Mąż wymaga, mąż oczekuje - co to oznacza dla kobiety? - Netkobiety.pl

Moim zdaniem założenie w Twoim poście jest błędne. Oczekiwania pojawiają się gdy druga strona je spełnia. Nie można oczekiwać, że ktoś będzie gotował gdy on najzwyczajniej nie umie. Można za to oczekiwać od partnerki gotowania, seksu itd jeżeli wcześniej to bez problemu dawała. Oczywiście kobiet od mężczyzn też mają prawo wymagać.

Pytanie: co, jeśli przychodzisz do domu i obiadu nie ma?

A nie możesz zjeść np. kanapki?

Oczywiście że ma prawo wymagać, to twoje zadanie

Aaaa czyli zemsta?

"Wejść w cudze buty"?
Zobaczyć czego się samej oczekuje (żeby nie rzec - WYMAGA)
Może ustalić to zawczasu i tak bardziej "wspólnie i w porozumieniu" - w drodze umowy jakiejś?

Ale czego tu nie rozumieć? No przecież nikt nikomu nie broni żyć w szczęśliwym, luzackim związku.
-Nie ma obiadu, bo nic ciekawego nie znalazłam w lodówce.
-Och, no problem, są zupki chińskie.
-Oj, kochanie, telefon mi milczy dziwnie...
-Aaa, nie zapłaciłem twojego rachunku, bo pamiętasz, w tamtym miesiącu jakoś nie miałem nastroju do pracy i nic nie zarobiłem.
-A, to spoko. Nawet lepiej, bo ta Anka, no wiesz która ciągle do mnie wydzwaniała...
-No widzisz, nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło, cmok, cmok...

A ja całe życie walczę z tym, co mi wpojono... a z tym co sama na ten temat myślę.

W moim rodzinnym domu zawsze był obiadek dwudaniowy. Mama, mimo że zawsze pracowała, wywiązywała się i z domowych obowiązków - zakupy, obiad, pranie, sprzątanie)

Tato po pracy miał na ogół luz (no czasem obrał ziemniaki, coś tam pomógł). Więc mama po pracy zakupy i do garów, tato - drzemka, i filmy (czas wideo). Taki mam obrazek w pamięci.

Pamiętam też złość, frustrację i zmęczenie mamy.

Mimo to sama po ślubie mimo że pracę znalazłam w bardzo oddalonym miejscu i sporo czasu zajmowały mi dojazdy (autobusami, z przesiadkami) pędziłam po zakupy, by w domu na męża czekał obiadek.

Inaczej czułam się winna.

Co gorsze, zdawałam sobie sprawę, że to głupie.
Tak naprawdę uważam, że owszem, jeśli kobieta siedzi w domu, może wziąć odpowiedzialność za prowadzenie domu (oczywiście bez przesady, nie znaczy to, że mąż ma się niczego nie tykać).

Jednak jeśli oboje pracują. No, kurde, czas skończyć z tymi kompletnie niepasującymi do współczesnych realiów przyzwyczajeniami. Niby czemu ja mam po pracy mieć drugi etat w domu, podczas gdy partner się będzie relaksował przed telewizorem, na siłowni czy z kolegami. Oboje pracujemy, oboje odpowiadamy za dom. Nie chodzi o podział: dziś ja, jutro ty.
Różny też jest jednak czas pracy i różne zmęczenie po (to akurat trudne do sprawdzenia).

Jednak mówienie, że gotowanie, sprzątanie, pranie to tylko mój obowiązek, podczas gdy pracuję i zarabiam też na dom, to dla mnie coś obraźliwego.  I jeszcze panowie reprezentujący taki sposób myślenia argumentują zwykle: ty śrub nie wkręcasz, nie reperujesz, jak coś się zepsuje. No... ba... Jeśli w domu trwa remont, ok. Przyjmuję argumentację, ale w pozostałych dniach... są to czynności ilościowo niedające się absolutnie porównywać.

