Problem z dzieckiem partnera. - Netkobiety.pl

A ja się nie zgodzę - autorka może dużo zrobić. Może bowiem rozmawiać ze swoim partnerem. Długo i do znudzenia.
Może mu podsuwać artykuły, książki i opracowania dotyczące wychowania dzieci.
Może mu tłumaczyć, że czuje się źle w takim układzie i, że chciałaby aby jej zdanie było brane pod uwagę.
I tak dalej, i tak dalej...

Dziecko jest absolutnie niewinne. Jak ma się zachować 11 latek, któremu rozpadła się rodzina? Jest przerzucany jak piłeczka od matki do ojca, ba, ma jeszcze akceptować nowych partnerów rodziców? Nie za dużo wymagasz? Przecież to jeszcze dziecko! I nie ważne kiedy się poznaliście... potrzebuje ojca cały czas, nie tylko w weekendy. Dzieci nie są złe, są czyste i niewinne. To dorośli budują im świat, więc nie dziwmy się, że czasami wymiękają... Ty jesteś dorosła, i też często masz dość...  Zawsze w ocenach wychodzimy od samych siebie i uważamy dzieci za nie w pełni ukształtowanych dorosłych. A tak nie tak. Dzieci są całkowicie, w pełni ukształtowanymi... Dziećmi.
Tak po prawdzie wszyscy ułożyliście sobie życie na nowo, nie myśląc o młodym..., który teraz przeszkadza. Myślę, że nie byłaś świadoma konsekwencji... Twoim lekarstwem jest klaps, nie liczysz się z jego zdaniem, itp... Walczysz, nie wiem po co. to chyba oczywiste, kto jest tutaj ważniejszy.  Ponad to płacz u 11 latka nie jest czymś normalnym... Zamiast pomagać, krytykujesz, i patrzysz jak sobie pomóc, a w rzeczywistości to młody jest najbardziej pokrzywdzony. Czy to co piszesz jest naprawdę takie straszne? Przecież możecie przystopować na czas jego pobytu u was, to tylko weekend. To nic dziwnego, że garnie się do ojca, ma do tego pełne prawo. I co twój partner chce ukrócić? Ma się nie tulić?, nie mówić co czuje?, nie okazywać jak tęskni? Przecież on to cały czas robi. To co piszesz to niemy krzyk dziecka... A ty cały czas wymagasz...

Moja rada to terapia.

Hito Kawaii - jednak są pewne granice tzw. bezstresowego wychowania i akceptacji tego, że "dziecko jest dzieckiem". Uwierz mi, jako córka ojczyma, którego poznałam w wieku 10 lat, doskonale wiem jak dzieci w tym wieku umieją manipulować dorosłymi.

Akceptacja i miłość dla dziecko to jedno, akceptacja wszystkich jego zachowań - bo przecież takie biedne, rodzina mu się rozpadła - to drugie. Trzeba znaleźć złoty środek bo inaczej wychowa się małego egoistę, roszczeniowo nastawionego do życia, który wszystkich rozstawia po kątach.

hahaha, dzieci są czyste i niewinne? większej bzdury nie słyszałam. Owzem sa w wieku 1-2 lata, potem diabeł z nich wychodzi, co  jest efektem złego wychowania. fakt rodzice są sami sobie winni, ale bachor mający 11 lat jest w stanie rozpoznać co jest dobre, a co złe, on to robi bo mu jest po prostu tak wygodnie. robi na złość rodzicom. I rodzice są winni zaistniałej sytuacji, ale ten rozwydrzony bachor także.

Dzieci nie żyją w buszu... Żyją między dorosłymi, same się nie wychowują - nie widzisz w tym łańcuszku rodziców?. To rodzice przekazują wartości i resztę... To co robi ojciec i Autorka jest dobre, a dziecko tego nie widzi tak? Bo głupie jest? Sorry, chciałabyś być w domu, w rozbitej rodzinie, w chorym układzie, i odczuwać dyskomfort z bliskości ojca z inną kobietą? Ja nie. Pomysl dlaczego jest złośliwy... Odwołaj się do przyczyn, nie skutków... Wszyscy potrzebują pomocy, a dziecko jest pokrzywdzone. Dziecko, nie bachor.

