120 godzin po zdradzie męża - potrzebuje najzwyklejszego wsparcia

A na co czekasz z decyzją?
Po co przedłużasz agonię?
Już nic się nie zmieni?

Prawisz o gotowości, a drżysz ze strachu.
Nie wierzysz w jego zmianę a dajesz mu nadzieję.

Jesteś albo niekonsekwentna, albo nas okłamujesz, albo jesteś bardzo okrutna.

Przeczytałam
Ale odpowiedziem w Twoim wątku.

Czysto hipotetycznie mogę ze sporą dozą prawdopodobieństwa graniczącego z pewnością założyć, że gdybym nie miała dzieci, to moje życie po zdradzie (sądzę, że o TO konkretnie pytasz ) potoczyłaby się inaczej.
Ale to wcale nie oznacza, że zostałam ze swoim mężem, aby dzieci miały pełną rodzinę. Myślę, że dużą rolę odegrała moja przyjaciółka, która po informacji, że zostałam zdradzona i w ten oto sposób kończy się moje małżeństwo, zareagowała bardzo histerycznie - małżeństwo jej rodziców rozpadło się w podobnych okolicznościach. Ta sytuacja i ta jej reakcja spowodowała, że poczułam, że sposób i atmosfera, w jakiej się rozstaniemy, może mieć niebagatelny wpływ na psychikę dzieci. W takich okolicznościach zaczęłam rozmawiać z mężem-zdrajcą, pozwoliłam mu wrócić do domu i zamieszkać w pokoju gościnnym. Poszliśmy też na terapię dla par. Jednak nie po to - jak to ma miejsce zazwyczaj - by ratować związek, ale w celu wypracowania najlepszego dla nas rozwiązania odnośnie naszych relacji w przyszłości głównie w kontekście dzieci.
Taki był początek.

Potem zaczęłam się otwierać na przyjęcie wyjaśnień zdrajcy, których on oczywiście standardowo sam nie był świadomy. Wspólnie z terapeutkami drążyliśmy zatem temat, odtwarzając cały przebieg wypadków, które doprowadziły do zdrady, cały łańcuszek zdarzeń, w których i ja miałam swój udział.

Przeważnie osoby zdradzone, ze mną włącznie, są tak pokiereszowane i dotkliwie poranione po zdradzie, że nie chcą spojrzeć na motywy zdradzacza z jego punktu widzenia, uwzględniając działanie nieświadomych mechanizmów opartych o wadliwe wzorce. To jest trudne, ale warto przez to przejść, żeby zrozumieć i wyjaśnić PRAWDĘ, nie ograniczając się do własnej krzywdy. Ja chciałam się dowiedzieć, dlaczego on mi TO zrobił, czym sobie "zasłużyłam" na takie potraktowanie. Oczywiście, jeśli sam zdradzacz nie ma na ochoty na dociekanie prawdy, to mijają się z celem samodzielne próby wyjaśnienia.

Reasumując, dzieci były leitmotivem, który towarzyszył mojej postawie po zdradzie, ale to był tylko punkt startowy, który spowodawał, że w konsekwencji następujących już później wydarzeń, postaw i zachowań zdecydowaliśmy się na próbę zbudowania naszego związku od nowa.

Tak, pod przykrywką " Twojego dobra" nadal chronił swoją dupę.. A przecież tylko znając całą prawdę można zastanawiać się, co z nią zrobić..
Z drugiej strony 11 miesięcy udowadnia Ci, że chce tej szansy.
Rozbita - może postaw na terapię własną?
Ja postawiłam i w tym wszystkim było to najlepsze, co mogłam zrobić dla siebie. I poniekąd dla nas.
Żałuję, że odpowiedniego terapeutę znalazłam tak późno.
Nic innego nie doradzę.. za długo żyjesz w tej matni..

