mlode,dobre malzenstwo z milosci -zdrada meza i rozstanie. dlugi post - Netkobiety.pl

kiedysbyłam
bo myślisz inaczej i czujesz inaczej. Negacja to pierwszy z kroków w przeżyciu żałoby.

i ja wlasnie generalnie taka silna w zyciu jestem - dupa a nie silna. juz mam dzien (zeby tylko 1) zschrzaniony bo mi nie poszlo, bo oblalam, plakac mi sie chce, gul w gardle stoi, co chwile wychodze bo nie chce sie rozryczec. a przeciez nic takiego sie nie stalo... ale przerasta to moja wrazliwosc i ja wlasnie taka jestem..... 'silna'.

Calienda to dobrze ze sie nie przejmujesz. Ja tez wiem ze nie ma sie czym przejmowac. no i co z tego ze to wiem, jak jest mi tak przykro i ledwo powstrzymuje lzy.... no smieszne przeciez ale tak wlasnie jest... i taka zreszta zawsze bylam. to nie o to chodzi ze JA CHCE sie martwic dana rzecza. Nie. ale ta rzecz doprowadza mnie do placzu. i tak jest np dzisiaj....

oj dzisiaj jest naprawde kiepsko - ogolnie.... dolwek jesli chodzi o ogol - o to ze on mnie nie chce - tak, tak jak pisalam, jakbym odkryla Ameryke, no i ta praca.... to naprawde dosc powazna sprawa.... a najgorsze ze nie zgadzam sie z taka opinia, mam poczucie niesprawiedliwosci, ale tak naprawde nie potrafilam zawalczyc, wytlumaczyc, bo emocjonalnie siadlam... czulam jak mi sie glos lamie i mowie nerwowo, przeroslo mnie to i nie chcialam sie wdawac w dyskusje zeby sie nie poplakac albo czegos glupiego nie powiedziec do szefowej.... wiec tak jakby sie nie bronilam nawet, a w 'normalnej' styuacji na pewno bym na ten temat bardziej podyskutowala....

no i weekend znowu.... 1szy kiedy nie zobacze sie z bratem, wiec nie wiem co bede robic:/ slabo (

Dziewczęta, czytam Was...i bardzo fajnie, że tak wzajemnie się wspomagacie, w tych trudnych dla Was chwilach.
Przekazujecie sobie taką dużą dawkę ciepła, zrozumienia i empatii.
Dołączam się i również Wam ją przekazuję.
Zatem tworzy się łańcuszek pozytywnej energii, aby ten zły los odwrócił się od Was.

Pozostaje mi życzyć Wam spokojnego weekendu. 

kiedysbylam
powiem Ci coś, co sama przeżyłam i przeżywam. Ty cały czas się łudzisz, że może być dobrze, on z Tobą rozmawia a Ty myślisz sobie nie wiadomo co. On Cię po prostu nie kocha, to ze z Tobą rozmawia normalnie to nic nie znaczy. To jest brutalna prawda. Ja też się tak łudziłam, ba u nas to trwało rok i gadaliśmy fajnie codziennie, o pracy o pierdołach, fajnie spędzaliśmy wieczory, przy winie, na seksie, na dobrym filmie, a ja sobie nie wiadomo co wyobrażałam. Dzisiaj mój mąż powiedział mi, że mnie nie chce, nie kocha (a przynajmniej nie tak jak mężczyzna kocha kobietę) i w ogóle co ja sobie wyobrażałam, że przecież mi to już mówił prawie rok temu. Kobieta a może każdy kto walczy czy komu zależy przywiązuje się do jakiś ochłapów normalności, ale to nie ma nic wspólnego z głębszym uczuciem. Mam nadzieję, ze u Ciebie ten koszmar się skończy to znaczy-on się wyprowadzi i wtedy przeżyjesz to jak powinnaś. Ja właśnie to zaczynam, u mnie o tyle problem że są dzieci i jestem skazana na jm a to niestety otwiera rany.

Dzisiaj jednak znowu mnie zranił bo jakieś 2h temu przyszedł i mi znowu nadawał. Więc powiedziałam sobie, koniec nie dam się więcej ranić.

Stokrotko - wiem, wiem i jeszcze raz wiem.... ale powiem tak: to ze sie ludze jeszcze, ze nadzieja sie tli, rzazy - to jest fakt i przyznaje sie bez bicia.... ale ja absolutnie nie pomyslalam sobie ze porozmawial ze mna, to moze jednak mnie kocha, to moze zrobil to 'BO COS'. nie, ja wiem ze tak wyszlo, bo tak wyszlo, to byl czysty przypadek, ze pogadalismy, malo tego to ja zaczelam rozmowe. wiem ze na ta chwile on nie chce i ta czy inna rozmowa niczego z jego strony nie oznacza.... to wiem. bardziej chodzi mi o to, ze ludze sie, ze jeszcze mogloby sie cos zmienic w jego mysleniu, odczuwaniu spraw...

