120 godzin po zdradzie męża - potrzebuje najzwyklejszego wsparcia

Przyszłość - chyba ruszyłam, ale nie w kierunku happy endu - poprosiłam m. to żeby wyjechał na kontrakt, na pół roku. Nie wiem czy uda się to zorganizować, on jest przeciwny, ale powiedział że zrobi to czego ja chcę. Na dłużej się nie zgadza ze względu na dzieci. Nie wiem czy dobrze robię, ale wyartykułowanie tej prośby ukierunkowało moje myśli.

Przyszłość - sam fakt że z samego rana sprawdzam co tu się dzieje świadczy o zupełnej mojej rozsypce;) Pomysł z wyjechaniem jest świetny niestety niemożliwy w realizacji, ze względu na małe dzieci, które ja obsługuję. Wczoraj doszło między nami do szorstkiej rozmowy, z której nic konstruktywnego nie wynikło. M. zarzuca mi że sam nic nie zbuduje, argumentuje że dla dobra dzieci pomimo wszystko powinnam spróbować dać nam szanse. Ja mu na to odpowiedziałam że on z własnej woli przekreślił nas, okazał zupełny brak szacunku i nie ma prawa odemnie wymagać "wybaczenia" bo ja nie maiłam wyboru... ot takie tam przerzucanie się słowami. Na dzień dzisiejszy nie widzę życia z gościem który zdradza, nawet dla dobra dzieci. Aktem desperacji jest z mojej strony propozycja tego wyjazdu. Przypuszczam że nie ja jedyna nie godzę się na to. Postępuje tak samo jak by zrobił mój mąż. Przynajmniej w tej kwestii mamy zgodność.

End_ rozmawiamy bo jesteśmy dorośli, mieszkamy pod wspólnym dachem i mamy dzieci. Ja już wiem - mam 99% pewności - czego chcę i wiem z czym się nie godzę. To że moje plany się krystalizują chyba nie powinno oznaczać że nie będziemy rozmawiać. Ja go nie zwodzę, zna moje zdanie na swój temat, dałam pewną propozycję. Wiem że trochę przez strach przed nieznanym ta próba załatwienia sprawy w białych rękawiczkach. Jemu to nie pasuje, bo prędzej czy później będzie musiał przed światem ujawnić swoją naturę, a wizerunek idealnego legnie w gruzach.
Ciężko mi z tym, ale po prostu nie widzę życia z oszustem. Znam go 20 lat, on to samo zrobił swojej dziewczynie z czasów młodzieńczych - powinno mi to dać wcześniej do myślenia. Ludzie się nie zmieniają.

Dzięki 2 dni temu zdecydowałam czego oczekuję i tego będę się trzymać. Ja się nie chcę się zmieniać, dostosowywać i naginać moich zasad do nieuczciwego męża. A czarę goryczy przelały nieusunięte ślady zbrodni na które się ostatnio natknęłam. Jak zwykle zwalił to na swoją bezmyślność itd... a moim zdaniem to kolejny dowód braku szacunku. Nie mam wątpliwości co do tego że to zakończył, ale po prostu nie... To małżeństwo to papierowa fikcja.

Przyszłość - w kwestii zdrady nie potrafię zmienić systemu wartości, a za zdradą idzie szacunek a jego brak jest nieakceptowalny. Możliwe że mój mąż żałuje - czego nie jestem pewna bo nie siedzę w jego głowie - jakiś czas temu byłam pewna że nie był by w stanie tego mi zrobić i dzieciom - z tego powodu nie widziałam nic złego w rozdzielnych wakacjach... a jednak nie do szacowałam jego możliwości. Może i jego to zmieni a może nie. Chyba nie mogła bym się z tym pogodzić, że żyję z człowiekiem który zasady ma za nic. Owszem żadnego człowieka nie jestem pewna ale siebie tak.

Przyszłość patrzysz na swojego męża i kogo masz przed oczami? człowieka który się pogubił? słabego człowieka? czy człowieka który się zmienił? ja wybiegając w przyszłość widzę "nas" tzn jego i "zdradzoną siebie", swoje zasady a tego nie chcę - możliwe, że się mylę ale sądzę że taka rozłąka pomoże mi ostatecznie podjąć decyzję.

