Związek w stanie agonalnym.

hahaha, padłam

Chodzi o to, że ciągle analizujesz choć wszystkie odpowiedzi już dawno znasz

Skończ pier...
Ja taka sama sytuacja -też ojciec miał swoje życie, bardziej koledzy niż koleżanki i typ kobity, która niejednemu facetowi tak powiedziała, że w pięty poszło, a nie bardzo mogli się bronić, bo jestem jednak gabarytowo 'przecinek' i im nie wypada
Takie "zgniłe jajo" byłam

A powiem Ci, kto sobie daje rade ze mną - facet, który mi się podoba i którego szanuję. Owszem, zdarza się pyszczyć jeszcze, ale to w formie przekomarzania wtedy i w ogóle to nie jest kaliber tamtych akcji.

I to żadna kobieta w spodniach, tylko nie zainteresowana na poważnie tobą.
Brak chemii.
I tylko nie pisz k.wa znów o tym jak to ją nie podniecasz, bo ci kilka razy dała w ciągu tego roku, bo wyskocze oknem..

dobra, idę zażyć trochę ruchu, bo mnie wymęczyłeś, jak zwykle

A czy cokolwiek potwierdza jej słowa? Czy raczej WSZYSTKO wskazuje że łże jak pies?

Jak już tak rozmawiamy, to często i gęsto słyszę opinie w stylu "największym błędem faceta, to jest mówienie o uczuciach, wyjawianie ich, powinieneś być zagadką, żeby ona chciała Cię zdobywać"
A ja mam odwrotne zdanie. Dla mnie taka opinia to gra, a nie prawdziwe uczucie.
Jak Ty, jak Wy to widzicie?

@edit

Ja się wybieram na siłownie od roku

Ja to się już nie widzę w tym wątku.

Kto spada stąd ze mną? (Tym razem na dobre)

Elle88, ogromnie Cię podziwiam za pracę jaką wykonałaś w tym wątku. Zostało tylko wierzyć, że kiedyś Twoje wnioski i rady pomogą Cichemu. Dziś jest ślepy i głuchy na to wszystko. Szkoda.

Ale ja to rozumiem Cichy. Ja również miałam za dziecka wpajane, że w ludzi trzeba wierzyć, i wierzę do dziś. Ale z jednym, małym, acz bardzo istotnym szczegółem - wiara ta nie jest bezwarunkowa i wieczna. Bo są tacy ludzie, jak na przykład lejdi, o której jest ten wątek, oraz mój były, którzy nie są zdolni do stworzenia związku. Są ludzie, którzy zawsze będą robić nam krzywdę i pojawia się pytanie, po co i jak mam w kogoś takiego wierzyć? Nie mogę inwestować w coś, co nie ma żadnej przyszłości, bo wtedy popełniam samobójstwo emocjonalne. Wkładam emocje tam, gdzie ktoś ma na nie wywalon. I o ile rozumiem, że osoby z niską samooceną i desperacją w oczach dają milion szans, bo może coś się zmieni, o tyle wiem, że kiedyś musi przyjść taka chwila, w której trzeba uderzyć w stół i zacząć wierzyć, ale w siebie. Nie można polegać tylko na ludziach, można z kimś żyć i 30 lat i tak naprawdę nie znać tej osoby, albo zostać perfidnie oszukanym,  choć nigdy byśmy się tego nie spodziewali. Nie mamy wpływu na innych. Ty nie masz wpływu na te dziewczynę, ona sama nie wie czego chce. Masz wpływ tylko na siebie i na swoje decyzje, ale zupełnie nie korzystasz z tego przywileju.

Kolejna dobra dawka humoru przed snem. Uwielbiam ten wątek.

Typowe "życzeniowe" podejście samiczki beta. Czyli złapię alfę i tak go usidlę, że dla mnie się zmieni Niestety alfa pozostanie alfą a Ty będziesz jednym z wielu kwiatków na jego polu. Faceci się nie zmieniają to kobiety myślą, że są w stanie ich zmienić...
Czytałem Twoje posty Elle88 z dużym zainteresowaniem i na ogół się z nimi zgadzałem ale to musiałem skomentować.
A tak w ogóle jestem zdecydowanym przeciwnikiem szufladkowania ludzi, a szczególnie pod kątem zoologicznym...

