Związek w stanie agonalnym.

Ustosunkować,  czyli powiedzieć,  że wybaczam, ale po tym wszystkim nie wrócę juz do czegoś takiego,  nie wrócę do przyjaźni, która tam była proponowana To też jest za dużo?

To po prostu jak ze ślepym o kolorach.

autorze znowu pare kroków w tyl

Ale co Ci da wrzucanie tu prywatnej korespondencji ? Chcesz ją "ukarać" ?
Daj spokój i ochłoń..

Są pewne granice, nie musisz nam tutaj wszystkiego wrzucać łącznie z najintymniejszymi szczegółami- zachowaj coś dla siebie, niezależnie od finału.

Nadal nie ufasz sobie i desperacko oczekujesz interpretacji przez innych każdego jej słowa, bo chcesz się upewniać, że dobrze widzisz, czujesz, myślisz.

Normalnie-  Kierować się WŁASNYMI odczuciami i intuicją, zwracać uwagę na to co relacja mi daje, albo czego jest więcej: cierpienie, dezorientację i ból czy satysfakcję i poczucie bezpieczeństwa.

Nie ma lepszego i wiarygodniejszego sposobu.

Bo ty dalej myślisz, że słowa wszystko załatwią. A tu potrzeba jeszcze emocjonalnej dojrzałości, a to jej akurat przez najbliższe lata nie grozi

Powiem może słowem zakończenia tego wątku, jak to się u mnie skończyło w sumie nie tak dawno.

Przez bite kilka tygodni toczyła się mocna wymiana zdań,  moje odciskanie piętna. Potwornie mnie skrzywdziła wieloma zachowaniami i myślę, że zdaje sobie z tego sprawę.  Po tym wszystkim potrzebowałem trochę spokoju, przepraszała mnie przez ten okres wiele razy. Płakała, widziałem, że była wykończona. Niektórzy mogą pomyśleć, że jestem skurwys.ynem, ale po tej przerwie dotarło do mnie myślenie, że zasługuje na kogoś kto mnie nie będzie tak krzywdził. Cholernie dużo czasu poświęciłem na to, żeby ta kobieta czuła się szczęśliwa i dowartościowana, cholernie dużo czasu poświęciłem na to, żeby przekonać ją po rozstaniu, że może warto do tego wrócić, ale wyciągając wnioski. Nic  z tego nie wyszło. W głębi serca wciąż ją kocham i to nie jest uzależnienie. Po prostu kocham "czystą" miłością, mimo wszystko i życzę jak najlepiej.  To wszystko jej powiedziałem. Jednocześnie nie potrafię juz tego dłużej dźwigać, tego co mówiła/robiła
Usunąłem się z tej relacji całkowicie. Teraz zostaje mi trzymać się tego, wierzyć sobie i nie iść juz nigdy na kompromis ze swoimi potrzebami czy wartościami.

Brawo!!!
Trzeba pozamykać te męskie wątki bo nas zeżrą z kopytami tutaj,do mojego tyłka też sie dobrali hehe
pozdrawiam

Niepotrzebnie tak sie wzburzasz Nadinterpretujesz zwykłe, męskie "poklepanie" Autora całego wątku. Takie słowa roberta247 (...słodkiej czarodziejki?) obliczone były na wzmacniajace poczucie męskiej więzi i "trzymania sztamy" (czy ktoś wie jak wygląda ta sztama?) w ścisłym, męskim gronie (ogólnie "przed babami" ) - dlatego ta wzmianka o "dobraniu mu się do tyłka"

Jeszcze daleko ci do "wyrwania się". Ale nie  dlatego żebyś tracił coś wyjątkowego -sorry, ale nadal nie masz pojęcia o czym mówisz nazywając tę pełną kłamstw, niedomówień i braku zaufania relację giermka z wyidealizowaną rozwydrzoną księżniczką Miłością
ani nie dlatego żeby to było coś mega trudnego do zrobienia, tylko z bardziej przyziemnego powodu..

Ty nie chcesz zmienić perspektywy, nadal trzymasz się kurczowo tej bajeczki, która w kółko sobie opowiadasz: "Ja i moja zagubiona księżniczka.. Gdyby tylko mnie tak chciała jak mnie nie chciała ach..cóż to byłby za ślub!" <pomdleli_muchi>

I tak se będziesz pierdolił przez kolejne 20 str. O tym jak to już kończysz, ale zakończyć nie możesz, bo ona tak przeżywa..
(tzn. tak bardzo chciałbyś żeby tak było)

Reasumując: Ze sraczki werbalnej z pierwszych stron tego wątku zrobiło się zatwardzenie na przemian ze sraczką.
To tyle jeśli chodzi o zmiany.

