Gdy jest rozwód a ciągle się kocha? - Netkobiety.pl

Patrzę na swoje dzieci każdego dnia i ... pęka mi srece. Czasem myślę, że gdybym ich mniej kochała byłoby mi lżej.
Jestem z dziećmi całkiem sama. On już nie dba. Dzieci to są cyferki. Ważne, żeby były jak najmniejsze. I nie mam już chyba nadziei.
Określiłabym sytuację jako: stabilnie do dupy.
Tobie brakuje wrzasku a ja marzę o spokoju:) Pobyć sama ze sobą.

A wina ... brakuje. Żyję jak jakaś grzeczna dziewczynka...!!!

Plany wakacyjne masz całkiem ciekawe.
Phaya posłodzę ci, no ale nie umiem się oprzeć i uważam, że na to zasługujesz. Świetnie sobie radzisz. Jesteś super ojcem. Imponujesz mi tym. Kiedy widziałam męża z dziećmi, jak czasem się wtulały, a on w nich i mówił: to są piękne chwile - miękłam. Dla mnie to był PIĘKNY widok. Błogość.
Gotowy jesteś oddalić się, aby tylko Twoje dzieci były szczęśwlie. To jest miłość Phaya...:)

Renesans, piszę w kontekście dzieci. Bywają średni ojcowie, albo kiepscy i bez rozowdu. Akurat jeśli chcodzi o bycie ojcem to Phaya moim zdaniem pozytywnie się wybija. Warto to wzmacniać.
Phaya ty masz sowje projekcje. Ale wydaje mi się, że różnią się one znacznie od projekcji twojej żony.
My czasem już zwracamy tym całym macierzyństwem!!! Rozumiesz...!!! Chcemy być tylko kobietami, a nie matkami i wszędzie ciągnąć za sobą ogon w postaci dzieci. Wyjechać sam na sam z mężczyzną, nie wychodzić z łóżka w dzień, w nocy iść się bawić. Zalać się kiedy mamy ochotę. I najlpeiej z mężem i ocjem naszych dzieci, kiedy one są pod dobrą opieką.

Tak Paya bet dobrze napisała trzeba Cię chwalić.
Musisz też wiedzieć że czasem choćbyśmy stanęli na głowie nie zbudujemy tego co chcemy w tym miejscu przy pomocy tych osób z którymi chcielibyśmy. Musimy dać im prawo wyboru tak samo jak i sobie. Ja długo do tego dochodziłam i podobnie jak Ty chciałam.
Jednak przyszła ta chwila kiedy nie starcza już chęci za dwoje a właściwie z czworo bo nastoletnie dzieci też nie chciały farsy. Im niepotrzebni są nieszczęśliwi rodzice tylko kochający. Pora dać im to co im potrzebne a nie to co ma stwarzać pozory.

Wasze "dorosłe" życie to inny temat.

Dzisiaj mego dziecka urodziny/10 ,sam zrezygnował em z pobytu z nim mimo ze to mój czas' według porozumienia
to był mój time ,ale się dostosowałem, żeby miała czas ze swoją super przyjaciółką rozwódką .dzisiaj nie mogłem nawet się z nim skontaktować bo nie dopłaciłem alimentow, które już zapłaciłem to tylko 500 złotych, które doplacilem w czerwcu. Napisała SMS jak zapłacisz to będziesz mógł złożyć życzenia na szczęście po paru godzinach dziecko samo zadzwoniło i pyta się mnie czy jak ich  wezmę  to zrobię im imprezę urodzinową bo narazie nic nie ma. Zadzwoniła do mnie' dzwonie tylko dla dziecka... Itd. I powiem szczerze rozwalila mi konstrukcje, od dwóch dni ćwiczeń na worku w garażu, czułem ze wracam do życia i tylko jej glos i ... I mam mokro w gaciach :-)  w tym miejscu w którym jest , kochalismy się w zbożu  całe popołudnie fioletowe niebo... Ale smuce, :-)  niestety tesknie bardziej za nią niż za dziećmi, przynajmniej dziś. Ale wiem ze wygram tą walkę' ale jutro

Stajemy się dla siebie?

Ty dla niej czy ona dla Ciebie?

Ty sam będziesz wiedzieć jak ma być... kiedy tylko ochłoniesz i na spokojnie pomyślisz czego pragniesz. Wytyczysz cel bliższy i dalszy i zaczniesz iść tą drogą wytyczoną przez te cele, nie zapominając o codziennych obowiązkach i dobrych ludziach których "Los" ześle Ci po drodze.
Czy ktoś chwyci Cię za rękę? Czy Może ty kogoś pochwycisz w biegu aby potem pójść razem? Ważne aby to co robisz było świadome i oby to nie była jazda bez trzymanki...

