Co mam zrobić z moim związkiem? Pomocy:(

hahah broncie autorki tematu no przecież nic sie nie stało , robiła loda innemu dawała dupy innemu ale mąż lepiej niech o tym nie wie
z innemu tematu pasuje ten post tutaj "Dla mnie przede wszystkim żenujące jest to, że myslisz sobie o jakimś kutafonie, będąc wciąż w związku ze swoim chłopakiem. Zrób mu przysługę i odejdź od niego. Jeżeli podczas waszych wspólnych problemów, wazniejsza jest dla Ciebie chcica macicy, to widac ile jesteś warta."
ps. tak mam rozumieć ze jest przyzwolenie na zdrady w związkach , jesli jest okazja to trzeba zdradzać i nic nie mówić żonie /męzowi

Ja nie uważam, że zdrada to nic takiego. Wręcz przeciwnie, to poważna sprawa. Jednak ona napisała, że to był jednorazowy błąd w jej życiu, że zrobiła coś takiego pierwszy raz i nie zrobi już kolejny. Człowiek jest istota słabą i zdarza sie, że zrobi coś złego w swoim życiu. Ale nie uważam, że z tego powodu ma do końca życia cierpieć i jeszcze wciągać w cierpienie inne osoby (tj. mąż, dzieci). Jeśli zrozumiała, że to było zle, jeśli zrobiła do tego badania i wie, że nie zagrozi to zdrowiu męża (a swoją drogą ludzie np. zmieniają partnerów często i ciekawe czy po każdym tak się badają, jak powinni to robić, tak moim zdaniem przynajmniej...) to nie wiem czemu by miała wszystko burzyć, przekreślać być może wiele lat wspólnego życia... Okłamywała męża, owszem, ale to było wtedy gdy miała kochanka. Teraz go już nie ma, więc już męża nie okłamuje na chwilę obecną. No chyba, ze by zapytał wprost "miałaś kogoś?" a ona by powiedziała, że nie - wtedy by kłamała, on by chciał wiedziec, a ona nie mówiła, byłaby inna sytuacja. Ale nic takiego nie pisala, na dodatek mąż nawet sam mówił, że nie chciałby wiedzieć. Fakt, że okłamała go wczesniej, mówiąc, ze tylko ktoś o nią zabiega. Tu myśle, że źle zrobiła, że kłamała i że w ogóle był ten kochanek. Ale to było wcześniej, a teraz już sie nie spotyka i teraz nie kłamie już. Nie jestem za tym po prostu, żeby żyć przeszłością. O ile oczywiście ktoś na prawde już wiecej tego nie bedzie robił, jeśli zrozumiał swój błąd tak w 100%...
Ja myśle tez, że ona po prostu źle odebrała męża zachowanie, jako świadczące, że on jej nie kocha, że ją olewa (np. pozwalał jej w ciąży robić ciężkie rzeczy, czym przecież mogła sobie zaszkodzić, wiec troche sie jej nie dziwie, ze mogła tak pomyśleć). Nie powinna była szukać ukojenia u kogoś, ale cóż, stało sie, widocznie była słabą osobą i tak postapiła, ale zaś nie traktujcie jej jak jakiejś dziwki, co tylko czeka aż sie na widnokręgu pojawi jakiś inny facet... Jakby taka była, to by nie pisała, ze rzuciła kochanka, tylko by dalej była z kochankiem.
Nie da sie zdrady usprawiedliwić, zawsze jest zdrada czymś złym. Ale myśle, że ważna jest przyszłość, a jeśli mężowi zależy na żonie, jeśli się mimo wszystko kochaja, jeśli są dzieci... to jaki sens jest wracać do błędów, które sie popełniło...? Nie lepiej po prostu przestać to robić? A ilu jest takich, co się przyznają do zdrady, a będą zdradzać dalej... Już lepiej żeby tematu nie było, ale też i zdrady nie było.
Oczywiście każdy ma prawo do własnego zdania. Ja w każdym razie tak na to patrzę.

Rogaczem też z pewnością nie chciałby być..

Macie jakieś pomysły na ratowanie związku? Jesteśmy z mężem 4 lata po ślubie, mamy dwoje dzieci. Mój mąż zarabiał najniższą krajową, więc gdy spełniło się jego marzenie i dostał pracę w wojsku nie wahaliśmy się i przyjął propozycję pracy. To niestety nas zgubiło. Mój mąż pracuje a raczej służy 300km od domu, przyjeżdża na weekendy lub co dwa tygodnie. Ja jestem zmęczona, bo na głowie mam dwoje dzieci, dwa sklepy, mieszkania i dom. Mój mąż wszystkie rachunki, załatwianie wszystkich spraw i ogólnie wszystkie decyzje zostawia mi. Mówiłam mu tysiące razy, że mi to nie odpowiada, ale niestety to się chyba nie zmieni. Gdy mąż przyjeżdza, to zajmuje sie dziećmi, gotuje a nawet sprząta. Tu marudzić nie mogę. Ale z racji tego, że wszystkie decyzje i problemy są na mojej głowie czuję się opuszczona, miałam nawet romans (już skończony). ogólnie bardzo się oddaliliśmy od siebie. Zaproponowałam rozwód, ale mój mąż nie chce o tym słyszeć. Ustaliliśmy, że się kochamy i chcemy walczyć o nasz związek. Niestety przeprowadzka do miasta gdzie służy nie wchodzi w grę. Z terapią też jest problem, bo mąż jest tylko w weekendy, a nikt w sobotę nie chce nas przyjąć. tak więc musimy uporać się z tym sami. Czy macie jakieś sposoby, jak można od nowa obudzić w sobie uczucie i namiętność? Robimy sobie randki przynajmniej raz w miesiącu (kolacja, kino, tańce). Ale to za mało. Macie jakieś pomysły?

Co znaczy zdalnie? Pochodzę z bardzo małego miasta i mamy problem z terapią.

Dzięki serdeczne:)

Hej Tom,

tak nie będzie. będzie tak tylko gdy to jakaś "zaniedbana" panna będzie się puszczać jak autorka, bo jej rachunki i zlewy i szawki a to przecież męskie zajęcia i ona się czuje....you know the drill

Jak jakiś pan bedzie pytał co zrobić bo zona z nim nie sypia od 100 lat a poznał taką co chce z nim sypiać to będzie pisane że musi poszukać problemu w sobie a potem go naprawić by żonie sie zechciało. a jak napisze ze juz tamtą bzykał i z zona nigdu mu tak dobrze nie było. to będzie że koles to penis i tym tylko mysli.

podwójne standardy rules!