Witam:)
Dziewczyny macie tu wieczorek zapoznawczy?? Chciałam się przywitać, a później poczytać i może coś dodać od siebie ![]()
Podobne tematy
a ja skończyłam studia, zastanawiam się co dalej z życiem. Napawam się "2" przed swoim wiekiem. Bo słyszałam, że koleżanki po 30-stce bardzo przeżywają tę trójkę na początku ![]()
Neta, pisze się na wieczorem zapoznawczy jeżeli takowy będzie ![]()
jeszcze nic szczególnego nie napisałam tu na forum, ale ile przeeeeeczytałam. Tego mi brakowało, cały dzień dzisiaj czytałam, czytałam i czy..... Już znalazłam wiele rozwiązań pasujących do mojego życia. BARDZO się cieszę ze znalazłam was netkobietki ![]()
Mokani, a mogę pisać po swojemu? lubię celowo kręcić słowa i zdania, lubię jak jest inaczej... niepoprawnie
buźka dla Ciebie
A co do 3 z przodu... rzeczywiście czasem to bywa trudne. Ja mam 29 skończone a rocznik-owo to się nie przyznam hihi...
Rok temu miałam mega depresję z powodu urodzin, płakałam, szukałam zmarszczek itd. W tym roku elegancko zniosłam urodziny. Cieszę się że jestem już taka dojrzała i mądra...
Mam bardzo duże doświadczenie zawodowe i przez to nie mam problemów ze znalezieniem pracy. Właśnie jestem w trakcie zmiany, trzymajcie kciuki (zawsze się przyda wsparcie)
Ale pamiętaj nie ważne ile Ty masz lat! Ważne że razem z partnerem macie pięćdziesiątkę :]
Witam drogie panie ![]()
Serdecznie zapraszam w skromne, ale niezwykle pozytywne progi nowej net cafe
Akademii Pozytywnego Człowieka
http://www.netkobiety.pl/t9485.html
Pozdrawiam, życząc przemiłego dnia ![]()
Mam bardzo gorącą prośbę drogie netki ![]()
Od kilku lat poważnie zajmuję się złożonym handlem, jest to obsługa klienta, jak do tej pory na terenie południowej Polski. Pod koniec 2009 straciłam pracę, i wegetuję do tej pory, oczywiście kontakty mam na taką skalę że nie jestem bez grosza i zajęcia
lecz muszę podjąć szybko pracę by móc się dalej kształcić w tym co lubię robić.
Byłam już na kilku przesłuchaniach, i TU MOJA PROŚBA
Jutro mam kolejne spotkanie, i mam czuja że to jest to właściwe ....
WIĘC MAM PLISA, MOCNO TRZYMAJCIE KCIUKI ZA MNIE, PROSZĘ O LAWINĘ POZYTYWNYCH MYŚLI o GODZINIE 12:15
JUTRO ![]()
72 2010-01-13 23:59:52 Ostatnio edytowany przez Sylika26 (2010-01-14 00:00:47)
Oczywiście- trzymamy kciuki netko
))) Myślę, ze każda z dziewczyn, która tu zagląda ma / miała podobne przeżycia bo jesteśmy na progu naszych karier
Także - trzymamy kciuki i zdaj koniecznie relacje !!!!
Ja dostałam właśnie ( miesiąc temu ) pracę. Nie jest źle. Ale właśnie sie dowiedziałam, że w moim dziale jest para. Nie mam dobrych konotacji jeśli chodzi o pary które razem pracują No obaczmy jak to się dalej rozkręci.
Dobry dzień dziewczyny
widzę, ze wiele z Was pracuje w zawodzie który lubi, te które są rozczarowane... hmmm... ja swoim pierwszym zawodem i kierunkiem też się rozczarowałam szczególnie jak miałam pracować w szkole... Wzięłam się za siebie choć lekko nie jest, ale postanowiłam się przebranżowić i teraz pracuje w zawodzie który daje mi wiele satysfakcji również finansowej
Do decyzji o zmianie zawodu dojrzewałam całe studia i powiem Wam że jestem zadowolona gdyż po rozczarowaniu wyszło wreszcie słońce
Zanim skończę obecne studia też będę mieć prawie 30 ale co tam warto
Pozdrawiam i sukcesów...MartMart26 kochana dasz rade poradzisz sobie ze wszelkimi przeciwnościami
wiary w siebie pewnie będziesz musiała polubić choć trochę swój zawód i pracę...
ale co nas nie zabije to nas wzmocni
co studiowalas jako pierwsze,a na czym jestes teraz? bardzo mnie to ciekawi ![]()
Dziękuję wszystkim za przesyłanie pozytywnej energii
było jej tak dożo ze aż dostałam rumieńca ![]()
Rozmowa przebiegła fantastycznie, cały czas gadałam, było tylko trzy osoby z zarządu więc ich nie dopuściłam prawie do słowa. Dobrze się sprzedałam ale czekam do końca stycznia na ich decyzję czy chcą mnie kupić.