]dużo w tobie złości, poczucia żalu, ostrych słów, osądu i chęci, żeby mu dokopać
satysfakcji, że wizerunek idealnego legnie w gruzach

bardzo ci zalezy rozbita....
choćby na tym, żeby on poczuł się tak podle jak ty się czujesz...

Endi - konsekwencje.... konsekwencje...
Jestem zła i wściekła, mam możliwość zmiecenia jego i jej z powierzchni ziemi ale to już sobie odpuszczę bo nie będę utrudniać życia ojcu moich dzieci. Owszem urażona duma, ale i bunt przeciwko takiemu traktowaniu. Czytam to forum i nie widziałam historii że któraś z kobiet żałowała decyzji o rozejściu, a są historie o zbyt późnej decyzji. Może ta przerwa uświadomi mi że chcę z nim być.

Jestem wykończona fizycznie i psychicznie myślami o jego słabości.

Endi - bo nie chcę robić "dymu" dla siebie i dzieci, ja go nie trzymam to on się mnie trzyma - ja zaproponowałam rozwiązanie. Zresztą to były jedne z jego pierwszych słów że zrobi wszystko co zechcę nawet wyjedzie na jakiś czas tylko żeby odwlec w czasie ostateczność. Po trzech miesiącach miotania się widzę w tym dobre rozwiązanie. Chcę chronić dzieci, one nie są w stanie na razie połączyć faktów. Nie mam pewności czy to się uda. Już nie chcę się męczyć.

Jego słowa zrobi wszystko żebym była szczęśliwa, ale nie jestem razem z nim to może osobno będzie lepiej... każdy inaczej definiuje szczęście. Popatrz ile na to wszystko idzie energii... od rana.

Absolutnie nie mam takiej możliwości.

Mój m. wie że jest źle, a popadł w jakąś paranoje że ja zrobię wet za wet. Jego kompleksy są monstrualnych wymiarów.
Zaproponował żebym powiedziała swojej koleżance co się dzieje, zrzuciła ciężar (nie planuję, jak już będę składać pozew to i tak się wszyscy dowiedzą).
Dzieci wczoraj się pytały kiedy skończy się nasza kłótnia... a niby wydawało nam się że zachowujemy się normalnie przy nich.
Już to czytałam tutaj na forum - nieważne jakim kosztem ale chcę spokoju.

Nie usprawiedliwiam twojego męża, ale.
Sama napisałaś w wielu miejscach o tym, że mąż chciał z tobą rozmawiać na temat współżycia a ty go ignorowałaś. I tutaj się zaczęło. Tak, możecie mnie zlinczować, ale w wielu fragmentach doczytuję że zanim nastąpiła zdrada, była obojętność autorki wobec inicjatyw łóżkowych męża.
Czy naprawdę więc wina leży tylko po jednej stronie?
Nie, zdrada ma zawsze dwie strony medalu. Coś kogoś popycha do zdrady, coś się stało.
Tak, zawsze bardziej jest winna strona zdradzająca, ale jednak.
A jakby twój mąż powiedział tobie że nie odpowiada mu współżycie, więc odchodzi to co, byłabyś bardziej wyrozumiała?
Myślę że nie.

ontaki - ok, zgadza się - ale cywilizowani ludzie pierw się rozwodzą a potem ruch.... a on chciał mieć obiadek i dziunię. klasyczny klasyk. zresztą dość perfidnie to rozegrał.

Pozwolisz że pozostanę przy tobie w odpowiedziach. Napisałem - wyczytałem to w twoich wpisach. Nic więcej. To jak się to potoczyło, myślę że nie wszystko nam napisałaś. I słusznie. Rozważ to tylko. I doczytaj to co napisałem wcześniej. Nie oskarżam ciebie ani nie badam winy, jednak sama nie zaprzeczasz do końca że tak nie było. Były rozmowy o inicjatywach, jakiś sms itp itd i potem w wielu miejscach też to zauważyłem. A więc?

