Dlaczego dochodzi do zdrady?

... miał być o powodach zdrady.

Może ktoś dodać coś ze swojego doświadczenia albo z doświadczeń osób ze swojego otoczenia (nie ma to jak dobry rym... )?

Nigdy nie było szczególnie dobrze, w ogóle przez 8 lat nie współżyliśmy. Z początku ze względów religijnych, potem, jak względy religijne okazały się mniej istotne, nie dało się. Ona, wtedy moja narzeczona, nie umiała, spinała się, przechodziło jej podniecenie, czasem leżała jak zdechła ryba... Kochałem ją, więc nie było mowy o zerwaniu, tym bardziej, że w domu nauczono mnie, że problemy się rozwiązuje, a nie zrywa, rozwodzi się, zrywa znajomości etc. Narzeczona często wtedy mówiła, że dla niej seks mógłby nie istnieć. Czasem mówiła, że dla niej jest TO takie zwierzęce itp. Ja nadal nie wiedziałem z czym mam do czynienia, więc po prostu przy niej byłem (tym bardziej, że nasz związek to też, albo przede wszystkim świetna przyjaźń, w ogóle wszystko zaczęło się od przyjaźni).
Dla mnie to nie było normalne, więc przez rok wysyłałem ją do psychologa (żona należy do tyh upartych i wołami trzeba ją ciągać w takie miejsca, mimo, że sama skończyła pedagogiczne i o podlonych problemach sporo teorii w głowie miała).
Okazało się, że była molestowana (tzw. uświadomienie nieświadomego) były łzy, narzeczona mówiła, że ona niby coś pamięta z "tego"- molestował ją nauczyciel. Wtedy ona powiedziała, że zrozumie, jak odejdę od niej. Od razu ją zapewniłem, że nie ma mowy o zerwaniu. I po jakimś czasie udało się- zaczęliśmy współżycie.

Jedno dziecko na razie. Żona chce z drugim jeszcze poczekać. Dla mnie optimum to 3-4 dzieciaków, żona chce tylko dwójeczkę.  Nie chciałbym zrobić dziecku krzywdy i nie dawać mu rodzeństwa.

U mnie pojawiły się międzyczasie problemy: masturbacja, wchodzenie na czaty, flirty, itp. Nie chcę zrzucać wszystkiego na żonę, ale...Nie potrafię sobie z tym poradzić. Przez rok regularnie wchodziłem na czaty itp, flirtowałem. Postanowiłem, że już nie będę, bo to prawie zdrada. Od 4 miesięcy nie wchodzę na czaty, mimo problemów nie chcę robić żony "na szaro". Ale widzę, że ja wchodziłem na takie stronki bo... No właśnie. Bo brakuje mi cielesności, intymności, czułości (żona to świetna osoba, ale jak na kobietę trochę oschła i zdystansowana) i co się z tym wiąże, seksu.

Jak przez rok chodziłem na czaty (czego się wstydzę i nie chcę tego powtarzać , chodziło o jaranie się tym, że kogoś kręcę itp, nigdy nie doszło do spotkania, zawsze to urywałem) to może max z 12 dziewczyn (część wolnych, część zajętych) znalazłem chętnych na spotkanie. A wchodziłem codziennie, nie na krótko , na popularne czaty.

Swego czasu flirtowałem na czatach internetowych z innymi dziewczynami, wiedziałem, że źle robię (mam żonę) i z tym skończyłem. Żonie ani słowa, bo po co ma się tym martwić?!. Miałem zły czas, stoczyłem się, wycierpiałem za swoje winy, ale podniosłem się i teraz jestem w tym aspekcie uczciwy.

Witajcie, czy Waszym zdaniem fantazjowanie o innych kobietach/ mężczyznach, będąc w związku małżeńskim, to zdrada? Czy onanizowanie się, przy jednoczesnym fantazjowaniu o innych kobietach/ mężczyznach niż żona/mąż to zdrada?
Jestem ciekawy Waszych opinii.

Kochamy się średnio co 5-6 dni, chociaż ja mógłbym codziennie. Moje nagabywania kończą się jej wkurzeniem, byciem smutną lub kłótnią (jeśli się kłócimy to 70% kłótni dotyczy łóżka).

Co do mojego "męczeństwa": Jak czytam moje posty to tak to trochę wygląda.  W rzeczywistości chyba aż tak źle nie jest , albo mi się wydaje, że nie jest tak źle .

Ja myślę, że większość osób, która zdradziła, tej zdrady nie planowała. To "samo" wyszło przez pozwolenie na trochę luzu, przez usprawiedliwianie typu "to jest silniejsze ode mnie".

