Drugi raz... Starać się, walczyć, odpuścić??? Nadal kocham...

Przegaduje, przegaduje... bez tego bym chyba zwariowal. A fakt, cierpliwosc nie jest moja mocna strona. Tamty razem dzieki cieprliwosci jednak sie udalo, moze to tez jest metoda na teraz...

Ja raczej jestem niecierpliwy, w gorącej wodzie kąpany... Boję się że tym moge coś spieprzyć ale z drugiej strony trudno mi jest czekać, zwłaszcza że sam nie wiem na co...
Ponadto w zależności od nastroju raz jest gniew i złość, raz ból, żal i gorycz, a pamietam najczęsciej te dobre momenty

Może się niejasno wyraziłem, chodzi mi o to, ze nie wiem co po tym ewentualnym czasie przyniesie los. Oczywiście że liczę na to, że to się właśnie wykrystalizuje i będziemy mieć z soba kontakt w celu mam nadzieję, pozniejszego naprawienia wspólnych błędów i spróbowania raz jeszcze. Głęboko wierze, że jest jeszcze na to szansa. Tylko niewiem co myśli i czuje druga strona...
A co to za moment STOP? Powiesz coś więcej

Też nie wiem, ale kompletnie nie mam ochoty teraz o tym rozmawiać i się tego dowiedzieć. Kiedy porozamwiać? Nie wiem. I to jest takie śmieszne . Kiedy ja chciałam rozmawiać i ustalać, on uciekał i się złościł. A teraz ja rozumiem jak to jest. Po prostu masz drażliwy temat i go odsuwasz. Zdajesz się na czas. Nic nie chcesz z tym robić. Czujesz, że potrzebujesz czasu, ile? Nie wiem.

Jakie to śmieszne.

Phi, jasne. Nie sądzę, żeby on się zmienił w swym podejściu. Jakbym wróciła do etapu sprzed STOP, to by mnie znów zmanipulował, przekabacił, a ja zostałabym z ręką w nocniku i dalej nie wiedziała dokąd to zmierza.

Chyba, że klęknie jutro przede mną na kolana. Ale to tylko w filmach . Musi upłynąć dużo wody w tej rzece....

Camellya - daj znac jak poszlo

Wiem, ze to moze zabrzmi nieskromnie ale tak, dawalem w swoim zwiazku duzo siebie I od siebie. Jescze raz nieskromnie, ale niejedna moglaby jej zazdroscic ( Tak przynajmniej mowily osoby trzecie) I to nie chodzi o jakies prezenty, tylko dbalosc o dom, ja I nasz zwiazek.
Nasza coreczka to chciane dziecko przez J I mnie, niestety los zadecydowal inaczej. Trudno... Moze sie obwinia. Jak mniej wiecej po pol roku od zabiegu (zgodnie ze wskazaniem lekarskim) zaczalem cos mowic o ponownej probie to powiedziala mi ze trudno sie jej zdecydowac, jako jeden z powodow podala ze miedzy nami jest roznie...
Tak by to mozna bylo ujac, ze uciekla... Nagle ni w piec ni w dziewiec zdecydowala ze to koniec. Jakos tak trudno mi w to uwierzyc, bo nic o tym nie swiadczylo.
Na razie mam w glowie rollercoaster, nie wiem co z soba zrobic I (wiem, moze to dziwne) ale pragne zeby wrocila, bo kocham te Zolze.
Gdyby sie to jednak udalo, to wzialem sobie do serca rady dziewczyn. Tym niemniej na ta chwile, nie mam z soba zadnego kontaktu, a ja boje sie zadzwonic, bo to moze byc za wczesnie na wszelkie proby kontaktu. Marze sobie ze kiedys zapuka do moich drzwi, czasem patrze przez okno, czy jej samochod przypadkiem nie podjezdza.
Boli mnie to wszystko, czesto pojawiaja sie lzy I calego mnie ogarnie smutek I zal...

"Mamusia" to w ogole temat na osobna nute... Brak mi slow by ta kobieta opisac...

