Drugi raz... Starać się, walczyć, odpuścić??? Nadal kocham...

No wiesz, u Ciebie może być inaczej . Ja bardzo przeżywam.

...Gdyby tylko Ona chciała...
Ale możliwe, że nie chce.

Zadałam sobie kiedys pytanie, czy związek polega na tym, żeby co chwila się rozstawac a potem godzić?
Nie.
To jest męczarnia.Jak jest ludziom dobrze ze sobą, to się nawzajem co trochę nie porzucają.
Inaczej jest to niedojrzałość . Takie niepoważne. Przynajmniej  ja tak nie chcę.

Przerabiałam to też(tak samo mowilam o byłym). Jesteś podobny do mnie w swoich stwuerdzeniach,To nie za dobrze

Pracuje z terapeuta, tylko ze terapia nie wskazuje I nie wytlumacza (sorry ze nie po polsku) tylko bardziej oswaja Cie z Twoimi uczuciami, emocjami. Pozwala odkryc te glebokie potrzeby. Tamtym razem bardzo mi pomoglo, teraz mam nadzieje ze rowniez tak bedzie. Pamietam jak tamtym razem kiedy sie pierwszy raz spotkalismy po 3mcach poszedlem pewny siebie, z podniesionym czolem. Nie chodzi o to ze wygralem to starcie, bo to nie byla walka, ale pozwolilo mi to zadbac o siebie podczas tego spotkania.
Cala ta sytuacja,ktora mam za soba jest dla mnie dziwna, nie zrozumiala. Pamietam jak juz w skrajnych emocjach zapytalem "jesli mnie juz nie kochasz I nie chcesz ze mna byc to miej odwage powiedziec to prosto w oczy" uslyszalem: "nie, nie chce byc z Toba, chce byc teraz sama zeby poukladac sobie wszystko w glowie I odpowiedziec na pytanie, czego ja wlasciwie chce..." I to jest wg mnie ta wlasnie niedojrzalosc. Postawiona nieco pod sciana (bo chcialem zeby sie okreslila w ktorym kierunku zmierzamy) podjela decyzje najlatwiejsza z mozliwych - wycofac sie. W dalszym ciagu powtarzam ze nie wiem co jej w glowie siedzi... Czy sie kiedys dowiem? Watpie... Bo nawet gdyby to mialo sie posklejac to raczej marne szanse ze sie dowiem.
Co stalo sie z kobieta na ktorej rece zlozylem swoje serce...
Postanowilem sobie (przynajmniej na teraz) ze czekam na ruch z jej strony. Od ostatniej wymiany suchych tresci minelo pare dni. Zgodnie z tym co pisalyscie, nie chce zyc nadzieje I oczekiwaniem. Ale mysle ze jesli cos tam sie jescze zarzy, to niech ona da mi sygnal. Napisalem o korespondencji I jej rzeczach ktore u mnie zostaly, mielismy sie dograc I cisza...
Kurcze, potrzebuje jej, I wracajac do kiedys postawionego pytania 'czy to jest osoba z ktora chce spedzic zycie' tak, to ona, tak chce. Z wszelkimi jej wadami (bo ja tez idealem nie jestem) przyjalbym ja z powrotem gdyby tylko tego zechciala... Tym niemniej nie bede pewnie czekal w nieskonczonosc.

Musisz ruszyć dalej! Wiem, że to ogromy ból, ale po takich przeżyciach rzadko komu udaje się odbudować dawne relacje. Wydaje mi się, że obydwoje żyliście złudzeniami, tym jak kiedyś było wspaniale, to trzymało was przy sobie. Musisz pozwolić jej odejść, bo inaczej utkniecie w tym i będziecie się wzajemnie zadręczać, aż w końcu się znienawidzicie. Lepiej zapomnieć i rozstać się teraz niż wzajemnie się unieszczęśliwiać w nienawiści i na siłę.

Trudno mi I ciezko ruszyc dalej... wciaz o niej mysle, co chwila umysl przywoluje jakies mile wspomnienia. Dlaczego to wszystko tak wiele kosztuje, dlaczego tak trudno byc ze soba, I dlaczego ktos z taka latwoscia gasi wszystko to, co udalo sie zbudowac...
Staje sie zly na wszystko, zgorzknialy faktem braku ukochanej osoby. Nie zawsze bylem dobry, zdarzaly sie momenty trudne I bolesne. Ale zaslugiwalem I zasluguje na to by mnie kochac.
Niewiem skad wziac sily by to wszystko przetrwac... Nie odzywa sie do mnie I boje sie ze nigdy tego nie zrobi a tak bardzo chcialbym uslyszec jej glos. Mam poczucie ze cokolwiek bym zrobil lub nie to I tak nie zrobie to na niej wrazenia.

A nie możesz do niej po prostu zadzwonić, powiedzieć, że sobie nie radzisz i trudno przechodzisz tę sytuację. Nie chodzi o telefon w stylu: wróć do mnie, tylko zwykły przyjacielski call, żeby podzielić się tym co teraz się dzieje, może nawet poprosić o wsparcie przy rozstaniu, towarzyszenie w nim, bo sam nie jesteś w stanie tego udźwignąć. Po prostu nie jesteś na to gotowy i potrzebujesz wsparcia. U ciebie takie nagłe ucięcie kontaktu, jest tragiczne w skutkach.