Wiesz odniosę się najpierw do twojej relacji, jeśli pozwolisz, a później do mojej.
Po pierwsze dlaczego o tym myślisz? że jest sztucznie? że nie masz o czym porozmawiać z mężem, może chociaż -czy wszystko ok? A ja widzę ogromny żal u niego, uwierz to cholerny ból gdy ktoś kto cię kochał słyszy naprawdę nic do ciebie nie czuje..Tak musimy sobie z tym poradzić, życie krótkie ,stawiać cele i je realizować, ale ciągle się zastanawiam i nie mam odpowiedzi czy na pewno wybory są słuszne. Tak tak popełniamy błędy i wyciągamy wnioski , ale nasz czas płynie, czy na pewno słusznie musimy ponieść konsekwencje swoich czynów. Moralnie wewnętrznie tak, ale czy oddziaływanie drugich ludzi na to co zrobiliśmy jest ich świadomym wyborem czy narzutem kultury etc? Dobra zjeżdżam na boczne tory:) Wydaje się,że ty gdzieś chyba jeszcze rozważasz ten związek z mężem. Czego szukasz na forum? zrozumienia czy potępienia, akceptacji czy wyjaśnienia?
Secundo , ja w tym momencie współczuje mojej byłej żonie i boje się,że może jej się stać krzywda(psychiczna fizyczna) że ktoś ją skrzywdzi, a ja już nie mam prawa jej bronić. Miałem kiedyś dość długo taki sen, mieszkając na Pradze na 7 piętrze: Moje małe dziecko bawi się beztrosko na balkonie ,zabezpieczeniem balustrady są drewniane sztachetki, które przeżarte przez próchno nie wytrzymują naporu malutkich dłoni i ono chwiejąc przechyla się na drugą stronę i leccccccccccccci, zrywam się się z salonu i wyciągam dłoń, ale za późno i budzę się i narzucam na jawie w te wspomnienia snu,że chwytam za dłoń,że skaczę z nim i obejmuje w locie i jakoś ratuje osłaniając ciałem. Doszedłem do wniosku , bojąc się nawrotu tego snu, ze nienawidzę być bez silnym . Tak czuje się obecnie z moją byłą. Ale mi to mija, Ja szukałem na forum najpierw akceptacji, że to nie ja jestem winny, bo tak się czułem, później to co złe chciałem by zostało wyeksponowane:) i zostało przez forumowe gremium zauważone:) Teraz gdy już idę w kierunku w którym zupełnie czuje się nieswojo a jednocześnie sprawia mi frajdę odkrywanie mojego ja(wracam do sportu czuję się ważny dla siebie,nie potrzebuje nikogo) ciągle czuje coś do tej mojej Pani, choć ona to sukcesywnie zabija, Budzę się totalnie, ale boję się że pójdę za daleko i oleje to wszystko. I pójdę swoją drogą..to piękne, ale czy nie zgubie odpowiedzialności za czyjeś życie? Czy to życie czyjeś nie sprawia, że to ja jest pełniejsze? Boli ta obcość kogoś bliskiego, ale nas uczy nowych doznań ,jeśli nie zaślepia nas złość i żal. Madowa myślę że jesteś super człowiekiem:) I będziesz bardzo szczęśliwa.Oby z mężem który kocha, jeśli nie to trudno . dajmy czasowi czas.

Po pierwsze Madowa pocieszasz,dodajesz otuchy
obcej osobie a mężowi czy byłemu mężowi już nie.
Nie posiadasz współczucia dla osoby z którą
spędziłaś część życia? Niezły z niego s***wiel
musiał być. Cierp lub zdychaj słabiaku. Mam
nadzieje że nie trafię na taką jak Ty. Chciałaś
w nim mieć kumpla, przyjaciela, znajomka?
Masz dużo przemyśleń, indywidualnych bitew
myślowych ale zero empatii.