Ty w ogole piszesz o troszke inne sytuacji - no jesli niby nie byliscie razem, a robiliscie razem te wszystkie rzeczy? wspolne wieczory, seks? no u mnie nie ma mowy o czyms takim, przede wszystkim z jego powodu - on nie chce ze mna byc I PO PROSTU NIE JEST.... nie okazuje mi zadnych uczuc i tak jak pisalam - dzisiejsza rozmowa to nie to ze ja sie ludze ze to cos znaczy, ze znaczylo dla niego. NIE. tylko bardziej o to, ze mogloby sie cos zmienic jeszcze... ze moglibysmy sie dogadac - GDYBY CHCIAL. tak naprawde u nas padly narazie 'tylko' slowa. jeszcze razem mieszkamy, jeszcze tak formalnie, to nic sie zupelnie nie zmienlo... no a jak juz sie zacznie - za tydzien, no to juz wo gole bedzie pozamiatane....

ALE, wracajac na ziemie - ludze sie to raz, ale DZIALAM - to dwa. bylam w banku. ufffff. wszystko juz wiem - co do kredytu, DZIEKI BOGU powinnam go dostac sama z paluszkiem wiecie gdzie do tego oplaty nie beda zadne jakies kolosalne, no generalnie, za to kocham ten kraj - on nie musi tam nawet ze mna isc, rozumiecie ?:) ma napisac taki list tylko i koniec. tzn bedzie musial isc do prawnika, ale do banku, ze zrzeka sie kredytu, nie musi teraz tylko pytanie - kiedy podejme ten krok ostateczny.... on o tym nie wie, ze bylam i czego sie dowiedzialam, ze faktycznie to moglabym i dzisiaj zaczac to zalatwiac - tzn zlozyc aplikacje, decyzja jest w 15 minut i potem 3-4tyg na jakby sformalizowanie tego, ze nasz wspolny kredyt sie zamyka a otwiera sie nowy tylko na mnie....

ehh ale chyba nie wszystko naraz - najpierw ta polska - za tydzien. rozdzielnosc i sprzedaz mieszkania. a po powrocie ostatni etap - to mieszkanie i jego wyprowadzka...

a co do M. - pewno ze o nim mysli.... ja moze i sie ludze, ale naprawde z 2 strony wiem co mi zrobil!! Biedna M. za wszystko siebie obwinia!! Wczoraj na skypie przez 2 godz ona go bronila, na wszystko miala jakies wytlumaczenie w postaci swojej winy... a ja nadawalam na 'naszych' facetow ze NIC, absolutnie NIc nie usprawiedliwia zdrady do cholery !! Kochana, odezwij sie nawiasem mowiac....

czy jestem nienormalna? ze postanowilam z nim nie walczyc? w sensie - ustalilismy co do formalnosci - dostaje to co chcialam - ja zostaje w naszym mieszkaniu, koszty po pol wszystkie, termin notariusza i miejsce ustalilam tez ja i kilka jeszcze innych spraw - nie zgodzilam sie na nie, wiec w tej kwestii nie to ze zgodzilam sie na wszystko. ale poza tym? mieszkamy razem. a ja (juz) mu nie wypominam na kazdym kroku, on sie odcial a ja na to pozwolilam. 6 tyg odni bez rozmow, kontaktu poza jakimis 'czesc'. dzis - wyjatkowo duzo slow wymienilismy, jakis rekord normalnie. rano o mojej pracy, teraz o formalnosciach jeszcze. dzis sam zaczal gadke ze posprzata cos tam, zebym salon mu zostawila. teraz znow (po raz chyba 5ty dzisiaj) znow pierwszy sie odzywa. oczywiscie ze w jakiejs 'sprawie'.  wlasnie poprosil czy moge mu rano wlaczyc pranie (od 6 tygodni pierzemy osobno) - 'on wszystko naszykuje, zebym tylko nacisnela guzik jak wstane pierwsza bo teraz na noc juz nie bedzie puszczal'. czy jestem nienormalna ze nie mowie mu 'pojeb.... cie albo wypierd..... i daj mi spokuj' ? ze nie jestem ironiczna tylko odpowiadam obojetnie ale spojnie -'ok' po czym wraca za 3 minuty ( w tej chwili) - 'yyyy chcesz sobie czarne pranie dorzucic?' - ja w myslach 'yyyyyy????'  od 6 tygodni pierzemy osobno i niewazne ze ja pol pralki i on po pol pralki zapelnione, ale przeciez kazdy ma juz 'swoje'. wstaje, znow obojetnie, bez slowa i dorzucam moja kupke czarnego do pralki. czy jestem nienormalna ze nie robie dzikich awantur juz? moja psycholog twierdzi ze to zle co robie, ze naturalne jest w takiej sytuacji zeby 'dziobac', ze powinnam na kazdym kroku, jak juz go widze dopiekac - bo mam prawo. A ja? przy tym jak to wszystko boli, ale mam jakis taki wewnetrzny spokuj.... nie chce walczyc, wyzywac sie i ublizac do ostatniego dnia zanim sie nie wyprowadzi.... i niewazne ze mialabym prawo.... przez psycholog troche fiksuje bojac sie ze potem sie to jakos na mnie odbije czy cos... ze teraz niby mu taki komfort stwarzam... ale ja na to patrze w ten sposob ze nie chce na sile wlasnie tego robic, bo ona tak sugeruje.... a poza tym, wiem ze wrzucajac jemu  - on nie bedzie dluzny, juz kilka razy sie zdarzylo w tym okresie. i co? potem caly dzien chodzilam ja kstruta - bo jednak zabolalo jak powiedzial cos bardzo niemilego w odpowiedzi na moj atak... wiec to takie bledne kolo... jemu chcialabym nawrzucic ale mnie to potem boli 10 razy bardziej co on powie mi a nie ja jemu.... czy jestem nienormalna....?