Przepraszam wszystkich bo to dygresja nie na temat.

Bo ja płytki facet jestem, ale lubię Twoje posty więc daruj

Do licha znów nie na temat... Wybaczcie.

O proszę, kogo przywiało.

I co, miałam rację?

Stara gwardia, jak to gdzieś napisałaś. Chociaż ja to raczej tylko tak ze stażu.

Ulubiony wątek?
To co, Elizabeth, Jacenty - gotowi na kolejne 22 strony?

Ale tak bardziej poważnie, czyniąc długą histerię, znaczy się historię(!) krótką:

Przyznam, że to jeszcze trochę trwało po moim ostatnim poście tutaj. Trwało do pewnego pięknego słonecznego dnia, jak mi się zaczęła walić praca, studia, bo jak się wali, to wszystko jednocześnie, prawda?
Przed tym feralnym dniem w podobno szczerych rozmowach z nią usłyszałem, że ona nie potrafi się jednoznacznie określić, ale na pewno jest to bardzo duże przewiązanie do mnie i generalnie szkoda tego wszystkiego. Mało tego pojawiła się taka sytuacja, że zachorowała na coś w stylu cukrzyca, czyli da się żyć, ale trzeba uwazać i w związku z tym usłyszałem, że bedzie jej jeszcze mniej w tej relacji niż było (A MOŻE BYC MNIEJ?), bo musi się zajać sobą, musi odpocząć, a my się m.in kłócimy i ona też nie jest w stanie sprostać moim wymaganiom. Chciała jednym słowem odejść, ale została. Od tego momentu już było raczej tylko gorzej, bo ja "musiałem" ograniczać się ze swoją czulością w słowach, żeby nie było dziwnych sytuacji, a kiedy się ograniczałem, to czułem się niekomfortowo. Generalnie błędne koło,  aż do momentu, kiedy przez 2 dni miałem ochotę na tematy bardziej intymne w których "wspominałem" trochę nasze wspólne chwile, komplementowałem jej zdjęcia. Oczywiście generalnie unikała tego tematu, ja zdenerwowany napisałem, że "pogadamy, jak się określi" i... zgadniecie co wtedy usłyszałem mniej więcej - "Nie bede o tym gadać, bo nie chce dawać sprzecznych sygnałów, a Ty traktujesz mnie przedmiotowo, patrzysz tylko na to, żeby Ci było przyjemnie, nie chcesz poznać mnie z innej strony TYLKO seks, więc nie chce mi się z Tobą już gadać". Ciśnienie mi skoczyło do wartości granicznych, bo jak można takie rzeczy pisać biorąc pod uwagę całą kilkuletnią sytuację. Poszło sporo bardzo nieprzyjemnych epitetów  z mojej strony i mosty zostały spalone. Jest cisza.
A jak ja się czuję? Dokladnie tak, jak zacytowałem. Źle się czuje z tym, jak się dałem zrobić, a jednocześnie gdzieś walczę z poczuciem winy, szukam błędów, żeby ich nie popełniać w przyszłości, bo przecież wina nigdy nie leży po jednej stronie? No i standardowo wpadlem w wir pracy, a że to dochodzeniówka, to wolnego nie mam.

Mam nadzieje, że nie mówisz tego dlatego, że się wystraszyłeś mojego charakteru pracy.
A tak poważnie - pogubiłem się, ale dzięki.

PS. Tak miałaś rację, Elizabeth.

Ech..Nie szukaj pretekstu do kontaktu znowu.
Jeśli już MUSISZ, bo czujesz, że się udusisz to krótkie: "Przepraszam za epitety, poniosło mnie." i TYLE. Ale znając Cie, walniesz jej jakiś elaborat i znów będziesz błagał o spotkanie.

Domyślałam się, że nie zakończysz tego od tak, po wylogowaniu z Forum.
Ty ciągle nie masz nawet 23 lat, więc masz duuużo czasu na popełnianie błędów.
W sumie taką naukę n/t relacji damsko-męskich odebrać w tak młodym wieku to rodzaj farta.

Przebolejesz choćby to miało i potrwać 3-4 lata (dalej będziesz dzieciakiem przed 30-ką ) i kolejnym razem nie popełnisz podręcznikowych błędów.