Hello Phaya79..nygusie.
Wreszcie miło Ciebie poczytać. Nie ma już
tego rozpizganego stylu pisania, skoków
od piosenek przez filmiki do jakiś górnolotnych
przemyśleń. Dwa miechy temu przy pierwszej
flaszce dostałbyś z plaskacza. Dzisiaj drugą
sam bym postawił.
Wiesz czego boisz się teraz? Ja wiem.
Jesteś w pieprz*nym rozkroku. Odzyskujesz
siebie a zarazem od czegoś się oddalasz.
Próbujesz zrozumieć jak można dalej żyć
jak teraz...dzieciaki raz z Tobą raz z nią.
Irracjonalne. Po cholere było je mieć jeśli
nie można codziennie patrzec jak się cieszą
lub płaczą. Ona to przełkneła Ty nie. Jej to
zwisa Tobie nie.
Jest jeszcze jedna sprawa...chyba też nad
tym rozmyślałeś. Może być niedzielniakiem
takim ojcem wiesz od święta. Zakładasz nową
rodzinę a resztę masz gdzieś...ale wystarczy
jeden uśmiech jedno spojrzenie na Ciebie i kurna
jesteś udupiony bo wiesz że  tego nie zrobisz.

Witam ponownie.
Tak głupota straszna ten wątek, ale mnie wspomógł, życzę wszystkim odwiedzającym tegoż samego.

Tak struty wiem dokąd idę ja, ale dzieci będę musiały żyć w tym rozpieprzonym świecie. I mam poczucie klęski ale i po trochu uwolnienia od tej zołzy. Która nawet nie ze chciała dać paru ciuchów na wakacje. Oddać rowerów które kupiłem ,tylko na czas wakacji.
A najlepsze ostatnio, ukradłem jej komputer , tak powiedział jej braciszek którego wyrzucili z domu;).  Dopóki nie oddam nic ze mną nie ustala nie rozmawia. Więc zmieniła szkołę dzieciom ulice od b.teściowej(o zmianie dowiedziałem się od dyrektora poprzedniej placówki) nie wiem gdzie będę teraz mieszkać. Gdzie najmłodszy do przedszkola. Na pytanie czy pomóc jej w przygotowaniach, więcej kasy dać. Bo mało. Powiedziałem jej że składam wniosek że nadużywa władzy rodzicielskiej, mimo że ja nie chce walczyć, ale chce współdecydować nikt mi tego prawa nie zabrał (co samo w sobie jest śmieszne że istnieje taka możliwość) Nadal jedna myśl nie daje mi spokoju, po tym wszystkim co robi ja mam nadzieje-no psychol. Nie widzę możliwości życia takiego jak obecnie bo to skrajny syf. Wiem muszę się nauczyć że dzieci nie są najważniejsze TRAGEDIA.
Pzdr

Na koniec wątku zamykając go, chciałbym powiedzieć, że gdyby nie ten portal- byłbym już nie był. Tak bardzo chciałem, żeby dzieci czuły bezgraniczną miłość, ale w granicach rozsądku. By czuły siebie, ale wiedziały jak popełnią błąd, że rodzicie ich nie skarcą, tylko będą- ciągle. A teraz czuje, że nawet tego nie mogę im dać. Chciałbym , żeby zrozumiała b.ż., że ich mocno kocham, że nie ma nic ważniejszego niż ich życie.(nie daję więcej niż alimenty, więc dupek) A może żeby zrozumiała, że kocham ich wszystkich, bo jest ich matką, możemy nie być razem, ale czy dzieci muszą to czuć\/\/  czy od czasu do czasu nie możemy wyjść razem z nimi?. Będąc w innych rzeczywistościach? Moją b.ż. mam w d. ale jednocześnie jest ważną osobą, to ona sprawuje opiekę nad kimś co jest ważniejsze ode mnie.
Chciałbym o niej zapomnieć, życzę jej szczęścia z kimś kto ją pokocha, jednocześnie boję się o nią i nienawidzę gości którzy ją wykorzystali(wiem , nie moja brocha). Powinienem żyć swoim życiem, SWOIM życiem, które nie umarło:) Może jeszcze trochę muszę poczekać?, jest to trudne bo nie mam nikogo obecnie i nie mam możliwości zaprzestania spotykania się z nią, co było by zbawienne, ale muszę obudzić siebie.Co już następuje.