W sumie to nadal gotuję (teraz zresztą mam nieco inną sytuację) i zamierzam to robić, zakupy też wolę robić sama... jednak obrazy, że czegoś nie zrobiłam lub nie zrobiłam na czas po prostu bym nie zniosła.
Czasem jednak fajnie jak by partner coś upichcił... Może nawet częściej niż czasem. Na pewno wtedy, gdy późno wracam z pracy, zamiast czekać na mnie wygłodniały lub kiedy wracam zbyt zmęczona.
W sprzątaniu powinien brać czynny udział, chyba że zarobi na gosposię.
Tyle

Nie ma to jak zemsta!

Pytanie do autorki tematu czy chodziło jej o nie dotrzymywanie ustalonych wewnątrz związku obowiązków czy o to, że te obowiązki są przydzielane po płci.
Ja też się wychowałem w domu, gdzie mama po pracy leciała do domu aby czterech chłopów dostało na czas dwudaniowy obiad (bo dla ojca obiad to była zupa i danie z mięsem). I jeszcze przed albo potem zrobiła zakupy. Potem zaś pilnowanie nauki trzech synów, pranie, cerowanie, szykowanie obiadu na kolejne dni. Czy ojciec leżał w tym czasie do góry brzuchem? Nie, na drugi etat zajmował się kombinowaniem aby były dodatkowe pieniądze, dodatkowe jedzenie, porządek wokół domu i na działce. Jak się coś zepsuło, to nie wzywał fachowca ale sam naprawiał (co akurat nie zawsze wychodziło na dobre).
Ja zjem wszystko co moja żona nazwie obiadem. Kiedy pracowała w godzinach mocno upierdliwych dla rodziny, to mnie to owszem złościło. Z prostego powodu. Dla rodziny jej praca była ekstrawagancją. Zero zysku, dużo komplikacji. I tak się nie dokładała do utrzymania domu, po prostu chciała mieć tzw. własne pieniądze. Gdyby jednak znalazła pracę z takimi zarobkami jak moje, to pierwszy bym krzyknął - kochanie, od dziś ty utrzymujesz dom, ja dopasuję swoją aktywność zawodową tak abym mógł zrobić obiad kiedy ty będziesz w pracy i pranie nastawię. I za te wszystkie lata kiedy ja utrzymywałem dom teraz ty go utrzymujesz, a ja sobie trochę odłożę na konto...

Snake, wysokość zarobków to nie jedyny wyznacznik włożonej w pracę energii.

Bądź co bądź, uważam, nie ma w tej kwestii równouprawnienia. Co oznacza, że wykonując tę samą pracę, faceci są często lepiej opłacani, mają też większe szanse na awans. Wszystko się zmienia, ale na niektóre zmiany trzeba czasu.

Zdarza się na pewno dość często tak, że facet, choć jego praca nie jest zbyt męcząca, zarabia więcej niż partnerka. Czy to oznacza, że choć ona ze swojej wraca ledwo żywa, skoro zarabia mniej, ma w domu "dorobić" do pensji.

Fajnie. Partnerstwo jak cholera.

Czasem choć kobieta zarabia mniej, chce mieć tę minimum niezależności... oraz możliwość utrzymania samej siebie gdyby jegomości mężowi znudziła się "stara" żona i zapragnął młodszej.
Czy to powód, by zgodnie ze swoim zarobkami odwalała całą robotę w domu?

I skąd ten ironiczny ton kończący Twoją wypowiedź?

Ja też uważam, że to kwestia podziałów wewnętrznych. Skoro Twój tato po pracy dorabiał, to siłą rzeczy mama zajmowała się domem i dziećmi.
Ja mówię o nieporozumieniu, gdy ludzie przychodzą z pracy (i to niezależnie od zarobków) i jedno musi dalej pracować, a drugie ma czas wolny. Na koniec oczywiście to drugie jeszcze domaga się od wycieńczonej kobiety cudnej, zadbanej, wyćwiczonej... i pełnej chęci do igraszek kochanki. Żal.
Mam nadzieję, że mentalność naszych polskich mężczyzn pomału jednak ulegnie zmianie, jak to ma miejsce już w wielu krajach europejskich.

Tak trochę poza tematem - ale właśnie dlatego nigdy nie pozwolę na to, żeby mąż mnie utrzymywał. Stereotypowe myślenie - mąż zarabia, żona jest kurą domową, która MUSI siedzieć w domu i gotować, sprzątać i robić wszystko, aby jej zarobiony mąż był zadowolony.