Naucz się czytać ze zrozumieniem

Nie wiem gdzie nie czytałam ze zrozumieniem Trudno...

Moje zdanie już znacie. I wystarczy, pozdrawiam

W tym wątku nie ma ani jednego posta, w którym jego autorka chwali opisywane zachowanie jedenastolatka.

Tłumaczenie przyczyn określonego zachowania nie jest równoznaczne z akceptacją tegoż.

Sama mieszkam w domu z dzieckiem mojego meża (tez prawie 11 l) i powiem szczerze ,ze dzieciaki potrafia byc tak przebiegle, cwane i manipulacje odstawiac bez krycia sie z tym
Nie uwazam,ze dzieci rodzą sie i same z siebie są czyste,niewinne, wrecz przeciwnie, jestem zdania ,ze dziecko ma w sobie zlo, ma sklonnosci do zlych czynow, zachowan,tak, tak,.Po co jest proces wychowawczy praktykowany przez tyle lat wychowania? aby uksztaltowac jego osoboswosc,wyeliminowac "zwierzece odruchy",aby dziecko wyroslo na przywoitego czlowieka
Jesli jest zanbiedbane wychowanie,wtedy mozemy natkąć sie na rozne przykre zachowania, zupelny brak okielznania dziecka powoduje katastrofalne skutki co z niego wyrasta. W tym celu sie wychowuje, bo dzieciak sam z siebie nie stanie sie grzeczny, posluszny, ale beszczelny ,agresywny i rządzi sie swoimi prawami,nie potrafiąc podporządkowywac sie grupie , a hierarchia w kazdym miejscu obowiazuje ,czy to w domu, czy to w szkole, czy to w pracu

Autorko moim zdaniem robisz bląd, ze dajesz sie chlopakowi traktowac jako kolezanke.Tak nie mozesz byc.Ty jestes doroslą kobietą, 11 latek nie jest dobrym kandydatem ,aby traktowal Ciebie jak kolezanke.Stawiasz miedzy sobą a nim rownosc,dla mnie to absurd.Mozecie zyc w bardzo dobrych relacjach, ale chlopak powinien wiedziec ze do ojca i do jego parterki nie ma spoduchwalnia sie.Nie jest na rownych prawach ,hierarchi sie nie zmienia
Dzieciak jest rozwydrzony i rozbestwiony.Nie przekonuje mnie argument rozpadu malzenstwa jego rodzicow,to nie daje mu prawa do takich zachowan, chamstwa i manipulacji .Twoj facet ,a ojciec dziecka zupelnie nieudolnu wychwoawczy ,aby syna ujarzmic i przyhamowac, jego zachowania.
Nie ma u was w domu zasad,ktore nalezaloby przestrzegac,a jak są, to ojciec nie oczekuje od syna dostosowywania sie do nich.Brak szacunku, brak pukania do waszej sypialni, wymuszanie,i wiele jeszce innych zachowan bezkarnych mnie samej by do nerwow doprowadzilo

Wprawdzie mieszkam calodobowo z męza corka i nie mam  zadnych wątpliwosci by jej zwrocic uwage na jakies wyjatkowo niefortunne zachowanie ,jakie mi sie nie podoba,kare tez dam jak trzeba,ale powiem szczerze ,ze Ty rowniez moglabys czasami od siebie cos chlopakowi do sluchu powiedziec
Za brak szacunku do ojca dziecko powinno byc karne,i tutaj nie ma nawet w tym dyskusji.Twoj partner powinnien priorytetowo za kazdy objaw braku szacunku reagowac stanowczo i konkretnie, jak da sie wyczytac do tej pory jego reakcja byla zupelnie nie skuteczna,albo jej brak
Jest zbyt do malolata poblazliwy, i to przynieise opłakane efekty.

Hito, dzieci nie są wcale dobre i niewinne.Bywają okrutne, egoistyczne i podłe.I wcale nie zdarza się to w wyniku traum, czasem młody człowiek ma taki charakter.I zadaniem dorosłego jest eliminowanie nagannych zachowań - czyli odpowiednie wychowanie.

