Problem z dzieckiem partnera. - Netkobiety.pl

Łooohoooo, to już powiało grozą..brrrrrr.Kosa z ciebie.
Oj chyba sympatią do siebie nie pałałyscie.Matka kuzynki zrobiła za to awanture?
Chłopaka w tym temacie o wszystko robi, nawet o wpakowanie starego konia w Taxi.Tylko czeka, aby znow cos wygarnąć autorce

Nikt nic nie zrobił w jej obronie. Jej matka lubi mnie i lubiła.
A kuzynka miała wtedy i do dziś ma mnie za swoją idolkę i jestem i byłam jedyną osobą do której ma szacunek.
Nie powiem żebym żałowała tego , że to wtedy zrobiłam w dodatku później nie przyszłam na jej urodziny ani nie dałam jej prezentu. Bo sto razy jej tłumaczyłam, że pewne zachowania są raniące dla ludzi a pewne słowa niegrzeczne bo znaczą to czy tamto i sprawiają przykrość.
A ona do babci wyjeżdża z tekstem 'ty ku** i szmato' i pluje, i mi kubek mleka wrzuca do torebki (droga książka, telefon i sama torebka poszły w cholerę). Ja nią szarpie a ona się cieszy, więc otworzyłam drzwi i rzuciłam nią na ziemie.

Evit, bezstresowe wychowanie to mądre wychowanie, ale ludzie bardzo sobie ten sposób uprościli, i zamiast wychowywać dzieci bez krzyku, bez szarpania, bez bicia, ale stanowczo, konsekwentnie, z wprowadzeniem twardych zasad, tłumacząc różne działania, aby dziecko znało przyczyny i skutki, wychowują dzieci poprzez pieszczenie się, bez narzuconych reguł i obowiązków, a efekty tego są takie, że wychuchane, wydmuchane łabędziątka, w dorosłym życiu nie potrafią nawet oporządzić otoczenia wokół siebie, bo nie nauczone, a co dopiero pójść do pracy i wspinać się po szczeblach kariery zawodowej. Częściej popadają w konflikty, bo skoro przez całe swoje życie stanowiły czyjeś epicentrum wszechświata, to nie potrafią pogodzić się z tym, że to tak nie działa w relacjach z innymi. Są mniej odporne na sytuacje stresowe, leniwe, często oddają wszystko walkowerem... Ale to jest TYLKO wina rodziców, a raczej ich lenistwa, bo łatwiej ustąpić i usłużyć, niż wychować...

Klaps to forma przemocy. Podnosisz na drugą osobę rękę. Rozumiem, że są momenty, kiedy nerwy są na wykończeniu i czasem aż mierzwi żeby przyfasolić, ale czy swojemu szefowi też dasz klapsa, gdy Cię wkurzy? Gdyby Twój partner wymierzył Ci klapsa za słoną zupę, tak w ramach abyś zapamiętała ile posolić na następny raz, to jakbyś się czuła ? Też uważałabyś, że to dla Twojego dobra, ku pamięci na przyszłość ? A co do zajścia z Twoją bratanicą w tle, to tak, powinnaś postarać się opanować emocje, i spokojnie wytłumaczyć, czym może skończyć się takie zachowanie.

W relacjach z chłopcem możesz pozostać bierna, ale wiedz, że Ty i Twój partner to dwie, odrębne jednostki, i chłopiec nie spostrzega was jako jedność. To, że Twój partner to ciapa i nie potrafi wziąć syna na męską rozmowę, to jedna kwestia, ale relacje Twoje z młodym to druga kwestia. Świat dzieci ograniczają dorośli, i tylko Ty decydujesz gdzie ustawisz barierki.