Ja tam cichyfacet w Ciebie wierze

Szkoda wielka ze nie jestes w stanie jasnycch i logicznych wnioskow z poziomu intelektu prze
nieść na poziom emocjonalny. Robisz cos w kierunku aby zrozumieć dzialanie swoich emocji i zaoszczędzić im takiego szargania?

Cały czas robi - utwierdza się, że stracił relację o wielkim potencjale na...uj wi co właśnie.

To jest jakaś zaraza, że skądinąd inteligentni ludzie są w stanie przejść takie pranie mózgu, żeby uwierzyć, że kawałek zgrabnego cycka (czy pośladka- w przyp. facetów) i gapienie się w niego przez odpowiednia ilość czasu I NIC POZA TYM, daje solidne przesłanki by cos na tej bazie stworzyć, poza doraźnym bzykaniem. A na koniec jeszcze mówią o tym dumnie: "Byłem/-am w związku."
Tragifarsa.

A skąd! Wierze, ze uda mu sie ogarnąć te swoje nierealne i niezdrowe emocje wobec niej, ze WRESZCIE zakończy w swoim sercu, umyśle i gaciach tą relacje. A potem, kiedyś, za trochę czasu zmądrzeje i dokona lepszego wyboru i będzie w prawdziwym, obopolnym zwiazku Życze tego

Nie wiesz co znaczy kochać i być kochanym, bo nie umiesz kochać samego siebie.
Dopóki to się nie zmieni będziesz brał kolejne uzależnienia od skrajnych emocji ( w tym ochłapy sympatii) za Miłość.

Dokłądnie:)
Brawo za błyskotliwość..;)

Jolanka ty chyba mało znasz facetów,skoro się tak ciągle oburzasz:).

Pojmuję. Nie poddaje nawet dyskusji faktu, że powinienem z tej relacji spieprzac juz dawno. Chyba sobie myślałem, że gadaniem coś zdzialam. A co do mojego obecnego stanu. Nie miałaś nigdy tak,  że mimo swojej pewnej decyzji o zerwaniu kontaktu gdzieś tam w głowie z czasem te negatywne obrazy blakły, gdzieś się tęskniło za tymi przyjemnyni momentami? Gdzieś kochałaś? Chyba na wygaszenie uczuć potrzeba po prostu czasu.

Elle ale naprawdę myślisz że można być w związku z drugą osobą,i uniezależnic swoje szczescie od zachowania partnera?
Czy chodziło ci o to ale po rozstaniu? Bo jak po rozstaniu to rozumiem,ale jak w związku? To tego nie kumam za cholerę:)To sie chyba nie da.?.:) Czyli że wchodze do chaty od razu patelnią w łeb od żony ale..mnei to nei rusza siadam na fotelu ,muzyka,piwko..potem choć kochanie do mnie stęskniłem sie za tym twoim interaktywnym sposobem wyrazaniu uczuć za pomocą patelni,jestem najszczesliwszym człowiekiem jak przykładam zimny kompres do głowy..:)
pozdrawiam

robert: Nie tylko można, ale i TRZEBA, jeśli kiedykolwiek myślałeś o stworzeniu zdrowego związku. Tj. takiego, którym nie wypełniasz ani swoich ani cudzych braków emocjonalnych. Tylko wtedy jesteś wolny od tych wszystkich roszczeń i oczekiwań względem partnera/-ki i tylko w tym momencie można mówić o akceptacji osoby, z która się jest takim jaka jest

W każdym innym przypadku masz szarpaninę emocjonalną i ciągłą walkę z tym 'co jest', jak u ciebie.

Tylko teraz 1 zasadnicza kwestia.. Bo ludzie często mylą akceptację tego co jest (czyli spojrzenie trzeźwo na fakty i na tej podstawie dokonanie wyboru) ze zmuszaniem się do akceptacji żeby dalej móc trwać w czymś co im od dłuższego czasu nie odpowiada.
Ale to z trzeźwym i przytomnym spojrzeniem nie ma nic wspólnego i dlatego nie może doprowadzić do żadnej poprawy, bo taka relacja nie jest autentyczna, nie jest oparta na prawdzie o sytuacji.