Forumowicze, pytanie!

Po tym, jak w końcu zainicjowałem zerwanie kontaktu - tak... ja, ten facet bez jaj, to spotkałem się z dwoma kobietemi i za cholerę nie czułem przy nich żadnych emocji poza zwykłą chęcią pogadania i tutaj jest właśnie to pytanie w mojej głowie. Mianowicie, czy ten brak emocji/chemii wynika z tego, że te osoby mnie po prostu nie pociągają w żaden sposób czy może to działa w ten sposób, że jeżeli ja odczuwalem tak silne i skrajne emocje przy mojej ex, to po prostu każdej kolejnej ciężko będzie mnie w jakiś sposób wkręcić w coś głębszego? Boje się, że wpadne w błędne koło i będę odrzucał od siebie wartościowych ludzi.

Chyba nie do końca się zrozumieliśmy.
Zainicjowanie zerwania kontaktu = zerwanie kontaktu. Gdybym kilka miesięcy temu w pewnym momencie nie napisał/powiedział, że to tak dłuzej wyglądać nie może i musimy to przerwać, to dalej pewnie ten kontakt miałby miejsce. Raz bliższy, raz dalszy. Cóż, nie wyszło tak, jak tego chciałem, bo myślałem o kulturalnym rozstaniu, bez scen itd,  ale po tym, jak jej o tym powiedziałem, rzuciła zdaniem "Tobie tylko zależy na seksie, to jest obrzydliwe". Dotknęło mnie to na tyle, że próbowałem to jakoś wytłumaczyć, ale wiecie, kończyło się to zerowym zrozumieniem i zdaniami w stylu "nie chce mi się z Tobą gadać". W końcu po tych przepychankach, złości i przypomnieniu sobie tych "śmieci" "cip" (przeszłości) zagrałem w jej grę i potraktowałem ją tak, jak ona często traktowała mnie. Co mam na myśli? napisałem jej:

"Wiesz co, jak bedziesz miała ochotę na coś szybkiego to zadzwoń ". (w kontekście tego, że niby ją traktuje przedmiotowo)

Zablokowała mnie, nie chciała mnie znać itd. i tak to już trwa. Próbowalem się z nią jeszcze potem kontaktować, ale bez rezultatu.
I proszę, nie piszcie mi, że mogłem jej dać czas, mogłem się odsunąć, bo nigdy nie było Nas - zawsze była ona i ja, a jak się odsuwałem to goniła mnie, ale jak znowu byłem szczery i mówiłem o uczuciach, to wszystko wracało do punktu wyjścia. CHORE.
Zresztą to nie jedno chore zachowanie, ale nie bede przytaczał 22 stron, bo po co?

A dlaczego zadałem tutaj teraz to pytanie?
Chyba po prostu chciałem to usłyszeć. Nie chce nikogo skrzywdzić.

Ta rozkmina w zasadzie do osoby, która ten wątek zna od początku, do Ell.

Jak to po rozstaniu, analizuje swoje zachowanie, wyciągam wnioski i ostatnio przyszło mi do głowy pytanie na które nie potrafię chyba jednoznacznie odpowiedzieć, może dlatego, że jestem tym wszystkim jeszcze zepsuty...
A to pytanie : Czy ja jestem toksyczna osoba?

Tak, tak. Do Ciebie.
Aczkolwiek o tą moją toksyczność pytałem w kontekście mojej relacji z ex. O tych 22 stronach...
To, że teraz jestem zablokowany to doskonałe czuje.

A dasz wiarę, że to moje poczucie wartości było kiedyś znacznie wyższe? Tzn. zostało mi ono zbite przez moją naiwność na jej szczerość przeprosiny, owijanie, chemię, która gdzieś na początku była i toksyczność ze strony mojej ex, bo mam wrażenie, że taka była. Juz nie wspomnę o tym, że często się z moje pomysły podwazala, śmiała się z nich, rzadko wspierała.
To był mój drugi związek i w tamtym nie miałem problemu z postawieniem granicy.
Pisze o tym, bo zastanawiam się czy mi się wydaje, że ja miałem kiedyś to poczucie niezaburzone czy gdzieś tutaj nie ma logiki.
Po prostu czuje, ze jestem teraz inny niż kiedyś pod tym względem.