Mruffko ale o tym pisala rowniez gdzie indziej Przyszlosc. Ze powstaje nowy zwiazek oparty na nowych "ludziach". Jesli te motywy (zdrady) byly plytkie to taki po prostu tez jest czlowiek (jako czlowiek) ale moze cos z tym zrobic, byc taki sam lub byc lepszy, ale moze tez byc "prawda" ze tej bliskiej osoby juz nie ma. I tu sie pojawia strach, glownie strach przed samotnoscia. Ogromnie silny czynnik, ktory paralizuje nas przed podjeciem dzialania. Zrozumialem to czytajac dzisiaj jedna z wypowiedzi w jakims watku na forum. Niezalezne jednak od powodow (mozna jest zrozumiec rozumiejac czlowieka, chocby nie wiem jak plytkie byly) liczy sie obecna intencja i praca "drugiej polowki". Czemu obecnie ulega, czego chce, do czego dazy. Sama terapia, ktora przechodziliscie, pewnie miala na celu uzmyslowienie mechanizmu zdrady oraz sklonienie do zrozumienia drugiej strony, narzucenia pewnych koniecznych dzialan. Moze tez nalezalo tak samo przepracowac to co bylo kiedys?

Nie nalezy jednak zalowac tych wspolnie spedzonych chwil po. One cos daly, i zrozumienie, i nie bylo tej samotnosci, do ktorej tez trzeba dojrzec, do czego potrzeba czasu. Chcac zyc swiadomie nie mozna obarczas kogos wina (nawet sprawcy) za nasze wlasne wybory. Nie moze zycie w samotnosci czy z parnterem byc powodem obarczania go wina za to a siebie zloscia za to. Przeciez tak samo smierc, choroba partnera na ktora nie mamy wplywu, czesto powoduje te same odczucia.

Co zrobic jesli partner sie nie stara? Nie okazuje milosci i zaangazowania, ktorej oczekujemy. Nie popadac w marazm!!!! Powoli oswajac sie z roznymi myslami i opcjami. Dojrzewac do tego ale rowniez z pozycji juz "wolnej" umiec dostrzec, zrozumiec, ba nawet pomoc partnerowi. Ale i nie zgadzac sie na to swoja postawa. Spokojnie, konsekwentnie okazywac postawe niezgody na to, ale nie moga to byc wymuszenia czegos, czy droga do awantury. On musi to chciec a na marazm nie mozna dawac dlugofalowej zgody poprzez np. swoja obojetnosc. To trudne, to swoisty krzyz, gdzie ciagle reagujemy, nie siedzimy nic nie robiac, nie zgadzamy sie na rzeczy, na ktore zgadzalismy sie wczesniej.

Rozbita.. chodziło mi o Twoje słabości i motywy, które w tej chwili Tobą powodują. Nie skupiałabym się już na Twoim M.

A dzisiaj mam taki dzień, że jestem obecna:))

Witam Cię Rozbita34.
Pamiętam Twój wątek. Zdecydowałem się napisać ( czasem jeszcze zerknę na forum ) po przeczytaniu najnowszych zdarzeń.
Jeśli nie masz nic przeciwko dołożę swoje 3 grosze, w szczególności, że wystąpiły podobne zdarzenia.
Małżeństwo trwało, nowa relacja była budowana. Ostatni rok naszego wspólnego życia był bardzo dojrzały.
Wydawałoby się, że budowaliśmy nową bliskość, oboje się powoli podnosiliśmy. Było OK
Po 12 miesiącach od godziny "0" wyszły na jaw nowe fakty ( z przeszłości ). Ponowny szok, złość. Pozbierałem się w 2 dni. Tyle czasu potrzebowałem. Ja oraz ona, oboje wiedzieliśmy, co zrobię gdy ponownie zaufanie zostanie zniszczone. Był dzień gdy na głos powiedziałem na które rzeczy się więcej nie godzę.
Ustaliłem priorytety, odszedłem. Mimo tego, że bardzo się starała być lepszą wersją siebie. Zresztą ja również.
Nie muszę chyba pisać co czuje człowiek, który od 13 lat był w związku, ojciec dwójki kochanych córeczek.
W życiu każdego z nas zapadają decyzje, następują efekty działań lub ich braku. Efekt motyla.
Nie mam do nikogo pretensji. Przeżycia mnie wzbogaciły, życiowe doświadczenia kształtują. Grunt to poczucie wdzięczności, nadzieja, pokora. Strachy ( na pewno nie jeden w nas siedzi ) za gębę trzeba chwycić i konsekwentnie realizować to co się obiecało samemu sobie.
Emocje z czasem opadły, życie ponownie zaczyna się kręcić. Grunt to Święty spokój. Poszedłem tą drogą. Nie widziałem już siebie obok ex. Czułem, że nie dałbym rady. Jestem zadowolony z mojej decyzji. Najbardziej mi żal dzieci...