Czyli jeśli akceptuję coś faktycznie (z serca) to nie mam roszczeń i poczucia krzywdy i żalu.
Albo mówię, ze akceptuję tylko, a w sercu tego nie czuję, dlatego dalej walczę ze sobą, z partnerem i rozpieprzamy razem relację.

Nie da się przejść na wyższy poziom świadomości bez akceptacji obecnego poziomu, na którym się jest i rzeczywistości, która się z tym podejściem wiąże.
Albo albo.

A jeśli nie akceptuję to odchodzę. I to też jest przejaw akceptacji, tyle że wybieram pójść dalej już osobno.

I jeszcze jedno: To o czym wspomniała jolanka Poziom akceptacji cech, które nam u partnera nie odpowiadają zmniejsza się adekwatnie do odczuwanej sympatii i miłości względem siebie.
Im bardziej ja siebie kocham, tym mniej jestem podatny na przyjmowanie krzywdy (czy to w formie jawnej obrazy czy biernej agresji) za przejaw uczucia, tylko "odrobinę" wynaturzony.
Im bardziej kocham siebie, tym jestem bardziej otwarty na przyjmowanie tylko tego co najlepsze dla siebie (i znowu- nie mylić z życiem w odrealnionej rzeczywistości pozbawionej 'cieni'/ciemniejszych stron- ona JEST, ale ja wybieram dla siebie coś innego, lepszego:))

I w drugą stronę: jeśli czuję, ze partner nie kocha mnie w taki sposób, w jaki tego potrzebuję (zakładając oczywiście, że nie oczekuję zaklejania braków) to zamiast rzucać się na niego z zębami (z oskarżeniami i roszczeniami), spokojnie mówię na czym mi zależy, a jeśli mimo tego nadal nic się nie zmienia - odchodzę. To mój wybór - akceptuję Cię takim jakim jesteś, ale odchodzę,  bo mamy inne oczekiwania.
To nie jest takie trudne i skomplikowane jak nauczyliśmy się to widzieć, by móc w tym trwać i narzekać bez końca w wyuczonej bezradności

Robert, znowu chcesz się ustawiać w pozycji ofiary. Może przeszedłeś poszukać sojuszników do podjecia decyzji o zamykaniu relacji z żoną? Nadal unikasz refleksyjnego spojrzenia na swoje sprawy i szukasz w niej wroga.

@Elle, czy przeczytałaś jego wątek w całości? Ja dziś zadałam sobie ten trud i dostrzegałam, że moje pozorne porównanie do 'zimnej lady i jej giermka' jest zupełnie chybione, wręcz odwrotne do realnej sytuacji.

Noo obok zdania takiego autorytetu nie mogę przejść obojętnie

Elle88
Szanuję Twoje opinie, ale czasami odnoszę wrażenie, że w miłości własnej zabrnęłaś zbyt daleko. Jesteś baaaardzo pomocna i naprawdę świetna dla osób, które wychodzą z toksycznych związków i muszą nauczyć się kochać sami siebie, ale możesz skrzywdzić kogoś, kto żyje w związku (nie toksycznym i nie patologicznych) i ma w związku z tym pewne zobowiązania.

Przyszłość, Rozumiem, co masz na myśli, ale nie zgadzam się z jednego powodu.
Mianowicie: Zobowiązania nie mogą działać na zasadzie alibi dla zaniedbywania partnera czy odgrywania się (ciche dni, nie mówienie wprost o co chodzi, życie obok siebie), bo on/ona i tak są "ubezwłasnowolnieni" przez sam fakt, że zobowiązali się tworzyć coś razem.
Zobowiązanie - owszem, piękna sprawa..ale to nie powinno być puste słowo, które wypowiada się raz, a potem bierze wszystko za pewnik i na wszelkie przejawy cierpienia partnera- w związku z brakiem zaangażowania drugiej strony- odpowiada się wymownym milczeniem, wzruszeniem ramion lub komentarzem w stylu: "Będzie co będzie. Mi tam jest dobrze tak jak jest "
Sorry, ale NIE. W mojej definicji 'zobowiązania' jest wzajemność, a  już na pewno czujność i otwartość na potrzeby partnera i rozmowę z nim.