Broń Boże Cię nie krytykuję, nie mam takiego prawa. Ale...
Pamiętaj, że TERAZ się Tobie WYDAJE, że do zdrady nie jesteś zdolna. A wyobraź sobie, że poznajesz faceta w podobnej sytuacji do Twojej. Inteligentnego, zabawnego, po czasie okaże się, że przystojnego, z którym świetnie się pisze. Wierzysz, że wykażesz się taką racjonalnością, że będziesz potrafiła się oprzeć spotkaniu po np 2 miesiącach pisania? A jeśli na spotkaniu będzie równie fajnie jak w wirtualnym świecie albo nawet lepiej?
Chodzi mi o to, że na podstawie tego, że na razie nie jesteś zdolna do zdrady. Ale to "na razie" może się szybko zmienić.

Gamble,

Wszystkie podane numery, są kolejnymi numerami Twoich postów w różnych wątkach, w których się do tej pory wypowiadałeś.

Z góry przepraszam, że mój wpis będzie wyjątkowo długi. Chciałam się jednak odnieść do całego okresu Twojego związku, aby przedstawić Ci pewien kontekst, na którego tle rysuje się założony przez Ciebie ten oraz inny wątek (o którym wspomnę poniżej) a oba te wątki nadal uważam za brnięcie przez Ciebie w coraz większy "kanał"...

Postawione przeze mnie w kilku miejscach pytania, są pytaniami dla Ciebie do głębszego przemyślenia, jeśli oczywiście zechcesz się nad nimi pochylić. Bynajmniej nie oczekuję, że "wypatroszysz" się tu na Forum odpowiadając na nie, byłoby to wręcz niewskazane, a ponadto mnie Twoje odpowiedzi nie są do niczego potrzebne.

Ad rem:

Czas Waszego narzeczeństwa opisujesz tak:
# 105 

Gamble napisał/a:

Nigdy nie było szczególnie dobrze, w ogóle przez 8 lat nie współżyliśmy. Z początku ze względów religijnych, potem, jak względy religijne okazały się mniej istotne, nie dało się. Ona, wtedy moja narzeczona, nie umiała, spinała się, przechodziło jej podniecenie, czasem leżała jak zdechła ryba... Kochałem ją, więc nie było mowy o zerwaniu, tym bardziej, że w domu nauczono mnie, że problemy się rozwiązuje, a nie zrywa, rozwodzi się, zrywa znajomości etc. Narzeczona często wtedy mówiła, że dla niej seks mógłby nie istnieć. Czasem mówiła, że dla niej jest TO takie zwierzęce itp. Ja nadal nie wiedziałem z czym mam do czynienia, więc po prostu przy niej byłem (tym bardziej, że nasz związek to też, albo przede wszystkim świetna przyjaźń, w ogóle wszystko zaczęło się od przyjaźni).
Dla mnie to nie było normalne, więc przez rok wysyłałem ją do psychologa (żona należy do tyh upartych i wołami trzeba ją ciągać w takie miejsca, mimo, że sama skończyła pedagogiczne i o podlonych problemach sporo teorii w głowie miała).
Okazało się, że była molestowana (tzw. uświadomienie nieświadomego) były łzy, narzeczona mówiła, że ona niby coś pamięta z "tego"- molestował ją nauczyciel. Wtedy ona powiedziała, że zrozumie, jak odejdę od niej. Od razu ją zapewniłem, że nie ma mowy o zerwaniu. I po jakimś czasie udało się- zaczęliśmy współżycie.

Czy przez te 8 lat nie udało Ci się odkryć, że Twoja Żona, wówczas dziewczyna nie lubi przytulania, dotykania, pocałunków czy jakiejkolwiek formy czułości? Czy ona nigdy wcześniej nie dała Ci sygnałów, że nie lubi takich form okazywania uczuć? A co Ty robiłeś wówczas ze swoim libido? Jakoś przecież przeżyłeś te 8 lat radząc sobie z wysokim napięciem i mając u boku tak chłodną i zdystansowaną dziewczynę, prawda?

Dwa miesiące po ślubie Twoja Żona zaszła w ciążę, a gdy ktoś na Forum zapytał Cię w październiku 2013 roku ile masz dzieci, odpowiedziałeś:
# 39

Gamble napisał/a:

Jedno dziecko na razie. Żona chce z drugim jeszcze poczekać. Dla mnie optimum to 3-4 dzieciaków, żona chce tylko dwójeczkę.  Nie chciałbym zrobić dziecku krzywdy i nie dawać mu rodzeństwa.

