Chłodne rozstania-podejście drugie, jak obudzić w sobie siłę. - Netkobiety.pl

Agnieszka a co u Ciebie , mów szybko.

Tez myślałam, że wątek umiera, ale jednak widzę, że nie tylko ja ciągle tu zaglądam.
Agnieszka, będzie w końcu lepiej, obiecuję :-)
Ja doszłam do trochę dziwnego momentu w swoim leczeniu. Nie wiem czy to jakieś działanie terapii i czy w ogóle to dobrze i czy to przejściowe, ale przestałam odczuwać.. nie czuje strachu, niepewności, żalu bólu tęsknoty, nie przeżywam również ekscytacji, zniecieroliwienia (również na te przyjemne rzeczy), nie odczuwam zmartwienia choć powody by się znalazły. Trochę to dziwne. O ile było mi z tym dobrze przez jakiś czas, tak teraz jest mi przykro i próbuje dojść do tego co ja naprawdę czuje i przed czym uciekam blokując emocje wszelakie,  choć nie czuje tego ze coś zablokowalam. Doprawdy dziwny stan, tym bardziej ze przez całe życie wszystko odczuwalam ze zdwojoną siłą.

Witam wszystkich :-)

Chciałem Ku pokrzepieniu waszych serc ciąg dalszy mojej historii. Na początku stycznia poznałem dziewczynę z którą świetnie mi się rozmawiało. Kumpela jakich mało! Dzięki niej poznałem sporo ludzi, odetchnąłem trochę i zacząłem się uśmiechać. Cierpliwie znosiła moje wywody na temat Ex. Pewnego wieczoru rozmawiając z nią na FB jak zwykle wyklinałem wszystkie importowane święta, Halloween, Walentynki itp. Akurat był 14 lutego więc czułem się podwójnie wkurzony. Wcale nie samotny, ale wkurzony że ktoś lub coś każe nam dziś pokazać jak kochamy... ale jutro już nie wolno. Jutro już nie będzie to samo. Po krótkiej i stanowczej rozmowie postanowiłem ze swoją koleżanką zbanować Walentynki. Wiedzieliśmy, że wieczorem miasto jest pełne słodko miziających się par trzymających się za rączki, spacerujących z serduszkami, kwiatkami i bombonierkami w ręku... postanowiliśmy że połazimy po mieście jak znajomi dając wszystkim dobitnie znak, że dla singli też jest miejsce także i w tym dniu. To była chyba pierwsza tak odważna i "szalona" akcja. Wyszedłem z inną dziewczyną. Ja sam. Bez nikogo. Tylko ona. Nie wiem o czym będę z nią gadał. Nawet przytulenie jej po przyjacielsku na powitanie było dla mnie gwałtem na jakimś mentalnym celibacie ktory sobie nałożyłem. W ogóle żadnej dziewczyny nie rozpatrywałem w kategorii dziewczyny, tylko neutralnej bezpłciowej istoty z którą mniej lub bardziej chętnie spędzam czas. Odprowdziłem ją, przytuliłem niemrawo na pożęgnanie i odszedłem dwa kroki. I wiecie co... nagle zawróciłem, krzyknąłem żeby poczekała bo jeszcze coś muszę jej powiedzieć. Zbliżyłem się i pocałowałem ją tak mega namiętnie, że aż sam nie uwierzyłem, że potrafię i może być to tak przyjemne. To było zupełnie jak świeży oddech po przebytym maratonie. Widzialiscie film Desperado z Salmą Hayek Antonio Banderasem? Jest tam taka scena, kiedy on przyciąga ją do siebie i całuje tak że pewnie połowa dziewczyn na widowni jest już cała mokra hehehe! Nie wiem, kto bardziej się zdziwił - ja czy ona? Chyba ja. I wiecie co? Ten jeden głupi walentynkowy moment sprawił, że olałem celibat, mentalne zdrady, zamartwianie się, myslenie, czekanie na powrót... tak, to był właśnie ten przełomowy moment.

Dziewczyna któej w ogóle nie brałem pod uwagę jako partnerki w jeden wieczór wywaliła mój zblazowany mózg do kosza a na ego miejsce wstawiła całkiem nowy. Życzę Wam równie przełomowych momentów.

