On przy mnie przeklina, obawiam się, co będzie po ślubie... - Netkobiety.pl

Przeklina, czy Ciebie obraża?
Samo przeklinanie chyba nie byłoby problemem, ale jeśli to są wyzwiska, to marnie to rokuje na przyszłość.

Np. była sytuacja że nie mógł sie do mnie dodzwonic na kom. i jak w końcu odebrałam to słysze krzyk, "Gdzie Ty kurwa trzymasz ten telefon!" i było wiele podobnych sytuacji, na poczatku sie tak nie zachowywał... co więcej wie dobrze że mi osobiście przeklenstwa przeszkadzają, nie powiem bo jak jest zły jak cos mu nie wyjdzie to ma prawo sobie zakląć ale nie nawidze jak te przekleństwa sa skierowane do mnie... ale tak wprost przezywając mnie to takiego czegos nie było, jeszcze tego by brakowało juz by chyba było koniec miłości...

No wlasnie, gadalas z nim o tym? Gdyby do mnie facet odezwal sie w stylu ˝Gdzie ty, kurwa, trzymasz te telefon˝, to z pewnoscia bym sie zaczela niepokoic. To nie jest tylko zwykle wyrazenie emocji, nie powinien sie tak zwracac do swojej kobiety.

Jeśli jakikolwiek aspekt jego osobowości lub przyzwyczajeń obecnie nie odpowiada Ci, to pamiętaj, że po ślubie wcale się nie zmieni! Jeśli teraz już coś Cię irytuje, męczy, czy krzywdzi, to po ślubie odczujesz to tym mocniej. Podobnie jest z tymi pozytywnymi cechami partnera, ale nie o tym jest wątek.

kurcze...

Izko, ale Ty się nie załamuj od razu. To, że coś jest nie tak, nie znaczy że nic nie da się z tym zrobić. Musicie jednak szczerze o wszystkim rozmawiać. Przy odrobinie chęci z obu stron...wszystko jest do naprawienia i nie ma powodu, żeby nie było dobrze.
jednak rozmawiać trzeba spokojnie, bez nerwów, wyjaśniając co jest nie tak i czego się obawiamy.

Tylko czy na prawdę zawsze dobre jest "akceptowanie każdej reakcji"? Czy nie przeklinanie w rozmowie z kochana osoba jest takim wielkim kłopotem? Co innego w szkole, pracy, między kumplami... tego ona mu nie zabrania, nie każe zmieniać. Czasami trzeba trochę się "ugiąć" i zmienić coś w sobie. Na tym polega partnerski związek, a nie na bezkrytycznym tolerowaniu wszystkiego. Oczywiście nie mówię, że akurat to przeklinanie jest jakimś wielkim problemem, bo dla mnie nie jest. Jednak co będzie jak oni będa mieli dzieci, a jej "już mąż" nie będzie i przy nich w stanie się powstrzymać, "bo lubi" przeklinać? Dalej będzie to takie fajne? Więc może już teraz, warto by było nad sobą popracować?

Zgadzam się jednak, że nie można starać się robić z partnera "ideału", bo nikt ideałem nie jest. Niektóre wady trzeba zaakceptować, bo z pewnością i w nas samych partner akceptuje pewne rzeczy, które mu wolałby zmienić. Jednak trzeba zawsze się zastanowić, które wady nie będą w przyszłości problemem.

Margolinko, zwrócę się trochę bardziej do Ciebie niż do autorki, bo odniosę się do Twoich słów : czy my cały czas rozmawiamy o przeklinaniu? Czy już może o okazjonalnym biciu jej, albo gwałceniu? To co piszesz to jak najbardziej prawda : nie zawsze należy tolerować każdą reakcję. Ale my tu cały czas rozmawiamy o tym, że kobieta boi się o swoją przyszłość z jej obecnym partnerem, bo on przeklina. Dziewczyny (i nasz Kolego), ja nie cierpię jak facet ubiera bluzy. No nie cierpię i koniec, nie podoba mi się to kompletnie, wygląda według mnie niechlujnie - nawet jak jest czyściutka, dopasowana i wyprasowana. Na dodatek ja mam taki styl, że zawsze sukienki, eleganckie spódnice, marynarki, buty na obcasie. Mój partner jednak lubi bluzy. Powiedziałam mu o tym, że nie cierpię mężczyzn w bluzach. Przyjął do wiadomości. I nawet się stara, bo trochę rzadziej je nosi. Nie zrezygnował z nich jednak całkiem, bo tak po prostu lubi. Czy też powinnam odebrać to jako brak szacunku?
Czy nie warto czasem zadać sobie pytania, skąd biorą się nasze problemy? Bo czasem dochodzę do wniosku, że niektórzy chcąc być szczerzy, powinni wpisywać w CV w rubryce "zainteresowania" : zamartwianie się.