mortisha Wdech - wydech , wdech - wydech , wdech - wydech.  Nie zamierzam się wdawać w dyskusje na temat bezstresowego wychowania, bo tak jak już wspomniałam w poście wcześniej, ludzie bardzo uprościli sobie ten sposób, i stąd masa mitów, które regularnie zdobywają antyfanów. Jedyne o kim chciałam jeszcze wspomnieć, to wnuczka mojej znajomej, którą rodzice wychowują właśnie bezstresowo. Nie ma w ich domu krzyku, awantur, za to wszech obecnie panuje dialog. Mała nigdy nie dostała "wychowawczego klapsa", nigdy nie została poszarpana. Rezultat? Spokojna, radosna, i przede wszystkim grzeczna 4-latka. Sprząta po zabawie, nie pluje jedzeniem, gdy coś jej nie smakuje, potrafi przeprosić i poprosić, z szacunkiem odnosi się do osób starszych. Mając dwa latka, bawiła się pieprznikiem i oblizała końcówkę. Znam wiele dzieciaków, które rozryczałyby się w niebo głosy, i Aviva też próbowała pójść w tą stronę, ale jej matka z zimną krwią powiedziała "to jest pieprz, pieprz jest niesmaczny, napij się wody". Bez pretensji w stronę męża, który podsunął jej ten pieprznik, bez pretensji do córki, czym się bawi. Mała popiła, i widać za mało, bo nadal był grymas, na co jej mama dodała "napij się więcej". Po chwili wrócił dobry nastrój, i od tamtego momentu Aviva wie, że samego pieprzu się nie jada. To jest bezstresowe wychowanie, pojęte w prawidłowy sposób. To jest mądre wychowanie.