Chodzi o to co popchnęło. Nie wiem jak twój. Ja nie widzę żadnych powodów do szukania przygód na boku. Dlaczego? Bo wszystkie problemy rozwiązujemy z mniejszym czy większym kompromisem. Ale nigdy nie powiedzieliśmy sobie nie. A od tego się zaczyna.

Czyli sama widzisz, że nie ma tak do końca niewinności z twojej strony. Satysfakcja w łóżku jest bardzo istotna. Chociaż w innym wątku panie stwierdzają że nie.
Nie będę dawał ci porad typu zostaw go itp itd, bo znam sytuację, że po zdradzie można żyć. Jak na moje, powinniście porozmawiać i udać się na terapie małżeńską oraz do seksuologa.

Wiesz Rozbita34, myślę o Tobie jak się szarpiesz i tak mi jest przykro.
Jesteśmy chyba w tym samym wieku, najpiękniejszym właściwie w życiu kobiety, najfajniejsze lata, czas..
I obie powinnyśmy być szczęśliwe, spełnione, pewne siebie.. kochane, docenione.
Ja bardzo chcę tak się czuć. Chcę i pomimo całego tego gówna, w jakie wpakował nas mój mąż bardzo pragnę znaleźć w sobie akceptację dla niego, kiedyś wybaczyć. I być z nim bo mnie kręci, podnieca i te uczucia są silniejsze niż ten gniew, ból i rozczarowanie. Jednak więcej czuję dobrego niż złego.
Życie jest tak krótkie, pełne niespodzianek, czasem takich, które zwalają na kolana i ciężko się podnieść.
Ale trzeba wstać z tej podłogi.

Naprawdę potrzebujesz czasu dla siebie, chociaż weekendu. Oderwać się od tego.. Może jakoś się uda, co??

Nie wiem, może faktycznie po prostu nie rozumiem. Ja też nie raz czułam się fatalnie w małżeństwie a nigdy nie pomyślałam o tym, żeby zdradzić.

Wydaje mi się, że jeśli naprawdę nie widzimy innego wyjścia to lepiej jest powiedzieć "chyba powinniśmy się rozstać".
Przynajmniej jest uczciwie choć na pewno też jest to bolesne.
Może zabrakło trochę czasu i determinacji. 
Zdrada przecież w żaden sposób nie rozwiązała problemów męża Rozbitej. Co zyskał?

Rozbita34, czytam Twój wątek. Jesteśmy w trochę podobnej sytuacji.
Trzymam za Ciebie kciuki, że podejmiesz dobrą dla Ciebie decyzję.

Jestem, w fazie uspokojenia. Te parę przyjemnych dni ostudziło mnie, ciekawe na jak długo. U M. w sprawach zawodowych -  stagnacja i oczekiwanie - więc i u "nas" nic się nie dzieje.
Nachodzą mnie myśli żeby to wszystko odpuścić, że może on zabłądził itd... ale chwilę po tym na czysto kalkuluję jakość i ilość tych zbłądzeń i utwierdzam się w tym że są granice, których za równo on nie powinien przekraczać jaki i ja teraz.
Idę dziś na dobrą kawę.

Betsy - Twój sprzedał auto, a ja się przeprosiłam i jeżdżę nim codziennie bo jest wyjątkowy.

Piszę to chyba pod wpływem Betsy, naprawdę miło czytało się relację.

Przez nasz dom przeszedł ostatnio armagedon, związany z moim m. i jego pracą. Nie będę tu opisywać co się stało ale został "zdradzony" w najgorszy z możliwych sposobów jakie można sobie wyobrazić jeśli chodzi o życie zawodowe. Pozytyw dla mnie jest taki że zostały mu tam niewiele czasu. W zasadzie to żal mi go. Mamy kanał na wszystkich frontach. On pyta jak można być tak złym człowiekiem i tak kogoś udupi....? ja ze spokojem odpowiadam że są gorsze sytuacje w życiu.... on milknie. Jest wrakiem. Ja też.
Już emocje nie są tak silne jak wcześniej, nie ma we mnie wiele empatii dla niego. Wiem że była bym zdolna uśmiechnąć się, iść dalej, robić swoje ale wizja dzielenia życia z oszustem nie mieści mi się w głowie. Wiem że ta zdrada definiuje tylko jego, nie mnie jednak nie potrafię patrzeć się na siebie jako kobietę która godzi się na takie traktowanie. Nie wiem co przyniesie kolejny miesiąc. Nie potrafię podjąć jednoznacznej decyzji, myślę że powinnam płynąć z prądem...co najmniej do nowego roku.