brzanka - no bo wlasnie chodzi o to ze my genralnie nie rozmawialismy o niczym przez ostatnie tygodnie, poza 'czesc' i formalnosciami. on strasznie mnie skrzywdzil, tak? to jest fakt. ale koniec koncow, w sumie powiedzial prawde - ze nie chce ze mna byc i juz tego nei przeciaga, nie oszukuje, nie kaze mi sie ludzic. brutalne, ale w sumie chyba lepsze. i on wlasnie mi na zlosc z niczym, ale to kompletnie z niczym nie robi, wiec u mnie chodzi o to, ze czemu ja bym miala robic wszystko tylko po to zeby sie na nim odgerywac, mscic za to co mi zrobil? (tak jak sugeruje moja psycholog, ze w  sumie to powinnam, bo to byloby naturalne). Gdyby on mi ublizal czy cokolwiek, na pewno bym sie bronila. Ale tak jak pisalam - on sie odcial - a ja mu na to powoli pozwolilam i dlatego pytalam czy jestem normalna... ?

wiesz ciezko nazywac to ze 'on jest w przadku'  - wlasnie o to chodzi mojej psycholog - nie zapominajmy o faktach - nie jest w porzadku bo mnie zdradzil, oklamywal i koniec koncow porzucil.  a to jest po prostu okrucienstwo. ALE biorac pod uwage ze takie s fakty - na to akurat nic juz nie poradze, to wlasnie uwazam ze celowo mu zycie uprzykrzac jest bez sensu, bo sama sobie je uprzykrze. nie wiem co Ci doradzic - u nas tez na poczatku - po rozstaniu, przez 1 tygodnie cos tam mu docinalam, komentowalam, wyrzywalam sie, ale potem bylo tylko gorzej. potem pozstanowilam wlasnie byc jak najbardziej obojetna,. no i im dluzej to trwa, to tym latwiej mi jest do tamtego tematu juz nie wracac. a niedlugo bedzie sie wyprwoadzal. A Ty ile juz tak z mezem mieszkasz i jak dlugo jeszcze? jak konkretnei robi Ci na zlosc?

pewnie

Dzisiaj byl dzien gorszy z gorszych. Dzis nie wytrzymalam i zaczelo sie jeszcze dyskutowanie o tym wszystkim. powiedzialam ze mam zal o to, ze tak szybko sie poddal, ze nie dal mi szansy na naprawe tego, co mu nie pasowalo, ze jest nieodpowiedzialny itd. skonczylo sie oczywiscie nerwami z 2 stron, nerwami ktore puscily i uslyszlam ze on tez sie zawiodl, ze myslal ze bede inna zona, w epogeum nerwow powiedzial 'bylas fatalna'. ... oj jak to zabolalo. miedzy czasie jak ja jeszcze mu 'wrzucalam' powiedzialam ze ja przynajmniej mam czyste sumienie bo nigdy mowiac brzydko nie poszlam w bok i mu rogow nie zrobilam, na co on 'no tego to ja nie wiem'. to byl szczyt. pojechalam do brata, zla na siebie ze w ogole zaczynalam znowu dyskusje i ze oczywiscie tylko sie utwierdzil jak dobrze robi podejmujac decyzje o rozstaniu.