Jutro idę do innej firmy, tam już się zdecydowali na mnie ![]()
http://www.netkobiety.pl/t9685.html
Zapraszam na nowy wątek i pozdrawiam cieplutko Julka
ja 4 dni temu miałam swoje 25 urodziny więc juz tez się tu załapałam
co do studiów to już wiosną obrona magistra i mam nadzieję że jakoś pójdzie chodż pisanie pracy idzie mi bardzo wolno hehehe
a co do pracy to hmmm po byciu rok czasu na stażu w pewnym zakładzie, tak już tu jestem trzeci rok
tak wiec moje życie w tej sferze jakoś się układa, nom gorzej jest ze sprawami sercowymi, bo jakoś ciężko trafić na tego jedynego, nom ale cóż może to moje takie przeznaczenie....
) po prostu trzeba żyć dalej ![]()
szczęściara, fajnie że udało ci się załapać pracę
i powodzenia z pisaniem pracy.
ja z moim pisaniem miałam tak że przyssałam się do grupki osób którym z pewnych względów zależało aby się obronić przed wakacjami, razem sie trzymalismy wspieraliśmy
większość z nas pisała u tego samego promotora więc razem do niego jeździliśmy i się udało, podgoniliśmy i obrona była w pierwszej turze ![]()
polecam zatem zebranie takich osób które będą chciały się sprężyć ![]()
Witam
Ja od wczoraj nie moge już mówić że jestem 20 stka.
Stukło mi właśnie 30 stka....rany... a dopiero miałam 20 lat głowe pełna planów, marzeń. Cały świat przede mna.
Skonczyłam studia -pedagogike . Choć gdbym mogła cofnac czas wolałbym chyba medycyny ... choc kocham to co robie.
Poza tym zajmuje sie fotografia
Wyszłam za mąż...
planujemy dziecko tyle że mam problemy ze zdrowiem..
moja dawna przyjaźń gdzieś po drodze sie skończyła
Każdy ma swoje życie, gdzieś biegnie..
Kiedyś było imprezy teraz obowiazki domowe.
Eh
Kiedys chciało się już być dorosła teraz.....:)))
Ja w tym roku skończę 26 lat, mam pracę w której się w pełni spełniam (jestem nauczycielem grupy przedszkolnej 2 latków
słodziaszki
), jestem na ostatnim roku studiów magisterskich i w tym roku się bronię, mam wspaniałego faceta i wszystko jest wspaniale. Jednak czegoś mi brakuje... Chciałabym już wziąć ślub i żyć na swoim, ale jak na razie się to nie zapowiada. Ech... życie ![]()
Idealnie pasuję do tej netkafejki:) Niedawno wyszłam za mąż, w czerwcu skończyłam studia. Pracy oczywiście nie ma a najgorsze jest to, że zwątpiłam czy kiedykolwiek ją znajdę. Moim dodatkowym utrudnieniem jest fakt, że nie mogę zarejestrować się w bezrobociu. Siedzę całymi dniami sama w domu i psychicznie czuję sie coraz gorzej. Żadnej motywacji do zycia, częsty płacz, zero energii. Myślę o przyszłości i nie widzę nic, na co mogłabym czekać. Kiedyś było inaczej. teoretycznie powinnam się cieszyć bo jestem młodą mężatką, ale co z tego, skoro czuje się niepotrzebna, bezużyteczna, jak pasożyt.
a ja mam 27 lat męża dziecko pracuje i troche mi żal że nie mam na nic czasu ale jak patrzę na synka to żal znika bo wolę się z nim pobawić patrzeć na jego minki wygłupy niż iść z kumpelami na piwko
Witajcie! Ja w ubiegłym roku skończyłam socjologie, z pracą w zawodzie pewnie będzie ciężko, ale na razie się tym nie martwię. W październiku zostałam mamą i dopóki córcia nie pójdzie do przedszkola będę na urlopie wychowawczym.
Czesc Dziewczynki:*
No cóz, lezpiej trafic nie mogłam.. Mam 23 lat, jestem na 4 roku studiów zaocznych. Jak to dobrze, ze ja sama nie jestem, ze Wy tez macie takie roztreki! Nawet nie macie pojecia jak sie ciesze ze jeszcze rok zostal mi tej sielanki. Praca, szkola, domek z rodzicami itd,a co bedzie "po"...??? Z jednej strony mozna wszytsko zorganizowac, praca, facet jakis tez by sie pewnie znalazł itd. Ale gdzies tam czuje, ze swiat wyciaga do mnie ramiona i czeka.. Moze jakis wyjazd w poszukiwaniu przygody, podroz do innego miasta czy kraju w poszukiwaniu pracy, a moze otwarcie czegos swojego, albo jakas misja:)) nie wiem...Do tego koncze polonistyke, takze nie chce obrazka" nauczcielka polksiego, w domu 3 koty i czipsy i kanapa.."
a ja daję sobie czas:) Mam 28 lat, do tej pory stale myślałam o swojej zawodowej rzeczywistosci, az w końcu uznalam: pewnych rzeczy nieprzeskocze, trzeba sobie i im dać czas. i to robie...... robię swoję i wiem, że moje 5 minut jeszcze przede mną:)
Witam
w maju stuknie mi 26 lat. czas ucieka...
jestem żoną od 4 lat (ogólnie razem 8lat),jestem również mamusią mam wspaniałego bąbelka Kubusia ma 4 latka
jak na razie siedze w domku z synkiem, w tym roku idzie do przedszkola.
pozdrawiam
pozdrawiam kobiety sukcesu ![]()
Hej:)
Ja też jak nie które z was jestem na życiowym zakręcie !Mam 27 lat szukam pracy i tracę już nadzieję , siedzę w domu i nie wiem co mam ze sobą zrobić?