On jest innym człowiekiem z pozoru lepszym.
Ja w zasadzie nie wiem kim, trybem w maszynie zwanej życiem. ehh... ten rok nie jest dobry.

Następny będzie inny, ale decydujący;)

to bardzo trafne pytanie poszukiwaczko

tym bardziej, że piszesz rozbita tak bardzo zdecydowanie, z taką pogardą dla męża, z taką nienawiścią i z takim poczuciem krzywdy
a jednoczesnie ciągle z nim jesteś

poszukiwaczko - teraz dobrze, ale czy morderca przestaje być mordercą po fakcie? nie jest nim całe życie.

Tu nie chodzi o życie przeszłością, tylko o życie z kimś takim. On o tym wie. (już kiedyś pisałam że on by nie był w stanie żyć z kim kto oszukuje - trafił swój na swego).

Endi sprawy się komplikują, liczyłam na to że z nowym rokiem wyjedzie a tu klops, on musi uregulować sprawy pracy - przecież teraz go nie wywalę z domu, skoro nie zrobiłam tego zaraz po odkryciu zdrady. Meczymy się razem ja z nim on ze mną i moją urażoną dumą. Jeszcze trochę i się wykończymy. . . albo zeświruję:)

Chcę do stycznia ze względu na dzieci, a może pokocham na nowo mojego zdrajcę i będziemy razem, aczkolwiek wątpię że pogodzę się z tym że mój m. pojechał sobie na sex wakacje i kantował mnie przez pół roku.
a dziś weekend - chyba jestem jedyną osobą która się nie cieszy. te rodzinne dni już mi bokiem wychodzą, sielanka pieprzon.....

Wracam tu bo szukam, historii takiej jak moja i co nie znajduję - wszystkie babki wybaczają bo ich m. żałują i starają się. Mój jest innym człowiekiem, nieba by mi przychylił ja oczywiście ja to odczytuję jako powierzchowność i grę aktorska dla ratowania własnego tyłka. Wiem że sama sobie zaciskam pętlę na szyi.

Zastanawiam się czy są ludzie nie zdolni do wybaczenia? i czy należy uznać to za wadę?

Nie potrafię odciąć się, pogrzebać, spróbować.

Nie myślcie że w domu codziennie przechodzę koszmar;), funkcjonujemy jak wzorowe małżeństwo, zresztą jak zawsze. Wiele rzeczy robimy razem przy "obejściu", widać mocne zaangażowanie mojego m., nawet dostaję buziaka po przyjściu z pracy itd... ale widzę po dzieciakach że one wyczuwają tą sztuczność.

Umysł to potężne narzędzie, istną sztuką jest odpychanie złych myśli, projekcji. Był lepszy czas kiedy mogłam się uwolnić od tego gó...na, teraz problemy się nawarstwiają a ze mną coraz gorzej - tzn z moją wizją naszego małżeństwa. Siedzę przy otwartym oknie, palę (tak zaczęłam palić) i myślę co będzie za 5, 10 lat i widzę słabą kobietę która nie potrafiła odejść. Widzę mojego m. możliwe że zmienionego ale też nieszczęśliwego - bo nie mógł mnie kochać skoro to zrobił. Widzę nasze dzieci, które nigdy nie widziały prawdziwie szczęśliwych rodziców. Ciemność, tylko to widzę.

Zastanawia mnie taka kwestia czy przy rozwodzie z dziećmi zawsze trzeba przechodzić mediacje - boje się że jakiś psycholog będzie mi wmawiać co jest lepsze dla mnie. Zakładam że będziemy mieć gotowy plan opieki i wychowawczy składając pozew.

