Nie uważam, że nic nie osiągnęłam. Udało mi się podnieść wiele razy.
ZNACZY nieudacznikiem NIE JESTEŚ!
Nie leżysz pod budką z piwem ![]()
Tylko to jednak jest przykre, kiedy ludzie oceniają tylko po tym dokąd zaszlam, aa nie po tym jaka drogę przeszlam. Ja swoje wiem.
Ale, kurcze, wciąż na swej drodze spotykam ludzi, którzy uważajja, ze skoro jestem tym, kim jestem, to najwidoczniej sobie sama na to "zasluzylam" bo nic w życiu nie robiłam.
I co ONI wiedzą, by się o Twym życiu wypowiadać?
Naprawdę LICZY sie dla Ciebie opinia ignorantów, nie znających tematu, o którym roszczą sobie prawo rozprawiać?
Wygglada to tak, ze inni mogą sobie narzekać na niesprawiedliwość losu a ja nie, bo jeżeli mnie się zdarzy chwila słabości to znaczy, ze potrafię tylko narzekać.
Więc zwykle siedzę ciccho i udaje, ze wszystko jest ok.
Albo potwierdzam, ze owszem, jestem nieudacznikiem, ze spieprzylam swoje życie. Dzięki temu ktoś inny może się cieszyć, ze jest mądrzejszy ode mnie.
Ale to TEŻ jest twój wybór (zachowania) i twoja decyzja (co do własnej reakcji).
Ale ogólnie dla ludzi jestem nikim, bo nic nie mam.
Dużo ludzi NIC nie ma. Ale czyż każdy w ten sposób "sprzedaje swój wizerunek"?
No więc kto ma racje ja - bo uważam, ze jednak miejsce, z ktoreggo się startuje i bagaż, który się dźwiga w dużym stopniu determinuje to, dokąd się zajdzie - czy inni, którzy uważajja, ze każdy ma równe szanse
Jakis błąd w tym rozumowaniu tkwi. Bagaż bagażem... Ale albo się wysiłki czyni, by tę determinację pokonać... albo obwinia "zły świat" i NIE ROBI (tych wysiłków).
Zdaje się, że tu tkwi sedno sprawy.
Ja się wyrwałam ze swojego świata, pracuje, ale z trudem wiąże koniec z końcem, dlatego dla większości osób jestem nieudacznikiem.
Mam każdemu udowadniać, ze nie, czy kłaść uszy po sobie nawet kiedy czuje się upokarzana lub oceniana pochopnie?
Nie wiem w jaki sposób mogę zresetowac swoją psychikę i pozbyć się tego bagażu. Nie wiem jak stać się kimś innym, bo bycie taka, jaka jestem okazuje się być ... Hm... Nietrafione.
Może kiedyś znajdę sposób by przestać być sobą.
A może NIE przestać być SOBĄ a TYLKO zmienić spojrzenie na samą siebie?
Dlaczego uważasz, że INNI będą Cię widzieli w LEPSZYM świetle niż TY samą siebie (jak w powyższym poście) malujesz? Zawsze można spróbować "przepracować" z psychologiem tzw. "obraz samego siebie" skoro to tkwi jak zadra i utrudnia funkcjonowanie. To byłoby właśnie konkretne działanie ZAMIAST tylko samych, pustych słów...
SORRY za Offtop ![]()
O masz - ja tu smaruje i smaruję a TU tematu "przyrosło"... ![]()
...
Anhedonia na serio tego nie rozumiesz????piszesz ze pracujesz ok twoja sprawa , ale nie sądze abyś pracowała jedynie dlatego że lubisz , pewnie liczysz że będziesz kiedyś emerytką..
wierzysz ze twoja potencjalna emerytura będzie chociaz powyżej 2 tysiaków na rękę????
SERIO.
Chwała bogu - twoje sądy nie mają żadnego wpływu na moja egzystencję ![]()
Ja nie liczę, na to, że będę emerytką
mam nadzieję, że zejdę z tego świata, zanim przejdę na nią. Bo jeśli TERAZ nie zarabiam tych 2 tysięcy to jaką ja tę emeryturę mieć będę? ZAŁOSNĄ...
Z tym, że ja nie jestem z tych "bezrobotnych" co to im "się za te pieniądze robić nie opłaca" ![]()
Popatrz jakie cudaki po tym swiecie chodzą... i jeszcze śmią mieć własne zdanie.
zdecydowanie wolę odkładać jak jest z czego, inwestować niz tyrac na kilku etatach i być wiecznie poza domem
bo jak ktos trafnie zauważył jest duża różnica pomiędzy świadomą kura domową a zwykłym leserem żyjącym na koszt innych
A to już twoja sprawa i mnie nic do tego...
Dlatego JA nie używam w stosunku do nikogo (poza sobą z przeszłości) słów "kura domowa".
Więcej - uważam, że MOŻNA realizować się w roli Pani Domu.
Można też pracować, jak to mówisz "dla idei", bo się zwyczajnie lubi.
Ludzie są różni. Nie mniej myślenie, w obu sytuacjach nie jest zabronione. Więcej - jest wskazane ![]()
Może trochę więcej tolerancji?... bo jakoś ta "szczęśliwość" jakby zanikła?