Pozdrawiam.
Witam i ja się zaliczam do tej jakże miłej społeczności 25+
i też mam taki życiowy zakrętas że brak mi słów na opisanie tego nawet w kilku słowach brak mi siły na to
ech też skończyłam studia szukam pracy bez rezultatu do sklepu nie chcą za wysokie wykształcenie a po kierunku trzeba mieć znajomości obecnie co prawda pracuje ale umowa zlecenie i zaraz koniec i nie wiem co dalej cały czas szukam szukam i nic ![]()
teraz cięzko z pracą jest, ale się nie poddawaj IvI. czemu od razu zakładasz że potrzebne są znajomości żeby mieć pracę ? co to za zawód ?
Jestem po administracji i wiem jak to wygląda od uchni przechodziłam piekiełko rekrutacji w urzedach i jak tam pracowałam na krótki czas i się nie poddaje byle dalej do przodu ale tyłu już mi braknie dziś dali mi w pracy i nie tylk mi do zrozumienia ze beda zwolnienia i zaczną od zleceniówek ech
ze znalezieniem dobrej satysfakcjonujacej pracy to wielki problem .....
Witajcie ![]()
jestem w połowie drogi do kolejnej grupy Netkafejek
mam 27 lat i dzisiaj taką chandrę, że gdyby nie przyciąganie chodziłabym po ścianach...sama nie wierzę, że jeden facet potrafił mnie tak wewnętrznie rozbić... ale koniec o tym...
życzę wszystkim przyjemnej i słonecznej niedzieli
)))
do zobaczenia wkrótce:)
Fajnababka - mam nadzieję, że chandra minęła...
Ja też się zaliczam do grupy zakrętowniczek
Całe życie wiedziałam co chcę robić w przyszłości, dążyłam uparcie do celu - choć spotykało mnie full przeciwności...Ale niestety z powodu losowego przypadku zmuszona byłam do zmiany swojej ścieżki...podjęcia drastycznych decyzji i uświadomienia sobie, że nici z marzeń...Pomimo tego wszystkiego dalej dzielnie prę do przodu i z prawie 26-letnim bagażem próbuję odnaleźć się w tym pogmatwanym świecie ![]()
Drogie absolwentki. Może sprubować własny biznes? Ja zaczęłam 2lata temu i pomału się rozkręcamy (po trzech latach prowadzenia działalności mogę brać udział w przetargach). Sama jesteś dla siebie sterem i okrętem. Duża niezależność. Warto sprubować.
Ja mam 28 lat, tez z praca krucho choc za granicami naszego kraju przebywam. Skonczylam administracje a teraz na sprzataniu wiecej zarabiam w Austrii, niz w ZUS-ie w kraju. Pracy jest malo, ale pieniedzy wystarcza na utrzymanie mieszkania i synka, oraz na godne zycie. Pozdrawiam
Witajcie Kobietki.....Ja mam 26 lat po studiach tez jestm-prace całe szczęscie mam, ale za to nie w tym kierunku co sie uczyłam .Bo po co iśc odrazu na księgowość skoro można było na pedagogikę....Pozdrawiam Was!!i trzymam kciuki za te co szukaja pracy!!!!:-)
Witam
A ja mam 28 lat, w miarę fajną pracę i wieczne problemy
Teraz zaczęły się zdrowotne, spięcia z partnerem. Kilka zakrętów życiowych już przeszłam. Teraz marzę o stabilizacji, dom, rodzina, dzieci, ale ciężko z tym. 5 lat zmarnowałam na związek z kimś kto mnie nawet nie kochał, teraz jestem w krótkim związku, ale coś czuję, że się posypie... Ehh doła mam ![]()
Hejka. Jako absolwentka filologii polskiej przyłączam się : ) Udało mi się znaleźć pracę, co prawda nie w szkole ale zawsze to coś. biorąc pod uwagę, że pochodzę z miasta we wschodniej części Polski to wielki sukces. Głowa do góry, net kobietki...świat należy do nas ; )
Witajcie , ja we wrzesniu skoncze 28lat , od 3 lat mężatka ,szczęsliwa
, jestem w trakcie poszukiwania pracy juz nawet nie w swoim zawodzie i jest ciężko , ale patrze optymistycznie w przyszłosć ![]()
Witam,
a ja 26 lat.... studiowałam zaocznie na mało przydatnym kierunku, ale w międzyczasie udało mi się znaleźć pracę, choć nie było łatwo... w październiku będzie już 4 lata w jednej firmie.... generalnie jestem zadowolona .. gorzej w sferze prywatnej - jestem w długim związku i marzyłam o założeniu rodziny i dziecku... no ale w tej chwili to jest ciężka atmosfera.... i nie wiem co dalej a przecież czas biegnie :-(
pozdrawiam was:-)
101 2010-07-10 19:21:16 Ostatnio edytowany przez Shabby (2010-07-10 19:23:52)
Witam,
W sierpniu skończę 26 lat. Po 2 letniej przerwie wróciłam na studia dzienne- pedagogika społeczno-opiekuńcza - zaliczyłam IV rok studiów i mam wakacje. W czasie przerwy od studiów pracowałam jako niania, ponad rok, później jako agent ubezpieczeniowy ... ta praca, ludzie, klimat pracy - wycieńczyły mnie psychicznie ... nie miałam ochoty na nic ... wróciłam na studia, jakoś odżyłam, ale dalej to nie byłam JA. Zawsze byłam osobą bardzo żywiołową, pełną pomysłów na spędzenie dnia, życia ... owszem zawsze byłam też nerwowa, ale podnosiłam się zawsze szybko z traumatycznych sytuacji. Teraz nie ma już tamtej dziewczyny. Mam kochającego faceta, ale też mnie kilka rzeczy w nim drażni- wiem, wiem ja również nie jestem ideałem
ale zawsze łatwiej dostrzec w drugiej osobie wady niż się przyznawać do swoich własnych.