Rozbita trzymasz się pewnych dat , jak dla mnie to trochę niepotrzebne uwiązanie/przywiązanie , nie dlatego, że myślę, że to złe, ale może dlatego, że to w jakiś sposób ogranicza wolność . Mniejsza swoboda w działaniu - spontanicznym, bo chcę, a nie dlatego, że muszę się "wyrobić" do nowego roku, bo poźniej to już padaka, koniec, kropka. Jeżeli dajesz szansę - nie ma limitu czasowego : albo dajesz albo nie.

ja robiłam to samo : do końca tygodnia ma być to i to zrobione, jak nie to won itp.
To było straszne i dla mnie i dla mojego M. - dla mnie, bo siedziałam w oczekiwaniu na to co ma zrobić i jak zbliżał się ten dzień - byłam wkurzona, poddenerwowana i zrozpaczona. Mój M. stawał na głowie, i jak kiedyś był człowiekiem, który potrafi czytac w myślach, załatwiac wszystko itd., to teraz gubi się, zapomina, po prostu mam wrażenie, że zapomniał JAK SIĘ MYŚLI i nie dlatego, że tak mu wygodnie, ale dlatego, że ten etap starania się/odpokutowania czy jak to nazwać powoduje, że się mota, że chce ale nie wie jak.

Jeżeli na zewnątrz jesteście przykładną familią a w środku czujesz że umierasz- musisz podjąć "drastyczne" środki.
Wiem, że ciężko przestać myśleć i nikt nie mówi, że trzeba, ale z czasem powoli to wychodzi z głowy i nie jest już takie straszne.
Musisz zmierzyć się z tym i nie tylko w głowie, musisz wykrzyczeć sówj ból, wypłakać a najlepiej w jego ramionach.
Samo nie przejdzie, zostanie zamiecione pod dywan - i uwierz mi - znam to z autopsji- i prędzej czy później takie zgniłe jajo wybuchnie .

ja często specjalnie przypominam sobie pewne sytuacje nie po to, zeby się maltretować ale po to, żeby zobaczyć jak to na mnie działa. Ogólnie jest coraz lepiej, ale wczoraj było koszmarnie brrrrr

I pozwól sobie kobieto na ból - bo nie wyrobisz

Śmiem sądzić, że zdradzacz nie do końca zdaje sobie sprawę z konsekwencji. Nie myśli o tym.
Co zupełnie go nie tłumaczy, chodzi mi raczej o sam fakt.

A skąd wiesz, że nie trafisz na kolejnego " szmaciarza"?
Możesz mieć znowu " pecha".
Z tym bywa różnie.

Bardzo fajnie, że jesteś w stanie funkcjonować samodzielnie. Ja też.
Z tym, że ja wiem na pewno, że kocham mojego męża. I CHCĘ dać jemu( nam) tę ostatnią szansę.
Może po prostu Ty tego nie czujesz i nie czuje tego Twój mąż.
Wtedy bardzo trudno będzie wam czekać do stycznia, lutego, marca, kwietnia..
Bo to przedłużanie traumy naprawdę w końcu spowoduje, że coś tak pęknie, że nawet nie będzie szans na wyzbierania wszystkich kawałków.
A Ty popadniesz w depresję, nerwicę i inne przypadłości związane z silnym stresem. To bardzo odbije się na poczuciu bezpieczeństwa Waszych dzieci.
Przeciąganie tego w czasie nie ma sensu. Albo w jedną albo w drugą stronę.
Inaczej znienawidzisz go do reszty.

hmmm ciężko
ja jestem 2w1 - czy świadomie to zrobiłam, tak, świadomie i jak Lonely napisała - spychmy to najgłębiej jak się da, bo "króliczek" za którym się goni jest nowy i nieznany- a często niewarty wszystkiego, ale ma się tę świadomość dopiero "po"
czy kalkulacja wchodzi u Ciebie w grę? nie wiem , ale nikt do końca nie jest pewien tego co myśli i czuje druga osoba
nie będziesz wiedziała - nikt nie da Ci takiej gwarancji, jedynie TY SAMA możesz sobie tak ułożyć w głowie, że będzie dobrze
czy uwierzysz - od Ciebie to zależy od nikogo innego i nieważne ile razy Ci to powie, Ty jesteś jedyną osobą, która może przełamać w sobie to"coś" co Ci nie pozwala uwierzyć.