Powielam pytanie

Bet widzę/czuję że dopada Cię coraz większe przygnębienie, jakby zmęczenie? To tak jakbyś jechała teraz na wolnych obrotach ale nie z górki ;(
Może nawet to rozumiem i może trzeba się tylko wyciszyć. Taka praca nad sobą na wysokich obrotach przez 3 długie lata musi męczyć.
Czas pewnie na podładowanie akumulatorów na mniejsze tempo.Czy Ty Bet wiesz że nie musisz być najlepsza? Czy rozumiesz że możesz dać sobie prawo bycia "zwykłą" zapracowaną mamą , która czasem chce odpocząć?
Może to właśnie ten czas na parkowej ławeczce przyglądać się spadającym liściom i przygotowanie do zimy?
Może właśnie dopiero teraz ten fakt rozstania dotarl do Twojej głowy? Poczułaś to w każdej części patrząc na swego trzyletniego synka?
Ta świadomość jest trudna jakby nierealna, dlatego czasem próbujemy ją zabić pracą, wysiłkiem tymczasem ona "musi" przez nas zosteć przetrawiona. czasem się wielokrotnie odbija ale w końcu wracamy do zdrowia.

Bet to już trzy lata świetnie dawałaś sobie radę i następne też dasz!!! a nawet możesz być z nich bardzo zadowolona.
Jak Ci smutno płacz. Łzy chyba naprawdę oczyszczają z toksyn:)

Miłego wieczoru i spokojnej nocy.

Wypoczywaj Bet!

Skąd wiesz?

Gdzie autor wątku?

Jak mi idzie...
Godzina 18., a ja prawie zasypiam. Jestem zmęczona. Wreszcie koniec tygodnia. Jestem już tak śpiąca, że chyba nie umiem się skupić nad tym co piszę. Niech ktoś za mnie zajmie się dziećmi i zagoni ich do łóżka...
Ja chcę spać!
Napiszę jutro.

Madowa jestem dla dzieci "towarem deficytowym". Każdy chce mieć mnie trochę dla siebie. Nasze córeczki są w podobnym wieku. Moja 6 latka uwielbia pójść gdzieś tylko ze mną. Mieć mnie na wyłączność. Robimy sobie czasem wypad do kawiarni.
Najmłodszy za 3 tygodnie skończy 3 latka. Jest świetny. Pomalutku zaczynam myśleć o sobie. Mąż z dziećmi nie zostaje.
Może chciałabym jeszcze kiedyś być " noszona na rękach" przez jakiegoś mężczyznę i odwzajemniać uczucie. Nie jestem jeszcze na to otwarta. Potrzebuję sobie poprzestawiać pewne rzeczy w głowie. Sporo pracy i trochę jeszcze czasu.
Tak, żebym żyła w zgodzie ze swoimi przekonaniami. 
Podobno jestem zbyt atrakcyjną kobietą, żebym była sama:) Ten już wie, że z nim nie będę. To robi co może, żebym nie miała wiary w siebie, żebym czasem nie odważyła się być szczęśliwa z kimś innym. 

Seksualność -  żyję jakby ta sfera życia dla mnie nie istniała. Nie czuję się z tym dobrze. Raczej źle. I nawet najsłodszy uśmiech dziecka nie jest w stanie tego wypełnić. Czasem tylko ze dziwieniem zauważam, że mężczyźni dostrzegają we mnie kobietę. A ja powoli zaczynam się przyglądać, odkrywać, że są...

Sama ze sobą lubię być. Obawiam się, że nawet za bardzo.
Phaya, chcemy być silni, ale czasem nie jesteśmy. Nie ma w tym nic złego. Warto o siebie zadbać. Nie dla dzieci lecz dla siebie. Nie zapominać o swoim życiu. Tego potrzebuję się nauczyć. Na pierwszym planie są dla mnie dzieci, a powinnam być ja. Moje dzieci chcą widzieć mnie szczęśliwą, może zakochaną. One wiedzą, że nie odejdę, nie zostawię ich. Chcą dla mnie jak najlepiej. To jest chyba miłość:)
Tylko, żeby nie wyobrażać sobie zbytniej sielanki. Mobilizują mnie czasem w dość brutalny sposób. A ten średni jest wręcz nie do zniesienia.
Wiem, że kochający ojcowie są w trudnej sytuacji. Razem z kobietą tracą często dzieci. Trzeba dołożyć wszelkich starań, aby nie stracić z dziećmi dobrego kontaktu. Nawet jeśli do tego dojdzie to nie odpuścić. Starać się go odbudować. Kiedy dzieci widzą ojca od święta kontakt z nim staje się wydarzeniem. Warto zadbać, aby na te chwile czekały, aby były one atrakcyjne.
My się o to wkurzamy. Wiecie mamy pranie, lekcje, zakupy, gotowanie, gorączki, katary.  A taki tatuś spragniony spotkania zabiera dzieci pełen energii na rower, lody, do kina.
Przyznam, że też kiedyś spytałam czy mam przerobić pociąg z Lego na kotlety dla dzieci.
Wierzę jednak, że jeśli ktoś jest w porządku to dzieci nie straci. Najwyżej tymczasowo.
Na jakiś czas dzieci się oddalą, ale z czasem jeśli będzie się nad tym pracować relacje się poprawią i będą dobre.
Ważne, żeby nie iść na łatwiznę i nie zaniechać starań.