Cześć. Jak u mnie? Piątkowe, zaplanowane spotkanie okazało się.. biznesowe. Tak jak się umawialiśmy. Trwało dokładnie godzinę, z ukradkową wymianą spojrzeń, przedłużeń, błaganiem w umyśle o słowa, dotyk, bliskość.  Pożegnaliśmy się podając sobie dłoń. Niewiarygodne.

A dalej. Panika i myśli: nie wierzę, nie wierzę, że ten związek się kończy. I to w taki sposób. To jest kłamstwo. On musiał taki być, bo przecież to ja teraz zerwałam.

Jakieś dwie godziny później wiedziałam, że muszę zadzwonić. Że nie ma sensu już się bawić w konwenanse, gierki, dumę i walkę o swoje. Że to kompletnie nie ma sensu. Że przecież chodzi o nas. O naszą miłość.

Ulżyło mu. Przyjął mnie ciepło przez telefon, czekał na niego.

To było w piątek. Od piątku do dziś spędziliśmy razem czas. Idziemy dalej. Odwiózł mnie dziś do mojego mieszkania, bo musiałam iść do pracy. Za jakiś czas przyjedzie po mnie. Będziemy chyba razem do środy, później wyjeżdża biznesowo.

Oboje chcemy być razem, nie chcemy wracać do tego złego czasu, który był. Nie ma wielkich deklaracji, zbędnych słów, chyba każdy po prostu chce być, cieszyć się sobą, nie popełniać tych samych błędów, pokazywać, że się zmienił. Chyba czas na bycie przyjaciółmi, dobre dbanie o siebie, szczere rozmowy.

Nie wiem. Piszę to dziś. Nie wiem co będzie w przyszłym tygodniu. Nie wiem kiedy znów razem zamieszkamy. Pewnie będą jakieś burze. zobaczymy czy przetrwamy.

Naros. Pisz tu, tu są ludzie z Tobą. Wiem jak cierpisz. Demony są okropne. Niszczą kiedy się nie rozmawia, jest się samemu. Czy nie ma żadnego łącznika pomiędzy Wami teraz? Kompletny brak kontaktu (chociażby jakiś mail w sprawie rachunków, listów) byłby potrzebny.

Wczoraj nie uleglem emocjom, powstrzymalem sie... Dzis przyszla korespondencja dla J, napisalem jej wiadomosc ze jest dla niej list, odpisla ze jakos sie dogramy... Obawiam sie tego co dalej...

A jak się dogracie? Może właśnie coś lekko, niezobowiązująco zaproponować. Mam na myśli spotkanie.

No to na razie nic się nie zmieni. Przykro mi, że tak okropnie cierpisz. Przetrwasz to jednak jakoś, bo musisz. Jak się kiedyś spotkacie, to będziesz wiedział jak jest.

Na co tracisz nadzieję? Na to, że nie będziecie razem? Poczekaj jeszcze chwilę, to dopiero miesiąc. Nie wiesz co ona myśli, nie wiesz co planuje. Czas to pokaże. A działasz dla siebie pomimo to? Bo wiesz, bądz też dobry dla siebie, zadbaj o siebie, pomimo wszystko.

Dziewczyny, prawda jest taka ze pozamykalem sie w sobie. Gdyby nie moja praca, gdzie powinienem byc conajmniej optymista, bylo by fatalnie. Z faceta z podniesionym czolem, energia I poczuciem humoru stalem sie strzepem, niszczy mnie to z kazdym dniem coraz bardziej.
Pracuje, spie I troche jem, niewiele.
Staram sie dbac o siebie, przychodzi to z trudem. J w takich momentach dziala aktywnie, tak bylo 2 lata temu, choc wiem ze tamto rozstanie ja bolalo, mowila mi o tym. Ja jestem z tych wrazliwych I mocno przezywam takie chwile. Co jest teraz w jej glowie, nie mam najmniejszego pojecia... Trace nadzieja na to, ze znow bedziemy razem...

A nie mówiłam, jak utrzymywanie ''lekkiego'' kontaktu jest ważne .