Boli? Tak boli i to cholernie
Z punktu widzenia zdradacza: ból w oczach mojego M. był koszmarny, nie jego kilkuletnie wyzwiska i poniżanie mnie- ale ból
Z punktu widzenia zdradzonej : świadomość, że zdradził mnie wiedząc co się przeżywa jako zdradzony- czyste kurestw. i tu się nasuwa: kłamstwo, brak empatii, myślenie fiu.., odwet, kolejne poniżenie... więc wiem co czujesz

ale dałam szansę, bo każdy na nią zasługuje.

a skoro uważasz, że chodzi o pieniądze- przecież łatwo to rozstrzygnąć : nie wiem czy macie rozdzielność majątkową - jak nie to zróbcie i proszę bardzo, każdy żyje za własne, oby było na składkowe utrzymanie dzieci i mieszkania

daj sobie szansę na szczęście żebyś właśnie za te 5, 10 lat wiedziała że zrobiłaś wszystko żeby być szczęśliwą
nie będzie łatwo

ale myślę, że warto

Rozbita,
Dla mnie jest jasne, że jesteś w wewnętrznym konflikcie, z jednej strony nie możesz, nie potrafisz wybaczyć, z drugiej strony chciałabyś z nim być i nie jesteś gotowa do życia w pojedynkę. Czekasz na ...cud, czekasz, że sprawy same jakoś się ułożą, że może Twoje uczucia i odczucia się wykrystalizują.
Jest tu nas trochę zdradzonych, którzy przechodzili lub wciąż jeszcze przechodzą przez ten sam stan,towarzyszący teraz Tobie. Próbujemy Tobie wyjaśnić, że sytuacja sama się nie rozwiąże, że danie szansy to świadoma decyzja, że pomimo krzywdy jaką nam wyrządzili zdradzacze chcemy spróbować z nimi żyć, bo wiele nas łączy. I że niczego im nie obiecujemy, niczego nie gwarantujemy, ale jeśli oni przyjmują nasze warunki i są w stanie żyć ze zdradzoną osobą to my jesteśmy w stanie dać im tę szansę.
Ale to jest trudne, bo trzeba zmierzyć się z obrazem samego siebie, trzeba być gotowym wykonać kawał ciężkiej pracy nad sobą.
Ale rozumiem też, że nie każdy jest gotowy na taką ciężką pracę.
Bo może to niesprawiedliwe, że partner zdradził a ja teraz muszę ponosić tego konsekwencje w postaci pracy nad sobą.
Bo może uważam, że zasługuję na kogoś bez skazy, kogoś z kim będę dzielić życie bez obaw i konieczności zmagania się z wewnętrznymi demonami.
Bo może ...

Rozbita, czasu nie cofniesz, ale możesz zdecydować o tym, jak dalej chcesz żyć, jaką drogę wybierzesz i kto będzie Tobie w tej drodze towarzyszył.

Przyszłość, Rom dzięki, jestem jak to pisał jakiś facet na tym forum - respiratorem. Tylko podtrzymuje funkcje życiowe.

to może inaczej : jeżeli nie masz zamiaru wybaczyć ODEJDŹ, bo to nie ma najmniejszego sensu. Powiem dobitnie - będziesz ciągle wkurwi..., smutna itd. I nie mówię tego bo tak mi się wydaje - JA TO WIEM, JA TAK MIAŁAM : ZDRADZIAŁAM MĘŻA i on przez 4 lata pozornie wybaczył, został ze mną dla dzieci, kredytu i ogólnie pojętego dobra. Niby było dobrze, ale dopierd... mi non stop (przepraszam za wyrażenia, ale może terapia szokowa podziała na Ciebie) , doszło do tego, że na imprezach ze znajomymi wyzywał mnie od kure.., dziwek i obmacywał inne kobiety- wybaczałam, bo przecież zdradziłam - Gooowno prawda: albo się jest z kimś bo się chce, bo się go chce z jego słabościami, porażkami , świadomością tego, że był/a świnią, pipą, skurw... itd. ALBO NIE.

i nie masz się tutaj zastanawiać nad tym czy sobie poradzicie finansowo czy nie - skoro nie chcesz z nim być : co Cię to obchodzi? Co Cię ON obchodzi i to czy da radę czy nie da?