Witam wszystkich czy mogłabym się przyłączyć do tego wątku? Jestem 5 miesięcy po rozpadzie 4-letniego związku i chyba dzisiaj mam gorszy dzień. Może obecność tutaj mi pomoże sobie z tym poradzić, bo wciąż czuję że proces zdrowienia nie odbywa się tak, jak powinien. Też tak macie? Po takim czasie od rozstania? Kilka dni w miarę znośnych po czym przychodzi moment, gdzie znowu nazbierane emocje eksplodują? Czuję się bardzo bezradna wobec tęsknoty i świadomości, że nie da się wrócić do życia jakie miałam wcześniej.

Wow! Człowieku...! Zaje,,, 'Idziesz przez piekło, to idź dalej'. O to commom! Po polsku chyba można to podsumować, ale nie tłumaczyć: 'Czas goi rany'. A wiecie co? To forum daje i trochę siły i trochę rozumu, Generalnie myślałem, że mądrość pochodzi z seriali telewizyjnych, głównie z tych humorystycznych . A tu i ktoś z dystansem napisze i się zainteresuje, Pocieszał nie będę. Każdy przejdzie przez to... coś. Aby coś z tego zmieniło się w jego głowie. Psychologowie twierdzą, że tylko trauma zmienia człowieka, ale tu nie chodzi o zmianę człowieka, co? Tylko zmianę jego myślenia. A drugiego, do połówki (chociaż to mit - to nie połowa, ale zawsze inny %), warto też poszukać. Tylko warto wiedzieć czego się oczekuje.
Proponuję podejście: 1. gdzie teraz jestem 2. gdzie chcę być 3. jak tam dojść 4. jak poznać, że jestem we właściwym miejscu 5. co zrobić teraz, zaraz To też jakoś było z Alicją w Krainie Czarów. W skrócie: pyta się kota, którą z dróg wybrać. kot: a gdzie chcesz dojść? Alicja: nie wiem. kot: to nie ważne, którą drogę wybierzesz, skoro nie wiesz, dokąd chcesz dojść. Nie chcę przesadzać już z uśmieszkami. Więc ten cel, choćby krótkoterminowy jest ważny. Największa zaleta człowieka? Adaptuje się do sytuacji!
I szczęścia, w zagadnieniu probabilistycznym, życzę Wam, fajni ludzie. Szczęście trzeba mieć w życiu... albo rozum wystarczy... teraz sam już nie wiem

Ja tutaj jestem codziennie. Chętnie czytam, chętnie napisze.
Mi ogólnie jakos tam sie zyje, daje rade choc fajerwerków brak.

Witajcie !

Czytam od pewnego czasu ten wątek, wciąga i napawa optymizmem chociaż sytuacja w której się człowiek obecnie znajduje wydaje się, że trwać będzie zawsze a mózg pisze czarne scenariusze ...
U mnie od ponad 3 tygodni cisza, po tym gdy oznajmił mi dzień przed naszą 6 rocznicą że nie może mnie uszczęsliwić, woli być sam i od dłuższego czasu nie wie co do mnie czuje (a jeszcze 2 dni wcześniej kochał sie ze mną ;-). To już 3 raz z większym lub mniejszym odstępem kiedy do takich wniosków doszedł ...

Pierwsze kilka dni to było wyparcie sytuacji, łudzenie się że zrozumie, ogarnie się itp... po 2 tygodniach od oznajmienia mi że się wypalił, zapłaciłam mu za ostatni miesiąc abonamentu i odesłałam kartę (numer był na niego), zmieniłam numer telefonu - cięzko bo mózg nadal żył nadzieją i mówił "jak on teraz zawalczy o mnie skoro nie ma nowego numeru??" ale walnęłam sie również w ten sam łeb, że gdyby chciał to by mnie znalazł na drugi koniec świata się nie wyprowadzam ;-)
tylko pytanie nawet po co? skoro co jakiś czas znowu waha się co do uczuć do mnie, czy widze że szuka koleżanek na boku ...