Nie twierdzę, że Wasze Dzieci są wpadką bo oboje pragnęliście potomstwa i byliście już małżeństwem, więc o wpadce nie ma mowy, zatem  nie zarzucaj mi nadużycia. Nadal jednak twierdzę, że nie były to ciąże planowane, w pełnym tego słowa znaczeniu, i że w związku z tym, tak, jak napisałam Ci w poprzednim poście, moim zdaniem zabrakło Wam po ślubie czasu, by się zgrać w tej ważnej sferze, bo gdy okazało się, że Wasze poglądy na bliskość są diametralnie różne, Twoja Żona już była w ciąży. Z drugą ciążą chciała zaczekać, o czym Cię informowała, a jednak po zaledwie kilku miesiącach - mimo to, iż chciała przerwy -  znowu jest w ciąży. Samopoczucie, zachowanie, aktywność lub bierność kobiet w tym czasie są kwestią bardzo złożoną i mogą się wahać w ciągu tych 9 miesięcy. Pisałeś kiedyś o tym, że Żona starała się Ciebie przekonać o wpływie ciąży, karmienia na Waszą bliskość, ale to jakoś to też ignorowałeś.
Dlaczego tak się stało? Dlaczego druga ciąża w tak błyskawicznym tempie?

Zalogowałeś się na tym portalu w lipcu ubiegłego roku, gdy Twoja Żona była jeszcze w połogu po pierwszej ciąży i pisałeś tak:

Gamble napisał/a:

U mnie pojawiły się międzyczasie problemy: masturbacja, wchodzenie na czaty, flirty, itp. Nie chcę zrzucać wszystkiego na żonę, ale...Nie potrafię sobie z tym poradzić. Przez rok regularnie wchodziłem na czaty itp, flirtowałem. Postanowiłem, że już nie będę, bo to prawie zdrada. Od 4 miesięcy nie wchodzę na czaty, mimo problemów nie chcę robić żony "na szaro". Ale widzę, że ja wchodziłem na takie stronki bo... No właśnie. Bo brakuje mi cielesności, intymności, czułości (żona to świetna osoba, ale jak na kobietę trochę oschła i zdystansowana) i co się z tym wiąże, seksu.

Czy ten "międzyczas" to okres od zajścia w ciążę do porodu, czy jeszcze okres narzeczeństwa, gdy pisałeś, że współżyliście co drugi dzień i byłeś tym usatysfakcjonowany? Jak i z kim (oprócz Żony) próbowałeś rozmawiać o tym, że sobie nie radzisz? Gdzie oprócz internetowych forów i chatów szukałeś wówczas prawdziwej pomocy?

I dalej:

# 79

Gamble napisał/a:

Jak przez rok chodziłem na czaty (czego się wstydzę i nie chcę tego powtarzać , chodziło o jaranie się tym, że kogoś kręcę itp, nigdy nie doszło do spotkania, zawsze to urywałem) to może max z 12 dziewczyn (część wolnych, część zajętych) znalazłem chętnych na spotkanie. A wchodziłem codziennie, nie na krótko , na popularne czaty.

A co przez ten rok, robiła w czasie Twego chatowania Twoja Młoda Żona/Narzeczona?

# 28

Gamble napisał/a:

Swego czasu flirtowałem na czatach internetowych z innymi dziewczynami, wiedziałem, że źle robię (mam żonę) i z tym skończyłem. Żonie ani słowa, bo po co ma się tym martwić?!. Miałem zły czas, stoczyłem się, wycierpiałem za swoje winy, ale podniosłem się i teraz jestem w tym aspekcie uczciwy.

Wygląda na to, że Twoja Żona mogła nawet nie zdawać sobie sprawy, że Ty masz z tym, aż taki problem...

W wiosną tego roku, gdy żona dopiero co zaszła w kolejną ciążę, a Wasza Córeczka miała niespełna rok, założyłeś wątek : ?Czy fantazjowanie o innych to zdrada?"

# 31

Gamble napisał/a:

Witajcie, czy Waszym zdaniem fantazjowanie o innych kobietach/ mężczyznach, będąc w związku małżeńskim, to zdrada? Czy onanizowanie się, przy jednoczesnym fantazjowaniu o innych kobietach/ mężczyznach niż żona/mąż to zdrada?
Jestem ciekawy Waszych opinii.

A kilka dni temu pojawił się nowy utworzony przez Ciebie temat: ?Dlaczego dochodzi do zdrady??