Rozbita - tylko Ty możesz sobie odpowiedzieć na pytania. Tylko Ty jesteś odpowiedzialna za swoje życie.
Mi nic do szczęścia Twojego oraz Twojej rodziny. Każdy jest inny.
Słuchaj serca.
Powodzenia.

Ufff....., nie rób tego i nie pal.
Który facet będzie chciał pocałować popielniczkę .
Ale te 34 lata to od urodzenia

Lexpar nie kadź mi że jestem piękna bo tego nie wiesz , chyba że chodzi Ci o wnętrze.

Cały czas próbuję znaleźć odpowiedź na pytanie czy ja kocham tylko wspomnienia o tym człowieku i boje się podjąć ostateczną decyzję, czy jest jakiś promil nadziei na budowanie czegokolwiek z nim z mojej strony? Nobla temu kto mi wskaże drogę.

Witam! Dzisiaj jestem niespokojna, to rok temu dowiedziałam się o zdradzie mojego m.

Ten rok był kiepski, zmienił mnie, zabrał mi naiwność i wiarę w ludzi. Złamał mnie.

Jesteśmy razem, tak postanowiłam. Mój m. swoim zachowaniem na każdym kroku udowadnia mi że jestem miłością jego życia. Zmienił pracę, ma czas dla mnie i dla dzieci, jest zupełnie transparentny, odczytuję go jako szczęśliwego człowieka. Potrafimy rozmawiać po parę godzin, mamy wspólną pasję, rzadko ale na 100% spędzamy czas razem. W naszych relacjach nie ma pretensji i niedomówień, ja wymagam ale też dbam o jego ego - bo to jest najsłabsze ogniwo naszego małżeństwa. Jego potknięcia, czyli nie wyjawienie prawdy do końca rok temu odczytuję jako jego słabość, jednak rozumiem go dlaczego postąpił tak a nie inaczej. Prawdopodobnie posypią się na mnie gromy ale głównym motywatorem pozostania z nim są dzieci. To dzięki nim w ogóle podjęłam próbę dogadania się.

Widzę że mamy potencjał by stworzyć im spokojny i pełen szacunku dom. Na dzień dzisiejszy nie wiem czy go kocham, on jest inną osobą, zdecydowanie lepszą. Wiem już to, że pewności nie mam żadnej, iż będzie to niezmienne. Ja mogę wiele dostać od niego, dlatego też staram się czerpać jak najwięcej dla siebie ale i dla nas. Już nie rozkładam na czynniki pierwsze każdego zdarzenia z przeszłości, widzę to całościowo niestety wraca to do mnie, ale coraz rzadziej. Świadomość takiego występku z jego strony jest obciążająca i nie pozostawiająca złudzeń ale poniekąd poszerza horyzonty. Głos rozsądku zapanował nad urażoną dumą.

Nie wiem co przyniesie kolejny rok, liczę na to że rachunek zysków i strat zapisze się dodatnią cyfrą.

Dziękuję za wszystkie wpisy (już nie rozbita34, bardziej by mi pasowało realistka)

Rozbita34, przeczytalam caly watek, dalas tu wglad w swoje rozterki, w caly proces, ktory doprowadzil Cie tu, gdzie dzis jestes. Nie jest to z pewnoscia koniec, zycie toczy sie dalej i wszystko sie zmienia, ale na dzien dzisiejszy wyglada to dla mnie tak, ze oboje z mezem zaczeliscie nowy etap na innej plaszczyznie. Nie jest wcale tak, ze ludzie sie nie zmieniaja.
A milosc to niekoniecznie emocjonalne uniesienia i nie symbioza.