organizuje sobie życie na nowo, i to pomaga jedne zajęcia bardziej drugie mniej, na pewno trzeba poszukiwać zajęć które dają satysfakcje i zajmują głowę.
Ja zapisałam sie do hospicjum, chodzę w weekendy pomagać - ostatnio zostałam rzucona ana głeboką wodę bo asystowałam przy kąpaniu pacjentów, zmienianiu im pieluch - ciężko to zniosłam ...
Zapisałam się na siłownie i ściankę żeby rozruszać moje zastane ciało ...
Spotykam sie ze znajomymi, staram sie wychodzić w miejsca publiczne - poznałam nawet na jednej pewnego chłopaka, byłam z nim w niedzielę na spacerze i kawie, mamy jakiś codzienny drobny kontakt - nic nie zakładam i nic nie wykluczam, czas pokaże. Uczę się żyć na nowo, poznawać siebie - bo bardzo zaniedbałam sie jeśli chodzi o moje "ja", zatraciłam je totalnie ...

także u mnie dzień 22 ciszy i nauki siebie. proces leczenia trwa.

jot

A ile u Ciebie już czasu mineło w ogóle? Urwałeś ten kontakt całkowicie?

Może otwórz się na nowe osoby/dziewczyny, przekonałem się na własnej skórze że przysłowie "czym się strułeś tym się lecz" działa najlepiej, naprawde nieraz pojawienie sie takiej nowej osoby odwraca wszystko o 180 stopni.

nigdy w to nie wierzyłam - ale faktycznie to działa -  poznawanie nowych ludzi czy nawet wychodzenie na randki chociaż na początku jest takie dziwne uczucie jakbym zdradzała mojego byłego ;-P.
Poznajac nową osobę człowiek ma do tej znajomości luźne podejście,nic nie zakłada bez spięcia i ciśnienia podchodzi do tej znajomosci z której  MOŻE nawet wyjść  coś wartościowego.
Ja sama jestem miesiąc po rozstaniu i totalnie przypadkiem poznałam pewnego faceta, byliśmy raz na spacerze i kawie drugi raz na obiedzie i kawie, mamy codziennie kontakt piszemy jak nam minął dzień relacja sama się toczy ale jest fajnie.
Sama nie czuję się gotowa na nic nowego, ale łapie się na tym że przy nim nie myślę o byłym jest miło czas zweryfikuje jak to się potoczy ;-) jednak dzięki temu można zobaczyć że na ex świat się nie kończy i wokół jest mnóstwo fajnych ludzi tylko trzeba dać sobie szansę na ich poznanie.
kiedyś ktoś mi powiedział, że wszystko sobie można wmówić że jest jak z kłamstwem wiele razy powtarzane staje się prawdą... i coś w tym jest, bo jeśli ciągle koncentrujemy się na uczuciach do byłego, podsycamy je, nakręcamy się to nigdy nie poczujemy ulgi.

Wlasnie tak jak napisalas. Czuje sie jakbym zdradzał ex. Dziwne to wszystko. No nic, trzeba jakos to wszystki dalej ciągnąć, moze samo kiedyś przejdzie.
Fajnie, ze ktokolwiek odpisał!:-)

W

Przyznaję, że dopiero jestem w trakcie czytania całego wątku (tzn w połowie trzeciej strony), więc pewnie jeszcze trochę mi to zajmie, ale myślę, że sama teraz potrzebuję miejsca, w którym będę mogła poprzeżywać i podzielić się jakoś swoim doświadczeniem.