Przeczytałem kilka postów na początku tematu i szczerze mnie zatkało, kiedy dotarło do mnie przez jak długi czas dałeś się jawnie robić w ch*ja (głównie chodzi mi tu o te koncerty i jej podejście w stosunku do Ciebie). Z jednej strony jestem pełen uznania za Twoją uczuciowość, z drugiej jako facet - wkurzyłeś mnie bardzo brakiem godności. Osobiście leczę się z 4-letniego, niezwykle czystego i zażyłego związku, w którym przez 3 lata byłem typowym alfa przy mega szczęśliwej, chodzącej jak w zegarku kobiecie. Jak to często bywa, życiowo nie zmierzyłem sił na zamiary i moja pewność siebie przez ostatni rok znajomości powędrowała na samo dno. Główne powody to: przerwanie sportu (w którym byłem b. dobry), zmiana miejsca zamieszkania naszego związku, nagły brak znajomych, problemy z udźwignięciem nowych obowiązków, zaniedbanie fizyczne, zależność od rodziny, aż w końcu przewlekłe zmęczenie z zalążkami depresji. Dziewczyna mimo wielkiej miłości którą mnie darzyła (była wpatrzona jak w obrazek przez dłuuuugi czas) podświadomie wyczuła słabość i miała podrygi do dominacji w związku, natomiast ja świadomie widząc co się dzieje - sztucznie, na wymuszeniu ją ustawiałem do pionu. I tak w kółko przez dobre pół roku (ciągłe kłótnie z wielką agresją, już zero uczucia, 90% kłótni sztucznie "wygrywałem", bo byłem świadomy jak by mnie zabijała gdybym się zgadzał). Różnice intelektualne pomogły mi ją przytrzymać pod sobą. Przyszedł dzień ostateczny, kiedy to postanowiła umówić się z facetem 8 lat starszym od siebie (oczywiście po czysto koleżeńskich rozmowach na fb o pracy i nauce...), dużo stabilniejszym na tamten moment i co bardzo ważne - niezależnym finansowo. Tylko w odróżnieniu od Ciebie wyczułem co się kroi i kopnąłem ją w dupę. Widząc z jaką łatwością ten fakt dziewczę przyjmuje (po 2 dniach już była skowronkiem), pierwszy raz od 4 lat prowadzenia tej znajomości odcięło mi jaja i się przed nią wyłożyłem (chciałem spróbować naprawić pewne błędy, przeprosiłem za zerwanie z wielką pompą i poświęceniem)... Całe szczęście dla mnie nie trwało to zbyt długo i znowu - pozornie, grając (bo moja pewność siebie spadła jeszcze bardziej przy obecności tego typa, osiągając już poziom poniżej dna) przejąłem nad nią kontrolę w procesie rozstawania się. Wyobraź sobie sytuację, kiedy niby to Ty zostawiasz kobietę, ale dobrze wiesz, że nie udźwignąłeś siebie i jej, że dałeś ciała. Grasz pozorami maczo przez kilka tygodni rozstawania, pieprzysz się z nią rano i zaciągasz do toalety w kawiarni, bawisz się świadomie jej emocjami pokazując jaki to nie jesteś męski, a wieczorem ona idzie na spotkanie z "kolegą", "pogadać", "bo zawsze lepiej dogadywała się z chłopakami". Cały czas aktorzysz, że masz ją daleko w d*pie, kiedy w rzeczywistości jesteś świadom że tracisz miłość swojego, jak dotychczas - młodzieńczego, beztroskiego życia.
I piszę to dlatego, byś nigdy nie popełnił tych kardynalnych dla mężczyzny błędów. Pewność siebie to fundament, musisz zbudować totalną niezależność. A kiedy tą pewność siebie tracisz - przynajmniej udawaj, że wszystko jest na dobrej drodze, jest duża szansa że Twoja nowa wybranka tego nie wyniucha, o ile będziesz w tym dobry.
Wydzierając się na nią teraz i wygarniając brudy z przeszłości (owszem, mając zupełną rację) po raz kolejny udowodniłeś, że dałeś się skrzywdzić kobiecie, że jesteś słaby i nie podołałeś - potwierdziłeś w jej podświadomości jej przekonanie o Twojej beznadziejności (na przełomie tych wydarzeń z koncertami, to mam na myśli, bo o tym zdążyłem przeczytać). Może i wywołałeś w niej jakieś wyrzuty sumienia, ale pewnie je zaleczyła już po wstaniu z ławki, poza tym one nic nie wnoszą w Waszą relację i Twoją pozycję. Młode, atrakcyjne kobiety nie chcą bawić się w budowanie prawdziwej miłości, bo ta wymaga wysiłku i poświęcenia. One żądają emocji. Idź na miasto i zobacz jakich facetów mają zgrabne, zadbane 20-latki i jak takie pary się zachowują. W większości przypadków te dziewczyny latają wokoło ustawionych gości jak dziewczątka w liceum, o ile Ci faceci są w jakimś stopniu niezależni i "bardziej" - dziewczynki te mają ciągle mokro, są emocjonalnie zachwycone. Później spójrz na związki równie atrakcyjnych 20-latek z ich rówieśnikami, studentami na podobnym poziomie atrakcyjności. Spokojne spacery za rączkę, kawa, restauracja - te dziewczynki ewidentnie się nudzą, często idąc za rękę z chłopakiem rozglądają się naokoło ze smutną buźką, no ale kochają. Jak tylko w takich związkach pojawia się ktoś bardziej atrakcyjny to dla tych facetów już koniec. Taką zauważyłem ogólną tendencję, potwierdzona literaturą.
A co do blokady... Opisywałem ją w swoim wątku. Mimo, że do mojej ex już nic nie czuję i stanowi dla mnie jedynie obiekt pożądania fizycznego (naprawdę niezła jest), po 3 miesiącach od rozstania jestem emocjonalnie pusty i jak to kolega wyżej wspomniał - jak na razie totalnie zmęczony jakimikolwiek związkami. Dosłownie, kiedy myślę sobie o inicjowaniu kolejnych spotkań, wypadach na miasto, tej całej otoczce - to mi się rzygać chce. Spotykałem się na luźne pogawędki z nowo poderwanymi dziewczynami, i te mimo, że o stokroć ciekawsze od mojej ex - totalnie mnie nie zainteresowały emocjonalnie. No bo w myślach ciągle ona, mimo, iż miałbym teraz problem spojrzeć jej w oczy, bo brzydzę się jej osobowością. Pewność siebie od tamtych wydarzeń z tygodnia na tydzień rośnie, ale długa droga przede mną. Rozsądek mówi niezaprzeczalnie, że dobrze się stało, bo za cholerę nie pasowaliśmy do siebie, nawet w łóżku (ja bardziej uczuciowy, ona - ażeby dojść i nara).
Ile masz lat? Ja 23 i to na nieszczęście był mój jedyny związek z kobietą na dość niestandardowych, niepisanych zasadach, jeśli by patrzeć na dwójkę młodych ludzi. Byliśmy oderwani społecznie od rówieśników i imprez, stąd ciężko mi się teraz odnaleźć wśród młodszych dziewcząt (a te interesują mnie najbardziej). Odstrasza mnie jeszcze na ten moment ich luźne podejście do życia z drugą osobą, brak chęci zaangażowania, różnice w podejściu do przyszłości. Od 16 roku życia siedzę w książkach, pracy i w sporcie, dlatego mocno odstaję, jestem zbyt dorosły i poważny, nie jest łatwo znaleźć kogoś na tych samych falach, jednocześnie atrakcyjnego fizycznie (a tu w stosunku do siebie nie mam zastrzeżeń). Inna sprawa, że na ten moment nie jestem w stanie. Całe szczęście mam teraz czas by rozpracowywać te błędy i niepowodzenia, zagłębiać się w psychologię związków i psychologię społeczną i z tygodnia na tydzień jest mi coraz lżej. Żyję z nadzieją, że pół roku do roku wystarczy, bo jak się już raz facet odurzy kobietą - nie ma dnia by nie tęsknił za tym specyficznym natchnieniem .

