczka", potem króliczek przestał uciekać i okazał się -'taki zwyczajny', do tego problemy .. a to przytłoczyło piotrusia.

Teraz Ty szukasz na siłę 2go dna w swoich rzekomych zaniechaniach czy zwlekaniu.
Strach się bać co by było, gdybyś po 3 m-cach za niego wyszła '

Oboje szukaliście w tym "Związku" zapomnienia: Ty po nieszczęśliwej miłości i oderwania od depresji, on -zapewne to samo, tylko o tym nie myślał.
Te błyskawiczne akcje i wielkie zrywy na początku relacji są tak do bólu ograne i tylko trzeba być świadomym żeby zobaczyć w nich panikę i ucieczkę od własnych emocji. To "rzucanie się" na oślep w cudze ramiona, wielkie wyznania..wszystko żeby zapomnieć o tym co było, a czego się nie chciało przepracowywać.
Niepozamykane stare sprawy.. tak to się kończy.

skoro miałam 23 lata jak się poznaliście, to teraz masz 29, coś koło tego.
A zachowujesz się jakbyś miała co najmniej 60.

Nic nie straciłaś. NIC.
To była 6-letnia iluzja, w którą uparłaś się wierzyć.

Traktował cię jak bezpieczną przystań, do której zawsze może wrócić.
To, że "porządkujesz zdarzenia" oznacza, że na wszystko znajdziesz usprawiedliwienie, w tym - zdrady. ale że owinął ci tą prawdę w złoty papierek to łyknęłaś jak pelikan i cała wdzięczna

Ach..ta desperacja. Koleżanka wyżej bardziej dosadnie to ujęła, ale i tak nic nie dochodzi.

Kobieto, naprawdę szczytem ambicji na ta chwilę jest dla Ciebie wyrwać faceta, który Cię olał i seksi się z inna kobieta, z jej "szponów"?
Co sobie tym udowodnisz?
Że "wybrał" Ciebie?

Będziesz w swoich oczach lepsza, bo może tamta miała kurzajkę na stopie, a Ty lepiej o nie dbałaś więc płynnie przeszedł z innego łóżka z powrotem do twojego?

Zachowujesz się jak jakaś niewolnica swojego pana.
Może powinnaś klęczeć przed ich łożem i w czasie kiedy to robi obmywać mu stopy wodą z płatkami róż?

Naprawdę wierzysz, że zachowując się tak jak teraz (jak totalna desperatka) bez honoru, bez klasy..że jestes w stanie go w ten sposób przekonać? TYMI środkami?

Pobudka!

Słowa są nieważne, liczy się energia i postawa jaka od Ciebie bije.
A jaka to już i my i on ci powiedzieliśmy.

Facet otwarcie mówi, że sypiał z Tobą i wracał z litości, żebyś sobie czegoś nie zrobiła, a Tobie nadal wydaje się, że jeszcze "karty rozdajesz" i on widzi Cię jako atrakcyjna babkę, tylko musisz wypowiedzieć cudowne zaklęcie..

Jesteś chyba najbardziej zdesperowana kobietą z wszystkich wątków.
Gratulejszynz

no.
Więc on jeżeli wróci to z braku laku, innej opcji nie ma.
A to i tak na chwilę.

Satysfakcjonuję Cię taki układ?

Taki nie. Inny. Nie z braku laku, ale z wyboru.

A wiesz, czego się boję? Że to zajęcie się wyłącznie sobą, przepracowanie tego dla siebie sprawi, że to ja zrewiduję pogląd na ten związek i zatrzasnę drzwi. Boję się puścić futrynę.

Miłość ma wiele twarzy. Trudną ją przyszpilić jak motyla. Banał.

Chore wzorce miłości mają wiele twarzy, sama Miłość jest prosta i nieskomplikowana.
A te 'pomyłki' po drodze są po to by zrozumieć czym Miłość NIE JEST.
Ale niektórzy 'wiszą u futryny' latami ze strachu, że nic lepszego ich nie spotka, wtedy lubią sobie tłumaczyć, że "miłość to cierpienie, niepewność i ból". Kto im zabroni w to wierzyć?

