Co robić? Mąż mnie zdradził i jeszcze o tym opowiedział - Netkobiety.pl

A teraz nie jesteś sama? ha ha ha no za to przy nim masz 200 % bezpieczeństwa  masakra. uzywasz argumentów 6- latka jest małą tchórzo-cipką . Przepraszam za wyrażenie nie mam zamiaru cie obrażać.ale już brak mi słów

Witajcie.

Minęło kilka miesięcy kiedy ostatnio pisałam.
Mam doła. Nic się kurcze nie zmieniło.
ŻYJĘ W PIEPRZONYM TRÓJKĄCIE.

Mam depresje i ciągle płaczę. Nie warto dawać facetowi który zdradza drugiej szansy, ponieważ on ma nas w dupie- szansa nie jest dla niego nic warta.
Dla faceta który zdradza ważny jest tylko on , jego fiut, i on sam.
Zdradzający facet nie liczy się z uczuciami żony- wiadomo wraca do domu: uprane, posprzątane, "kapcie podane -PANU". A on łaskawie pobzyka- kiedy ma ochotę lub kiedy ma chęć spuścić ciśnienie.
Nie jestem w stanie go wywalić z domu- nie potrafię.....................

Ale czemu on ma cokolwiek zmieniać, skoro tak jak jest, jest dla niego dobrze?

jesteś w dobrej o tyle sytuacji ze to twój dom wiec to ty możesz być ,,górą,,
gorzej gdybys była w jego domu, z małymi dziecmi, bez pracy, ale tak?
to tylko na własne zyczenie masz taka sytuacje a on to wykorzystuje
dokładnie jak ,,mamusia się zachowujesz,, i on ma cie pragnac jak kobiete? kochac?
przecież on ci opowiada o zdradzie, o swoich podbojach milossnych a ty go jeszcze gladzisz po główce

Agawa 36
Powiem tak kilka lat temu byłam w związku z takim jednym "padalcem" ja go strasznie kochałam wszystko bym dla niego zrobiła a on no cóż podobnie jak Twój mąż delikatnie mówiąc to mnie olewał, nie traktował z miłością i szacunkiem nie był troskliwy za to był bardzo wylewny do innych kobiet ja trochę się domyslałam a raz go złapałam na gorącym uczynku...i wiesz najpierw przepłakałam kilka dni a potem wybaczyłam i chciałam dalej w tym trwać ale przyszedł moment, ze dotarło do mnie że to podły gnojek ze mnie niszczy i uzależnia od siebie, że to toksyczne i ze dłuzej tak nie można. Rozstanie z nim to najtrudniesza decyzja jaką podjęłam ale i najlepsza. Było mi ciężko, smutnop - musiałam ten związek jakoś pogrzebać w swoim sercu i zacząć zyc na nowo i udało się - po jakimś czasie poznałam cudownego mężczyznę, zaufałam mu  i kocham go bardzo, jestem bardzo bardzo szczęśliwa (on o mnie dba, jest czuły, troskliwy, wierny - cudowny) i za nic nie cofnęłabym tamtej swojej decyzji a dodam że tamten padalec nadal potrafi mnie nękać "niby miłosnymi" smsami, nachodzić np.w pracy i mówić, ze kocha itp.(pewnie w chwilach kiedy nie ma w jego zyciu nowej kobitki mu się przypomina;) ) a ja jestem juz wyzwolona -na tyle by spojrzeć mu w oczy i powiedzieć, ze jedyne czego mi zal to czasu jaki z nim zmarnowałam. Więc szkoda czasu na tkwienie w takiej sytuacji - trzeba zrobić krok w przód nie myśląc że zleci się w przepaść ale wejdzie do pięknego ogrodu

Dziś ma dobry dzień.
Powiedziałam mu, Tymień temu,że to koniec i niech spada. koniec.
Zaczęłam myśleć o sobie.
Przestałam się przejmować nim, naszymi problemami i tym piekłem które mi zgotował.
Zaczęłam wychodzić z domu ładnie ubrana, umalowana itp. Oczywiście nie mówiąc mężusiowi gdzie idę i kiedy wrócę po prostu zamykałam drzwi i pa.

On chodził, krążył był ciekawy, próbował się dowiedzieć co się dzieję, a ja nic kamień w wodę. Był milutki, taki ,niby słodziutki i troskliwy, tu uśmiech tam otarcie się o mnie, takie tam podchody- tak jak zwykle kiedy kazałam mu się wynosić.