Prawdopodobnie podobnie jak ja trafiłeś na mało uczuciową kobietę, która nie otrzymała wsparcia i ciepła w młodości i wyczuwając jakąkolwiek słabość - ucieka. Kobiety funkcjonują tak generalnie (po co jakiejkolwiek łajza?), ale właśnie po tych pozbawionych miłości rodzicielskiej za dzieciaka szczególnie to widać. Męskość nie zawsze równa się miłość, czyt. rzeczywistość vs idee. Też nie raz okazując mojej ex słabość i nieporadność, ta mimo, iż kochała bardzo - po pewnym czasie zaczęła robić się podirytowana (oj kiepsko udawało jej się to maskować), traciła zainteresowanie. Miłość i relacje damsko-męskie często nie idą w parze i musisz to przyjąć do siebie. Samo podniesienie głosu na nią, dając do zrozumienia że zachowywała się źle wobec Ciebie utwierdziło ją w przekonaniu, że dopuściłeś do bycia skrzywdzonym - przez kobietę, ewolucyjnie przyzwyczajoną do bycia pod Twoją opieką (tą psychiczną też).
Chcąc zrobić to po męsku, ze spokojem powinieneś powiedzieć, że jest beznadziejna bo w takiej i takiej sytuacji zachowała się fatalnie, że nareszcie możesz odetchnąć, że już Cię to nie dotyczy, tylko innego naiwnego. A tak zgasiłeś ją jedynie krzykiem, agresją, na krótką chwilę.
To jest ciągła gra i jak już ją przegrałeś miesiącami dając jawnie się wykorzystywać, to jedyne co Ci pozostaje to wyciągnąć wnioski. Na przyszłość maskuj niepowodzenia. Stereotypowy samiec alfa niestety obowiązuje niezmiennie, miłość inną drogą, klucz to zrownoważyć te dwie składowe by kobieta czuła się zarówno kochana i bezpieczna, jak i była świadoma Twej niezależności od niej na wszystkich płaszczyznach.