Ja bym tam od razu z dzieci diablow nie robila, ale prawda jest taka, ze troche jak pies w domu, dzieciak robi na co mu sie pozwoli. Dzieci sa proste- chca szybkiej gratyfikacji. Zycie jednak takiemu zachowaniu nie sprzyja, wiec rola rodzica jest wyznaczanie granic.

Hito Kawaii w pełni się z Tobą zgadzam, wiele mądrości jest w Twoich słowach, ale niestety większość osób, które się tu wypowiadają nie będą w stanie tego zrozumieć, chyba jeszcze nadal pokutuje przeświadczenie o ułomności dziecka,o jego złej naturze. Potrzeba więcej akcji społecznych, które uświadomiłyby ludziom o pełni praw dzieci, a przede wszystkim RÓWNOŚCI PRAW dzieci i dorosłych, a to co napisała Mortisha

"jestem zdania ,ze dziecko ma w sobie zlo, ma sklonnosci do zlych czynow, zachowan,tak, tak,.Po co jest proces wychowawczy praktykowany przez tyle lat wychowania? aby uksztaltowac jego osoboswosc,wyeliminowac "zwierzece odruchy",aby dziecko wyroslo na przywoitego czlowieka
Jesli jest zanbiedbane wychowanie,wtedy mozemy natkąć sie na rozne przykre zachowania, zupelny brak okielznania dziecka powoduje katastrofalne skutki co z niego wyrasta. W tym celu sie wychowuje, bo dzieciak sam z siebie nie stanie sie grzeczny, posluszny, ale beszczelny ,agresywny i rządzi sie swoimi prawami,nie potrafiąc podporządkowywac sie grupie , a hierarchia w kazdym miejscu obowiazuje ,czy to w domu, czy to w szkole, czy to w pracu"

jest dla mnie przerażające i nic dziwnego, że psychoterapeuci nie narzekają na brak klientów, w duchu takiego wychowania jaki zaprezentowała autorka tego cytatu tendencja będzie jeszcze szybciej rosła. Dziecko jest złe a proces wychowawczy jest po to by wyeliminować zwierzęce odruchy ! to kim w takim razie Ty jesteś Mortisha? skoro urodziłaś się jako ta zła i przeszłaś proces wyeliminowania zwierzęcych odruchów w drodze jak mniemam wychowania? ??
Raz jeszcze podkreślę przerażające jest to co piszesz i szczerze Ci współczuje a najbardziej Twoim dzieciom jeżeli je masz.

A autorka wątku pisze, że była świadoma konsekwencji a jakich konsekwencji byłaś świadoma?
Myślę, że możesz zrobić bardzo dużo, wiele zależy od Twojej postawy i chęci zrozumienia chłopaka, który znajduje się w bardzo niekorzystnej dla niego sytuacji i to w dodatku ktoś zadecydował za niego, jak byś się czuła gdyby ktoś zadecydował o jakichkolwiek dalszych Twoich losach bez Twojego przyzwolenia? dla dorosłego jest to trudna sytuacja a to jest dziecko.
Twój partner z tego co piszesz wykazuje dużo więcej wyrozumiałości i zrozumienia niż Ty, zastanawiam się skąd w kobietach ta bezwzględność przecież podobno jesteśmy bardziej empatyczne??

Wybacz cytrusowa,nie przekonuje mnie "nowoczesne" wychowanie, a raczej jego brak , i czekanie z załozonymi rekami ,az dziecko samo z siebie zacznie wykazywac tą pozytywną postawe , zacznie samo z siebie podporządkowywac sie opiekunom, wychowawcom,w doroslosci przełozonym. Ono nie mając nabytych i wpojonych konkretnych zasad i wskazowek bedzie ogłupiale,i o wiele mniej poradne nic ci sie zdaje,i tak to sie dzieje.
Zostawiając je samego nie majac przewodnika w doroslych ,zaczyna sie gupic,bo jest zdane samo na siebie.Rodzic ma obowiązek dziecko naprowadzac na wlasciwe sciezki i oczekiwac,aby nimi podązal, a nie zbaczal z glownej drogi,bo wtedy zaczyna błądzic, to jest logiczne. Samowolka dziecka mnie nie przekonuje
Powtarzam, chamstwo, brak szacunku ,wymuszenia, manipulacje, podporządkowywanie sobie wszystkich dooola siebie jest dla mnie niedozaakceptowania