Piszesz, ze ten rok Cie zlamal. Ja tak nie uwazam.
Zabral Ci naiwnosc i rozowe okulary, a podarowal Ci realistyczniejsze spojrzenie na zycie - to jest dobrze. Inaczej przezylabys cale swoje zycie w transie, wystawiona w kazdej chwili na emocjonalne hustawki, gdy cos by sie zmienialo w przyzwyczajeniowym kolowrotku.
Nic nie jest w zyciu pewne, a realistyczne patrzenie na swiat daje dobra podstawe do wyrobienia spokoju ducha, ktory ma oparcie w sobie samym, niezaleznie od innych.
Owszem, mozna ufac innym, ale trzeba byc swiadomym tego, ze to tylko ludzie, niedoskonali jak my sami.
Tylko dzieci ufaja bezgranicznie swoim rodzicom, bo nie maja innego wyboru, od nich zalezy ich przezycie.
Potem przychodzi czas, ze trzeba sie nauczyc ufac sobie i nie byc w tej mierze zaleznym od innych, a takze wiedziec, ze sami mamy swoje slabosci i moze tez czasem zawodzimy innych. To pomaga wybaczac tym innym ich slabosci i robi z nas doroslych ludzi.

Uwazam, ze jestes dojrzala, silna kobieta i tylko pozazdroscic Twojemu mezowi, ktory miejmy nadzieje takze potrafil to zrozumiec.

Czytajac Twoje rozterki widzialam znow siebie przed wieloma laty, proces przechodzenia przez kolejne fazy. U mnie potoczylo sie inaczej, kochanka 2 miesiace po zakonczeniu romansu okazala sie byc w ciazy (nasze dzieci mialy wtedy 4 i 5 lat), co bylo dla mnie ratunkiem, bo ex okazal sie byc kompletnie nieodpowiedzialnym osobnikiem. Potem zostawil i ta kochanke z dzieckiem, a ja jestem od 13 lat w nowym, szczesliwym malzenstwie, dzieciom zas rozwod zupelnie nie zaszkodzil.
No ale zycie pisze rozne scenariusze.

Powodzenia

Pytanie czym te parę lat ostatnich wypelniliacie, czy pojawiła się  nowa jakość w waszych relacjach, coś na czym mozna było budować nowy związek.?
Bo jeśli to tylko oczekiwanie,że jakoś się ułoży to szansa była niewielka..

Nie wierzę.. przeczytałam Twój wątek i pomyślałam,że facet ma wielkie szczęscie,że trafiła mu sie tak wyrozumiała żona.Dostał szansę i postanowił ją zmarnować ?! Wiele wysiłku i poświeceń Cię kosztowało pozostanie w tym zwiazku a on okazał sie tak niewdzięzny..Bardzo Ci współczuję,domyślam się,że nie jest Ci lekko. Jednak Ty sobie poradzisz a on zobaczy jak wiele stracił..

Pain własnie po przeczytaniu Twojego watku, stwierdzilam że chcę się wtrącić a już nie pamietałam haseł... ćma to dawna rozbita.

Miotałam się jak ranne zwierzę, dałam szansę byłam ok i co dupa. Mój się kaja itd... wiem że nie powinnam płakać tylko cieszyć sie z odzyskanej wolności i godnośći, czekam aż czas żałoby się skończy. A w sercu dziura, krater, kanion.
Podłość nic innego a ja swego czasu tłumaczyłam to wszystko jego zaburzeniami.

Ostatnio zafiksowałam się na kanale yotubowym na temat, zdrad, kłamst wychodzenia z toksycznej relacji... ale prawdą jest takie stwierdzenie jak ktoś zachowuje się jak dupek to pewnie nim jest. Tego staram sie trzymać i już nie dorabiać teorii.

Ćmo, czytając Twój wątek sprzed 6 lat wlasnie myslalam, że jestes juz tak zdecydowana na rozwód, że Twoja decyzja o pozostaniu w małżeństwie na końcu to byl totalny zwrot akcji, jak w dobrm filmie akcji:) Strasznie mnie zdziwiłaś wtedy, że taka nieugięta i nieakceptująca zdrady osoba - na koncu daje kolejną szansę zdrajcy.
Mam nadzieję, że mimo jego dzisiejszego kajania wiesz co zrobić...?
Twoj przypadek jest o tyle inny od mojego, ze Twoj maz wykazywal prawdziwą (zdawałoby się) skruchę. Oschłość i niekossekwencja mojego męża mi pewnie ułatwiają sprawę, by wiedzieć już dziś, że czas się zawijać. Ale gdyby on zachowywał się jak Twoj maz - to pewnie tez bym w te jego pułapkę wpadła.
Czytając coraz wiecej o ukrytym narcyzmie stwierdzam, że moj maz ma wiele cech...
Co by dziś doradziła Ćma Rozbitej34?