Nie mam własnych doświadczeń, ale to trochę przykre, gdy mąż oczekuje czegoś od żony, a żona od męża. Można jedynie oczekiwać, że "razem sobie poradzimy"...

Fanaberia, fanaberia. Bo wiesz jeśli żona chce koniecznie iść do pracy i w tym celu trzeba oddać dziecko do żłobka za co płaci ona. Do pracy trzeba dojechać. I ten żłobek i dojazdy zabierają jej 2/3 pensji, to ja jej mogę tą 1/3 bez tego całego zamieszania dać co miesiąc A ponadto , ponieważ jej praca była często do wieczora więc dziecko ze żłobka też często ja musiałem zabrać, a wcześniej drugie dziecko z przedszkola. To działało tylko dlatego, że ja mam wolny zawód, mogę sobie teoretycznie ustalać dowolne godziny pracy ale tylko teoretycznie, bo w praktyce miałem 3 godziny wyłączone, w których nie mogłem się spotkać z klientami. I problem w tym, że rodzina się utrzymuje z tych moich godzin. Dlatego pisałem, że nie miałbym nic przeciwko aby to żona więcej zarabiała i wzięła na siebie ciężar utrzymania domu. Nie mam żadnych męskich przesądów. Lubię siedzieć z dziećmi, a zapewniam Cię, że sprzątanie nie jest mi obce i różne inne domowe zajęcia. Kiedy żona chce sobie wyjechać, gdzieś sama, to może mnie zostawić z dziećmi i nie wraca do "Sajgonu". Wręcz przeciwnie, bo ja jak to typowy, męski leń, potrafię zagonić innych do roboty więc dzieci porządek nagle mają w pokojach i obiad cały zjedzą...
A tzw. wolny zawód oznacza między innymi to, że ja wracając z pracy do domu, siadam do komputera i pracuję dalej. O właśnie teraz robię sobie przerwę w pracy. I jutro też będę pracował...

"Fanaberia" żony dawała jej minimum niezależności - dzięki niej miała opłaconą składkę ZUS (no chyba że Ty też płacisz), a dzięki temu szansę na emeryturę w przyszłości oraz zdobywała cenne doświadczenie.

Rezygnując z tego zdała się na Twoją łaskę. Że np. gdy pewnego dnia nie wyrobi się z obiadem, Ty w ramach zemsty nie opłacisz jej telefonu.

Nie przyszło Ci do głowy, że skoro przyjęliście taki układ to zarobione przez Ciebie pieniądze nie są tylko Twoje??? Więc nie czuj się jak pan i władca. Ta kobieta zrezygnowała z własnej niezależności byś Ty bez ograniczeń mógł wykonywać swój wolny zawód.

Ona ryzykuje tym, że w przyszłości, gdy dzieci dorosną i nie będzie już jej ciężka praca w domu tak niezbędna - Ty zrezygnujesz, a ona zostanie z ręką w nocniku - bez pracy, doświadczenia, perspektyw.

Swoją drogą nie rozumiem dzisiejszych kobiet, że się na to godzą. Przy dzisiejszej ilości rozwodów, przyzwoleniu na zdrady i układanie sobie życia na nowo.

Twoja postawa mnie tylko do tego przekonuje. Nie dostrzegłam, byś cenił swoją żoną za jej wybór.

Tak, płaciłem.

No popatrz, a odkąd ma własne pieniądze nadal nie uważa, że powinna płacić za swój telefon A ile razy narzekałem, że tyle wydzwoniła, to mówiła żem sknera. Ale jakoś propozycje wzięcia tego rachunku na siebie zbywała milczeniem

Ależ wszystkie tzw. moje pieniądze są nasze. W odróżnieniu od pieniędzy żony, które są tylko jej. Nawet jak potrzebowałem w sytuacjach kryzysowych gotówki, to mi pożyczała ze swoich oszczędności i co do grosza musiałem oddać. Bo to są JEJ pieniądze. Nie nasze. A każda zarobiona złotówka przeze mnie idzie do wspólnego garnuszka... Czy zrezygnowała z niezależności? Bez żartów, nie jestem jakimś amantem, przystojniakiem. Ot, nie pijący jestem przesadnie, z dobrym zawodem, z przyzwoitej rodziny, to wiem czym ją uwiodłem.