wrcajac od brata - zatrzymalam sie po papierosy. dwoch 'czarnych' na rowerach ukradlo mi nawigacje z samochodu. nie chodzi o nawigacje. tak sie wystraszylam ze do teraz sie trzese. w jakims amoku dojechalam do domu zaplakana. nie zadzwonilam do niego, nic. w domu go nie bylo. zadzwonilam do brata - przyjechal. niedawno pojechal, w tym czasie wrocil maz. ja dalej zaplakana rozmawialam przez telefon. przyszedl do mnie i nie zapytal dlaczego placze, co sie stalo. powiedzial: 'chcialem cie przeprosic, nie powinienem tak mowic, nie bylas fatalna, bylas dobra zona, powiedzialem to specjalnie zeby zrobic ci na zlosc i zeby zrobic ci przykrosc, a przeciez tak sie staralas - Boze on to 1 raz przyznal, potwierdzil jak ja bardzo walczylam, kiedy on przez 5 miesiecy mnie zdradzal, ale ja jeszcze o tym nie wiedzialam. kontynuowal: i tak samo, wiem ze nigdy mnie nie zdradzilas, nie oszukalas' ja jeszcze wiekszy ryk, ale mowie mu 'ok, nic sie nie stalo...' a on ze sie stalo bo nie powinien tak mowic itd. powtarzal to kilkakrotnie wszystko. dopiero potem zapytal czemu placze. powiedzialam mu co sie stalo. zachowal sie jak czlowiek, wypytal o wszystko, strasznie sie przejal, ze zrobi mi herbaty itd. i tylko powtarzal, najwazniejsze ze tobie nic sie nie stalo.... oczywiscie, nie przytulil mne ani nic z tych rzeczy, ale tak bardzo sie ciesze.... tak bardzo prosilam Boga o jego nawrocenie. oczywiscie ze to nic nie znaczy w aspekcie naszej sytuacji, nie zmieni przeciez zdania co do bycia razem. nie mowie rowniez ze sie nawrocil. ALE. pierwszy raz, po takim dlugim czasie, poczul sie winny tego co powiedzial.... przyszedl i przepraszal, to daje po prostu ludzka satyskacje, poczucie ze jednak nie uwaza mnie za NIC. do tego to co mi sie przytralilo myslr ze spoteguje jakos jego poczucie winy.... po ludzku sie przejal. juz nawet nie mysle o tym co mi sie przytrafilo tylko o tym, ze przyszedl mnie przeprosic i to tak od serca i kilkakrotnie.... Boze dziekuje Ci....

dzis jest juz lepiej. te jego przeprosiny daly mi pozytywnego kopniaka. wreszcie jakas satysfkacja. oczywiscie nie zmienia to nic w naszej sytuacji, tylko, a moze az tyle, ze wiem, ze wie ze bylam dobra zona i ze jestem wartosciowa osoba i sam wie jak bardzo sie staralam. to jest po prostu to, o czym mowilam, ze milo byloby to uslyszec.