Ja również jestem w związku z takim tatuciem- ma syna 7 letniego, razem jesteśmy od 5 lat.
Chłopiec jest mądry i łatwo go przywołać do porządku , ale tu tatuś ma większe rogi- każdą moją uwagę dotyczącą złego zachowania jego syna traktuje jak atak na niego , nazywa to " teroryzowanie " lub " ustawianie".
a co ja takiego robię? pouczam chłopca że toaletę zostawia się czystą po skorzystaniu, myje się ręce, nie grzebie w pupie , nosie i ogólnie w spodenkach nie trzyma rąk ( bawi się swoimi narządami . Tatuś twierdzi że wszyscy faceci tak mają !
Pozwala chłopcu spędzać po 10 godzin dziennie przed komputerem, chodzić spać po północy - efekt - moczenie nocne .
mama chłopca mówi że 1-2 godz przed snem trzeba chłopcu ograniczać picie ( wystarczy młodemu przypomnieć i sam wie że nie może dużo pić na noc ) i kłaść spać o przyzwoitej godzinie (20-21). Wtedy nie ma problemu - sprawdzone i tak jest jak mówi mama .Ale tata robi po swojemu- raczej tak jak dziecko chce - pije ile chce i kiedy chce , robi co chce .. zasypia przy komputerze po 24..
Młody widzi ze ojciec nie podziela moich rad wychowawczych - zdarzyło mu się nieładnie odezwać do mnie . Ale tata nie widzi w tym problemu... doszło do tego że jak młody nas odwiedza to ja staram się wytrzymywać ten czas , żeby nie powodowac sytuacji że partner jest zły na mnie bo zwróciłam uwagę jego synowi.
Z nami mieszka moja prawie 16 letnia córka - jest grzeczna, dobrze się uczy , nigdy źle nie zachowała się w stosunku do mojego partnera , nie powiedziała mu nic złego, choć on ma same uwagi co do niej... a to ze za mało pomaga mi w domu , że siedzi wieczorem za długo ( 22 w łóżku w czasie szkoły, wakacje bez limitu ) .. że za długo na komputerze ( !) , że za dużo zjadła jogurtów, czipsów czy wypiła napoju... Czasami mam wrażenie że ona go denerwuje samą obecnością , choć córka najwięcej spędza czasu u siebie w pokoju...... zaczynam myśleć że partner jest tego dużą przyczyną ....
Wszystkie moje odbijanie piłeczki - że moja córka jest prawie dorosła i dobrze wychowana , i że te uwagi powinien stosować do swojego syna ..kwituje że on jest pokrzywdzony ...bo rodzice się rozwiedli ...moja córka tez nie mieszka z ojcem...partner twierdzi że przecież mieszka z nami ..... że ja mam ją na codzień to mogę ją wychowywać !.
    Rodzice partnera a dziadkowie młodego podobnie się zachowują - teraz mieli u siebie 6 i 7 letniego wnuka - syn partnera i jego siostry. Ciagłe porównywanie chłopców i podkreslanie jaki syn partnera jest super ( traktują go jak biednego porzuconego ), a że na rowerze tak super jeździ , a ten 6 latek jeszcze nie , a jak ładnie je , a jaki grzeczny .... chłopiec widząc to i czując się wywyższanym , źle traktował swojego kuzyna ( dziadkowie nie rozumieją że dali przekaz chłopcu ze jego kuzyn jest gorszy- więc on też go tak zaczął traktować ), zabierał mu zabawki, naśmiewał się z jego nauki jazdy na rowerze , ciągle podkreślał że jest lepszy... nawet w jedzeniu kanapek. Przez takie zachowanie dorosłych i 7 latka, młodszy chłopiec zaczął być bardziej niegrzeczny niż zwykle - myślę że to rodzaj buntu.Jak w końcu nauczył się jeździć na rowerze to porosił bym go nagrała i wysłała filmik rodzicom, że on już umie . Powiedział " ciociu to było takie moje marzenie żeby jeździć jak P * (7 letni kuzyn )'....
Żal mi było 6 latka , próbowałam pogadać z partnerem, zeby tłumaczył synowi jak ma traktować kuzyna i inne dzieci ... ale ten stwierdził że przeciez to prawda ( że jego syn jest lepszy ) a tamten jest niegrzeczny więc co , wszyscy mają go lepiej traktować żeby był bardziej grzeczny? a jego syna olewać ?
Dodam jeszcze , że ten 6 latek ma 2 letnią siostrę - w domu ciągle słyszy że jest starszy , ma ustąpić, być grzeczniejszy , bo ona jest młodsza ...czyli konkuruje o względy juz w domu z rodzeństwem, u dziadków dostaje mu się ...za to w sumie że jego rodzice się nie rozwiedli .Syn mojego partnera jest jedynym dzieckiem dla niego, nie ma rodzeństwa i żadnych kuzynów - dla rodziców swojej mamy jest jedynym wnuczkiem -i tak raczej juz pozostanie.
...............Napisałam to wszystko po to by zwrócić uwagę na mechanizm jaki się rodzi gdy ktoś słyszy że dziecko jest z rozbitej rodziny...Czy na pewno to dziecko jest biedne ? Ja na obserwacji otoczenia twierdzę że nie koniecznie - mojego partnera postrzegam jako lenia , człowieka skąpego i wygodnego ( sobie nie skąpi ) - uważam że nie ma pomysłu na spędzanie czasu z synem , łatwiej ( tak mu się wydaje ) kupić zabawki, dać kasę i posadzić przed komputerem jak młody chce , niż bez gadźetów budować relacje , które będą mocne i prawdziwe... bo to trudna i długa droga.
Już teraz miał dowód synowskiej miłości - nie widział chłopca przez miesiąc z różnych powodów ( mama chłopca  miała inne plany)..na 2 dni przed planowanym spotkaniem zadzwonił do niego i powiedział że nie przyjedzie bo idzie grać w piłkę z kolegami - partner tłumaczył mu , ze tęskni, że on też na pewno z nim zagra . próbował go przekonać że będzie jak zawsze super zabawa i niespodzianka .... młody nie bardzo chciał przyjechać.
Tatuś powiedział mu żeby się zastanowił , czy woli do taty czy z kolegami i ze zadzwoni za 2 godziny. 
Młody wybrał kolegów . Partner prawie płakał tak mu było przykro - ja miałam poczucie ({" a nie mówiłam "}) ale było mi go żal więc pocieszałam, że to dziecko i to normalne zachowanie u dzieci.
Wtedy przeprowadził ze mną rozmowę , co on ma zrobić, jak żeby syn za nim tesknił i chciał przyjechać .... tłumaczyłam, dałam pisma do czytania, doradziłam psychologa - miałam nadzieję ze to jakiś zwrot w jego i naszym zyciu... mineło kilka tygodni... wszystko jest po staremu ..tatus zapomniał... emocje opadły... heh
obawiam się przyszłości - dorośli wpychaja tego młodego w złe zachowania- nie liczyć się z ludźmi, brać co się chce , kasa najważniejsza ..robić co się chce , zero zasad .