Więc wczoraj rozstałam się z chłopakiem. W sumie byliśmy razem pół roku, ciężkie chwile mieliśmy tak od 2-3 miesięcy. Sama nie wiem, co mnie w tym związku trzymało, strasznie bałam się rozstawać, a z drugiej strony miałam wątpliwości co do wspólnej przyszłości, ale kto po pół roku jest pewny? Nigdy jakoś bardzo mu moich wątpliwości na głos nie wyrażałam, raczej starałam się dowiedzieć sama ze sobą, co tak naprawdę chcę od tego związku. Dwa tygodnie temu oberwałam awanturą z jego strony na temat tego, jak bardzo się zmieniłam, fakt, może zasłużyłam, ale okazało się nagle, że wszystkie rzeczy, które do tej pory akceptował, nagle zaczęły mu przeszkadzać.
Rozstaliśmy się po raz pierwszy. W sumie to ja podjęłam taką decyzję, bo on tylko trwał w tym swoim fochu i jednoczesnej radości z tego, że wreszcie mi wszystko wygarnął. To ja bardzo wtedy chciałam pracować nad związkiem. Pojęcia nie mam dlaczego, skoro nie wiązałam z tym przyszłości, ale nagle zaczęłam widzieć wszystko pozytywnie, zaręczyny, których on chciał, a ja nie, wspólne mieszkanie, samodzielność, bycie razem. Jak głupia prosiłam i błagałam i szansę jeszcze jedną dostałam, słysząc o tym, jak on bardzo cierpiał, że mnie stracił. Chociaż już po pierwszym spotkaniu po naszym powrocie do siebie siedziałam w kuchni w domu i przeżywałam, że robię błąd życia. Wszystko, co zdawało mi się takie super, już przestało takie być. Zaręczyny, mieszkanie, znowu prosiłam o czas, a jednocześnie sama nie byłam w stanie wyjść z tego coraz bardziej toksycznego związku.

Co ważne - ja studiuję i pracuję, chłopak pracuje. Może nie mam dużo nauki, ale studiuję literaturę angielską, więc mam potwornie dużo czytania, czego on zupełnie nie mógł zrozumieć. Wcześniej spotykaliśmy się 2x w tygodniu + weekend, po rozstaniu i powrocie nie udało się tego czasu bardzo zwiększyć, po prostu fizycznie tego czasu nie było. Bałam się, że każda moja odmowa będzie ukarana fochem i marudzeniem, nie wiedziałam jak powiedzieć, że nie dam rady się spotkać. Nasze spotkania były bardzo ostrożne, ja badałam grunt i zastanawiałam się, jak pogodzić jego, studia, znajomych i pracę, on marudził, że nie potrafię wpaść w to na 100% tak jak kiedyś. Niestety po awanturze myślę, że po prostu potrzebowałam czasu na to, żeby znowu uświadomić sobie, że jestem jego kochaną kobietą na dobre i na złe i to on jest tym, który zamknie mnie w swoich ramionach i ochroni przed złem całego świata (wiem, że to nie istnieje, ale lubię metafory:D tak naprawdę chciałam czuć stabilizację).

W efekcie wczoraj dostałam wiadomość (tak, zerwał ze mną przez fb), że on już nic nie czuje, spotkania są nijakie i zostańmy przyjaciółmi. Próbowałam rozmawiać, nie da się. Chciałam zadzwonić, powiedział, że nie chce. Chciałam się spotkać, powiedział, że we wtorek. Odpada, spędziłabym dwie noce bezsennie płacząc w poduszkę jak poprzednio. Jednocześnie, tak jak poprzednio od niego nie poszło żadne jednoznaczne słowo "koniec". On tylko nic nie czuje i koniec. Co chce z tym zrobić? Nie wie. Można to naprawić? Nie wie. Miałam dość jego fochów. Powiedziałam "żegnaj". Wykasowałam wszystkie zdjęcie, wszystkie wspomnienia, wyrzuciłam ostatnio otrzymane kwiaty, usunęłam jego i całą jego rodzinę z fb. Wywaliłam smsy, wykasowałam numer telefonu. Żadnego kontaktu, nie pozwolę sobie na płacz i proszenie tak jak poprzednio.
Zostały mi perfumy, sweter i bluzka i miś z rzeczy, które mi kupił. I nie do końca jestem pewna, czy chcę je zostawić, czy wyrzucić.
Obecnie jestem spokojna i nie myślę. Gdzieś we mnie jest pustka, ale jest też ulga i mam nadzieję, że ta ulga będzie większa niż pustka.

Zdaję sobie sprawę, że zawiniliśmy oboje. Cieszę się, że rozstaliśmy się teraz, a nie po zaręczynach albo wspólnym mieszkaniu. Nic tak nie boli jak druga osoba, która przez tydzień kocha, a przez tydzień już nie.