Mieszkam w domu z dosyc "trudnym" dzieckiem ,od malunkiego z cholernie ciężkim temperamentem ,z walecznym nastawieniem do zdominowania kazdego wokól siebie, typ przywódcy ,i anarchisty,a taki typ dzieci wchlania doroslego slabosci jak gąbka, przy czym doskonale to pozniej wykorzystuje na swoja korzysć

Pardone cytrusowa, ale bez jasnych zasad i regul, a przy tym widniejących brak konsekwencji ,wtedy zaczyna sie jazda bez trzymanki.Nie dziekuje, nie lubuje sie w takich ekstremach,ani nikt o zdrowych zmyslach tez nie jest spragniony takich emocji

A i prosze Cię..nie wyskakuj mi tu z pyschoterapuetami, bo nikt nie nawoluje do znecania sie nad dzieckiem,ani do wyzywania, ani katowania,ani wydzierania sie jak stare przescieradlo, zaś okreslenie jasnych zasad i utrzymanie dyscypliny jest jak najbardziej wychowawcze,co nie ma nic wspolnego z terroryzowaniem dziecka..Oczekiwanie zachowywania sie jak na 11 latka przystalo to żadna trauma ,ani wymog ponad jego umiejetnosci.No chyba ze dziecko jest jakies opoznione ,a tego nie doczytalam
A zdziwie Cie, że to co pisze to są rady psychologa (bardzo znanego ,z ktorym mamy kontakt regularny) jak i pedagoga,a nie moj autonomiczny wymysl

Nikt nie przeczy, że rozwód to ciężkie przeżycie dla dziecka, ale czy z racji tego powinno mu się z automatu pozwalać na wszystko? 11-latek to już nie taki maluszek, ogarnia całkiem sporo. Nie można go przyzwyczajać do myślenia "mam traumę, to mi wolno", a wydaje mi się, że właśnie to robią jego rodzice. Poza tym, czy tylko ja zauważyłam, że młody ewidentnie myśli, że przez opowiadanie "niestworzonych bzdur o nowym partnerze matki" i skarżeniu się na autorkę sprawi, że rodzice się znów zejdą? Tak to trochę wygląda. I zauważył też, że w tej całej sytuacji może coś ugrać dla siebie.

Pogadać z dzieckiem, wytłumaczyć, że zaistniały stan rzeczy nie jest jego winą i nie może nic na to poradzić - tak.
Zezwolenie na bezczelność, spełnianie jego zachcianek "bo tak mu ciężko", brak dyscypliny - nie.

A jak ma odreagowywać? jak ma się zachowywać? Młody wchodzi do sypialni rodziców i widzi jak ojciec uprawia seks z nową partnerką...  To jest ok? Taka sytuacja nigdy nie powinna mieć miejsca. I wiele innych... Czy ktoś pomyślał jak przygotować młodego do rozwodu? Jak na nowo zbudować świat? Nie... Dorośli patrzą tylko na siebie...
Jak ma pokazać, ze jest nieszczęśliwy? Pokazuje to tak, jak to robi dziecko... Wszyscy chcecie karać i temperować, nie piszecie jak pomóc, co zrobić, aby to naprawić... Ma szanować nową partnerkę ojca? Po tym jak jego świat legł w gruzach? Sorry, ale dla doroslego to ciężkie, a co dopiero dziecka... Tylko, ze w tej bajce, dorośli ułożyli sobie życie, a młody stał się problemem...

Chyba nie piszesz tego w kontekście poruszanego problemu... ??

Dokładnie. Partner jest ojcem, widzi co się dzieje...

Martisha - to tresura, nie wychowanie... Mnie również przeraziłaś...