do tego chyba wreszcie zrozumialam dlaczego on sie w pewnym momencie poddal, jakie byly prawdziwe przyczyny naszych problemow i ze one jednak faktycznie byly! caly czas dosc mocno idealizowalam nasze malzenstwo. psycholog uswiadomila mi wiele a ja to polaczylam z naszymi relacjami. tymbardziej jest przykro bo faktem jest ze oboje naprawde sie kochalismy, bylismy dla siebie waznie i poniekad bylylismy szczesliwi. ALE: moj ojciec pil - ja nie mialam poczucia bezpieczenstwa w swoim zyciu - cale moje zycie, od najblodszych lat, kiedy uzyskalam jakaklwiek swiadomosc, tego co sie dzieje (mialam ok 8 lat) to moje zycie krecilo sie wokol tego, czy dzisiaj ojciec pojdzie spac czy bedzie awantura i ublizanie mamie. 2 dni na 7 szedl spac, 5 na 7 nie. zylam w strachu. zawsze mialam bardzo silna potrzebe kontroli nad swoim zyciem - od najblodszych lat - planowalam, oszedzalam pieniadze - to jak sie okazuje dawalo mi poczucie bezpieczenstwa. - to ze mam kontrole i dlatego to bylo dla mnie takie wazne. w naszym mazlenstwie rowniez bylam osoba bardzo kontrolujaca wszystko. i moj maz stweirdzal wielokrotnei ze dlatego nie chce byc ze mna, bo juz ma dosc, bo go 'zaszczulam' do soboty nie wierzylam ze to moze byc prawdziwy powod rozstania, ze z takiego powodu mozna sie rozstac. MOZNA. ja nie bylam swiadoma dlaczego to robie i ze to robie naprawde moze tak na niego wplywac. ja nie kontrolowalam wszystkiego ze zlej, woli celowo zeby jakos uzyskac kontrole nad jego zyciem, wiec wydawalo mi sie ze przesadza. ale po rozmowie z osobami z boku uslyszalam wiele przykrych ale prawdziwych rzeczy, ze dla kogos z boku, ta moja kontrola naprawde byla widoczna i silna. u nas wiekszos nieproozumien bylo ogolnie mowiac o pieniadze - ze kupil cos  i ja zawsze mialam problem -bo za drogie, bo nieptorzebne, bo mi nie powiedziales konkretnie ze tego i tego dnia zamierzasz wydac 100funtow. i co? on to odbieral, no ze wiecznie problem, wiecznie go kontroluje a przeciez ciezko pracowal na nasza rodzine, nie rozpieprzal pieniedzy, mnie nigdy nie wypomnial niczego, a ja zawsze problem. a z mojej strony nie chodzilo nawet o sam fakt ze on to cos kupil, bo naprawde, szczerze mu nigdy nie zalowalam, ale czepialam se faktu (ktory byl dla mnie bardzo wazny) ze po prostu nie powiedziales mi wczesniej - a dla mnie to bylo jakby tracenie tej kontroli, ktorej tak potrzebowalam bo dawala mi jakies poczucie bezpieczenstwa. i fakt - tak bylo od zawsze - daltego on mowil ze wlasnie nigdy do konca nie bylo dobrze... wlasnie to mial na mysli, ze od poczatku sie zle z tym czul, a w pewnym momencie mial dosc, swierdzil ze to sie wlasnie nigdy nie zmieni, bo ja juz taka jestem i dlatego teraz jego: nie wierze w to ze mogloby byc inaczej. Ja ten problem caly czas negowalam, nie dopuszczalam ze to moglo miec tak wielkie znaczenie. ale moglo. bo to sie tyczylo wiekszosci spraw w naszym zyciu... i nie chodzi o to ze sie obwiniam - nie, absolutnie. ja tez bylam tak naprawde wlasna ofiara swojego zyca, swoich problemow. ta potrzeba kontroli, przejawiala sie rowniez poza naszym zyciem - mam leki - jazda w windzie, metrze, wszedzie tam gdzie nie mam jakby drugiej drogi wyjscia. to potwierdza to ten brak poczucia bezpieczenstwa. to sie zmienialo na lepsze, bo przy nim czulam sie ogolnie bezpiecznie, ale doswiadczenia z przeszlosci mialy swoj wplyw na moje dorosle zycie z nim. nawet wczesniej z powodu tych moich lekow myslalam zeby pojsc do psychologa, no ale czlowiek myslal - nie pochodze z patologicznej rodziny niby, tata nigdy swiadomie mi krzwydy nie zrobil, rodzice mnie kochaja wiec dlaczego mialabym chodzic do psychologa. takie zludne myslenie.

wiec ja nie chcialam zle - taka jest prawda i dlatego nei rozumialam dlaczego on to wszystko tak zle odbieral. no ale teraz wiem, ze nie znajac tez powodw dla ktorych tak sie zachowywalam, nie mogl mnie zrozumiec, nie mogl mi pomoc, odbieral ze to wszystko jest wymierzone przeciwko niemu, ze taka po prostu jestem, ze chce nim zawladnac, ze musi byc zawsze tak jak ja chce, czul sie osaczony. kochal mnie, wiec to wszystko przetrwalo tyle ile przetrwalo, ale mial jakies granice. to oczywiscie nie usprawiedliwa tego co zrobil pozniej, calej zdrady itd. ale taki byl prawdziwy powod dla ktorego on mial dosc i nie wierzyl ze mozemy sie dogadac.... to ma sens....

gdybym wiedziala jaki mam problem i ze chcac nie chcac tak to na niego wplywa, na pewno bym probowala to zmienic. do tego - on wiedzac ze to nie jest jakby zwiazane z nim tylko z moja przeszloscia - tez inaczej by to odbieral.....

zamierzam mu o tym powiedziec jeszcze, ale juz naprawde bez prob zmiany jego decyzji, tak tylko zeby podsumowac cala sytuacje. czuje sie lepiej, wreszcie to wszystko zaczynam rozumiec.....

i druga sprawa, co da to, że mu o tym powiesz? Po co? Żyjesz nadzieją, cały czas, nawet o tym nie wiesz.