...
Teraz znowu nie jest tak jakbym sobie tego życzyła, zawsze znajdę sobie coś czym bym się mogła pozadręczać, obecnie bardzo schorowana mam papużkę, którą mocno kocham i serce mi się kraja jak widzę, jak niknie w oczach, jak ja choroba wymęczyła (oczywiście jest leczona, i to u bardzo dobrego lekarza, ale nadal mi to spokoju nie daje - papużka ma kolibakteriozę, bardzo schudła, ciągle śpi, w ogóle się do mnie nie odzywa
). Męczy mnie ta sytuacja, ta niepewność czy wyzdrowieje, czy może wydarzyć się coś jeszcze gorszego ... może to być dla was śmieszne, ale mnie to jakoś jeszcze bardziej dobija ... tak mocno, że nic mi się nie chce, po prostu zamknęłabym się w domu i nie wychodziła, nie rozmawiała z moim facetem oraz nikim innym ... Wydaje mi się, że nikt mnie nie może zrozumieć, nikt nie chce mnie zrozumieć ...
Tyle mojego gorzkiego życia na pierwszy raz.
a ja generalnie jestem za zakręcie.. na uczelni został mi dyplom... szukam pracy (ciężko).. facet mnie zostawił po 4 latach i czuje się stara i nikomu niepotrzebna... ehhh
Szczypta_cukru czuje sie dokladnie tak samo... moj zwiazek 7,5 roczny sie rozpada i nie wiem czy uda sie go uratowac....
to nie jestem sama i jest to bardzo pocieszające:)
105 2010-07-26 13:41:15 Ostatnio edytowany przez zoska (2010-07-26 13:42:03)
Witam, w październiku będę miała 25 urodziny.
W zasadzie dopiero teraz mam wrażenie że moje życie się zaczyna, że mam wpływ na moją przyszłość. Sądzę że to wpływ mojego partnera, jesteśmy razem już prawie 4 lata a ja bardzo się zmieniłam przez ten czas.
Dzięki niemu poszłam na ambitne studia magisterskie, znalazłam dobra pracę blisko domu, powoli powoli gromadziny sprzęty do naszego mieszkania.
Kiedyś zawsze szłam na łatwiznę, jak miałam pieniądze to wydawałam na imprezy i inne przyjemności bez żadnego planu.
Mamy teraz pewną stabilność finansową, żyjemy prawie bez rat i kredytów (zasada narzeczonego mamy ok 200 zł rat miesiecznie)
Jeśli na coś nas nie stać to nie kupujemy.
Moi rodzice do tej pory żyją na kredytach (mają kredyty na laczna kwote ok 30.tys) teraz nawet stać mnie żeby Mamie co jakiś czas podesłać 100-150 zł.
25 lat to chyba taki kolejny schodek w dorosłe odpowiedzialne życie.
Cieszę się że mam partnera który mi pomaga w codziennych trudnościach i tych większych problemach.
Ale z drugiej strony to tylko ja czerpię korzyści z tego związku ;/
Mam problem z utrzymaniem porządku w mieszkaniu i zdyscyplinowaniem z wydawaniem pieniędzy ( potrafię wydać 500 -600 zł w jeden dzień ;/ ale to już się rzadko zdaża) A wiem że dobrze by było zacząć oszczędzać.
Druga sprawa, nie umiem gotować, nawet jak z przepisem, to coś spalę, przesolę, źle wymieszam... ;/ tragedia.
Pozatym sporo czasu spędzamy przy komputerze (mamy dwa komputery), oboje gramy w gre typu mmorpg.
Chciałabym stać się lepszą "kurą domową", żeby wszytsko w domu robić szybko i dokładnie, ale mi to nie wychodzi;/
Narzeczony co jakiś czas robi mego genaralne porządki łącznie ze sprzątaniem kurzu z szafek tych co są wysoko. Mi prawdę mówiąc ten kurz którego nie widzę nie przeszkadza. Namawiam narzeczonego żeby zatrudnić fachową sprzątaczkę która przyjdzie 2-3 razy w tygodniu i posprząta pożądnie, ale on mówi że nie chciałby obcej osoby do domu wpuszczać.
Z porządków domowych najlepiej mi wychodzi sprzątanie łazienki i robienie prania.