Niezmiennie polecam bloga ChumpLady i wpisy "Ego kibbles" and "Unified theory of cake"

Ćmo, ale przez te 6 lat była ciągle ta samą czy jakaś inna czy inne?

Pamiętam Twoje posty Marajka, fajnie, że jesteś :-)

No nie, Ty się wstydzić nie masz czego. Okazalas mu łaske wybaczenia, zainwestowalas w niego kolejne kilka lat...To że on to wywalil do śmietnika oznacza, że on ma ego większości słonia - mu wolno...Serio mnie zastanawia co się dzieje w mózgu takich ludzi, którzy myślą, że są lepsi od innych, że im więcej wolno. Że ufna żona = naiwna frajerka, a nie osoba dająca mu szansę, za którą powinien jej podziękować i nigdy już nie spojrzeć na inną babę. Chyba że nie chce monogamii - ale to wtedy droga wolna i czytając Twoje posty jestem pewna, że byś go bez problemu uwolnila. Tylko on Cie kilka lat zwodził, oszukiwał i udawał monogamiste, nim nie będąc. Fuj!
On naprawdę jest chory...Ale też nie kumaty. No bo skoro kocha Ciebie i tylko Ciebie to nie rozumie, że podejmując kolejny romans ryzykuje strata Ciebie? Zwłaszcza po tym wszystkim...?
A powiesz Ćmo coś więcej o nim jako jaki to człowiek? Wysokie stanowisko, pieniądze, ekstrawertyk, introwertyk, ma poczucie humoru, dba o siebie? Bo ciekawa jestem czy to jakiś konkretny "typ" stawia zranioną żonę i dzieci niżej niż swoje uciechy z "k**"" - jak to zresztą sam ją nazwał...?
Ja mojemu zdrajcy powiedziałam, że wszystkim podstarzałym lowelasom którzy zdradzają i zamieniają lojalne żony na młode laski - zycze jakiejś lekcji życia. Na przykład jakiś zawał czy udar. I wtedy by się okazało czy Dżesika będzie mu pielochomajtki zmieniać i zamiast na imprezach - spędzać wieczory z facetem, który ma niedowład połowy ciała. Bo ja kochałam mojego męża tak, że bym z nim była do końca.  W złości mówiłam, na swoją obronę dodam. I oburzył się tak, że z dwa dni przeżywał...To w sumie też zastanawiające...
Mój mąż zaczął mieć problemy z prostata jakiś czas temu i w obecnej sytuacji jakoś...strasznie mi go nie żal:) czy jestem zła???

Jaki on jest: po pierwsze szarmancki:) dla wszystkich kobiet bez wyjątku, pomocny, hojny, ekstrawertyk, dusza towarzystwa, wygadany, wesoły, zaradny, obrotny, uczynny, bardzo przystojny oczy błękitne, wysportowany, wysoki, ekspert w swojej dziedzinie, majsterkowicz... no cód miód - to widzą wszyscy:) z czego on skrzętnie korzysta bo która mu nie ulegnie??:)

A naprawdę ma też wady, egocentryk, kłamca, manipulant, wybuchowy, zakompleksiony, dramatyzuje, i też niezdrowo się ekscytuje, siwy:) uzależniony od jarania... i ma problemy natury męskiej hihi.

Ale jakie on ma pokłady uroku osobistego. Ma w sobie coś magnetycznego. Jednak całość jest niespójna, jak by miał dwie twarze i wiecznie oczekuje poklasku. Ty chyba też o tym wspiminałaś? 3 razy trzeba zapiać wysokim C jaką to wspaniałą jajecznicę zrobił.

Ja też nie jestem kryształem, można by powiedzieć że jestem nudna. Wiem i robię co do mnie należy, byłam zawsze przy nim, to na moim garbie doszedł zawodowo tam gdzie jest (nigdy przenigdy tego nie wypominałam). Wiecie zupa, koszule i pies wyprowadzony. Ślepo wierzyłam, kochałam i trwałam ale już nie chcę.