Kochani,

Dziś skończyłam czytać ostatni post z 227 stron w tym temacie, a zaczęłam czytać z (różną )częstotliwością w sierpniu 2016 roku, znalazłam się w tym wątku jak większość z Was a mianowicie  po rozstaniu z moim Partnerem, dziś mija 11 miesięcy po... Chciałabym wszystkim osobom, którebyły w tym wątku i  pisały BARDZO SERDECZNIE podziękować za tą SKARBNICĘ WIEDZY, myślę, że nie ja jedna jestem wdzięczna założycielowi wątku: Icemanowi - KAWAŁ ROBOTY odwaliłeś, bardzo wiele osób zapamiętałam, poznałam ich historie, przeżycia i ... Uświadomiłam sobie że nie ja pierwsza i nie ostatnia tak bardzo przeżywam rozstanie.
Dzięki : Iceman, Elle88 (uwielbiam Cię !!!), Thepass, Życzliwy, redapples, SzaryKotek, Teufel, Agnieszka855a, IsaBella77, Auture , i wszyscy pozostali forumowicze ( wybaczcie, że nie wymieniłam wszystkich  ) - właśnie od Was czerpałam siłę  i nadal to robię siłę wtedy kiedy byłam na dnie i myślałam że już się nie wygrzebię.

Wasze posty "kazały" mi podnosić się z kolan i uparcie iść dalej !! nie oglądając się za siebie - ważne jest to co tu i teraz - reszta jest bez znaczenia.

Ja nie opisałam swojej historii bo nie miałami siły, za to czytałam Was i chłonęłam wszystkie posty jak gąbka :-)

Dziś jestem już inną kobietą , na pewno jeszcze nie w 100% szczęśliwą , ale za to spokojną, (też tkwiłam w toksycznym związku), - to już za mną.

Nadal jestem sama, ale teraz już (m.in. dzięki Wam) jestem świadoma siebie, wiem czego pragnę, jak ma wyglądać mój związek i mój Partner, nie
zadowolę się "bylejakością" żeby tylko ktoś był...

Baaardzo dłuuga i trudna droga za mną ale wierzcie mi : WARTO !!! walczyć o siebie o własny szacunek, własną godność i własny SPOKÓJ.

Jeśli ktoś będzie chciał porozmawiać - zawsze bardzo chętnie odpowiem, wysłucham.

Kochani naprawdę jesteście Wspaniałymi ludźmi i dzięki Wam odzyskuję wiarę, że oprócz toksyków, manipulantów i innych popaprańców są na tym świecie jeszcze normalni i wrażliwi ludzie.

A na koniec cytat mojego ulubionego Paulo Coelho:

"Tragedie zdarzają się wszędzie. Możemy doszukiwać się przyczyn, winić innych,
wyobrażać sobie jak odmienne byłoby bez nich nasze życie.
Ale wszystko to nie ma znaczenia, zdarzyły się i koniec.
Musimy zapomnieć o strachu, jaki wywołały i rozpocząć odbudowę.

Jak fajnie, że ktoś tu jeszcze jest! ;-))

Hej,
ja też sie ucieszyłam że ktoś tu jeszcze zagląda
Jak się trzymacie?

Pozdrawiam wszystkich ciepło!

Cześć!
No ja powolutku, krok po kroku, odnajduję siebie na nowo. Nie chcę przesadzać z optymizmem, bo mam świadomosć że jeszcze długa droga przede mną, jeszcze czasem mi się jakies smutki przyplątają, ale już jest naprawdę dużo lepiej. Staram sie maksymalnie skupić na tym, co jest tu i teraz i czerpać z tego jak najwięcej. I rozpieszczam się bardziej niż kiedykolwiek przedtem - już niebawem spełni się moje marzenie o skoku ze spadochronem na przykład

Teufel, a co u Ciebie?
Dziewczyny i chłopaki, piszcie, co u Was słychać?