Można robertowi sporo zarzucić, ale to w dalszym ciągu on jest osoba, której zależy na rozwiązaniu problemu, jego żona po prostu "jest bo jest". Ona wie doskonale, że on nie odejdzie, dlatego jest spokojna. a jeśli już "odchodzi" na zasadzie pokazowej wyprowadzki to ona wie, że wróci

Oraz: "Patologia" i toksyczność to nie zawsze karczemne awantury i wyrzucanie sobie przez okno rzeczy ku uciesze gawiedzi.. Najczęściej przybiera postać biernej agresji i obserwowania w pełnym satysfakcji (lub zobojętnienia) milczeniu tego jak partner się z naszego powodu męczy. To właśnie ten przypadek.

jolanko: Proszę wskaż mi te jej "czyny", którymi pokazuje, że zależy. Bo dla mnie czyny się liczą.
Czytałam jak wygląda jej inicjatywa w czymkolwiek i mało się nie przewróciłam.. to ma być zainteresowanie?

O ile zwykle staje po stronie umęczonej życiem (dziećmi i domem) kobiety, w przypadku gdy partner gdzie lata i szuka wrażeń, o tyle w tym przypadku- gdzie facet nigdzie nie lata, a jedyne czego chce to widzieć odrobinę entuzjazmu i zainteresowania w oczach swojej kobiety..nie umiem stanąć po jej stronie.

Nie dlatego, że nie wierze, że ona chowa do niego jakąś urazę - tylko dlatego, że ona zamiast się przełamać i o tym powiedzieć i porozmawiać, trzyma to dla siebie i odreagowywuje na nim w perfidny sposób poprzez bierna agresję właśnie.
Tylko ślepy by nie zauważył, że ona go w ten sposób kara.

A to, że raz na ruski rok potrafi być miła nie oznacza, że ma krystalicznie czyste intencje względem niego.
Ja tu widzę kobietę, która się odgrywa na swoim facecie i ma satysfakcję z tego, ze on się miota.
Gdyby mu zależało tak jak jej -oboje siedzieliby w milczeniu albo każdy w osobnych pokojach robiłby swoje.

To tyle.

I ona nie wie co mówi
Jest cwana i doskonale wie, że ona rozdaje karty w tym związku i dopóki tak będzie, ona nie ruszy paznokciem by coś dać z siebie więcej.
Klasyka.

I te teksty o tym jak jej z nim dobrze..no tak jej z nim dobrze, że już bardziej się nie da, a on szuka dziury w tej sielance..polegającej na tym, że każdy robi swoje i w ogóle ze sobą nie rozmawiają o uczuciach. Rewelacja

Przyszłość : Ale ja zawsze jestem za tym by starać się problemy i kryzysy w związku pokonywać tylko..RAZEM.
A tu mamy faceta, który nie wie już co robić, więc zakłada wątek na kobiecym forum (i super) i jego żonę..obojętną na wszystko jak na jakichś prochach, na etapie wyparcia faktu, że mają jakiekolwiek problemy..Ta kobieta jest oderwana od rzeczywistości i prawdy o ich związku kompletnie! W tym sęk.
Jeśli tylko są chęci- po obydwu stronach- jest szansa i sens. Ale kiedy są tylko po jednej.. zupełnie inna bajka.

Możecie robertowi ciosać kołki na głowie i doradzać żeby wylazł siebie i stanął obok, a on i tak usłyszy od niej jeden z powyższych tekstów.
Bo jej jest TAK DOBRZE.

W tej sytuacji, o jakiej walce tu mowa. Ona nie widzi żadnego problemu.

- po pierwsze fakt tworzenia zgranej, dobrze funkcjonującej rodziny, co przyznaje sam autor: wychowuje 3 dzieci;
- autor ma całkiem niezłą gromadkę wad, którą sam przytoczył (jednocześnie odmawiając jakiekolwiek refleksji by nad nimi popracować), a ona mimo nie narzeka, nie stara się skłonić go do zmian: uzyskała to, co tutaj było powiedziane i pochwalone: uniezależnienie od osoby: spełnia się w rodzinie i w pracy
- kiedy przystacza jej wypowiedzi autor to często używa słow "misiu, kochanie"
- jeździ z nim na weekendy wg jego pomysłów, natomiast gdy sama wyjdzie z jakimś pomysłem to autor robi z tego problem (wyjazd do babci, kino)
- w związku z tym, że autor już wiele razy robił jej jakieś  "pokazówki" typu wyprowadzka na 1 dzień, przyjmuje to ze spokojem (czy może powinna jakiś teatr odgrywać?)