Ziomek, błąd. Nie dało rady przełożyć tego oblewania u brata? Wystarczy, że Twoja ex pozwala sobie na nieodpowiednie zachowania. Skoro wcześniej umawiałeś się z dziećmi, powinieneś to traktować jako priorytet. Ja nie mówię, że nigdy ma Ci się nie zdarzyć przełożyć czy odwołać spotkania, ale sorki, oblewanie jakoś nie jest dla mnie wystarczającym powodem. Po pierwsze dzieciakom na pewno z tego powodu wesoło nie było, po drugie powinieneś mieć szacunek do czasu ex (tak, mimo wszystko), po trzecie narażasz się na jej niepotrzebny gniew. Wiem, wiem... powiesz mi co Cię to interesi. Uwierz, jako odpowiedzialny ojciec musisz być tym mądrzejszym, oczywiście wszystko z myślą o dzieciaczkach. Jeśli nie będziesz dawał jej pretekstów do kłótni, w których mimowolnie uczestniczą dzieciaczki (jeśli nie czynnie to biernie), zaoszczędzisz im stresu. A to chyba najważniejsze, i tak mają sporo na główkach. Poza tym dawaj im dobry przykład, bądź słowny, nie zawódź, pokaż że masz szacunek do ich matki.

A teraz pogłaszczę Fajny pomysł rzuciłeś z wypadem z ekipą Bet . Ja rozumiem Kochana, że jesteś dla dzieciaczków towarem deficytowym. Ale mimo wszystko i tak MUSISZ wygospodarować czas dla siebie. Po prostu musisz znaleźć czas na relax. Nie możesz non stop funkcjonować na 5 biegu, zredukuj czasem do 2 I to robisz paradoksalnie nie tylko dla siebie, ale właśnie dla swoich dzieci. Myślisz, że w jakiej wersji one Cie wolą? Padającą na twarz? Czy uśmiechniętą gotową do wyzwań?
Więc jeśli jesteście oboje z Wawy, może warto pomyśleć o wzajemnej pomocy

Pablo, a ta piosenka niesamowita. Niby słyszałam ją wiele razy w radio, ale dopiero po obejrzeniu teledysku i wsłuchaniu się w tekst dostrzegłam o co w niej biega. Nawet mnie wzruszyła Dzięki stary!

Jesteście kochani:)
Wygospodarowuję czas dla siebie. Pewne ograniczenia są. Nie da się wszędzie zabrać ze sobą dzieci. Chociaż ja z nimi załatwiam nawet czasem sprawy firmowe. Na wywiadówkę też czasem przyjdę z maluchami. Przynajmniej podpisuję co trzeba i jestem załatwiana od ręki.
Do W -wy mam parę godzin jazdy samochodem, ale czasem wpadam. Jestem ze Śląska. Podróże mnie relaksują.
Także być może niebawem się wybiorę. Może kiedyś z maluchami.
Myślę też o jakimś wypadzie na kilka dni bez dzieci. Zaczynam planować letnie rodzinne wakacje.

Phaya, albo Spanowany:) Tak to chyba jest : dobry dzień i ten gorszy. Nie ma stałości. Każdy popełnia błędy. Też wiem, że chyba czasem dzieciom dokładam. Idealna nie jestem. Nie ma się chyba jednak co dołować tylko starać, żeby tych błędów było jak najmniej.
Wiem, że to nie tak ma być..., ale w sumie też dla nich chcę czuć się szczęśliwa. Najbardziej jak się da:)

