Fevers: chyba powinienem napisac: gratuluje chlopie!
Jesli mozesz napisz cos wiecej o same rozprawie, bo mnie to niedlugo tez czeka.
To była trzecia i ostatnia rozprawa. Po drugiej zaproponowałem ugodę i rozwód bez orzekania, bo moja ex przesadziła w piśmie. No i dziś byliśmy przesłuchani przez sędziego o to, czy podtrzymujemy swoje stanowiska itp. Proste pytania. Całą rozprawa trwała około 15 minut. Mi udało się zachować spokój. Moja ex na korytarzu się rozpłakała w przerwie rozprawy i po rozprawie. Z tym, że po rozprawie biedulka tak szlochała ( myślała, że nie widziałem ), że mi się serce rwało na kawałki. W końcu to na zawsze będzie dla mnie ktoś wyjątkowy i bardzo bliski mojemu sercu. Mimo wszystko. Co będzie w przyszłości...tu już nie chcę spekulować. Na razie mam o czym myśleć i czym się zajmować. Wracając do tematu - cokolwiek się stanie, zachowaj powagę. Nie kamienną twarz robota, tylko zachowuj się, jakbyś wszystko przemyślał i był ponad tym. Gwarantuję, że zaprocentuje Ci to. Ja z obserwacji wywnioskowałem, że sędzia i obie ławniczki były po mojej stronie. Zwłaszcza, że gdy zapytano moja ex o to, czy i dlaczego ustała więź małżeńska, ona odpowiedziała to samo, co było w pozwie. Gdy sąd zapytał mnie o to samo, to odpowiedziałem, że proces sądowy pokazał, że kierujemy się w życiu innymi wartościami moralnymi. I tym musiałem zapunktować, bo i sędzia i ławnicy pokazali aprobatę temu stwierdzeniu. A moja ex będzie miała o czym myśleć do końca swoich dni. W każdym razie nie łam się, będzie dobrze. To przykre doświadczenie, ale sędzia też jest człowiekiem i będzie starał się przeprowadzić sprawę w sposób jak najmniej stresujący.
W środku flaki mi się przewracały, ale konsekwencję musiałem utrzymać, ponieważ tak, jak pierwsze wrażenie robi się tylko raz, tak samo jest z ostatnim wrażeniem, jakie po sobie zostawiamy. No i tu warto stanąć na głowie ale dopiąć swego, bo to potencjalnie ostatnia taka okazja w życiu, by wyjść z podniesionym czołem jednocześnie stawiając to wcześniej wspominane lustro przed naszymi ex. Moja musiała się dziś w nim przejrzeć. Dlatego puściły jej hamulce i zapłakała. Bo poczuła wagę przewału, który zrobiła, własnie poprzez to, że w mojej postawie i wizerunku nie znalazła potwierdzenia, że dobrze zrobiła odchodząc. A...przepraszam - zwiewając w ramiona innego. Dziś przekonałem się do końca, że konsekwencja to nasza najpotężniejsza broń. Tak, jak kropla drąży skałę, tak samo konsekwencja łamie mur stworzony przez te istotki. Tyle tylko, że czasem zniechęcić może brak widocznych natychmiastowych efektów. Ale jeśli zastanowić się nad tym głębiej, to jest to lepsze, bo taki efekt po długim czasie ma znacznie większą siłę.