"Gdzie ty kurwa trzymasz telefon" -- danie komuś w mordę "duchowo"
"Nie lubię jak nosisz bluzy. Bardziej mi się podobasz w koszulach" -- bardzo miłe spostrzeżenie osoby która kocha

Granica przebiega tam, gdzie odbieramy komuś wolną wolę, gdzie pomniejszamy jego szczęście. To bardzo ostra granica moim zdaniem.

Jeśli ktoś się niechlujnie ubiera, to dobrze jest mu zwrócić uwagę, bo fatalny ubiór może powodować negatywne wrażenia estetyczne u innych osób. Jeśli ktoś klnie to też powoduje niesmak w otoczeniu. Jeden i drugi robi źle.

W przypadku autorki nawet nie chodzi mi o przekleństwa, ale o sposób w jaki traktuje osobę z którą pewnie chciałby spędzić całe życie.

Iskro, przeklinanie wśród kumpli..jaki wstyd...niech sobie przeklina. Ale nie w towarzystwie swojej dziewczyny. Przy niej powinien się nauczyć hamować. To nie jest jakieś wielkie wymaganie, i rzecz nie do zrobienia, nie jest to także "ograniczanie wolności", więc każdy dorosły człowiek powinien to zrozumieć. Może i chłopak autorki w końcu zrozumie. Niekoniecznie to wyraz braku szacunku, to takie głupie przyzwyczajenie. Ale przyzwyczajenia można zmieniać, trzeba tylko chcieć.

Wdając się w  dywagacje jak ma się przeklinanie do klasy człowieka, czy jego szacunku do partnera, nie zapominajmy o najważniejszym: AUTORKA MA PEŁNE PRAWO NIE AKCEPTOWAĆ I NIE ŻYCZYĆ SOBIE WULGARNEGO ZWRACANIA SIĘ DO SIEBIE! Tak samo ma prawo nie znosić facetów w bluzach, miłośników boksu, czy właścicieli psów ras bojowych. I każda z tych rzeczy może być w jej osobistej ocenie dyskwalifikująca takiego człowieka jako partnera. I nie ma co jej przekonywać, że to nic takiego. Skoro jej to przeszkadza, to znaczy, że dla niej to wielka sprawa. I nie ma co liczyć, że w dniu ślubu nagle na któreś z nich spłynie łaska i albo on magicznie zacznie być wrażliwy i subtelny w wyrażaniu się, albo ona gruboskórna i tolerancyjna dla jego wulgarności - i to jest sedno problemu.

Jula, ale czy prośba o nie przeklinanie w towarzystwie swojej dziewczyny, choćby jedynie w rozmowie z nią to jest tak wielkie wyrzeczenie dla faceta? Czy kulturalne zachowanie wobec ukochanej osoby wymaga jakichś specjalnych zdolności, czy też wysiłku?
Oczywiście nie powinno się przesadzać w swoim "czepianiu się". Każdemu może się coś tam "wyrwać"...ale takie odzywki przez telefon, jak jej chłopaka do niej, to jest dla mnie nie do przyjęcia. Mój mąż na przykład również przeklina, pewnie tez lubi. Jednak nigdy w rozmowie ze mną nie padł tekst "co ty k... robisz", "gdzie ty k... masz telefon?" Jak opowiada coś z pracy, to owszem, ale nigdy w stosunku do mnie. W obecności dzieci też się hamuje.

"Akceptuje to że lubisz sobie poprzeklinać, ale w stosunku do mnie proszę abyś się hamował, bo źle się czuje gdy w rozmowie ze mną co drugie słowo jest na k..."
Wtedy jest OK.