W dalszym ciagu sytuacja bez zmian. Coraz trudniej przezywac mi chwile w samotnosci. Niedziela, hm dzien ktore zazwyczjaj leniwie spedzalismy razem. Dzis trudno bylo mi podniesc sie z lozka, bo wlasciwie nie bardzo wiedzialem po co. Sa takie momenty kiedy jest w miare ok. Ale czesto, zwlaszcza w domu, wracaja mysle, wspomnienia I pragnienia. Cholera jak sobie z tym wszystkim poradzic?

Boli to wszystko, co wiecej nie jest lepiej... Zazwyczaj jest tak ze ta opuszczona strona cierpi, przezywa. Nie wiem jak jest w przypadku J, choc gdzies w sercu mam nadziej ze gdzies tam jest, mysli I czuje... Moze nawet teskni. Oddalbym wiele za to zeby sie odezwala...

Chcialbym wrescie upuscic lzy szczescia zamiast lez bolu I zalu

Tak Iwosia, mam nadzieje, z drugiej zas strony nie wiem czy to nie jest mydlenie sobie oczu.. Wiesz, juz raz to przerabialismy I wrocilismy do siebie, wiec to doswiadczenie pozwala mi owa nadzieje miec, nie wiem jednak czy sie nie ludze. Coz poradzic jak serce wariuje.
Napisala mi odchodzac ze czuje strate, ze bedzie jej mnie brakowac ale tak bedzie lepiej dla nas obojga...
Nie mam pojecia co o tym wszystkim myslec, staram sie isc do przodu ale trudno mi wykonac kazdy krok, kazdy dzien zamiast byc latwiejszy jescze bardziej daj w kosc.

Typowa baba, najpierw odeszłaś od faceta bo Ci się znudził a teraz pytasz czy JEMU będzie zależalo jak TY go zostawiłaś? Skocz na główkę.

Nie wiem czy udziele wlasciwej odpowiedzi. Czasem jest tak, ze facet jak zostaje zostawiony, to moze miec czas na przemyslenie tego co sie dziali I stalo. Jesli podejdzie skrupulatnie to cos z tego byc moze. Pod jednym warunkiem - musi chciec. Jesli nie ma ochoty na to zeby z Toba byc, to raczej niewiele to da, chyba ze wroci dla wygody I komfortu.
W zasadzie nie ma tu znaczenia czy to facet czy kobieta. Ja mam za soba tak dziwna sytuacje ze to ja czuje sie jak "zostawiona kobieta" bo ktos sie mna znudzil. Mialem tez podobne odczucia ze jej na mnie nie zalezy. Jakis czas temu twierdzila ze mnie kocha, jak jest teraz niemam pojecia. Wlasciwie sam ( I oto mam wyrzuty sumienia) wywolalem ta rozmowe bo wlasnie czulem sie odciety od zainteresowania uczuc. Przy czym pol godziny wczesniej wieszalismy nasze zdjecia na scianie. Ona stwierdzila ze nie jest w stanie dac mi tego co oczekuje I dla dobra Jej I mojego powinnismy sie rozstac. Tez sam nie moge tego zrozumiec. Zalezy mi na niej. Dzis po krotkiej wymianie wiadomosci na suchy temat napisalem ze za nia tesknie... Zamilkla... I wez tu badz madry.

Jak go kochasz to go nie zostawiasz, zostawienie partnera to ostateczność a nie demonstracja. Pytanie "czy jemu będzie zależało jak go zostawiłam" pokazuje w dodatku że emocjonalnie oscylujesz gdzieś na poziomie gimnazjalistki.

Skąd ten gość ma wiedzieć co się roi w tej twojej niedojrzałej głowie? On nie wie że zostawiłaś go żeby się starał bo to ruch rodem z podstawówki, on wie tylko tyle że go zostawiłaś.