A ja powiem Wam z kolei inną sprawę - te wszystkie związki są takie specyficzne... Otóż chciałem sobie kulturalnie zerwać kontakt z byłą i nawet już dobrze szło, nie odzywaliśmy się sporo czasu i nagle jakby burza nastała i wszystko musiało spłynąć... Dostałem oczywiście wiadomość, że kiedy do niej napiszę (bla, bla, bla) oraz zostało mi powiedziane, że ona bardzo chce bym był jej przyjacielem, bo nie chce mnie tracić.

Powiedzcie mi, jak to jest... Na początku jak się kończy związek, to żałuje tylko jedna strona, a po jakimś czasie piłeczka się odbija i role zamieniają, czemu to tak jest?

Oczywiście nie zgodziłem się na bycie "kolegą"... Po chwili rozmowy już byłem tak nabuzowany i znużony, że chciałem powiedzieć żeby sobie spi... i dała mi spokój wreszcie, bo już słuchać mi się nie chce, ale jako, że taki niemiły nie jestem, to obeszło się bez tego.

Ale i tak to jest śmieszne... Po cholerę komu kontakt z Ex?

A bardzo dziękuję za cytat. Fajnie wiedzieć, że już dawno jest z kimś innym i mu się układa - nie dziwne, że tutaj nie zagląda w takim razie. Szczęśliwy, to i nie ma po co wspominać tego. Zapomniał o niej na dobre, wspaniale.

I fakt, najważniejsze jest to, by wyciągnąć z tego jakieś lekcje na przyszłość.

Teufel, Spanielka, jot21,

Dopóki nie stanę na"cztery" kopyta  to będę tu zaglądać, chciałabym żeby choć troszkę wątek ożył,
choć jego  temat smutny - ale za to jacy ludzie !! Aż się chce zdrowieć po ex jak się Was czyta

Pozdrawiam ciepło

Powiadasz, że chciałbyś by wątek odżył? To może trzeba i faktycznie coś w tym kierunku zrobić, bo jest ciekawy, choć nie ukrywam, że przeczytałem jedynie kilka początkowych stron. Potem już jakoś odechciało mi się tego czytać i nie potrzebowałem w sumie. A na początku zakończenia związku czytałem, by trochę zabić czas i nie myśleć o niej, a także miło czytało się te słowa ludzi, które podnosiły na duchu.

MyLife jeśli chcesz pogadać to zapraszam do rozmowy, jeśli się krępujesz publicznie rozmawiać to zapraszam na maila.

Chciałabym ale w sumie... mogę być facetem a co mi tam 

Oj przepraszam, to autokorekta z telefonu - także nic osobistego. Doskonale wiem, że kobietą jesteś, haha.

Wow !!!!! 228 strona co prawda nadal wątek nie odżył ale zawsze to jakiś progres

Dodam Wam jeszcze kilka słów aby zobrazować lepiej moją sytuację..Boję się bardzo bo wiem doskonależe czeka mnie walka i że on nie odpuści. Jest to osobowość narcystyczna+toksyczna+borderline+mitoman. Choć nie jestem psychologiem wiem to. Jak się poznaliśmy on był całkowicie innym człowiekiem..naopowiadał mi tak wiele kłamstw o sobie i swojej rodzinie (studia na jednej z elitarnych uczelni w PL, rodzice pracujący w bardzo szanowanych zawodach, on sam pracował również w kilku bardzo szanowanych, zwiedzenie prawie że całego świata, kupienie w ramach pomocy komuś z rodziny domu za wszyskie oszczędności...jest tego miliony..) Ostatecznie okazało się że jest pusty jak bęben i tylko czeka aż ktoś się nim "zaopiekuje". Ja to wszystko odkrywałam bardzo powoli i sukcesywnie ..wszystko wybaczałam a gdy miałam czelność podczas kłótni wypomnieć mu jak mnie oszukał, dziwił się jak ja mogę mu to nadal wypominać i dlaczego ma za to płacić do końca życia..no niby tak ale nadal wychodziły kolejne kłamstwa. Omotał tymi wszyskimi banialukami całą moją rodzinę i do tej pory było mi tak wstyd jak się pytali o coś co wiedziałam że im nazmyślał...tu czuję się winna.
Do tego żeby było bardziej kolorowo, dałam się wciągnąć w te wszystkie bójki z nim..gdy robił mi te wszystki straszne rzeczy..nie ukrywam, nie byłam święta i w ramach obrony też podniosłam nie raz rękę ale wiecie co? on mi to robił bardzo umiejętnie i ja to dopiero teraz widzę...gryzł z całej siły ale tylko w głowę tam gdzie rosną włosy, tak że aż miałam guzy.. wykręcał ręce i nogi tak żeby nie było śladów...a najgorsze było to jak łapał jedną dłonią moją twarz i ją ściskał z całej siły...czasami wbijając mocno palce pod szczękę (tam gdzie są węzły chłonne)....Ja w to wszystko dałam się wkręcić..może miałam nadzieję że jak mu pokażę jak to boli to się opamięta..a możę był to mój mechanizm obronny..nie wiem.
on jest psychopatą...spodziewam się wszystkiego niestety..choć dzisiaj cały dzień cisza. To tak jakby chciał mnie ukarać brakiem kontaktu (czyli zdaje sobie sprawę chyba z mojego uzależnienia...) Nie wie jeszcze tylko że robi mi tym przysługę. Wielką. I niechaj trwa w tym przekonaniu i ukara mnie tym aż do końca życia...
Ech...wygadałam się:)
Myślicie że to CISZA PRZED BURZĄ?