Patrz wyżej, jestem z przyzwoitej rodziny, wychowany staromodnie. Po mieczu u mnie w rodzinie faceci żenią się raz do śmierci. Nie chodzą na boki, dbają o rodzinę.

No nie wiem

ja też myslę że ta kobieta ma swój rozum po prostu. i nie chodzilo o zarobek jeśli macie pieniążki ale o to by wiecznie nie siedzieć na dupie, spełniać zachcianki meża który myśli że jak zarabia to już jest panem ;/ dla niej to jest przede wszystkim odskocznia od takie życia i bycia kurą domową.

Eee, no czemu, przecież nie narzekam tylko opisuję. Dla mnie po prostu było i jest oczywiste, że mam zarobić na rodzinę więc co moje, to jej. A odwrotnie niekoniecznie. Potrzebuje mieć tzw. niezależność, to niech ma ale niekoniecznie tak, że cały dom chodzi wokół jej pracy. Owszem, gdyby to była mega praca za mega pieniądze to proszę bardzo, ja się zajmę dziećmi. Ale tak hobbystycznie, to koszty są zbyt duże.

Cóż za troskliwy i empatyczny facet Ci się trafił. Całe szczęście, że eks ...

Ja na szczęście nigdy nie poznałam z autopsji podobnych sytuacji.
Ale w moim otoczeniu, znam kilka podobnych przykładów.

Volver właśnie miałam..... wyrazić nadzieję, że ten nędznik jest już exem. Uff...że tak się stało!

My z mężem dzielimy obowiązki w miarę na pół. Obydwoje pracujemy.
Ja sprzątam, mąż poza pracą buduje nasz domek. Pranie itp. w zalezności kto jest w domu.
Mnie taki układ odpowiada, bo lubię sprzątac.

O rany!
Jakie to szczęscie że ja męża nie mam i nie miałam!

A tak serio, tak to właśnie widziałam w dzieciństwie: babcia z dziadkiem. Kiedyś tam pracowali na roli więc niech tam, dziadek na polu a babcia w domu. Ale jak ja ich pamiętam to oboje byli na emeryturze. Babcia poginała jak mały samolocik -obiad codziennie 2-daniowy, do sklepu z 5 razy dziennie (bo może coś będzie),  kury hodowała, ogródek uprawiała... a dziadek jak go pamiętam leżał na kanapie (śniadanie do łózka miał podane) i był chory (tak twierdził) i słuchał radia i gazety czytał (któremu babcia oczywiście przyniosła). W końcu 'zdrowa' babcia umarła 5 lat wcześniej.
Moja mama to samo -oboje z ojczymem szli do pracy, wracali o tej samej godzinie,a potem ona drugi etat w kuchni. Mama zarabiała więcej. Zawsze mawiała: bo taka jest rola kobiety...
Jak dla mnie to taki mąż to tylko zbędny mebel.

A ja znam żonę kolegi która zmusiła go do kupna 4 letniego BMW serii 5 bo byle pssatem 6 letnim w pełnym wypasie to ona do sklepu nie bedzie jeżdzić, bo to wstyd, nie pracuje, wydaje kasę w solariach i na torebki których ma setkii zostawia mężowi same długi. Druga nie pracuje uparcie twierdzi że zajmuje sie wychowywaniem 6 letniego syna, który jest przez matke ubezwłasnowoniony, wszędzie pożycza pieniądze na własne fanaberie, narobiła długów na ponad 80tyś! Bo ostatnio kupiła caly zestaw nowych granków za 3 tyś i robota kuchennego za 5tyś. I narzeka jakiego ma męża nieudacznika i w dodatku lubi wypic.
Do czego zmierzam, generalizowanie prowadzi do niką, bardziej bym sie smiał z LUDZKIEJ głupoty, bo ja dziele ludzi nie na czarnych i białych, kobiety i mężczyzn ale na głupich i mądrych.

Jak to: zmusiła do kupna BMW? To nie mógł biedaczek powiedzieć nie?