Średnio raz w tygodniu tłukę szklankę lub talerz ;/ (zmywarki jeszcze się nie dorobiliśmy)
Zastanawiam się czy już taka jestem , czy mogę coś zmienić, bo przecież człowiek ma zawsze jakieś problemy, jak nie te to inne.
Ale ogólnie, patrzę w przłość bez lęku.
25 lat już od ponad roku za mną. W ciągu roku wiele się zmieniło. Skończyłam studia i pracuję w zawodzie. Na studiach zawsze coś się działo. Teraz zycie jest monnotonne i nudne. Żyję od weekendu do weekendu. Ćhociaz i tak zadarza się, że sobota i niedziela nic do mojego życia nie wnoszą
Nie narzekam. Przyzwyczaiłam się do nudy i samotności. Planuję jedna wielkie zmiany. Jeżeli się uda to za jakieś pół roku chcę wyjechać za granicę. Nie dla kasy, mimo że w moim zawodzie w Unii zarabia się o wiele więcej niż w Polsce. Chcę poznać coś nowego, zobaczyć inny świat. Nie wiem czy będzie lepiej czy gorzej. Rutyna jednak mnie zabija więc muszę coś zrobić żeby na zawsze nie stać w miejscu. Część znajomych mi to odradza. Nie rozumieją po co to robię. Uważają, że popełniam błąd. Może i mają racje, jednak dla mnie będzie większym błędem brak zmian.
Jestem również sama. Nie mówię nigdy, że samotna bo zawsze jacyś ludzie są koło mnie. Już się do tego przyzwyczaiłam. Denerwują mnie tylko głupie komentarze, że zostanę starą panną. Fakt można miec takie podejrzenia bo nigdy nie miałam partnera. Owszem były jakieś spotkania z płcią przeciwną ale jak dla mnie nie iskrzyło. Może za wiele od życia oczekuję. Czuję jednak, że nie mogłabym się męczyć z mężczyzną tylko po to żeby nie być samej. Może tak właśnie ma być. Może to jest mi pisana to moja Karma. yh takie życie i mało kto potrafi zrozumieć, że nie jest mi źle samej:)
zoska w jakie gry gracie ?:)
a ja zaczynam na nowo....po skonczeniu studiów pracowałam niemalże od razu, teraz po 3 latach znowu szukam pracy. trzymajcie kciuki - ogłoszeń jest dużo, wysyłam codziennie po kilka aplikacji, miałam wczoraj drugą rozmowę kwalif.
dzięki wsparciu mojego mężczyzny nie załamuję się, wlaczę, idę do przodu...
109 2010-08-12 10:05:19 Ostatnio edytowany przez katmit (2010-08-12 10:07:46)
Witam ![]()
Ja mam już 28
a studia skończyłam 3 lat temu
do tego dwie specjalizacje w Kontroli Jakości. I.........mam doła, od trzech lat szukania praktycznie non stop- nic-- siedze w sklepie i piję kawę, a latka lecą. Dla mnie masakra, ale niestety w związku z tym, że etap rodziny mam już za sobą (mąż i 9 letni syn już zaliczony;) nie mogłam siedzieć w domu i czekać na pracę w moim kierunku, więc brałam co było...... A teraz mam wrażenie, że zostałam już zaszufladkowana i nie mam szans na normalną pracę. Ale łudzę się i nadal wysyłam te przepiękne;) podania o pracę, coraz to bardziej fachowe (bo i czas jest na dokształcenie się w dziedzinie HR;)i może do mnie w końcu los się uśmiechnie.
Pozdrawiam wszystkie net kobietki w takiej samej sytuacji, a wiem że jest nas coraz więcej ![]()
zoska w jakie gry gracie ?:)
Gramy w World of Warcraft.
Rutyna jednak mnie zabija więc muszę coś zrobić żeby na zawsze nie stać w miejscu. Część znajomych mi to odradza. Nie rozumieją po co to robię. Uważają, że popełniam błąd. Może i mają racje, jednak dla mnie będzie większym błędem brak zmian.
Jestem również sama. Nie mówię nigdy, że samotna bo zawsze jacyś ludzie są koło mnie. Już się do tego przyzwyczaiłam. Denerwują mnie tylko głupie komentarze, że zostanę starą panną. Fakt można miec takie podejrzenia bo nigdy nie miałam partnera. Owszem były jakieś spotkania z płcią przeciwną ale jak dla mnie nie iskrzyło. Może za wiele od życia oczekuję. Czuję jednak, że nie mogłabym się męczyć z mężczyzną tylko po to żeby nie być samej. Może tak właśnie ma być. Może to jest mi pisana to moja Karma. yh takie życie i mało kto potrafi zrozumieć, że nie jest mi źle samej:)
Trzymam kciuki za Twój wyjazd za granicę, podszlifuj język a na pewno znajdziesz tam o wiele lepszą pracę niż w Polsce. W tej sytuacji dobrze że nie masz partnera, bo nikt Cię nie zatrzyma przed wyjazdem.
Pozatym co do bycia starą panna, to można się dopiero zacząć martwić po 35 r. życia.
Póki co jesteśmy młode i wszytsko przed nami!