Moja jedna synowa robi dokładnie tak samo - nie wiem tylko, czy każdorazowo.
Jeśli np.ustalili wcześniej, że będą u nas w odwiedzinach do określonej godziny, to sygnalizuje mężowi raz, drugi, iż czas się
zbierać. Trzeciego razu już nie ma, bo idzie do przedpokoju i ubiera się. Syn chcąc/nie chcąc musi się dostosować.
Mnie się podoba jej zachowanie i stanowczość.
W końcu terminy są po to, żeby je dotrzymywać.
A co najważniejsze, syn z tego powodu nie przechodzi jakiegoś załamania psychicznego, bo małżeństwo nadal dobrze funkcjonuje.
Racja była po Twojej stronie i ukazuje Cię w pozytywnym świetle.

A co do wypowiedzi faceta Twojej koleżanki, to 'ja mu się dziwię', że wtyka "nos w nie swoje sprawy".
Tym bardziej, że on jest wolnego stanu i ocenia Cię ze swojego punktu siedzenia.
Powyżej przytoczone zdarzenie, prawdopodobnie w jego mniemaniu ograniczało Twojego męża, nie dawało mu swobody bycia takiej, jaką miał on.
Jeżeli zachowanie męża w czasie imprez drażniło Cię, miałaś jakieś zastrzeżenia, to normalne, że dawałaś temu wyraz.

Układasz puzle z lat pożycia z mężem, ale zaczynasz to robić w sposób przeważający na jego korzyść.
Mąż jest 'pisaty i czytaty', jest człowiekiem bardzo operatywnym, komunikatywnym, a przez tyle lat chował się jak ślimak w skorupę, zamiast porozmawiać z Tobą o tym, co go boli w małżeństwie.

Teraz potrafi?...szukał i znalazł motto przewodnie dla swojej zdrady.
Ot co!

Stokrotko dokladnie - zgadzam sie z toba. Oczywiscie ze zawsze sa 2 strony winne. I teraz wlasnie zrozumialam lepiej siebie i na czym konkretnie te moje bledy polegaly. Nie ma sensu sie licytowac czyje winy sa wieksze do momentu zdrady. A potem, potem no to juz tylko i wylacznie jego wina. za wszystko co ta zdrada przyniosla. tak nie komunikowal nic - tez to w grudniu przyznal - ze nie umie rozmawiac, myslal ze jakos minie albo samo przejdzie. a ja bylam wielu rzeczy nieswiadoma. i tyle. po prostu ciesze sie z tego co pozytywne teraz, staram sie cieszyc z malych rzeczy - bo duzych radosci to narazie nie ma... i myslec optymistycznie jakos, z nadzieja na lepsze jutro....

wyobrazam sobie ze jest to trudne.... ten kontakt. ja poki co mieszkam jeszcze z nim, wiec tez nie jest lekko. Ale po wczorajszej wymianie zdan, tak przykrych slowach, potem po jego przeprosinach - powiedzialam sobie ze juz nie bede do tego wszystkie wracac, wypominac, wyrzucac po raz 100 to samo. on wie.... on wie lepiej niz mi sie wydaje co zrobil.... wiec wole w ciszy i spokoju i jako tako 'normalnosci' przezyc te ostatnie tygodnie pod 1 dachem... za tydz o tej porze bede juz w Polsce i bedzie juz po rozdzielnosci majatkowej i sprzedazy mieszkania w Polsce... przeraza mnie to po prostu... to sie naprawde zaczyna dziac... ten koniec....

bags,
brawo, pięknie to ująłeś. A na koniec jeszcze usłyszałam, że powinnam być wdzięczna że mi w końcu prawdę powiedział... . A na sam koniec dowiedziałam się, że jestem wspaniałą kobietą, że mu na mnie zależy, ale nie jak na kobiecie, że mnie kocha ale nie tak jak mężczyzna kobietę, ale jak szedł ze mną do łóżka to chyba jak z kobietą czy nie (?), sama już nie wiem . Szkoda gadać...

M.
nie mówił na 100%, zresztą sam to przyznał dodając zresztą, że mogłam się czasem zastanowić czy nie miał jakiś potrzeb. Nie będę sobie wyrzucać, że nie umiałam czytać w myślach.