Jestem pod wrażeniem: 2h. Czy to nie jest mało?
Mnie to jest chyba dobrze. Nie mam żadnych ustalonych godzin, żadnych alimentów. Już nie ogarniają co robię, co dzieci robią.
Dwa osobne domy. Mąż płaci. Kredyt, wszystkie opłaty włącznie z moim samochodem i telefonem. W poniedziałek mają mi przywieźć nową pralkę. Od poniedziałku do piątku zostawia pieniądze. Raz w tygodniu ma jechać do makro na zakupy. Płaci za tenis syna. Ma go zawozić i przywozić. Ja ewentualnie jeśli nie może to raz w tygodniu. Tak to mam za późno. Zajmuję się młodszymi dziećmi. Jemu się nie chce to woli zapłacić kilkadziesiąt zł za taksówkę niż po niego jechać. Ogólnie to niestety trzeba mu przypominać o obowiązkach. I tak uważam, że stara się za mało. Stać go na więcej. Ale też bardzo doceniam to co robi.
Mam taką nadzieję, że jednak o dzieci zadba. Nie mówię mu wprost, że doceniam, nie za bardzo chwalę, bo się rozpuszcza. Trzeba cały czas trzymać rękę na pulsie. Czasem napiszę, że dzieci się ucieszyły, albo wyślę jakieś zdjęcie.
O relacje z dziećmi musi sobie sam zadbać. Jeśli będzie ok to dzieci to moim zdaniem docenią. Czasem się rozczuli, zadzwoni jak np zobaczy maluszki jak sobie idą za rączkę. Co mi z tego, co dzieciom z tego?
Ostatnio wykrzyczał mi, że nie rozwiodłam się z nim ze względu na finanse. Jasne, że tak. Potwierdziłam. Oczekiwał czegoś innego?
Też powiedziałam czemu on się ze mną nie rozwiódł: "żeby nie musiał się z dziwką hajtać".
I tak to tymczasowo wygląda. Jeśli będzie sąd - ok. Będę to miała z głowy. Jeśli nie - też ok. Nie potrzebuję go. O swoim życiu mogę myśleć bez względu na papierek. Ważne, że ja wiem jak jest. Zwrócił mi wolność. Za to mu dziękuję. Mam z nim dzieci, które kocham i za to też mu dziękuję. Dziękuję mu za to, że dba jakkolwiek o ich byt. Te pieniądze na dzieci rzucane na podłogę pamiętać będę, ale poprawić zawsze się można. Pełni dalej rolę ojca dzieci. Kogoś komu dałam prawie 20 lat swojego życia. Dostałam od niego również dużo dobrego. Chyba nie żałuję. Nawet zdrady.

Ph79 trochę cię ochrzanię. Wiesz faceci często płacą te g alimenty i wydaje się im, że one nie idą na dzieci. Nie wiem, może tak czasem jest. Ale wydaje mi się, że tak jest po prostu wam łatwiej. A na takie oskarżenia to trzeba dowodów. Zresztą jak żonie brakuje pieniędzy to nie dziw się jej, że sprasza sponsorów. Jest to poniekąd twoja zasługa.
Mnie mąż czasem wykrzykuje: nie zostawię ci ani złotówki. Odpowiadam: Ok, ja sobie poradzę. Trudno, znajdę sobie sponsora jak ta twoja, ale z czego dzieci będą żyły?
Czemu żona ma ci iść na rękę z dziećmi, jak ty jej raczej nie idziesz.
Co ci po pieniądzach. A myślisz, że jej szczęście przyniosą. Najwyżej dzieci na tym skorzystają.
Wasze dzieci i tak mają ciężko. Nawet jak wyda coś na siebie to co się stanie. Człowieku byłeś z nią parę lat, kochaliście się. Macie wspólnie 3 synów. Będziesz dla niej dobry, dobro do ciebie powróci. Może nie od niej, ale z innej strony. Nie rozwiedliście się z powodu jej zdrady. Jest jaka jest, ale dała ci miłość, dzięki niej jesteś ojcem, masz swoich synów.
Ph trochę więcej dobroci - ok...
Może czasem trochę głupio według mnie robisz, ale fajny gościu jesteś.
Patrzę na sytuację tak jakby z tej drugiej strony. Tak jak pisałam dzieci starania doceniają. Także patrzą na to jak ojciec traktuje ich mamę. Pamiętaj, że są z mamą związane. Dbaj też o kontakt fizyczny z nimi. Obojętne co będzie się działo w życiu twojej żony, dzieci mogą zawsze uważać cię za najlepszego ojca na świecie.