Pewnie z tego samego powodu co większość ludzi, którzy mają za sobą jakieś trudne doświadczenia (niezależnie od dziedziny), przeszli coś, zrozumieli, podnieśli świadomość.
Wtedy naturalną potrzebą jest dzielić się tym co sam wiesz, co masz.

To jest jedna z twarzy miłości: mam w nadmiarze, więc się mogę podzielić.
Nie mogłabym i nie miałabym czym, gdybym była w depresji i sama desperacko jej poszukiwała. "Z pustego i Salomon nie naleje".
Mam nadzieję, że rozumiesz analogię.

Żadna tam "hańba", nie szalej

Spałaś, byłaś pijana (on zresztą też) - bywa.

Inne pary tak funkcjonują, bo mają 'zdrowe wzorce', wystarczy, że nie maja wadliwych, wtedy nie ciągnie ich do ludzi z problemami i nie muszą niczego przerabiać.
"Karma is a bitch" , znasz to?

Musi boleć, bo to "ciało bolesne emocjonalne".

Przestanie dopiero jak w ten ból wejdziesz, zamiast kombinować jak tu go uniknąć (m.in. przez chęć powrotu) i rozpoznasz prawdziwą przyczynę.
Czytaj temat, który poleciłam, tam masz podane na tacy z przykładami co i jak.

Twój przykład tylko niuansami różni się od przykładów chłopaków i dziewczyn z wątku. Nie szukaj w nim wyjątkowości na siłę.
Do roboty!

To skutek nie przyczyna.
Szukaj dalej

O nic nie pytam.
Wskazuję Ci tylko kierunek

Za dużo byś chciała na raz, przy zbyt małym wkładzie.
Nie przeskoczysz bólu, cierpienia, zagubienia -wszyscy to przechodziliśmy i Ty też przez to przejdziesz.
Narazie idziesz trochę na łatwiznę, niby pytasz, niby szukasz..a nie chce Ci się poświęcić czasu żeby zagłębić się w historie innych, które wiele by Ci uświadomiły i pomogły, gdybyś tylko przestała uparcia wierzyć, że Twoja jest inna.
Szukasz gotowej odpowiedzi.. a to nie tędy, nie na skróty.

Może nie po trzech miesiącach, ale w którymś momencie tych sześciu lat. Może gdybym w trakcie przepracowała swoje problemy i powody lęku, weszlibyśmy w to na całość i byli dziś szczęśliwym małżeństwem. Wiem, że to takie gdybanie, ale nie daje mi spokoju, czy mogło tak być. I faktycznie stawiam teraz pytanie o zaniechania i zwlekanie. Dlaczego były, co mną powodowało?

Nie uraziłaś jego ego. Tak myśli każdy porzucony, a szczególnie ci zdradzeni - niezły paradoks, co?

On jest teraz z nią i ona zaprząta jego myśli, o wyrzutach sumienia zapomnij.

Powiem Ci co pomaga: Postaw się w wyobraźni w jego sytuacji.  Mężczyzna Ci ostatnie miesiące (lub lata) obrzydł i jedyne o czym myślisz to jak ten związek zakończyć. Ale on łazi za Tobą i błaga, prosi..Odczuwasz litość i coraz większą niechęć, momentami obrzydzenie, przestałaś go szanować. Skutkiem tego każdy nowy mężczyzna wydaje się atrakcyjniejszy. Ale w końcu kogoś poznałaś, kto Ci się podoba i o ile wcześniej przeciągałaś w czasie definitywne rozstanie z ex, reagowałaś na jego płacze i pretensje, o tyle teraz już nie widzisz powodu.
Idziesz w ten romans na całość, cieszysz się chwilą bez ciągłych nieporozumień, kłótni i zgrzytów, bez zapłakanego wiecznie eksa, który nie potrafi w żaden sposób Cię zainteresować poza braniem na litość.
I co, tęskniłabyś?

Telenowela brazylijska.

Enona,
A życie woli jednak krzywą Gaussa (pewnie nie bez przyczyny zwaną także rozkładem normalnym) i odrzuca wartości skrajne, jako niereprezentatywne.