Rzeczywiście uważasz, że są to wątki pomocne, byś wytrwał w czystości myśli, słów i uczynków, o co podobno tak zabiegasz?
Sądzisz, że dzięki temu nie zdradzisz swej Żony, gdy inni będą opisywać Ci swoje fantazje i zdrady lub zamierzenia. Nie uważasz, że takie treści, o których chciałbyś poczytać w założonych przez siebie wątkach również przyczyniają się do "nakręcenia Cię" oraz podwyższenia Twego i tak wysokiego libido?

Wygląda na to, że Twoja Żona po 2 miesiącach po ślubie zaszła w ciążę, mając roczne dziecko w kolejną, i że masz do niej pretensje o to, że nie chce w tej chwili chodzić na terapię, która jak sam piszesz będzie z pewnością trudna, gdy będzie musiała cofnąć się do czasu dzieciństwa, problemu molestowania i dysfunkcyjnego ojca.
Kiedy  miałaby to niby robić ? Uważasz, że powinna poddać się takiej terapii chodząc w pierwszej ciąży? W połogu?  W przerwie na karmienie piersią, czy teraz w 4 miesiącu nowej ciąży? Masz do niej o to potworne pretensje, że nic ze swoim problemem nie robi, nie chce iść do seksuologa, terapeuty, nie chce odwiedzać stron internetowych związanych z tą tematyką?

# 82

Gamble napisał/a:

Kochamy się średnio co 5-6 dni, chociaż ja mógłbym codziennie. Moje nagabywania kończą się jej wkurzeniem, byciem smutną lub kłótnią (jeśli się kłócimy to 70% kłótni dotyczy łóżka).

To współżycie, co 5-6 dni dotyczyło okresu od urodzenia dziecka do kolejnej ciąży czyli około roku? Bo pisałeś, że jak była w ciąży to zdarzało się to wyjątkowo rzadko. Czy ciąża przebiegała bez powikłań? Czy Żona unikała współżycia ze względu na obawę przed ewentualnymi powikłaniami, czy nie wydawało się jej przypadkiem, że jest nieatrakcyjna w tym okresie, czy czuła dyskomfort?

Na szczęście piszesz też, że:
# 44

Gamble napisał/a:

Co do mojego "męczeństwa": Jak czytam moje posty to tak to trochę wygląda.  W rzeczywistości chyba aż tak źle nie jest , albo mi się wydaje, że nie jest tak źle .

Tak, jak pisała In_ka, nie znamy opinii Twojej Żony. Nie wiemy jak ona chciałaby Twe wypowiedzi skomentować. Nie wiemy co czuła, gdy zabawiałeś się na czatach erotycznych z innymi kobietami. Nie wiemy jak się czuje i jak znosi jedną ciążę po drugiej. Nie wiemy jak często wstaje do dziecka w nocy, jak się czuje w ciągu całego dnia opiekując się rocznym brzdącem, (który jest wyjątkowo ruchliwy, bo właśnie nauczył się chodzić), jednocześnie będąc w drugiej ciąży. Nie wiemy jak wielkim cieniem położyły się na jej życiu i traktowaniu mężczyzn przypadki molestowania jej przez nauczyciela oraz złych wspomnień z domu rodzinnego, o których wspomniałeś. Nie wiemy czy jako para potraficie skutecznie się komunikować w sprawach, o których piszesz. Jednak zebrawszy to wszystko razem rzeczywiście może być tak, że kwestia czerpania naturalnej i spontanicznej radości z bliskości jest dla Twojej Żony póki co niedostępna, może jest jakąś formą lęku, objawu nerwicy na tle seksualnym, choć jak sam piszesz, w którymś z innych Twoich postów, że w okresie narzeczeństwa wiedliście i satysfakcjonujące regularne współżycie.

Myślę jednak, czytając wszystkie Twoje wpisy z 2013 i 2014  roku, że skutecznej i mądrej pomocy wymagasz i Ty, Gamble, bo oprócz Twoich  postów o silnych, niespełnionych potrzebach seksualnych, (które faktycznie są przyczyną wielu Twoich frustracji i masz święte prawo czuć się z tym fatalnie i stale cierpieć z tego powodu) można wyczytać też wiele o Twojej niedojrzałości, braku wyobraźni, zrozumienia dla zmian zachodzących w ciele i reakcjach kobiet w okresie ciąży, połogu i karmienia, o setkach godzin (to Twoje słowa) spędzonych na czatach, o opieraniu się na ? statystykach? które tworzysz na podstawie wypowiedzi osób z tego Forum, czy też opinii Twoich kolegów i podajesz to wszystko jako aksjomaty, mimo, iż stoją one w opozycji nawet z tym, co Ty sam obserwujesz.