Pisz kiedy chcesz. Nie rób sobie ograniczeń.
Miałam inne wyobrażenie rodziny. Długo się zbierałam, zbieram. Teraz już wiem, że takiej rodziny jaką chciałam mieć nie mam. Nie będę miała. Moje dzieci nie będą miały. Strasznie trudno było mi to zaakceptować. Ufam jednak, że to co się dzieje jest dla mnie dobre. Wkurzam się czasem na "niego", ale w sumie to nie wiem nawet czy mam do niego jeszcze żal.
Nie mogę mu tego powiedzieć, ale jestem mu chyba nawet wdzięczna...  Fakt dużo mojej pracy.
Szkoda mi ciebie Ph 79, serio... Chyba się starasz. Nie wiem co mam ci napisać... Nie wiem...
Może tyle, że fajnie że jeszcze czujesz miłość do dzieci. Mimo wszystko. To jest to co masz w sobie. To jest wartościowe.
Bardzo chciałam, żeby ta moja rodzina wyglądała inaczej. Czasem jeszcze nie mogę uwierzyć, że tak nie będzie.
Myślę sobie, że wszystko w życiu mija. I czy tego chcę czy nie jest nowy etap, życie się zmienia. Nie będę miała " takiej" rodziny, al jest inna. 
Też chciałabym być zawsze młoda, ale raczej nie będę. Trzeba to zaakceptować. Kiedyś umrę, czy odejdą bliscy. Z wieloma rzeczami przychodzi nam się w życiu zmierzyć. Nie chcemy tego, ale niestety jest to wpisane w życie.
Przeżyłam śmierć ojca kiedy byłam dzieckiem. Przeżyję i to ...
Ktoś mi powiedział, że będę jeszcze silniejsza... Prawdopodobne.
Ph ... dasz radę. Przejdziesz przez to...
Sory, mogło cię zaboleć...
I dbaj o siebie Ph 79.  Do pracy potrzeba bodźca. Coś dla nas od życia. Tak mi trochę głupio, ale przytulam cię Phaya, trzymaj się:)

Cześć Mordki
Phaya cieszę się, że Cię "rozłożyłam" mówiąc, że nie powinieneś dawać bż pretekstów do kłótni, raczej nie miałam na myśli abyś skakał wokół niej na paluszkach spełniając prośby i groźby.. No ejjj, no co Tyyy... Chodziło mi, że masz trzymać się ramy, czyli wszystkich ustalonych zasad. Aby w tej kwestii nie prowokować awantur. Może uczepiłam się tej imprezy niespodzianki dla brata, ale ja mając wyznaczone 2 h tygodniowo na spotkanie z moim dzieckiem nie zamieniłabym chyba na nic innego. Do brata mogłeś ewentualnie się spóźnić.. nie byłoby tragedii. Nie bierz tego jako atak, po prostu przedstawiam swój punkt widzenia

Piszesz Mam pretensję do siebie, że nie dałem jej wolności kiedy nie było jeszcze dzieci, a wiedziałem, że ona nie jest dla mnie, ale sex był mega
Boże jak ja to rozumiem... Obwiniamy się, że umieściliśmy nasze dzieci w takiej sytuacji, w rozwalonych rodzinach, jak tu się nie obwiniać
Przed wczoraj leżąc z małą w łóżku, patrząc na nią jak śpi płakałam i przepraszałam, wyłam jak kojot. Biłam się w piersi, że zabrałam jej coś co się należy dziecku bezapelacyjnie.
Widzę bardzo przeżywa nasze rozstanie. Jej słowa, wypowiedziane z takim cierpieniem, żalem, płynące łzy po policzkach, wryły mi się w mózg i słyszę bez przerwy: chcę żeby tata wrócił do domu, żeby było normalnie, tak jak kiedyś.

No i mały ruch ze strony męża, bardzo w niego te słowa uderzyły. Postanowił, że uda się jednak do psychologa, że on już nie wie co ma robić, gubi się. Nie biorę tych słów poważnie, nie budzę w sobie nadziei. Wiem, że ten zapał może zgasnąć za kilka dni.

Czemu chcesz się wynieść ze swojego wątku?

Phaya, jak chcesz urwać tą historię?
Dzieci mi co prawda nie brakuje:) ale też cierpiałam czasem i chyba od czasu do czasu nadal nie jest mi dobrze. Czuję się za młoda na samotne życie. Na skupienie się tylko na dzieciach. Tobie brakuje jej. Mnie też kiedyś brakowało myślałam, że jego. A teraz myślę, że tego co on mi dawał i co z nim mi się kojarzy.
Phaya, mam niestety podobne jak ty odczucia. Jestem znużona życiem. Nie nadaję się na rolę matki Polki czy babochłopa, który wszystko umie sobie zrobić sam. Udowodniłam sobie, że potrafię, ale też zdałam sobie sprawę, że nie chcę. Kobiecie samej nie jest dobrze.