Jezu...z kad tyle jadu...to on sie zachowuje ja z podstawowki i wyobraz sobie to on zawsze pisal smsy to ja dzwonilam bo tak wole ale on wolal napisac i miec z glowy,po co slucac wyrzutow przez rozmowe...
i wcale nie codzi o to zeby robil co chcialam bo nigdy nie robil...chcialam byc zauwazana,zeby troche wiecej sie mna zajmowal,mieszkamy 10km od siebie a on nigdy czasu nie ma,bo mu sie niechce bo zmeczony,ja nawet zmeczona bym byla to w srodku nocy bym do niego pojechala...
zmienilam numer ale powinnam miec chyba dume i nie odezwac sie ale czy wytrzymam,
a kocham go ale jesli rozmowy, kłotnie  nie pomogly to musialam odejsc,pytalam chcesz byc sam,chcesz bym odeszla?powiedzial rob co chcesz czyli mu zwisa...
A moze mu delikatnie napisac czy jest ci teraz dobrze?czy nie..czy dzis dac spokoj.....ech..

@GDP widzę, że prawdopodobnie zostałeś zajebiscie skrzywdzony. Proste pytanie czy to co napisałeś powyżej ułatwiło Tobie podjęcie decyzji o zakończeniu Twojego związku?

No to dałaś dupy i masz problem, trzeba było nie zrywać.

Miałem w życiu 5 kobiet, cztery zostawiłem, piąta jest moją żoną. Mamy wspólną firmę, dwójkę fajnych dzieci i po 8 latach małżeństwa dalej świetny seks więc nie, nie jadę na tym wózku co ty

Post poniżej poziomu forum

Post poniżej poziomu forum

Ale wrcajac do tematu. Czasem sie tak zdarza ze dajemy komus pstryczka w nos. Choc innymi slowy niz moj przedmowca nie uwazam takich dzialan za dorosle.
Wlasciwie sam sobie troche przecze bo, wychodze z zalozenia ze jesli to Ty podejals ta decyzje to inicjatywa po Twojej stronie. Pod warunkiem, ze I Ty chcesz I On chce.
Dlaczego mowie ze przecze. Bo u mnie J odeszla I w zasadzie nie widze zadnych znakow zeby chciala wrocic, a to ja mam silne parcie do zabiegania o odbudowanie tego zwiazku na nowo. I bardzo mocno pragne zeby wrocila do mnie. W tej chwili czuje sie jakbym sam sobie odpowiadal. Uwazam ze jak jest choc odrobina uczucia to zawsze mozna sie dogadac. Sam tez licze na to, ze u J tli sie jescze iskierka w sercu I moze wykona jakis ruch w moja strone. Choc ja tez nie zamierzam pozostawac bierny, I znow za jakis czas sprobowac raz jescze.

Rossanka, to prawda, zyje troche nadzieja... Na ile mi jej wystarczy nie mam pojecia. Nie potrafie jescze wyjsc z zalozenia 'jesli czegos chcesz to pusc to' wtedy to wraca... Ponad rok temu, sprawdzilo sie, jak zaproponowal J ponowne wspolne zamieszkania. Teraz, nie wiem co przyniesie dzien. Najtrudniej mi przyjac zaistnialy stan rzeczy I pogodzic sie z faktem, nadal jeszcze calym soba wierze ze to sie poskleja.

naroos - uważam, że żyjąc nadzieją, robisz sobie krzywdę. Nie każe Ci się radować, skakać ze szczęścia, bo Ukochana osoba Cię zostawiła, ale uważam, że powinieneś teraz NIE CZEKAĆ ( bo może się nie doczekać - duże prawdopodobieństwo), a zając się własnym życiem. To Twoje życie, wykorzystaj je jak najlepiej. Kiedy zaczniesz żyć - być może i Ona to dostrzeże, ale Ty wtedy nie wiem czy na pewno będziesz chciał zmienić życie . Jesteś od Niej uzależniony emocjonalnie - wiem co czujesz, byłam również uzależniona od Męża. Wyleczyłam się z tej chorej miłości ( jestem z Mężem po Jego zdradzie). Dziś nawet gdyby chciał odejść - jestem na to emocjonalnie przygotowana.

Masz racje, lepiej nie czekac bo sie moge nie doczekac, lub cos po prostu cos przegapic. Czuje sie podle, choc dzis jakos lekko zobojetnialy. Chce zajac sie soba ale niezbyt mam na to pomysl. Tak, zgadza sie prawdopodobnie jestem od niej uzalezniony, byla dla mnie wszystkim I nagle przekreslila to wszystko.
Do to pierwszej czesci wypowiedzi
Co do drugiej to lekko mnie zaskoczylas. Jestes z Mezem po zdradzie, ale jestes przygotowana emocjonalnie na odejscie??? To na czym powiedz opiera sie Twoje malzenstwo?