Nie o tresure chodzi Hito, ale o racjonalne granice. To, ze facet olewa, albo nie moze sprostac, widac z kilometra. Niestety, nie jest to najlepszy sposob wychowywania dzieci. Maly zle sie czuje?- oczywiscie, maly gra ksiazatko z fochami?- nie do zaakceptowania. Po pierwsze ojciec powinien z nim porozmawiac i wyjasnic, ze rozwod to nie dziecka wina, po drugie, stworzyc jednolity front z partnerka (jak i byla zona). Dzieci sa bardzo zdolne do wykorzystywania sytuacji, kiedy dorosli nie asertuja sie porzadnie. Niestety taka prawda. Bylam rozwydrzonym bachorem, ktorego nikt nie temperowal, to wiem.

Cytrusowa, nikt tu nie mowi o negowaniu uczuc dziecka. Wrecz przeciwnie- mowilam o patrzeniu na to i rozmowie z dzieckiem. Chodzi o zapanowanie nad stuacja. Syn nie powinien dyktowac warunkow tacie ani jego partnerce. To absurdalne.

Cały czas je negujecie. Nie dostrzegacie jego problemu, samych źródeł... Dajecie bezsensowne rady nowej partnerce: ma karać, temperować, nie pozwalać, itp. A kim ona dla niego jest? Obcą kobietą... Która nie uszanuje nawet obecności chłopca w swoim domu, o czym świadczą informacje o imprezach i seksie...  Kolejny raz pytam: jak ma się czuć to biedne dziecko?
W waszym zapanowaniu nad sytuacją nie ma miłości i szacunku - to jest najgorsze... To jest podstawa w wychowaniu. A dla was to 'bachor', jak 'pies w domu'...

Adler, szkoda klawiatury... Mamy kompletnie różne zdania... Ja nie mogę się z tym zgodzić.
Nie ma sensu kontynuowanie tego tematu. To do niczego nas nie zaprowadzi. Pozdrawiam

Oczywiscie, dziecko to nie swieta krowa. Zaproponowalam szkole z internatem, bo jest to najprostsze rozwiazanie. Maly przestanie manipulowac doroslych, fochy pojda do konta. Poza tym nauczy sie funkcjonowac w otoczeniu, ktore jest odporne na ksieciowe zagrywki.

Dziecko powinno wiedziec gdzie jest jego miejsce w domu, bo zapewnia mu to bezpieczenstwo. Jezeli jedenastolatek rzadzi domowym ogniskiem, nie ma tam zadnej stabilizacji. Hito, nikt tu nie mowi o byciu bezuczuciowym cyborgiem- z chlopakiem trzeba rozmawiac- ale nie dac sobie wchodzic na glowe.

A tatusia to najlepiej zapisac na kurs asertywnosci ,bo ciapa w stosunku do własnego dziecka.Mediator rodzinny wskazany i zalecany,na pewno nie zaszkodzi
Najwiekszym problemem jest postawa ojca,brak skonkretyzowania sie,chwiejny jak chorągiewka ,przychodzi co do czego ,oczywiscie zero stanowczosci.

Edit: Ooo Wielkokropek mnie wyprzedził. To oczywistym faktem jest ,ze zachowanie syna jest wynikiem ojca postawy ,do calej sytuacji

No, to przecie pisze od kilku postow, ze ojciec nie moze zapanowac nad sytuacja.

Dziecko robi na co mu sie pozwala. Takie to proste.

Eileen, masz absolutnie racje. Autorka nie wydaje mi sie osoba, ktora wymaga cudow jakis.

Ee, na pewno przeczytałaś dokładnie mój post? Stoi jak byk, żeby z dzieckiem porozmawiać i wytłumaczyć, że to NIE jego wina. Może masz rację, rodzice nieodpowiednio przygotowali dzieciaka psychicznie na rozwód, i teraz daje to takie efekty... Tylko, że należałoby teraz dla jego własnego dobra przywrócić wychowanie na właściwy tor. Takie rozczulanie się i pozwalanie na wszystko raczej nie skończy się dobrze. Jak rodzice nie wychowają, to wychowa życie, a życie jest brutalne.
Ojciec chyba czuje się winny i stąd taka postawa.
A matka, jak widać, nie lepsza... 11-letni chłopak nie jest w stanie sam przejechać się taksówką, serio? Ten płacz to była wyraźna manipulacja...