a ja to w koncu wyjasnilam - i ja i on ostatecznie przyznalismy, ze oboje bylismy winni problemow, kryzysu. To co zrobil potem - zdrada to juz tylko jego wybor i jego wina. sprawa jest jasna. czuje sie lzejsza, wiem ze co by nie bylo, oboje to malzenstwo bedziemy dobrze wspominac, ponad 5 lat zanim zaczal krecic na boku. oboje uwazamy ze bylismy dobrym mezem/ zona, padlo to z dwoch stron, ja mam sumienie czyste i to jest bezcenne. On nie i dobrze o tym wie co  zrobil i jak mnie skrzywdzil. Ale ja tez musialam sobie uswiadomic ze to nie jest tak jak caly czas mysalam -ze tylko zdrada i nic wiecej jest faktycznym powodem konca tego zwiazku, negowalam ze wczesniej moglo byc cos naprawde nie tak, co sprawilo ze nie chcial juz. oczywiscie ze tak nie powinno byc, ze nawet jesli jest zle, on sie poddaje i do tego jeszcze zdradza. Ale tak sie u nas stalo i co poradzic. nie chce i nie bede sie mscic, co nie znaczy ze nie bede myslec o sobie. ciagle to robie i staram sie ukladac swoje zycie - narazie bardziej emocjonalnie niz fizycznie, tak, zeby bylo mi jak najlepiej....

kiedyś byłam mogę Ci poradzić z mojego przykrego doświadczenia , że nie ma nic na siłę, rzeczywiście jest tak , że do kochających tą drugą osobę nic nie dociera, a nasza druga połówka ma swój świat. Powiem Ci szczerze , że u mnie mija , za 6 dni miesiąc i nadal mam pod górę, ale z tego co przeczytałem na forum myślę , że musi być w końcu lepiej i jednak trzeba bardziej dbać o siebie i nie kochać nikogo , nie widząc po za tym kimś całego świata ... (tak sobie wmawiam) i Tobie też tego życzę, śledzę Twój wątek (dramat dla Ciebie) od początku i wiem , że taka wartościowa kobieta jak Ty znajdzie osobę która Cię doceni i pokocha nad życie. Życzę Ci tego z całego serca.

Odczuwam to samo co Ty, chociaż w formalnym związku nie byłem, moim zdaniem papier nic nie znaczy (chociaż jestem bardzo wierzący) i moim zdaniem , tak jak napisałaś 13 kwietnia koniec (formalności) ale nie uczuć, nie wiem może jestem słabeuszem, może ciamajdą, ale wiem jedno , mi jest ciężko zapomnieć tych wszystkich wspólnych szczęśliwie przeżytych latach, tak samo jak i Tobie ( wnioskując po Twoim obszernym poście) I właśnie się zastanawiam, dlaczego tyle osób jak My muszą tak cierpieć, aby odnaleźć wspólną połówkę. ehhh jednak życie potrafi dobrze dokopać te nasze cztery litery.

Wierzę i to bardzo mocno, modlę się , chodzę do kościoła, ale nadal prześladuje mnie jakieś fatum ? najpierw się załamałem swoją ex, teraz mam tragedię z moim ojcem. Nie wiem jak to wszystko pociągnę ( ale jak już ma się wszystko walić, to na całego) Nigdy się nie modliłem, żeby do mnie wróciła. Kocham Ją bardzo i chcę Jej szczęścia , skoro ze mną nie była szczęśliwa to mam nadzieję , że znajdzie sobie kogoś innego. Co do modlitwy którą proponujesz  postaram się ja odmawiać.
Pozdrawiam i życzę Tobie i sobie wytrwałości.

Też tak myślę i wierzę w to, tylko mam takie wrażenie jakbym wchodził na lodowatą górę i to w dodatku w klapkach ... To co nas nie zabije, to wzmocni, tego się właśnie trzymam, przy każdym kopie dostawanym przez życie, staję się coraz mocniejszy, czego Tobie też tego życzę

Cześć bags , ja myślę, że to samo nasze życie popycha nas do tgz. 'samorozwoju' wspieranie , dużo daje (przynajmniej mi) jeżeli chodzi o wujcia , nie słuchałem , nie oglądałem. Co do myślenia , trzeźwość umysłu i uświadamiania sobie pewnych rzeczy, teorii, lub impulsów (wszelak można to nazywać ) odzyskałem dopiero 3 tygodnie po rozstaniu ze swoją ex. Teraz wiem , że głaskaniem można zabić, wiem że nie można być 'pieskiem' i być na każde zawołanie, wiem żeby żyć trzeba żyć własnym życiem (a nie kogoś innego i nie widzieć po za tym kimś całego świata). Ogólnie temat rzeka ... Nadal jestem dobrej myśli , że wszystko się dobrze ułoży i tym żyje , jestem optymistycznie nastawiony do życia i teraz jak na to wszystko powoli i ze spokojem się przyglądam, to wiem, że wszystko jest coś komuś pisane i nic się nie dzieję bez przyczyny.