Wczoraj wieczorem przyszedł i jak zwykle zaczął robić słodkie oczka i takie tam. JA udałam twardą i go po prostu olałam. Po jakimś czasie przyszedł i stwierdził, że chce poważnie porozmawiać. Ja się ucieszyłam i pomyślałam, nareszcie pozbędę się tego palanta ze swojego życia (będzie bardzo bardzo bolało, przepłaczę wiele nocy, wypalę wiele papierosów i wypiję morze alkoholu).
A on skruszony i taki niewinny powiedział, że skończył tamta znajomość definitywnie i że chce być ze mną - i co głupek myślał że mu się rzucę na szyję czy coś ?
Spytała tylko czy kończy znajomość z kochanka, bo mu się znudziła i ma na oku już następną?
Takiej miny jaka miał to nie zapomnę-  zatkało go zupełnie się tego po mnie nie spodziewał( ja taka szara myszka, matka polka, pracująca , dbającą o dom dziecko, pranie, sprzątanie, gotowanie itp.) tak mu powiedziałam.
Nie powiedziałam mu że się cieszę, że zostawi miłość swojego życia,spytałam się tylko czy według niego powinnam mu dziękować, klękać itp.- to się zdziwił.  Minę miał  niezłą.
Nie wiem, czy chcę z nim być, zobaczę jak się sytuacja rozwinie.-ale teraz jestem dużo silniejsza niż kilka miesięcy temu i nie pozwolę sobą pomiatać - nie będę siedziała i płakała, że maż mnie zdradza - jak chce zdradzać to niech znika z mojego życia i nigdy nie wraca- niech inna się z nim męczy.
Teraz wiem, że on jest zwykłym tchórzem, który jak zobaczył że ja przestałam walczyć o małżeństwo i zaczęłam myśleć o sobie to go zatkało- no bo jak to ( jego zdaniem)kobieta powinna walczyć starać się.
Faceci jednak są całe życie małymi dziećmi, którzy nie dbają o zabawki które maja, szukają nowych zabawek, a jak ktoś chce mu zabrać starą zabawkę, to przypominają sobie o jej istnieniu i wtedy nagle chcą walczyć cieszyć się nią i bawić.

Nie jestem zamężna, ale takie coś by mnie wbiło w glebę. Odeszłabym, nie oglądajac się za siebie.
Bo on albo wybierze ją i zostaniesz sama, albo znajdzie potem inną i tak w kółko. Faceci jak posmakują nowego, to nie ma żadnych granic...

Przeszłam to samo, ale nie pozwoliłam tak się zniszczyć, po prostu zostawiłam go, rozwiodłam się z jego winy- żałuję , że odwagi nabrałam po pól roku, widocznie wszystko trzeba przejść. Wiem, że na początku jest szok, niedowierzanie, mi powiedział, że żałuje, że to wszystko naprawi a ja byłam w takim amoku, ale cały czas byłam czujna, no i wyczułam. Nie zerwał z nią , zaczął się lepiej kamuflować. To był koniec, dostał pozew i wtedy wybuchł prawdziwy cyrk: prośby, płacz, groźby- wyprowadziłam się z dzieckiem z naszego domu, ale niczego nie żałuę -dzisiaj jestem szczęśliwa , bo nikt mnie nie oszukuje.

To że się przyznał to akurat znak, że jakieś tam 0,1% uczciwości w nim zostało. Co do tego co zrobić  to wg sytuacja jest jasna.
Możliwe opcje.

1. Spakować walizy, zmienić zamki i wyrzucić. (Ktoś już tutaj to proponował)
2. Zgodzić się na ten chory układ i stracić godność.

Osobiście wiem, że ja nie potrafiłbym żyć z osobą która mnie zdradziła, prawdopodobnie znienawidziłbym ją do końca życia. Ale są ludzie, którym wszystko jedno...

Wlasnie, wlasnie i wlasnie. Odnoszac sie do ostaniej wypowiedzi. Ludzie czesto patrza przez przyzmat siebie, checi posiadania i egoizmu. Jak maja cos na wylacznosc to dobrze a inaczej to zle. Czym innym jest zwiazek partnerski, gdzie traktujemy druga osobe jako osobe, partnera z wszystkimi tego konsekwencjami zlegi i dobrego, przezyciami a czyms innym gdzie druga osoba jest dla nas tylko rola, meza, zony i kiedy ta rola jest "nadszarpnieta" zaczynami odrzucac, nienawidzic przede wszystkim niszczac siebie. Skoro tylko 1/5 malzenstw jest zawierana z czystej milosci i nie ma tam rozwodow (zdrady pewnie sa) to moze samo pierwotne podejscie do malzenstwa, zwiazku skutkuje potem roznym sposobem reakcji. Jezeli ktos pozostaje bo mu wszystko jedno to zle robi przede wszystkim sobie. Pozostale sa wlasnie zawierane dla samego malzenstwa. Jesli ktos buduje, wybacza, oducza sie zlosci (bo nie ma nienawisci) to idzie dobra droga. To wlasnie zla droga nie jest przykladem o czym sie przekonalem wiele lat temu uczestniczac w liscie gdzie jedyna odpowiedzia na zdrade byla nienawisc, niechec, rozstanie. Czulem ze to zle towarzystwo jest. TZn. sa rozne rozwiazania a monotematycznosc jest nawet zwyczajnie nudna.

Czyżby? A co jest na 1 miejscu przysiegi małżeńskiej? Przed wiernością jest MIŁOŚĆ. Czy czasem nie jest tak, że najpierw jest zdrada miłości poprzez określone zachowanie czy postępowanie. Zdrada jest zwykle skutkiem a nie przyczyną. Tylko ludzi, widzą w zdradzie główną przyczynę, ponieważ nie umieją się przyznać do prawdziwych błedów - przyczyn. I co z tego, że będziesz wierny (co jest zwykle słuszne) jak zaniedbasz inne, ważniejsze rzeczy. Wierność jest takim filarem bezpieczeństwa związku ale nie jedynym i nie najważniejszym (zodnie z kolejnością wypowiadania słów w przysiędze małżeńskiej). Pierwsze rzeczy pierwsze, czyż nie tak?