Natomiast autor zarzuca jej:
- że nie interesuje się ona jego kaszlem,
- nie okazuje mu czułości (choć jednocześnie autor nie ma wątpliwości, że ma do niego uczucia)
- nie okazuje wielkiego entuzjazmu na jego pomysły

Inny słowy: autor ma do niej pretensje, że ona go swoim zachowaniem nie uszczęśliwia.

Widzę tutaj nie dokochanego mężczyznę, który stale potrzebuje by głaskać go po główce, przytulać, leczyć kaszel, który chyba bardziej potrzebuje miłości rodzicielkiej niż partnerstwa.
Co więcej za każdym razem gdy ktoś doradza mu aby coś spróbował SAM zmienić on dostaje kompleksu: "że będzie podnóżkiem".

Natomiast zgodzę sie z Tobą Elle, że można tu podejrzewać, że ona go za coś karze . I to - moim zdaniem- powinno być tematem tej rozkminy. Zważając, że są 9 lat razem, bez ślubu, ale z 3 dzieci, zauważamy:

- Robert w opisie wątku piszę o niej jak o "dziewczynie", z którą mają nieformalny związek, nie ma pojęć: żona, narzeczona, konkubina; "partnerka" pojawia sie dopiero na którejś stronie wątku;
- istnienie dzieci ujawnia sie w dopiero w poście nr. #25
- ona chciała ślubu, ale ze względu na 'złe doświadczenie roberta z przeszłości, on to odraczał
Nie wierzę, że to nie ma wpływu na ten związek! Dużo wskazuje na to, że jest to tradycyjna rodzina, jednak ten brak ślubu może odbijać się echem i wpływać na jej postrzeganie związku ("on nie chce mnie uczynić żoną").

Padła jeszcze teoria psychicznej przemocy domowej, według osoby, która o tym wrzuciał tekst, objawy jakie ma "żona" doskonale pasuję. Nie wgłębiałam się w to, ale możliwe, że warto ponieważ Autor odsławnia przed nami bardzo stopniowo i preferencyjnie dla niego fakty z jego domu.

Jak napisałam, w jego wątku praktycznie w każdym poście Robert piętnuje wady "żony", mówi jak sam jest niezadowolony, jak bardzo próbuje coś niby zrobić, ale z drugiej strony nic nie zrobi póki ona nic nie zrobi.
NIE WIDAĆ ŻADNEJ SZCZEREJ AUTOREFLEKSJI AUTORA!!!!

Nie źle, tylko nie wygodnie dla Ciebie.
Zwróć uwagę na to jaki klimat panuje w Twoim wątku przez osoby, które przeczytały od deski do deski i widzą, że za twoją pozorną postawą "chęci naprawy" kryje się brak refleksji na własne zachowanie i ciągłe roszczenia do niej.

Chcesz usłyszeć od Elle, że "jak sie nie da naprawić, to musisz sie rozstać", no to dostaniesz po co przyszedłeś.
Rozwalisz sobie całkiem niezłą rodzinę, skoro czujesz jak wielką potrzebę podążania torem losów swoich rodziców to pewnie nic nie stanie Ci na przeszkodzie.

A tam, głupoty gadacie.
Moja była powiedziałaby Wam i tutaj cytuję: "Przecież jeżeli kogoś kochasz, to wszystko musi być między wami w porządku."

Nieźle cię zaprogramowała. To już odruch Pavlova- jakaś sytuacja, zdanie, a cichy cytuje co by na to powiedziała jego big love.
Ależ ona głęboko w tobie tę toksynę posiała. Tu chyba tylko egzorcyzmy mogą coś pomóc.
Chwila przerwy i znowu ćpasz.

Nie racjonalizuj tylko patrz na to co robisz.
CYTUJESZ ja, a tzn., że to co ona sądzi i mówi ma na ciebie jakiś wpływ- wywołuje emocje.
Za ironia się nie chowaj, bo ci tyłek wystaje

Przykro mi to mówić, ale jesteś taką właśnie ciotą.
Tak jak mówiłam- wątek i rady wykorzystywałeś do tego by przeczekać, a jak się pojawiła okazja piesek wrócił na swoje miejsce - na wycieraczkę u Pani

powodzenia

Nie wciągniesz mnie już w tę jałową dyskusję.
Wystarczy, ze ja wiem po co TY to robisz, ona mnie nie interesuje.