Takie 'pierdykniecie' nastąpiło u mnie , ale szczerze nikomu nie życzę nic takiego , jeżeli chodzi o sekret naprawdę coś w tym jest , nie wiem co a jednak .. kolejnych nie znam , Bags myślę , że każde z z nas powinno samo z siebie dojść do 'nawet' jakiej kolwiek ideologi życiowej i zadać sobie pytanie ( po co, za co , dlaczego, czemu ja ?)po jakimś czasie ta odpowiedź przychodzi samoistnie i dopiero wtedy odkrywamy sens naszego tgz. przez Ciebie 'samorozwoju' i myślę, że wtedy sam sobie człowiek docenia , jakie jest jego życie , do czego jest stworzony , jaki ma cel, wymagania , czego w życiu oczekuje (przez te lata kiedy kochamy za bardzo druga osobę tego wszystkiego się nie widzi, jesteśmy zaślepieni tym wszystkim, nie widzimy nikogo innego w naszej sytuacji i nie pozwalamy sobie tego wpoić, że jest źle, że nie powinniśmy tak robić , to do nas nie dociera) Dzięki temu forum zrozumiałem aspekty życia i wiem , że trzeba non stop pracować nad sobą ( na pewno nie można spocząć na laurach) też trzeba zrozumieć drugą osobę którą się kocha i nie być samolubnym , bo szczęście w związku dają dwie osoby i nigdy nic na siłę się nie da osiągnąć i tego właśnie nas uczy życie , całej prawdy której nie niekiedy nie jesteśmy w stanie ogarnąć do samego końca

Cześć,

Ech... nie odzywam się, ale śledzę co się dzieje...
Nie odzywam się bo zastanawiam się czy jest jeszcze dla mnie ratunek żeby "zacząć żyć"...

Napisałam do niego (Kiedyśbylam - Ty już to wiesz... ale może ktoś z forum powie mi coś na ten temat co pozwoli mi - sama nie wiem co -  lepiej się poczuć?)

Wiec napisałam do niego 19maja:
"Już wiem, że to koniec, że nie będziemy razem (po5miesiącach, wiem trochę śmieszne). Jednak jeśli kiedyś (wiem, że nie będzie to teraz) będziesz chciał wiedzieć dlaczego taka byłam, dlaczego tak się zachowywałam, to myślę że jestem gotowa by Ci to na spokojnie wytłumaczyć... Myślę, że wiele byś zrozumiał, a mnie bardzo by ona pomogła.... A tymczasem przeoraszam (dopiero teraz tak naprawdę wiem że wiele rzeczy nie powinny były mieć miejsca) i dziękuję Ci za okazaną cierpliwość, za opiekę, za wsparcie, za to że byłeś "

Odpisał 21maja:
"Również dziękuję Ci za wszystko i przepraszam za nieprzyjemności które ze mną miałaś w miedzyczasie... Jeśli uważasz, że rozmowa by Ci pomogła, możemy się spotkać w przyszłym tygodniu w jakiś dzień"

Odpisałam 23 maja (żeby nie było, że mi zależy - bo naprawde miałam taki moment że wydawało mi się że będzie ok...)
"Czy masz może jakiś konkretny dzień/godzinę/miejsce na myśli? "

I CISZA...

Ni by w tym tygodniu mamy się spotkać, ale nic nie napisała...
Tak jak napisałam w 1 smsie do niego... wiem, że nie będziemy już razem (i tego się trzymam ...- nie na zasadach jak kiedyś)...
jednak zabija mnie to, że człowiek kiedyś tak mi bliski jest teraz tak obcy i zachowuje się w stosunku do mnie w ten sposób...
Nie ma czasu (ochoty?) nawet odpisać na smsa....

Co mam robić? co o tym myślicie???

Wiem właśnie (

TRZYMAJ SIĘ i daj znać jak poszło.... BĄDŹ DZIELNA!

Stokrotko spojrzyj w lustro

Ja myślę, że Twój świat wciąż jeszcze kręci się wokół niego. Wokół tego, co on o Tobie myśli, jeżeli myśli o Tobie w ogóle.
A może spróbowałabyś całą tą energię, jaką wkładasz w uzależnianie swojego samopoczucia od tego, co on powie, pomyśli, zrobi obcy Ci już na ten moment człowiek, przeznaczyć na zaopiekowanie się sobą?

M.
w pierwszym zdaniu napisałaś co innego i potem co innego, ze chcesz normalnie się spotkać a potem że myślisz o nim. Znowu działasz jak narkoman. Po co Ci spotkanie z nim, po co jemu informacja o tym co Ty zrozumiałaś. To już przeszłość, koniec. U Ciebie to już długi czas minął, nie masz dzieci, powinnaś powoli sobie dawać radę z tymi uczuciami.