Wyjdź gdzieś, ochłoń! Dobrym rozwiązaniem jest znalezienie sobie jakiegoś hobby. Zapewne pomyślisz co ta baba to pierdzieli, ale taka jest prawda. Zajmij czymś głowę, wyrzuć ją z niej. Masz jakieś wspólnie pamiątki, zdjęcia itp? Wywal to wszystko! Dla swojego dobra! Bo się zadręczysz! Znajdź kogoś pogadaj z kimś. Skoro ona nie dzwoni, to widocznie nie chce tego robić. Zrozum ją, a to że to niej zadzwonić i poprosisz o pomoc, nie nie da. Bo to ona jest głównym problemem, a raczej pamięć o niej. Wytłumacz, sam sobie, że nie jest Ci potrzebna, że dasz radę bez niej! Powodzenia, jak coś służę pomocą.

Można walczyć,można tylko co,jeśli druga strona nie chce? Takie nastroje jak Ty sama przechodzi lam.Taka huśtawka,raz wydawało się ,ze jest dobrze,innym razem przeciwnie-cos jak niedowierzanie,chęć powrotu bo przecież parę miesięcy wstecz udało się zejść ponownie.No nie wyszło.Czasem tak bywa. Nie pamiętam dokładnie jak jest w Twojej sytuacji,czy ona odeszła w końcu z jakiegoś konkretnego powodu,czy po prostu sama nie wiedziała czego chce-co również jest powodem jakimś

Jeżeli taka kobieta chce być z tym mężczyzna ,kocha go i widzi razem z nim przyszłość,to tak.

Jeżeli zas ona z jakiegoś powodu nie chce,to nic nie poradzisz.Choćbyś się pieć razy oświadczał,nosił na rekach,był superzaradny itd.Jeśli druga strona tego nie czuje,to nie zgodzi się na bycie razem,o małżeństwie juz nie mówiąc. Chyba,ze chodzi Ci o to,ze ona powinna być za to wszystko wdzięczna i z tej wdzięczności być razem.Ale to juz chore.

hmm,dlaczego z Toba miałoby być cos nie tak?Po prostu było Wam dobrze razem do pewnego czasu,ale widać to za malo i związek nie przetrwał. Z innymi partnerami może być całkiem inaczej (chociaż to na razie abstrakcja). A w związku oczywiście trzeba się starać,ale nie 'wypruwac się',bo to nie o to chodzi.Musi być zachowana pewna rownowaga.Ale dobrze mi teraz tak pisać.W sumie miałam kiedyś podobne odczucia do Twoich,ale juz o tym wspominalam.

Wiem że chcesz, ale zastanów się czy warto. Będziesz ciągle zastanawiał się czy sytuacja znowu się nie powtórzy? Przecież to bez sensu. Ona zobaczy, że może zrobić z Tobą wszystko, bo Ty i tak zawsze do niej wrócisz. Wytłumacz sam sobie, że musisz z tego zrezygnować, przynajmniej moim zdaniem. Jednak myślę, że my forumowicze, nie przetłumaczymy Ci tego. Myślałeś może o jakimś specjaliście, dla swojego dobra?

Naroos, tak mi przykro. Chyba będziesz musiał się z tym pogodzić. Po prostu ona nie chciała. Nie ma w tym Twojej winy, ona pewnie na swój sposób swojego szczęścia też poszukuje. Słuchaj, życie takie jest. Nie mamy na nie zbyt wiele wpływu (choć wydaje nam się na odwrót). Chcielibyśmy trzymać coś i budować tak jak sobie wymyśliliśmy, a i tak wszystko idzie swoją drogą, bo nie da się tego zaplanować.

Zobacz, ile już przeżyłeś w życiu, o ile jesteś bogatszy. Teraz będzie kolejny etap w Twoim życiu. Tak jak za 5 lat, za 10 i za 20. Potem umrzemy. Dobrze byłoby się teraz zapisać na jakiś wolontariat, dać siebie i to pragnienie przelania miłość na kogoś innego. To jest lepsze niż te wszystkie terapie razem wzięte.

Trzymaj się naroos - napisz od czasu do czasu co u Ciebie słychać.

Trzymam mocno kciuki!!

Ja mam tak od trzech miesięcy gdy tylko powiedziała NIE KOCHAM CIĘ.Dwa tygodnie później się wyprowadziła.Wzieła dzieci i koniec.Ja jestem wszystkiego winny i wiem o tym.Też bardzo Ją kocham i chcę aby wróciła.U mnie jest trochę inaczej bo mamy dzieci i chcąc nie chcąc musimy się widywać.Umieram z dnia na dzień,z minuty na minutę, a Ona dolewa jeszcze oliwy do ognia.Raz 10/20 smsów dziennie a później parę dni ciszy i pretensje ,że poco ma pisać skoro nic nie czuja.

Hej,
Próbuje jakoś składać swoje życie do kupy, idzie mi marnie... Właściwie nie ma dnia żebym o niej nie myślał, tęsknię i trudno to wszystko znoszę. Czasem sam się oszukuje ze może kiedyś stanie u mych drzwi, choć z drugiej strony nie chce żyć nadzieja bo mogę się nigdy nie doczekać. Mam wrażenie ze nigdy już nie będzie lepiej i jeśli nie z nią to z nikim innym życia sobie nie ułożę. Paskudne uczucie. Nie wiem co roni, jak żyje, jak sobie radzi. W ostatnich smsach jakie pisaliśmy wyraźnie odcięła się ode mnie usunęła wszelkie nasze wspólne zdjęcia z fb, wiec ja usunąłem ja ze znajomych, nie chce przyglądać się jak ona (może) się bawi itd... Czuje się pokrzywdzony, bezwartościowy, oszukany. Najgorsze jest to, ze nadal zajmuje miejsce w moim sercu. I zawsze pewnie będzie w końcu jest mama naszego nie narodzonego dziecka, pewnie nigdy się z niej nie wylecze, jedyne co mogę to nauczyć się z tym żyć. Pewnie już zawsze sam...