Jeśli uda Ci się przyjąć do wiadomości, wszystko to, co w tej chwili się z Tobą dzieje w sferze psychicznej, emocjonalnej, somatycznej, duchowej jest związane z niestabilnością, ze zmiennością odczuć, to będzie zaczątek Nowej Ciebie. W Twoim życiu miało miejsce bardzo bolesne doświadczenie. Reagujesz na nie zgodnie z Twoją konstrukcją psycho-fizyczną. Na pewne rzeczy z tym związane nie masz wpływu - przynajmniej w tej chwili. Jednak świadomość, że jesteś zupełnie rozbita, a to co czujesz także ulega przemianie powinny Ci towarzyszyć. Gdy człowiek zaczyna chorować na anginę, to w pierwszych dniach ma trudność nawet z przełykaniem śliny, trochę tak, jakby nawet samego siebie nie tolerował, a tym samym odrzucał... Jest chodzącym bólem i nawet szampan z truskawkami mu nie pomogą. Szczęście, że angina nie trwa wiecznie... ;-)

Elle, Norwegio ;-)

Dziś, po kilku miesiącach czytam Twe posty zupełnie inaczej, bo jestem zdolna pojąć więcej niż wówczas. Człowiek po rozstaniu doświadcza zaburzeń także w sferze poznawczej: nie umie/ nie chce/ nie potrafi/ nie jest zdolny przyjąć nowych treści, ze szczególnym uwzględnieniem wiedzy o samym sobie.

Raporcik 2.

Wróciłam z pracy. Celem było być w niej odrobinę mniej wystrachaną i maskowatą. Cel osiągnięty powiedzmy 5/10. Czuję się spokojniejsza. Mniej lęku. Chyba planowanie go eliminuje. Ale łapię się na jakichś przebłyskach nadziei. Iluzjach tego, że moja aktualna myśl dziwnym kanałem łączy się z jego. Wczoraj oglądałam zdjęcia. Dziś czytałam wiadomości. Nie przyszedł wczoraj prać. Dziś też nie dał jeszcze znaku. Wiem, że to się musi stać i skonfrontować mnie z moimi myślami. To mnie niepokoi.

Enona,

Ta asymetria w postrzeganiu rzeczywistości, głęboki brak zrozumienia dla uczuć drugiego, przecież tak bliskiego człowieka i nieumiejętność porozumienia w istotnych sprawach odsłania jeszcze jakąś inną przestrzeń - już nie relacji, ale niby własnego lecz mniej znanego "ja" gwałtownie doszukującego się spełnienia i ukojenia, które nie nadchodzi. Ta tęsknota ukazuje prawdę o nas. O tym kim my jesteśmy, czego tak naprawdę pragniemy, czego nam brakuje.

Dziś, po wielu miesiącach wylanych łez, stopniowo pojmuję sens tego etapu rozstania. Zawsze z uwagą czytam, gdy Elle pisze o tym nowym "ja" obnażonym przed samym sobą. Ono zawstydzało mnie swą nagością. Właśnie Elle chirurgicznym cięciem odziera z iluzji, przepędza fantasmagorie, wydobywa na światło, to, co chce się przed sobą ukryć za kurtyną łez, za mgłą gwałtownego osamotnienia...  I choć w wielu kwestiach nie utożsamiam się z poglądami Elle, bardzo poważnie traktuję Jej słowa o uświadomieniu sobie kim w sytuacji rozstania człowiek się staje, jakie pobudki nim kierują, jakie ma plany w stosunku do siebie na ten czas po zerwaniu relacji, w jakim miejscu polaryzuje swe nadwątlone siły, swą energię... Jednym słowem, jeśli spróbować przenieść krystaliczną logikę Jej słów na rzeczywistość, można powiedzieć, że słowa Elle mogą pomóc pojawić się Prawdzie.

Inną kwestią jest też dla mnie to, że pod pozorną chropowatością i drapieżną błyskotliwością Jej słów, odkryłam skondensowany w jednym drobnym kobiecym ciele intelekt i przepiękną Istotę. Przyglądam się Jej bez znużenia, jak dziełom w El Prado...

Z tego, co piszesz Enona wnioskuję, że  jesteś Osobą bardzo inteligentną, a także uzdolnioną  emocjonalnie. Przebudzenie kiedyś nadejdzie, jeśli zechcesz nastawić swój "budzik"...