Wychowywanie, określenie pewnych zasad i konsekwentne ich egzekwowanie nie wyklucza przecież miłości, szacunku i rozmowy z dzieckiem. Byle nie dać sobie wejść na głowę. Np. dzieciak chce zabawkę? Dobrze, dostanie, jak posprząta pokój. Nie może być tak, że wszystko się należy, bo rozwód...

Ja powiem tylko tyle... Ojciec robi ogromny błąd pozwalając chłopcu na wszystko, a on to ewidentnie wykorzystuje. To jest jedenastolatek, na litosc boska! On nie ma 3 lat zeby pewne zasady i regulu do niego nie dotarly...
Jesli jego ojciec, nadal bedzie stosowal wobec niego metode "bezstresowego wychowania" ( ktoremu ja mowie stanowcze NIE!) to doprowadzi tylko do tego ze chlopak sobie w zyciu nie poradzi.  Powinien znac podstawowe zasady kultury a jak widac jego rodzice jego tego nie ucza...

A jesli chodzi o klapsa... Ja uwazam, ze nawet jesli dziecko, za jakies przewinienie dostanie w tylek to krzywda mu sie wielka nie stanie, a przynajmniej zapamieta ze zrobil blad. I nie mowie tego jako terrorystka jakas. Absolutnie! Nie toleruje znecania sie nad dziecmi, ale tez nie mowie ze klaps ma byc wlasnie jakas tresura. Ja niejednokrotnie w dziecinstwie dostalam po tylku i jakos nie mam o to zalu do swoich rodzicow, nie przezylam tez nie wiadomo jakiej traumy z tego powodu. Dodam tez ze moi rodzice tez sie rozwiedli a potrafili wychowac mnie na normalnego i kulturalnego czlowieka, a nie rozkapryszona malolate...

Ja widzę tutaj dwa aspekty sprawy - chłopca, który wyraźnie się pogubił i jeszcze bardziej usiłuje odbudować (lub dopiero zbudować) poczucie własnego bezpieczeństwa, przy czym jego zachowanie wynika z rozpaczliwej próby zwrócenia na siebie uwagi oraz błędy wychowawcze rodziców. Jeśli dziecko otrzyma to, czego oczekuje - miłość, poczucie bycia ważnym, uwagę i pełną akceptację, to jego zachowania też starcą na sile. To jest bardzo prosty mechanizm - dziecko radzi sobie jak umie, a że nie umie inaczej, to jego zachowanie też jest niedojrzałe.
Płaczliwość jest bardzo niepokojąca, ona jasno pokazuje, że chłopiec jest emocjonalnie rozchwiany, dlatego za wszelką cenę należy mu przywrócić stablizację. Pozwalanie na wszystko nie jest dobrym pomysłem rekompensaty straty i przeżyć, które stały się jego udziałem - każdy z nas bowiem potrzebuje wyznaczenia wyraźnych granic, w których może się poruszać, młody, niedoświadczony człowiek tym bardziej.

Moim zdaniem ogromną pomyłką jest stwierdzenie, że człowiek rodzi się zły, bo dziecko jest jak czysta karta, którą trzeba dopiero zapisać. Kształtują je okoliczności, wychowanie, doświadczenia, inni ludzie, którzy mają na niego ogromny wpływ.

Czyli co? Zwalić na geny i nic kompletnie dalej z tym nie robić?
Ja uważam, ze dziecko jest jak plastelina - jak je ukształtujesz, takie będzie.

Osobiście obśmiałam się trochę, czytając o uwarunkowaniach genetycznych, bo według nich powinnam już dawno być alkoholiczka lezącą w rynsztoku.

mortisha ma racje, i też dlatego jedno dziecko wymaga więcej cierpliwości i miłości , a inne np więcej dyscypliny.
Dlatego też czworo rodzeństwa wychowywanych tak samo, nie będzie identyczne.

W sumie dziwna sytuacja. Pomyślałam sobie że powinnaś pójść do szkoły, w której on się uczy np. pójść na wywiadówkę czy coś. W sumie niedługo wakacje, ale po prostu może jakoś poznać go lepiej i zrozumieć jego sytuacje.

Nie ma prawa - nie jest rodzicem i nikt w szkole nie powinien jej niczego powiedzieć.