Rozbita brzydko powiem: zacznij sklejać nie tłuc młotkiem na drobne części.
Nie jest łatwo

wczoraj byłam na ostatniej wizycie u mojej psycholog- ostatniej a jeszcze niedawno przewidywała przynajmniej rok terapii- wczoraj nie mogła uwierzyć w to co we mnie zaszło - CUD? nazwała to cud miłości

Tobie życzę takiego cudu

receptę prześlę Ci - taką jaką wysłałam dla Anne_Bonny w jej wątku

przepraszam jeżeli Cię uraziłam - ale chcę Tobą wstrząsnąć i otrząsnąć - respirator kiedyś wysiada ... a Ty chyba tego nie chcesz

Do roboty - zacznij porządkować przekładki w głowie

Ściskam ciepło i czekam na pozytywy!!!!!

Rozbita,
Danie szansy zdradzaczowi to tak naprawdę kwestia możności lub niemożności PODJĘCIA PRÓBY ODBUDOWANIA ZAUFANIA.
Ja swojemu zdradzaczowi mężowi nie ufam, czasami mam wątpliwości, czy kiedykolwiek będę w stanie zaufać komukolwiek, ale PODJĘŁAM PRÓBĘ.
Trudno jest żyć bez zaufania do kogoś, komu dawniej ufało się całkowicie, dlatego dla mnie to ciężka praca (jakby to nie brzmiało). Przecież związek z zasady opiera się na zaufaniu i uczciwości, bo ufając w uczciwość wierzymy, że partner nas nie oszuka, nie zawiedzie, nie zdradzi, nie skrzywdzi.
Zdrada boli, bo osoba zdradzona odbiera ją na poziomie uczuć i emocji. I dlatego teraz walczę z sobą na poziomie uczuć i emocji.
Ale mam też świadomość tego, że gdybym postanowiła być sama lub związać się z kimś innym to wcale nie uniknę ani nie zmniejszę skali tych emocji i uczuć.
Jasne, że związek ze zdradzaczem to związek podwyższonego ryzyka, ale czy TERAZ zaufałabym komuś innemu po tym, jak pozbyłam się złudzeń, naiwnej wiary i marzeń? Wątpię. Czy lepiej być samemu? Nie wiem. Może. Nie wykluczam takiej możliwości, ale teraz PRÓBUJĘ ZAUFAĆ.
Rozbita, ja nie wiem jaką Twój mąż przyjął postawę, ale ja naprawdę wierzę, że mój maż "otrzeźwiał" po tym, jak zobaczył mój ból i rozpacz. Wierzę, ze zrozumiał, że swoją bezmyślnością zadał cierpienie wielu osobom. To również dało mi siłę do dania mu i mi, nam szansy. A zapewniam Cię, że na swoim koncie ma więcej win niż Twój mąż (jeśli w ogóle możemy tu mówić o wielkości winy) - przeczytaj kiedyś w wolnej chwili moją historię.
Trzymaj się ciepło i pamiętaj, że nic nie musisz, ale możesz chcieć

Rozbita a do czego mu jest te kilka miesięcy potrzebne? Do tego by ci pokazać, że mu zależy, do tego żeby w kryzysie zawodowym nie dowalałaś mu problemów czy do tego, że jeszcze na orbicie ktoś krąży i potrzebuje tych miesięcy by złapać kolejną gałąź. Może liczy, że za ten czas ci minie, uspokoisz się, dasz sobie spokój? W jaki sposób on ten czas wykorzystuje?

Ania - żebym się dała "nam szanse" itd... trzeciej nie ma aczkolwiek na dzień dzisiejszy to pewna jestem tylko tego ze muszę płacić podatki i umrzeć.

dzięki wszystkim za wsparcie