Elle,

Maluj tym pędzelkiem kobaltowych słów. Pamiętaj jednak o sobie i o odnawialnych źródłach, bardzo proszę ;-)

Nie jest mi obce uczucie bycia "niekompletną" po rozstaniu. Spędziłam wiele lat w samotności, aby nagle zostać obdarowana miłością, a może tylko czymś na kształt miłości, skoro to nie przetrwało i zgasło jak knotek T-lighta utopione w gorączce emocji i pytań: czy jeszcze zdołam kogokolwiek pokochać, czy może należę do tej kategorii ludzi, którym nie dane jest żyć w parze, czy mam tak trudny charakter, czy jestem aż tak powichrowana mentalnie, że ta kategoria szczęścia we dwoje nie jest mi pisana?

Wyłaziły więc razem z tymi pytaniami wszystkie moje lęki, wszystkie niedociągnięcia, mniej lub bardziej paskudne wady, uchybienia, paranoje oraz iluzje jakimi karmiłam się z upodobaniem. Mnie mój Ukochany nie zdradził, nie zrobił mi świństwa, nie oszukał, nie dokuczył, nie nawymyślał... Przeciwnie, zasypywał komplementami niemal do ostatniego dnia... I ja go nie zdradziłam z innym mężczyzną. To ja sama zdradziłam siebie... Tak bardzo chciałam kochać, tak bardzo wmówiłam sobie, że on jest lekiem na moją samotność, tak bardzo był "on, z nim, przez niego, dla niego, o niego", że zachłysnęłam się tą relacją, zdradziłam moje "ja" i przestałam szukać tego, czego pragnęło moje serce, przez długi czas mamione iluzjami, erzacem miłości...  A on nie umiał w tej uczuciowej galopadzie za mną nadążyć...

Czasami wydaje mi się, że stale biegnę... Widać maraton jeszcze się nie skończył, ale... mam przeczucie, że sławetna "ściana" w okolicach trzydziestego kilometra jest poza mną.

Enona, piszę to dlatego, że gdzieś tam w środku, rozumiem co czujesz. Ja zmarnowałam bardzo dużo czasu w ostatnim roku, bardzo nisko upadł mój duch, bardzo się pokaleczyłam depresją, izolacją od świata, teatralnymi scenami mojego skrzywdzonego ego, które odgrywałam przed sobą, gdy już moi bliscy womitowali tym naszym rozstaniem...  Tak bardzo bym chciała, abyś nie szła tą samą drogą. Ona prowadzi donikąd...

Bądź dzielna w ten weekend! Odwagi!

Powiedz, jesteś teraz na jakichś lekach??
Przecież tego związku już dawno nie ma !

Ty chyba jesteś w jakimś letargu.. Tak jak rodzice, którzy nie umieją pogodzić się ze śmiercią dziecka i po 10 latach nadal jego pokoik jest w stanie nienaruszonym, a nikt z członków rodziny nie porusza tego tematu - takie tabu.
Jesteś na niezłej drodze do psychozy.
to się robi przerażające..

Uwierz mi, że nie napisałam tego bez powodu.
Ludzie potrafią w tym pierwszym stadium 'wyparcia' trwać latami !!!!

Poczytaj wątki facetów na Forum: "Nie chce się z nikim "teraz" (jasne ) wiązać. No, chyba że była się odezwie..to wtedy POMYŚLE (jasne )".

Nie ma opcji żeby z tego stanu wyjść przy pomocy czasu - on sam niczego nie załatwi.
Musisz się sama wybić z tego myślenia, w którym się zapętliłaś.

Piszesz o czymś czego nie ma, tak jakby to się wydarzyło kilka dni temu i wystarczy rozmowa żeby to "nieporozumienie" wyjaśnić.
A prawda jest taka, że ten związek nie istnieje w JEGO głowie od ponad roku, a tylko lawirował, bo nie pozwalałaś mu spokojnie odejść, aż wreszcie mu się to udało i uciekł jak pies zerwany ze smyczy obowiązków i zniewolenia przez wyrzuty sumienia, na których mu nieustannie grałaś.