Ty jej?
<--- acha
In your dreams

No tak, dramat musiał być na koniec.
Niestety znów nie spotkał się z oczekiwaną reakcją i nie padła Cichemu w ramiona

Sorry, musiałam.

Lol, a dwa dni temu pisałam Ci że to identyko sytuacja jak u damarisss? Tylko ona lepiej trochę, bo krócej się błaźni.
Ty jeszcze musisz "byłej" urodziny wyprawić. Kiedy ma? Może i ja się dorzucę.

Co Ty, żartowałam.

Od początku wątku żartowałam.
Ty jesteś Sprite, a ona Pragnienie i lata za Tobą.
Pomyliłam się!!!
To TY rozdajesz karty. <yes>

%)%)

Czemu chcesz się ze mną "konfrontować" ? Wątpisz w to, że myślę, to co pisze czy zamierzasz walczyć ze mną 'na klaty' i mi to wyperswadować? :>

Na 'odchodne' pisze się różne bzdury.
Ja zazwyczaj pisze, że ktoś jest wspaniały i uroczy i wsadzam mu piórko w dupkę (jeśli akurat mam pod ręką), tak żeby mu było słodko w podróży w innym kierunku, z daleka ode mnie.
Nie wątpię, że miło sobie te słowa potem wspominają i tak jak Ty zastanawiają ile w nich prawdy, hihi.. no co kto tam lubi już

A po co nienawiść?
Tzn. wiem czemu - bo nie spełniła TWOICH oczekiwań, miała Cię kochać, a nie kocha. Więc Ty też jej nie kochasz, skoro nie potrafisz zaakceptować, że lepiej jej będzie z kimś innym. Chcesz ją mieć na własność, jak kubek czy krawat. To nie jest Miłość.
To chęć posiadania poczucia bezpieczeństwa i kogoś, kto Ci da powód by żyć i istnieć, sam w sobie tego nie czujesz.

Merytorycznie to Ci powiem, że nigdy żadna kobieta Ci nie da 'powodu do istnienia' - albo sam go sobie dasz, albo w nieskończoność będziesz "wisiał" na innych kobietach, krócej lub dłużej - w zależności od tego, na ile one będą chciały Ciebie (tak samo pogubione) holować.

Jesteś chorym człowiekiem
Masz totalną obsesje na punkcie tego co ona o tobie myśli, co mówi, czego nie mówi, ...

To się nigdy nie skończy, Ty nie masz swojego życia poza nią, dlatego jest to tak odpychające.

I`m out.