To nie żadne generalizowanie tylko kwestia rozmowy. Jeśli zona nie pracuje tylko wydaje pieniądze na głupoty to mąż ma prawo powiedzieć nie i podjąć środki odcinające ją od kasy jeśli mu się to nie podoba i będzie miał rację. Nawet jesli ona powie że on jest sknera to i tak nie zmienia faktu że będzie miał rację a ona nie. Ale uwaga: jak zamierza jej za rok powiedzieć że się zapuściła i wygląda jak ciocia jadzia ze wsi to niech lepiej zapewni jej dostateczne środki na kosmetyczkę,kosmetyki,fitness i takie tam,bo sorry panowie ale żona laska to nie dar z nieba, to kosztowny wynik pracy wielu ludzi.

Co innego natomiast powiedzieć żonie że jej pensja jest tak mała a jej praca tak mało znacząca że nie ma co sobie tym głowy zawracać i niech lepiej siedzi w domu i zapewni mężowi ciepłe obiady. Mało jest zawodów w których od razu zarabia się krocie, większość musi się przebić przez bardzo nisko opłacane staże i nabyć praktyki zanim zacznie sensownie zarabiać. Na stażu dostawałam 500 zł, potem w pierwszej pracy 700, potem troche ponad 1000. To było 15 lat temu prawie ale wciąż bardzo mało i pewnie gdybym musiała wysłać dwójkę dzieci do przedszkola czy żłoba czy zapewnić opiekunkę to pewnie wyszłoby że trzeba do tego interesu dopłacić. Nie ma jednak sposobu w moim zawodzie żeby te staże pominąć. I tak kobieta jest w plecy bo chcąc nie chcąc starci trochę czasu na macierzyński i w ciązy też nie będzie pracować na pełnych obrotach. Ale jakby mi dziad powiedział że w takim razie lepiej żebym mu gotowała obiady całe życie to bym go po prostu wywaliła na zbity pysk i zalozyła sprawę o alimenty.

Widzisz różnicę pomiędzy powiedzeniem komuś że nierozsądnie wydaje pieniądze a tymże ma zrezygnować z życia zawodowego dla dobra męża i jego (w 50%) dzieci?

A mnie szczerze powiedziawszy dziwi trochę nastawienie niektórych kobiet do tematu, dla których spełnienie oczekiwań męża w przypadku domowych obowiązków to niewolnictwo najwyższej rangi. Jeżeli mieszkam z mężczyzną, który mnie utrzymuje (niekoniecznie przez cały okres czasu), to ugotowanie mu obiadu czy posprzątanie mieszkania jest czymś tak oczywistym, że nie widzę nawet sensu, by na ten temat w ogóle dyskutować. Tego wymaga choćby zwykła ludzka przyzwoitość. Poza tym jeśli mi na kimś zależy, to jestem w stanie wyobrazić sobie, jak musi być zmęczony i głodny po pracy, i z czystej sympatii do niego pragnąć zająć się jego (tak drogim mi przecież) żołądkiem. I moim zdaniem mężczyzna ma w takiej sytuacji prawo oczekiwać, że po powrocie z pracy ten posiłek dostanie. Ma również prawo czuć się niezadowolony, kiedy na pytanie o obiad otrzymuje odpowiedź: "A bo wiesz, gapiłam się przez cały dzień na lodówkę, ale nie chciało mi się nic dla ciebie zrobić, nie miałam humoru". Bo bez obrazy, ale gdyby role się odwróciły i gdyby to mi mężczyzna coś takiego powiedział, odebrałabym to jako jednoznaczny komunikat: "Nie zależy mi na tobie i mam głęboko w nosie to, że jesteś głodna i zmęczona". Oczywiście nie mam tutaj na myśli sytuacji skrajnej, kiedy mąż wymaga od żony obiadu nie bacząc na nic (np. na to, że była chora i cały dzień przeleżała w łóżku lub też wypadło jej coś ważnego), ale w takiej sytuacji żona powinna też wcześniej męża zawiadomić lub nawet zamówić coś na wynos do domu.