Na miłości - nie chorej miłości ( bo taka była moja wcześniejsza miłość). Gdybym nie kochała Męża, po zdradzie nie bylibyśmy ze sobą. Nie mamy dzieci, rozejście po Jego zdradzie byłoby bardzo proste, jedynie podział majątku i róbta co chceta .

Bardziej wielkiej miłości. Nie oziębiłam się - oziębienie było, złość, wściekłość, nienawiść przeplatane z miłością ( i wiele wiele jeszcze innych emocji) - na początku drogi zaraz po zdradzie. Nie było lekko tych, których zdradzono i dali szansę wiedzą o czym pisze. Dopiero po zdradzie zobaczyłam jak bardzo jestem emocjonalnie uzależniona od Męża. Jak nie wyobrażam sobie życia bez Niego, jak moja wartość jest uzależniona od Jego osoby, kochałam Go tak bardzo, że nawet gdy krzywdził wybaczę wszystko byle tylko był blisko. Dziś jestem z Mężem związana emocjonalnie, ale nie uzależniona. To kolosalna różnica. Czas w którym dałam Nam szanse, wykorzystałam bardzo dobrze zrobiłam wszystko by stać się silniejszą (nie uzależnioną) osobą. Tak by nie bać się odejść i nie bać się zostać sama gdyby zdrada miała się znów powtórzyć. Kocham Męża bardzo - pomimo iż nie jest już moim powietrzem, bez którego nie mogę oddychać. Zdrada skutecznie otwiera oczy (może nie wszystkim) - mi otworzyła . Poniekąd (wiem, że to absurd), ale dzięki zdradzie - ja wyzdrowiałam inaczej dalej bym była Kimś kim wcale nie chciałabym być. Będąc uzależnioną - pozwalałam na to by mnie nie szanowano. Dziś na to nie pozwolę. Nigdy więcej!

naroos - na jakieś decyzje jest jeszcze za wcześnie ( u Ciebie). Na razie musisz dać sobie czas. Chciałam tylko przekazać, byś kurczowo się nadziei nie trzymał. Teraz nie dasz rady, dasz radę za jakiś czas. Pamiętaj, że życie jest zbyt cenne by wegetować.

Powodzenia

Drogie Panie, dajcie jakieś 'lekarstwo'!
Nie mam z nia zadnego kontaktu, po ostatniej wiadomosci w niedziele zamilkla i pewnie sie juz nigdy nie odezwie. Chce zacząć jakoś normalnie zyć. Na razie pracuję, śpię i trochę jem. Po pracy siedzę w czterech ścianch, dużo czytam, oglądam tv... Próbuję zając czymś myśli i cholera jest mi bardzo trudno. Popadam w jakieś stany lękowe, depresyjne. Pracuję coprawda z terapeutą ale bólu i żalu nikt ze mnie nie zdejmie. Chcę godzić się faktem, żyć normalnie.
Wolałbym nie kierować się nadzieję, która jak wiemy umiera ostatnia, ale cały czas myśl wraca, oczekiwanie, jeśli nie dziś to może jutro. Boję się sam o siebie, że to nigdy ze mnie nie wyjdzie, a ja nigdy nie wyjdę na prostą. Bardzo chcę żeby wróciła, ale chcę też się pozbierać. Może spotka mnie niespoadzianka, może przyjemne zaskoczenie... a może nie... trudno to ocenić, niemniej jednak chcę być silniejszy, bo w tej chwili jest ze mną bardzo źle, krucho. Co chwilę o niej myślę i nie potrafię się tego pozbyć. Pomocy!

ja faktycznie wegetuję... nie mam na siebie pomysłu.
Jutro odwiedzam moich przyjaciól za granicą, zawsze kiedy do nich leciałem nie mogłęm się doczekac, dziś nawet to mnie nie cieszy. Gdyby nie to że bilet opłacony, pewnie zostałbym w domu, na kanapie