Poczucie winy można mieć jak się komuś krzywdę zrobi. A nie, że ktoś Cię nie pokochał.
Tobie jest się tak wygodnie czuć, bo wtedy możesz się w tym memlać i wałkować w kółko tą samą historię (już 3 rok leci <jeeej> !), a wałkujesz ją, bo to łatwiejsze niż wyrobić nowe nawyki.

Życie przepłynie obok Ciebie, a Ty będziesz opowiadał wnukom swoich znajomych o tym jaka to cudowna miłość Cię spotkała i jak to "spieprzyłeś".
Ex w tym czasie roztyje się i urodzi 5 dzieci, a ty dalej będziesz listy pisał i pytał co zrobiłeś źle i czy możesz chociaż dzieci popilnować w ramach zadość uczynienia.
Ona w ramach "podziękowania" da ci worek pieluch do zutylizowania, a Ty znów 5 lat będziesz przeżywał  "Dlaczego ona się tak zachowała?! jak ja tylko chciałem pomóc..Nienawidzę jej!!" a za 2 dni list polecony z przeprosinami wierszem i podziękowaniem, że mogłeś pieluchy wyrzucić.

Wybaczcie, że tutaj tak milczę, ale jestem tym tematem zmęczony. Chociaż jak komuś tutaj odpisuje, to podaje przykłady z życia wzięte, bo mam wrażenie, że jest to wtedy bardziej wiarygodne dla czytającego.

A co do tematu naprawdę nie mogę uwierzyć, że potrafiłem tyle przyjąć na klatę. Gdzie ja wtedy miałem musk?
W zasadzie to ona wpadła ze swojego poprzedniego związku od razu do mnie. Nie było widać, że siedzi głową tam, wiecie... pożądanie, seks 5x w tygodniu. Wiedziałem, że z nim pisze, że czasami jeździ na kawę, ale o dziwo(!) mówiła mi o tym, więc ufałem jej. Gdzieś tam dusiłem w sobie bardziej lub mniej fakt, że nie jestem z tego powodu zadowolony. Czasem płakała za byłym, jak się przytulała. Wtedy też nie ukrywała powodów. Mówiła, że dalej kocha. Dwie osoby. Mnie i jego.
Nie było to przyjemne, ale mówię sobie... "dam jej przestrzeń, rozumiem, że niedawno się rozstała, będzie dobrze". Zbliżył się festiwal i pojechała z nim. Tutaj coś pękło we mnie. Mimo tego, że wcześniej przepraszała, że w ogóle na taki pomysł wpadła. Niby dzwoniła z tamtąd, ale co z tego?  To strasznie bolało. Zostawiła mnie mniej więcej ze słowami "Wiem, że Cię to boli, ale świadomie podejmuje decyzję, że jadę".
Pff... to był moment, kiedy powinienem wyrzucić ją ze swojego życia. Nie zrobiłem tego, a po prostu męczyłem cały czas ten temat i miałem do niej wielki żal. Może zrobiłem z siebie bardziej ofiarę?. Potem przyszedł kolejny koncert, kolejna sprzeczka o to, jak się po tym wszystkim czuje i pojechała z nim. Nawet chciała odkupić mój bilet dla niego.
Masakra.
Póżniej pojawił się od niej list, gdzieś tam chęć rozpoczęcia tego z czystą kartą. Ale po miesiącu, może dwóch - przypadkiem wszedł temat związku i stara śpiewka "ciesze się tym co mam, nie potrzebuje tego nazywać, liczą się czyny...". Demony przeszłości od razu wróciły. Znowu jej zrobiłem jazdy. Nawet się dowiedziałem, że stworzyłem jej piekło... to się nie mogło udać. Wyczuwam w tym wszystkim moje błędy, ot co.
Zastanawiam się tylko dlaczego mimo wszystko te 3 lata była gdzieś przy mnie. Nie chce mi się wierzyć, że to tylko przywiązanie.

Chce ogarnąć sobie psychologa, może sobie pogadam.

Musiałem to z siebie wyrzucić!

Pewnie, że się nie obrażam.
Dziękuje za te słowa. Nic dodać, nic ująć. W 100% się z Tobą zgadzam.
Dzisiaj wielu rzeczy żałuję, ale wtedy kierowalem się emocjami, sercem.