Hehe.... jestem na forum pierwszy raz i powiem,że jak na forum robi ono na mnie wielkie wrażenie
i
wynik:
Jeszcze 10 lat temu widzielismy na ulicach zakochane pary trzymajace sie za rece. W zwiazku dominowalo zaufanie, zgodność charakterow, wspolne zainetersowania. Uroda zawsze stanowila jakis procent udanego zwiazku ale nie wykraczala poza inne zalety kobiety. Wiekszosc facetow miala kolezanki, jakies licealne milosci, ale doceniali Oni Nas kobiety jako ta druga piekna i madra polowe. Pamietam lata liceum gdzie adorowanie, zaskakiwanie i zdobywanie kobiety przez dlugi okres a na koncu pielegnowanie upragnionej "zdobyczy" bylo czyms pieknym i docenianym. Lata mijaja, technika, media wkraczaja w niesamowity postep, kobiet jest wiecej, facetow mniej i wszystko gdzies sie pogubilo, pomieszane uczucia z walka kobiet o samca. Do czego zdolne sa kobiety? Czy krotka spodniczka i odslonięte piersi to teraz dyscyplina sportu jakim jest "podryw". Czy my kobiety juz starsze, moze bardziej dojrzale mamy czuc sie niepewnie, ze ktoregos dnia w nasze codzienne i szczesliwe zycie kroczy kobieta, a bardziej bym powiedziala nastolatka, ktora zabierze Nam co Nasze kochane? Skad tyle obaw u kobiet? Czy to jest wina Nas kobiet mlodych i dojrzalych, ze tak sie dzieje, ze teraz goruje seks i dobra zabawa? Czy to mezczyzni zmienili bialoglowe w wampa? Jak do tego doszlo, gdzie jest poczatek tej wielkiej przemiany milosci w pozadanie? Wystarczy wypic pare drinkow z kolegami i "wypuscic" sie na miasto a seks z "taka" nie bedzie mial granic? Wiekszosc facetow pewnie odpowiedzialaby, ze to My kobiety robimy z siebie te wampy, to my szczujemy tylkiem, nogami i piersiami. Ale czy My kobiety zgadzamy sie z ta teoria? Czy to my potrzebujemy dowartosciowania poprzez niegrzeczny ubior aby poczuc sie jeszcze chciana?Moze to my boimi sie, ze nie potrafimy juz byc tak piekne dla nich, samcow jak pare lat temu. Jak bardzo rozni sie facet od kobiety? Czterdziestolatek zaklada jeansy, chodzi na silownie, umawia sie z kuplami na piwo, podziwia "malolaty", fantazjuje na ich temat, a My kobiety w tym czasie przygotowujemy im kolacje, kapiemy dzieci, kladziemy je spac i kazda wolna chwile wykorzystujemy na relaks by zachowac w sobie resztki pieknej kobiecosci. Nie mamy juz pieknie opalonych nog, ale wiecznie zmeczone, nie wystawiamy biustu, bo nasz piekny biust gdzies sie zgubil po 2 ciazy. My kobiety czujemy zazdosc, gniew i rozmyslamy kiedy nam te piekne lata uciekly?W tym czasie mlode wampy kusza naszych facetow. Kusza ich oderwaniem sie od codziennosci, od wiecznie zmeczonej zony, on monotonni w lozku, od naszego bolu glowy. I taki samiec w koncu kusi sie na dobra zabawe, niesamowity seks z czym pachnacym mlodoscia, wigorem. czasem brakuje nam czasu i sil, zeby dostrzec jak zaklamany maz wraca po wielkiej "ucieczce od codziennosci" do domu i zapewnia nas o swojej dozgonnej milosci. A my odciete od swiata jestesmy "slepe" na swiat. Czy to my jestesmy temu winne, czy faceci probuja podbudowac swoja meskosc a moze poprostu dzisiejszym swiatem rzadzi seks i pieniadze? Moze nie ma juz tej milosci jak romeo i julia czy to mloda samica w krotkiej spodnicy doprowadzi do zguby naszego meza jak piekna i pusta Izabela Wokulskiego? Najciekawsze jest to, ze my kobiety juz przestalysmy ufac w meska milosci i oddanie. Czy malzenstwa to beda juz tylko realacje aby kontynuowac ludzkosc? bedziemy wiazac sie, zeby miec dom, dzieci, samochody, konta w banku ale oddzielne i samolubne zycie? Czy milosc zginie? Czy faceci oszaleli na punkcie seksu? A moze to media pokazuja nam swiat od tej strony. Na kazdym programie telewizyjnym az sie roi od pozadania, seksu i swinstw tego pokroju. Powstaja programy, gdzie kobiety rywalizuja cialem o wzgledy mezczyzn, czy to naprawde my kobiety tak do tego doprowadzamy a moze to Oni, obrzydliwie zachlanni buduja nam ten swiat i takie wartosci? czy facet z facetem nie potrafia o niczym innym rozmawiac jak o mlodym wampie z piersiami jak melony, wypieta pupa? Co bedzie za kolejne 10 lat? Gdzie bedzie dla nas miejsce, jezeli to my sie starzejemy a faceci sa wiecznie mlodzi i wieczni pelni ochoty na zycie?