Związek z Twoją Żoną zbudowaliście w oparciu o 8 lat wspólnej narzeczeńskiej drogi, na wielkiej przyjaźni i szacunku. Twierdzisz, że Twoja Żona jest wymarzoną partnerką. Macie zatem silny i piękny fundament, aby tworzyć bardzo dobry związek, niekoniecznie czerpiąc o tym wiedzę z zakładanych wątków o zdradzie i flirtowaniu, bo jak sam niedawno napisałeś:

# 18

Gamble napisał/a:

Ja myślę, że większość osób, która zdradziła, tej zdrady nie planowała. To "samo" wyszło przez pozwolenie na trochę luzu, przez usprawiedliwianie typu "to jest silniejsze ode mnie".

Ty też nie planowałeś i nie planujesz zdrady, czyż nie? Czym się kierujesz w swym myśleniu twierdząc, że skoro sam dwa razy odmówiłeś spotkania z paniami, z którymi wcześniej flirtowałeś, nie ulegniesz takiej pokusie już nigdy? Sądzisz, że masz "tarczę obronną"  lepszą od Mateusza z Wrocławia, Słońca1 i wszystkich innych, których dotychczas w różnych wątkach przestrzegałeś? Skąd masz pewność posiadania mocy większej niż inni, skoro sam niedawno przyznałeś, że zdarza Ci się jednak czasem ulec pokusie i zalogować się tam, gdzie byś nie chciał? Skoro jeszcze wczoraj pisałeś, że sam należysz do seksoholików? ...

A jako odpowiedź na post Słońca1 napisałeś tak:
# 18

Gamble napisał/a:

Broń Boże Cię nie krytykuję, nie mam takiego prawa. Ale...
Pamiętaj, że TERAZ się Tobie WYDAJE, że do zdrady nie jesteś zdolna. A wyobraź sobie, że poznajesz faceta w podobnej sytuacji do Twojej. Inteligentnego, zabawnego, po czasie okaże się, że przystojnego, z którym świetnie się pisze. Wierzysz, że wykażesz się taką racjonalnością, że będziesz potrafiła się oprzeć spotkaniu po np 2 miesiącach pisania? A jeśli na spotkaniu będzie równie fajnie jak w wirtualnym świecie albo nawet lepiej?
Chodzi mi o to, że na podstawie tego, że na razie nie jesteś zdolna do zdrady. Ale to "na razie" może się szybko zmienić.

To, co dajesz jako przestrogę innym, potraktuj również jako przestrogę dla siebie. A nawet przede wszystkim dla siebie...

W prowadzeniu Twych lichych amatorskich badań nad zdradą i flirtem na tym Forum, nie umiem życzyć Ci powodzenia, ale w pięknej, uczciwej czasem trudnej a czasem pełnej radości drodze do budowania pełnego we wszytkich wymiarach MAŁŻEŃSTWA, takiego jak małżeństwo Twoich Rodziców, które kilkakrotnie podawałeś jako wzór - życzę Ci wszystkiego czego jeden człowiek może drugiemu życzyć z głębi serca.

Nie jesteś kryształowy. Aurora uwypukliła to, co chciałbyś schować głęboko: dałeś żonie fałszywą nadzieję, tyle lat wytrzymałeś bez seksu, tyle lat oszukiwałeś sam siebie i ją. Upewniłeś ją, że będziesz tym, który nie ma "wymagań", bądź sobie radzi. Ona mówiła wprost, ostrzegała, a ty brnąłeś i brniesz nadal. Kanał, a do tego dojdzie bagno, bo myśl o zdradzie ci towarzyszy. Mało tego, ty nie chcesz niczego słyszeć, żadnej krytyki, prawdy.

Jestem przerażona, w planie kilkoro dzieci. Jasne, zakończcie baby temat. Prawda zawsze boli, ale ty wybierasz ucieczkę. Nie mówić, nie wyciągać na światło dzienne, schować głowę w piasek, samo minie. A nie, nie minie, żonę się na terapię wyśle, sprawa załatwiona.

A Gamble niech ruszy do specjalisty. Nie życzę mu źle, ale jedzie po równi pochyłej. Doceniam jego szczerość, fakt wywnętrzenia, lecz ktoś musi mu dać kopa, bo będzie krążył i nie zrobi nic.
Co się stanie, gdy sam pójdzie do seksuologa i opowie szczerze jakiego piwa nawarzył?

a jak powszechnie wiadomo, Salomon słynął z niezwykłej mądrości i miłował pokój... ;-)