Madowa mijają 4 lata odkąd ją poznał. Zaczyna się 5 rok. Z małymi przerwami. Wiem już, że samej mi ze sobą dobrze, że nie muszę "wisieć "na facecie. Nawet bardzo dobrze się bez niego czuję. Ale wiem już też, że zwyczajnie człowieka ciągnie do bliskości.
Myślę, że bardziej bym się o siebie martwiła gdybym w ogóle nie odczuwała potrzeby dzielenia się z innym człowiekiem. Lubimy się troszczyć, dzielić radością, zwierzyć ze smutku.
Dla mnie takim przełomem było zepsucie się samochodu w lutym tego roku. Był mróz minus kilkanaście stopni. Jechałam z córeczką na narty. Nikt nie odbierał telefonu. Udało mi się jakoś dojechać do najbliższej stacji benzynowej. Zabezpieczyć córkę, żeby nie zamarzła. Znalazłam książkę serwisową. Zadzwoniłam. Przyjechała za jakiś czas laweta. Ale nie miał mnie i dziecka kto odwieźć do domu. Oczywiście załatwiłam z gościem, że podwiózł nas tą lawetą pod dom. Nie chodziło mi o to, że sobie nie poradzę, tylko o to, że byłam z tym sama. Nie było nikogo kto by się o nas martwił, komu by zależało, żeby moja córeczka nie zmarzła, żebym się nie martwiła. Poczułam, że jestem całkiem sama. Jasne, że sobie poradzę. Chodzi o coś innego...
Pewnie, że koleżanka zaraz mi powiedziała, że miałam do niej zadzwonić. Pewnie, że mam siostrę.
Dam radę, tak. Ale wiem też, że może być inaczej. I chyba na to inaczej chciałabym się jednak otworzyć.
Wiem, że mogę żyć z pojedynkę. Wiem, że jeśli tak będzie to nic się nie stanie. Może nawet za bardzo polubiłam ten stan. Ale chyba jeszcze czegoś mi brakuje...
Zaraz weźmie mi samochód. Zatankuje, doleje płyn zimowy do spryskiwaczy, wymieni żarówkę. Wkurzyłam się wczoraj, że mam to robić sama. Powiedziałam o naszych wspólnych koleżankach, które są po rozwodach i żadna nie jest sama.
I co... ?

No i mam rozwalony samochód. Tak jak napisałam pojechał na stację, na myjnię i drzwi od myjni jak wyjeżdżał spadły na samochód. Rozwalona antena, dach.
Tydzień temu, ktoś rozwalił jemu samochód ( zdemolował).
Nie martwię się, dostanę samochód zastępczy. Samochód zostanie naprawiony w autoryzowanym serwisie.

Madowa nie jestem pewna czy jestem gotowa do związku. Jakoś na razie trudno jest mi to sobie wyobrazić.
Wiesz jak jest z kimś innym, nie boisz się tego. Być może właśnie potrzebujesz czasu, aby pobyć sama ze sobą. Taki czas też jest nam bardzo potrzebny. Wiele osób przed nim ucieka. Ja się nim nawet w pewien sposób zachłysnęłam. Brakowało mi go. Właściwie jako dorosła osoba nigdy nie byłam sama. Najpierw to było trudne. Teraz jest to codzienność. Prawie nie pamiętam jak to jest być z kimś. W dodatku nie mam żadnej potrzeby, aby mieszkał ze mną jakiś mężczyzna. Właściwie tak jak jest mi pasuje. Oprócz tego, że fajnie byłoby od czasu do czasu z kimś się spotkać.
Jeszcze nie jestem gotowa, ale już wiem, że chętnie bym ten stan zmieniła. Mimo zranienia, mimo wszystko...
Byłam  z dziećmi w pięknych miejscach. Dobrze mi było tam z nimi samej. Chyba do ostatniego wyjazdu. Może to kwestia czasu, może tego, że podrosło mi najmłodsze dziecko. Poszło do przedszkola. Z niemowlaka wyrósł mały, kochany chłopczyk. Już nie muszę nosić go na rękach, pilnować noc stop. Mogę na chwilę usiąść. Najstarszy zaraz wyjdzie z domu. Młodszy ma 15 lat. Córeczka w wieku Twojej córki 6 latek. To są fajne dzieciaki. Za 2 dni - 3 latka najmłodszy - już nie mogę się doczekać. Bardzo się cieszę.