Cześć dziewczyny:) A mnie się w życiu nie poszczęściło.....:( To znaczy znalazłam swój skarb ale czasami czuję że czegoś mi brakuję.Bardzo wcześnie wyszłam za mąż w wieku 19 lat za piętnaście lat starszego faceta......urodziłam czwórkę wspaniałych dzieci( to właśnie ten mój skarb) i i i i i i i ..........to koniec bajeczki -nic nie mam w życiu.Nie mam wsparcia w mężu, zajmuję się domem i wychowywaniem dzieci.Dusze się tym całym małżeństwem- aż czasami krzyczeć mi się chce co takiego zrobiłam że zasłużyłam na taaaaaaakie życie.Kocham moje dzieci ponad wszystko na świecie ale czuję że od świata dzieli mnie wielki OGROMNY mur którego nie mogę rozbić.Nie mogę iść do pracy- bo dzieci,,,,nie mogę pójść na studia- bo dzieci,,,,,,,,nie mogę nawet spotkać się z koleżankami sam na sam-bo same wiecie.Mam deprechę na tym punkcie i nie wiem jak sobie poradzić.......:(
hej dziewczyny ja w sierpniu skończyłam 25 moje życie układa się ok w grudniu będę obchodzić 2 rocznicę ślubu mam synka 15 mies.Obecnie przebywam na urlopie wychowawczym bo nie mam z kim zostawić małego juz mnie nudzi ta melancholia wciąż to samo wstanie się rano sprzątanie pranie zaś obiad itp jedyna atrakcja to właśnie synek i od niedawna pies który wciąż broi bo ma dopiero 2 mies.koszmar.I tak upływają dni miesiące.Moim osiągnięciem jest rodzina dom nie mam jakiegoś wyższego wykszt. jestem sprzedawcą po szkolę zawodowej.JUŻ NIEDŁUGO ZIMA jak sobie pomyślę to brrry zima to dla mnie czas wegetacji ![]()
Hej Dziewczyny jestem nowa. mam najmie Ania
Hej. Fajny wątek. U mnie systuacja wygląda tak że skonczyłam studia, niby kierunek po którym mozna znaleźć prace w zakładach produkcyjnych ale problem w tym że jeśli ktoś szuka pracownika to z doświadczeniem a ja go nie mam. Pracowałam troche w sklepie niby nie jest źle ale zamierzam zmienic prace.
W czasie studiów spotykałam się ze znajomymi, czas płynął inaczej. Teraz jest tak że każdy ma swoją pracę, jak się spotykamy to rzadko bo każdy ma już swoje życie.
Wiele moich znajomych powychodzilo za mąż mają niejednokrotnie już duże dzieci. Z natury staram się nie załamywac i cieszyć się z tego co mam. Może na mnie przyszedł jeszcze czas i ja poznam kogoś później ale coraz częściej odczuwam brak bliskiej osoby i czuć że mój zegar biologiczny tyka i nie będę mieć wiecznie 25+ lat. Zaczełam bardziej intensywniej (jeśli mozna tak powiedzieć) myśleć o szukaniu partnera ale to nie ten watek.
Podsumowując to dawniej myslałam że będzie inaczej. ze po studiach bedę mieć pracę, ze nie będę musiała puykać w tyle drzwi a tu i tak cisza. Myślałam że życie uczuciowe też bedę miała jakieś.
Dobrze że mam przyjaciół i wspaniała rodzine bo nie czuję się dzięki nim samotna i spawiają że widzi się świat w lepszych barwach.
Ps.do Akiny . Mnie też wkurzają teksty o starych pannach albo typu:"nie powinnaś szukać księcia z bajki bo czas leci" ale jedyna rada to nie brać sobie tego do serca. Niektórym wydaje się że wszystko jest takie proste albo co gorsza że trzeba wiążać się z pierwszą osobą która się nasunie bo ma się już swoje lata.
Hej dziewczyny jestem nowa mam na imie Małgorzata
Witamy:)
Cześć dziewczyny, też jestem po studiach i pracuje juz dwa lata w swoim zawodzie, mam wspaniałego narzeczonego i niby powinno być wszystko ok, ale czegoś mi brakuje. Moje życie jest takie bezbarwne i monotonne, nie mamy dzieci mieszkanie wynajmujemy i wcale nie jest łatwo, myslimy o jakimś domku dla nas ale to jeszcze daleka przyszłość teraz wszystko jest tak koszmarnie drogie, w zasadzie to myślimy nad jakimś kredytem ale też nie chce sie porywać z motyka na słonce. Myslałam że w tym wieku będę mieć piękny domek i dzieci biegające po podwórku a tu czeka nas ciężka i żmudna praca:(.
Właśnie się dowiedziałam że mój mój mąż coś czuje do innej kobiety. Poznał ją przez internet. Miał jej zdjęcie i numer telefonu. Wyznała mu miłość. Zdobyłam jej numer i zadzwoniłam do niej. Powiedziałam że ma dwójkę dzieci i żonę była zdziwiona nic o tym nie wiedziała. Obiecała że usunie jego numer telefnu i już nie będziesie z nim kontaktować. Z męża telefonu też usunełam jej numer. Teraz nie ufam mężowi. Czepia się że ciągle mu to wypominam i mówi że zabłądził i to więcej się nie powtórzy.