Nie chcę tych kwiatów, wyjazdów etc... już mam dosyć życia w matrixie.

Jest ciężko ale liczę na to że przyjdzie czas że postukam się w głowę i pomyślę co ja wyprawiałam.

Tak, ale mój mąż i mąż Cmy wykazują dużo podobieństw. Nie napisałam o wybuchowosci, krytykanctwie i malkontenctwie. Potrzebował też ciągłych glaskow, w ich braku upatrywal wrogość z mojej strony. I podwójne standardy, bardzo łatwo oceniał innych, u siebie nie widząc takich samych zachowań.
Gdy patrzę na to z dystansu to widzę, jak wiele nas roznilo i jak mi było ciężko zrozumieć jego stanowisko. Ja zawsze wierząca w ludzi i starająca się zrozumieć, dlaczego ktoś postąpił tak a nie inaczej, szczególnie gdy znałam relację tylko jednej strony. Może dlatego on wciąż chce wrócić, bo wierzy, że jego postępowanie też spróbuję zrozumieć?

To też ale jednak sporo cech wspólnych. To tylko obserwacja

Jm wyprowadził się od razu po tym, jak dowiedziałam się o drugiej zdradzie (na tyle mam dowody, ale była też jedna historia kilka lat przed pierwszą zdradą, za gładko to przeszło wtedy niestety). Wiedział, że to z mojej strony koniec, taką informację słyszał po pierwszej historii i ja słowa dotrzymałam. Choć jest mi trudniej finansowo niż jemu, zrobiłam wszystko, żeby do domu nie wrócił i wzięłam kredyt na spłatę połowy jego wartości. Akt notarialny został podpisany mniej więcej wtedy, kiedy pozew znalazł się w sądzie, czyli pół roku temu. Niestety, nadal brak terminu sprawy...

Podczas ostatniego spotkania na żywo (niestety czasami jeszcze będą konieczne) bardzo prosił o szansę i wręcz się wściekał, ze ja go nie chcę i nie interesuję się jego obecnym życiem. Takie podejścia z różnych stron robi od czasu do czasu, nie są to dla mnie przyjemne rozmowy, sporo w nich manipulacji. Ja zdania nie zmienię, ale sama wiesz, że to nic przyjemnego i kosztuje sporo nerwów. Staram się jak najrzadziej kontaktować, napisałam mu też maila, w którym kulturalnie, bez oskarżeń i wypominania wyjaśniłam, dlaczego nie możemy być już razem. Nie dociera

Witam Was, to może i ja się przyłączę do rozmowy. Ja już jestem po rozwodzie, ciężka to była decyzja Ale z perspektywy czasu była to najlepsze dla mnie j dla dziecka. Mój już były mąż zdradził raz, i kilka miesięcy później drugi raz. Myślałam, że uda nam się poskładać wszystko, ale bm myślał że mnie będzie zdradzać A ja będę udawać że tego nie widzę. Długo mi zajęło ogarnięcie się, ale spokój psychiczny jaki mam od rozwodu nie ma ceny.

Opis twojego męża to jakbym czytała o swoim. Twój opis siebie to jakbym czytała o sobie . Czyżby bracia bliźniacy;) i niestety te same doświadczenia;(

Niestety... i tak do niego wrócisz

Tak, pół roku temu. Nie chcę orzekania, choć mam dowody, nie mam na to siły ani ochoty. Wszystko i tak się przeciąga z racji epidemii. Oczywiście mogłabym próbować wystąpić dzięki temu o alimenty na siebie, ale zdaniem prawnika nie jest to takie łatwe na żonę i szkoda po prostu dodatkowego stresu i słuchania bzdur jego kochanek w sądzie.

Dobrze rozumiem, że Wy również nie mieszkacie razem? Dla mnie totalne odcięcie się było niezbędne, żeby zacząć proces leczenia.

Taka pustka to normalne, mi zdarza się od czasu do czasu i myślę, że będzie się pojawiać jeszcze jakiś czas.

Wiesz, taki częsty kontakt, jeżeli zdecydowalas się na rozwód, szkodzi przede wszystkim Tobie. Na pewno nie musicie kontaktować.się codziennie, prawda? My mamy kontakt wyłącznie w sprawach formalnych i dotyczących zwierząt (bo wszystkie na razie zostały ze mną). Bardzo rzadko, jak naprawdę coś poważniejszego się z którymś dzieje.