Poza tym uważam, że gdyby ktoś na forum napisał o podobnej sytuacji (żona pracuje, a mąż siedzi w domu i nic nie robi, bo przecież nie jest niewolnikiem i musi mieć swoją niezależność), to mąż zostałby zgodnie okrzyknięty darmozjadem i nierobem. Kiedy natomiast mężczyzna wymaga czegoś takiego od kobiety, to automatycznie zamienia się ona w niewolnicę Isaurę. Trochę konsekwencji, kobietki drogie. Bo wyraźnie widać, że emancypacja nie idzie w najlepszą stronę.

AlphaWolf, oczywiście że tak jak to opisujesz to fair układ jesli oboje się na to zgadzają. Problemby był gdybyś powiedziała że chcesz iśc do pracy, no niestety na 8 godzin i za 1000 zł a Twój facet by powiedział że to bez sensu i on woli żebyś mu obiady gotowała...

Sluchajcie ja nie rozumiem czemu wyscie sie tak rzucily na biednego Snake
W sumie to jego zona ma jak paczek w masle jesli jest tak jak Snake to opisuje Ja bym bardzo chetnie tak mogla zyc. Maz na mnie zarabia, placi za moje wydatki i potrzeby a ja co sobie zarobie to moge sobie wlozyc na lokate czy gdzie tam i patrzec jak procentuje albo wrecz nic nie robic. Na wakacje moge sobie pojechac sama, tu moge isc, tam moge isc...Miodzio
Wszystko za cene ugotowanego obiadu, zrobionego prania i zmywania ze sprzataniem.
Szczerze...obiad nie jest zadna fizyka kwantowa, dobra pralka sama zrobi pranie i jeszcze je wysuszy, zmywarka zalatwi zmywanie. Posprzatac mozna na biezaco. Domniemywam ze z gownem nikt sie w czterech scianach nie bije wiec solidne skrobanie podlog na kleczkach tez odpada
Dzieci jak w szkole sa to tez ma sie spokoj....:D

I rzeczywiscie. Jesli kobieta zarobi 1000zl z czego 700 wyda na opiekunke i w tym samym czasie dom zarosnie jak stary ogrod to po jakiego licha cale obdzyndzalanie sie? Dla wlasnej satysfakcji? Bez sensu.

Inaczej sprawa wyglada jesli facet ma ego wieksze niz jaja, pensje mniejsza niz i tak juz niewielki wskaznik IQ a wymagania jak szach arabski.
To wtedy....ale no o czym ja mowie. Z takim to bym nie byla dluzej niz....nie no znowu zle. Z takim to bym w ogole w zwiazek nie weszla

Amen.
Mysmy to przerobili w praktyce.
Jak ja siedzialam w domu bo pracowalam tylko dwa dni w tygodniu to doszlam do takiego momentu ze firanki w oknach zmienialam dwa razy w tygodniu. I z nadmiaru czasu zglebilam tajniki kilku kuchni swiata (bo wlasnie ja mialam czas to moglam a maz w tym czasie dostarczal pieniadze ktore mi dawal jak mnie zabraklo.)
Obecnie to ja robie kariere, dlugie godziny w pracy bla bla bla...to maz gotuje bo po prostu jest wczesniej w domu.
Uwazam ze kobiety tez maja obowiazki

JEsli zaspokojenie twojej jakiejs potrzeby kosztuje cie 1000zl to uwazam ze jest to drogo i sie nie oplaca w ogolnym rozrachunku
Jak lubich akcje charytatywne to inna sprawa

Buhahahahahah!!!!!!!!
Roll on the floor

ZAloze sie ze w miejscu milego usmiechu dostaniesz wilczy wyszczerz zebow, w miejsce miekkiej reki na glowie znajdzie sie walek a suchym chlebem dostaniesz po twarzy. A wyrozumialosci znajdziesz tyle co lepek od szpilki...jesli ci sie poszczesci

No tak tylko jak zatrudnisz same kobiety i duzy odsetek zajdzie w ciaze w tym samym czasie to masz przerabane Wiec dlugofalowo takie rozwiazanie tez nie podziala

Ano choćby żeby 'wyjść do ludzi' i poszerzyć horyzonty poza świeżośc selera, losy bohaterów 'M jak miłość' i nowy rodzaj peelingu u kosmetyczki...