Witam, jestem nowa na tym forum
Mieszkam w Krakowie od 2 lat, mam pracę dobrze płatną ale nie satysfakcjonuje mnie ona w żaden sposób
jak przyjmowałam się do pracy miało być tak pięknie a skończyłam jako sekretarka
codzienna rutyna mnie dobija i brak znajomych w Krakowie. Wydawało mi się, że po przeprowadzce do Krakowa ( wcześniej mieszkałam ponad 2 lata w Irlandii) znajdę nowych przyjaciół i znajomych ale niestety nie dane mi to było. Myślałam że w pracy znajdę bratnie dusze ale pracuje w męskim gronie gdzie wszyscy już mają swoje żony. Więc nawet nie proponuję wypadów na "piwo po pracy" bo posądzą mnie o rozbijanie czyjegoś małżeństwa. Moje osobiste życie wygląda jak w tobołku u cyganki - w styczniu rozstałam się z facetem po 2 latach i teraz niby probujemy do siebie wrócić ale nie jest to takie łatwe bo dzieli nas 2000 km
a siedzenie każdego wieczoru w domu w samotności mnie dobija...ratunku, co robię źle w swoim życiu....
Mam 26 lat. Skończyłam studia magisterskie z zarządzania ale pracy oczywiście nie znalazłam. Dwa lata temu wyszłam za mąż i obecnie mieszkam w Szkocji gdzie chodzę do collegu i od niedawna pracuje dorywczo. Wydaje mi się ze tutaj życie jest łatwiejsze.
Paula_28 nie martw sie nie Tobie jednej wydaje się że źle postępuje / robi ja również należę do tego grona za co kolwiek się wezmę to mi się nie udaję czasme się poddaje czasem mam zryw i krzyczę JUTRO BĘDZIE LEPIEJ ale cóż dzwoni budzik ja przekladam się na drugi bok nakrywam sie kolderką i myśle. Kolejny dzień czy mam po co wstawac znów odżywa nadzieja DZIŚ BĘDZIE DOBRZE ale niestety kolejny dzień uplynoł monotonnie Mam pracę (w końcu znalazłam) ale zaraz jej nie będę miec staram się myślec pozytywnie ale niestety sceptyczne nastawienie bierze górę I RÓWNIEŻ NIE WIEM CO ZROBIC BY ODMIENIC LOS i zatrzec samotnosc ale widocznie nie odłączna częśc mnie sama nie wiem Wiem jedno troszkę tekst nie zgrany piszę NIE PODDAWAJ SIĘ a za chwilę BRAK MI SIŁ MOTYWACJI I SENSU TEGO WSZYSTKIEGO...
Bernie zgadzam się z Tobą w 100 % gdzie ci prawdziwi mężczyźni ech w Poznaniu wymarli chyba ![]()
Mam 26 lat, pracuję od 3 roku studiów, od trzech lat w zawodzie i praca bardzo mi odpowiada. Od roku mężatka, jeszcze bez dzieci, choć marzę o nich. To dziwny czas dla mnie - już po studiach, ale jeszcze ze wspomnieniami, a jeszcze przed 30.
Witam mam 28 lat, jestem szczęśliwą żoną od półtora roku i matką dwójki dzieci (Marcelina 8 lat i jaś 13 miesięcy) To moje drugie małżeństwo, ale o niebo szczęśliwsze i lepsze do poprzedniego. W końcu znalazłam stabilizację, spokój i miłość w życiu Zawodowo spełniam się w pracy w OPS-sie, ogólnie to pracuję 5 lat w budżetówce.
witajcie Dziewczyny,
mam 26 lat, jestem mężatką, mam 6 -letniego synka, i od wieków walczę z nadwagą...
nie jestem pewna czy tu pasuję, bo ja na studiach nie byłam...
witam ines123
nie wiem od czego tu zacząć?Od 10 lat mam depresje dwa pobyty w szpitalach psychiatrycznych,dużo artykułów przeczytałam i sporo wiem o tej chorobie .Każdy ma te lepsze i gorsze dni jak to w życiu, u mnie więcej tych dobrych tak mi się wydaje, dużo mam szczęścia gdyż spotkałam ludzi którzy pomogli mi się pozbierać po szpitalu i dalej normalnie funkcjonować w społeczeństwie,ilekroć dopada mnie dół wiem że muszę i chce się podnieść , bo życie jest piękne tylko my sami nieraz nie dostrzegamy jak wiele mamy
nauczyłam się cieszyć z małych drobiazgów,to jak ptaki śpiewają jak na wiosnę wszystko rozkwita , każdy wschód słońca i nowy dzień w życiu który jest jeden jedyny i to jak go przeżyjemy zależy od nas .Nieraz są takie dni ,że dopada mnie niepewność i lęk co przyniesie nowy dzień i jedna zła myśl napędza kolejną i to jest błędne koło w którym można się pogrążyć, bo co mi da zamartwianie nic ,tylko gorsze samopoczucie.trzeba brać się w garść nie dawać tej chorobie
pozdrawiam:)
Maddlen jak zaraz nie pasujesz wykształcenie nie takie istotne ważne jakim jest się człowiekime Wiec głowa do góry WITAMY !