Ja przy drugiej zdradzie nie miałam aż takiego skupienia na zgliszczach jak Ty, bo byłam pewna swojej decyzji. Może Ty jednak nie jesteś? Tylko poddaję pod zastanowienie

Niekoniecznie nowego,.wróciłam do nauki w obszarze, który kiedyś zarzucilam. Epidemia to przerwała, ale pewnie wrócę. Ja cały czas czuję, że mam teraz okres oszczedzania energii, dodatkowe nowe aktywności mi nie pomagają. Może jak pozamykam wszystkie kwestie formalne będzie inaczej?

Ok, wszystko jasne. Ja poczułam, że się uwalniam od jm, jak nie było moją pierwszą myślą, żeby się skontaktować jak coś działo się w moim życiu. Nieważne, czego to dotyczyło.

Co do żalu za miłością Ja uważałam, że to jak się poznaliśmy, jaką tworzyliśmy relację, to było coś naprawdę wyjątkowego. Nawet po pierwszej zdradzie, gdy nie było już tego zaufania myślałam, że zbudowaliśmy inną jakość, że związek wejdzie na wyższy, dojrzały poziom. Ale to była tylko moja projekcja i moje odbieranie naszego związku. Nie wiem, czy jeszcze kiedyś kogoś tak pokocham. Rozumiem Twoje przywiązanie - ja mam sporo powyżej 40, z jm spędziłam prawie 20 lat, to po prostu trzeba odchorować, przejść żałobę. I dbać o siebie, o swój spokój na tyle, na ile jest to możliwe.

Samaniewiem walczę i mam nadzieję na zwycięstwo bo nieskromnie uważam że fajna ze mnie babka. Mam dość jego zdrad, jak i marudzenia. Ja zawsze byłam jak to przydomowe szambo, a kochanki od popisów.

Chory człowiek.

Mój jm jest teraz w "depresji", chodzi struty i przeprasza za wszystko. Udało mi się jako tako ograniczyć kontakt, zakładam że w najbliższych tygodniach jeszcze to ukrucę. Wolne chwile wypełniam sportem czasami na siłę ale w tym znajduję ukojenie i dodatkow endorfiny nieśmisło się ujawniają.

Żal mam wielki do tego człowieka za to jak mnie potraktował. Nie pojmuję jak można funkcjonować na dwa światy i w każdym kłamać. Przeraża mnie to jak go nie znałam, owszem szanse dałam ja nikt inny. To był mój wybór, mogłam się liczyć z powtórką. Mój mały mózg i prostolinijność nie ogarniają tego co no ma w głowie. Staram się nie myśleć o nim i jego zachowaniu ale czasem myśli uciekają.

Czytam tutejsze historie, mam koleżanki i nie obrażając nikogo to kobiety przynajmniej w moim otoczeniu są normalniejsze co nie oznacza że są bez wad.

Powoli uczę się życia w pojedynkę i z niecierpliwością czekam na tą chwilę kiedy on będzie mi obojętny, a moje żale znikną i urażona duma ozdrowieje:)

Pain to będziemy miały studium przypadku:)
Zobaczymy jak działa sądownictwo w dwóch województwach w takiej samej sprawie i prawdopodobnie podobnym czasie.

Uważaj bo może Twojemu rura zmìęknie i zacznie błagać chodź on wygląda na oczadziałego z tej miłości i może być nieprzyjemny.

Trzymajmy się dzielnie!

Ja już przeszłam Waszą drogę.
W sądach nawet z mocnymi dowodami nic nie jest przesądzone. Radzę się przygotować na rozczarowanie systemem . Jest tak niedoskonały, że trudno to opisać.
Ja swoją sprawę "wygrałam" , mam orzeczenie o jego winie.  Było mi to potrzebne dla psychiki ,  bo taka była prawda, ale nic oprócz tego to nie daje.
A co do " nie tykania kijem to może się zmienić zarówno że strony zdradzającego jak i zdradzonego.
To tez nie jest takue oczywiste i jednoznaczne .
Życzę dużo rozwagi w działaniu .