A to wiadome, że trzeba dać czasowi czas. Ja w sumie i tak nie potrzebuję już czytać tego, już od bardzo dawna w sumie. Ale jakoś ostatnio moim "hobby" stało się pisanie tutaj. Jakoś nie wiem.. Ciężko to wytłumaczyć, ale lubię sobie poczytać czyjeś historie, opowiedzieć jak to było u mnie i zwyczajnie doradzić komuś/powodziec jak wygląda sprawa. Choć w samym wątku nie udzielalem się wcale tylko czytałem sobie.

Zerwanie kontaktu zawsze działa, najlepsza rada ze wszystkich tak naprawdę.

A morały jak najbardziej się przydadzą....dawać ! W moim przypadku to już mogą tylko pomóc.

Dokładnie to wiem. Ale wiesz kiedyś była już taka sytuacja że zrobił mi coś złego i zadzwoniłam na policję. Zanim przyjechali on wyszedł. Policja widząc moje obrażenia poinformowała mnie że mogę sobie zrobić obdukcję i z powództwa cywilnego wytoczyć mu sprawę. Jego złapali na ulicy, podpytali co się stało no i wyszłam na histeryczkę-nawet policjantów potrafił urobić..a koleś prawie odgryzł mi nos. Miałam rany od jego zębów przez tydzień.. To mi tylko udowodniło że dzwoniąc na policję robię z siebie pośmiewisko.. Oj ile to takich sytuacji było...
Boże jak ja  czytam co teraz piszę to wierzyć się nie chce...Dzięki Ci Panie Boże żem otrzeźwiała...

Dopiero teraz doczytałam Twoją sygnaturkę Teufel...Jakby ktoś to do mnie wykrzyczał niemalże..

Nie wiem Little co ze mną, możesz mnie zabić.
Minęło już sporo czasu,  ja nie mam ochoty nikogo poznawać. Jak jej nie widzę, jest lepiej,  kontaktu nie mamy. Ale jak na złość co chwile mijamy sir na ulicy i wszystko wraca no i tak w kółko. Nie chce już nic do niej czuć, nie chce z nis być ale nadal coś do niej czuje. Zdjęcia usunięte, rzeczy wyrzucone, nie mam numeru, nie mam jej na spolecznosciowkach no i dalej w tym leżę.
Boję się, że z tego nie wyjdę bo jak może  wiesz,  skończyło się to pod  koniec SIERPNIA!
Nie mam już sił ale dzięki za pytanie co u mnie ..
Pozdrawiam, walczący J.

Dziękuję za odpowiedź. Jakoś tak.... Miło się zrobiło, Twoje słowa na pewno mi pomogą.

Tylko jednego?  Potrzebuję ich setki, piszesz się?  ;-)