A sygnały nie były "sprzeczne", tylko Ty go przymuszałaś do naprawiania i brałaś na litość, histerie i łzy, a on nie miał dość jaj by odejść zanim kogoś nie poznał (też nie wiedział jak to załatwić). On nie chciał tego związku od dawna (rok albo więcej z tego co piszesz), a Ty zachowywałaś się jak dziecko, jak totalna desperatka, on czuł się winny więc nie raz ulegał, a Ty to wykorzystywałaś jako chory argument, żeby go dalej zmuszać.
Tak jakby podpisał z Tobą jakiś cyrograf, że do śmierci ma Cię niańczyć, skoro kiedyś się z Tobą związał. Nieważne, ze od tamtego czasu wiele się zmieniło, Ty jak mała dziewczynka tupiesz nóżkami i rzucasz się po podłodze- MUSI być tak jak sobie wymyśliłaś inaczej nie będziesz jadła i piła.

No weźże..
29 lat, heloooou :>

Aurora : Kochana, bardzo słuszna uwaga a propos odnawialnych źródeł Ale już znalazłam sposób jak dzielić się z Wami tym co myślę, co wiem, bez poczucia "wyprucia" z energii, jak bywało wcześniej.
Ten sposób to: nie wsiąkać w historie Czytam je, wzruszam się, czasem wkurzam, uronię łzę ale to wszystko ma przestrzeń żeby chwile we mnie pobyć, a następnie swobodnie przepłynąć dalej - jak chmurka po niebie
Ps. Uczę się metafor od Ciebie, ale w tym -przyznaję się otwarcie- zawsze będziesz wiodła dla mnie prym

Idź na to spotkanie.
Ja już wszystko powiedziałam, Ty masz na wszystko odpowiedź i kontrargument, a to w słowie, to w spojrzeniu, itp.

Może jeszcze nie zderzyłaś się ze ścianą, widocznie to nie ten moment.

Jakby nie było sposobów to bym z Wami zawodziła

Chodzi o coś zupełnie przeciwnego. To emocje (ich potężna dawka, do tego w skrajnych odcieniach) są odpowiedzialne za chaos i cały 'kołowrot' w głowie. Więc paradoksalnie chodzi o to by ich sobie nie dokładać.
Wystarczy wiedzieć co je wywołuje.

Ano nasze MYŚLI - czyli ciągła interpretacja tego co było i analizy na wszystkie możliwe sposoby.
Żeby ten proces odwrócić trzeba zacząć:

a) nauczyć się kwestionować prawdziwość swoich myśli
b) pozwolić im swobodnie przepływać bez nadawania im 'dodatkowego' znaczenia
c) nauczyć się nie biec jak opętaniec za każdą myślą/emocją i utożsamiać się z nią

Brak identyfikacji z aktualnym stanem psychicznym - tu jest klucz.

Kto tego nie ćwiczy, całe życie biega spocony jak chomik w akwarium na swojej zabawce

'Ćwiczyć' w znaczeniu włączać świadomość. Czyli zamiast zatracać się w myślach i emocjach -obserwować je i akceptować, potem odprowadzać "wzrokiem" niech sobie przepływają.
Z czasem będzie to naturalne

Nie jesteśmy ani swoimi emocjami, ani myślami.
Tylko często o tym zapominamy.

Dziecinnie proste, tylko trzeba otworzyć się na inny wymiar postrzegania rzeczywistości

Duchowość zaczyna się od 3.0

Nie zmuszam nikogo do niczego -czasem bywam katalizatorem, a czasem nikt nic z mojej pisaniny nie rozumie. Tak czy tak - wszystko w porządku

Jesteśmy świadomością.

Ale wiem, że dla Ciebie ten temat to abstrakcja

A co do spotkania mam coraz większe wątpliwości. Nawet, gdybym się miała rakiem wycofać. Rozumiem, Elle88, że Ty być nawet palcem jednej nogi nie poszła?

No nie wiem, od dwóch dni (aż! ) wydaje mi się, że to spotkanie to pomysł z d... Tylko bliskie mi jest stanowisko forumowicza tenniedobry, że jest tylko jedna miłość. Nie ma kolejnych,

Tak straszne poczucie winy dziś wieczór.

W weekend będzie pakował rzeczy. Przez dużą część czasu nie ma mnie w domu, ale muszę też popracować przy kompie. Zniknięcie na siłę to chyba ucieczka, ale boję się, że nie zdzierżę i będę się wyzłośliwiać, nawymyślam mu od najgorszych. Albo że się rozkleję, albo odkleję (jakiś stupor).