Zgadzam sie calkowicie. Wiercenie dziury w brzuchu jest najgorszym, co moze byc.

nie robmy z przeklinania patologii;) uwazam tak jak dziewczyny, ze najwidoczniej autorka narzucala swojemu narzeczonemu juz kilka innych rzeczy i to jest pewnie ta kolejna, ktorej mu zabrania...

doklanie tak jak piszesz Kochana. nie mozemy wymagac od partnera zmian, a nie zmieniac w sobie tego co partnerowi w nas przeszkadza

Przeczytałam wszystkie wasze posty... i powiem Wam szczerze, że jestem zaniepokojona... To nie jest tak, że ja mu wszystkiego zabraniam, ale przyznam sie, że zabraniałam mu np. picia alkoholu, piwa... nawet nie tyle zabraniała co prosiłam go żeby nie pił. Tak samo, czasami się powstrzymywał, czasami nawet juz mnie nie słuchał, nie robi sobie nic z tego że ja do niego mówie że znowu pije... tłumaczy się tez tym, że to go odstresowuje, że po pracy się odpręza... ale to chyba nie jest sposób? prawa? mozna to czyms zastapić. Co wazniejsze, robie to dlatego, że mam pewne obawy... jego ojciec był alkoholikiem, nił ich az w końcu zostawił... Ja widze w nim dobrego człowieka i mam nadzieje, że on taki nie będzie, ale nie moge tez powiedziec że nie boje sie że może być podobnie w naszym przypadku:( bo bym skłamała. Czasami juz odpuszczam, żebuy zapobiec kłotni? a może on poprostu czuje to że ja porównuje go do jego ojca (którego nienawidzi)... ale wtedy chyba strarałby się abym nie miała takich obaw, prawda? Kocham go, ale niektórze rzeczy mnie w nim przerażają, własnie boje sie tego, że po slubie będzie gorzej, nie lepiej. On ma swój charakterek i tez dlatego cięzko sie z nim rozmawia. wiele tez rzecy akceptuje. To nie jest tak, że chce go zmieniać. Ja nawet chciałabym (która kobieta by nie chciała) żebym nie musiała ja go upominac po sto razy, powiedzieć raz co mi sie nie podoba i żeby sie starał... żeby sam dbał o to żeby mi z nim było dobrze... nie tak? powiedzcie dziewczyny?

Przyznam wam się szczerze, że ta sytuacja z tym przeklinaniem "gdzie Ty kurwa trzymasz ten telefon" to zdarzyło sie wczporaj, wiele razy przeklinał przymnie, najczęściej jak się kłocimy.. wtedy w ogóle sie nie hamuje, a ja siedze cicho nie odzywam sie ale czuje jak we mnie w środku wrze) i nie odywam sie juz do niego w góle az do wieczora, kiedy próbuje załagodzic sytuacje (bo może poczułam że kłótnia była z mojej winy, próbuje gpo przeprosić, ale tez oczekuje od niego żeby przeprosił za swoje zachowanie... jednak zostaje ze to tylko moja wina, a on "miał prawo się zdenerwować" ...  Wczoraj juz nie wytrzymałam, dlatego tutaj napisałam... i tak samo wczoraj wieczorem, ja zaczełam temat. Niestety przyznaje się bez bicia że i ja zawiniłam jak i on, ale ja zrozumiałam dlaczego się zdenerwował, dzwonił w waznej sprawie, ale nie dał mi nawet wytłumaczyć dlaczego nie odebrałam tylko z takim tekstem.... i ja sie wtedy rozłączyłam. Tez pewnie był o to zły bo słyszałam ze cos chciał jeszcze zapytać ale bylam tak zdebnerwowana że nie miałam ochoty go słyszec nawet! Ale wracając, ja przeprosiłam, od niego tego nie usłuyszałam... z początku rozmawialismy spokojnie, ja mu wyjasniłam swoje zachowanie i czekałam az on wytłumaczy swoje, jednak sie zawiodłam... poszedl spać. Dzisiaj pocałował mnie na dowidzenia jak wychodził do pracy ale sie nie odezwałam. nie zamierzam nawet smsa do niego napisać. Jest mi przykro że nie widzi tego że mnie to zabolało. Nie moga dac sie tak traktować. Ale nie wiem juz co zrobić.... Wrócimy do domu i wieczorem postaram sie mu to powiedzieć i jak sie to jeszcze kiedyś powtórzy to nie wiem co zrobie.... ale boje sie najgorszego, choć nie wiem czy będe w stanie z nim zerwać. Mamy juz date slubu, zarezerwowana sale, orkiestre... płakac mi sie chce

Masz już datę ślubu? I tak ostro się kłócicie? Chcesz mieć całe życie takie a nawet gorsze niż teraz? Ok -- możesz dalej brnąć w to i znosić jego złości -- miał prawo się zdenerwować, musi chlapnąć, aby się odstresować, być może kiedyś Cię złoi dla rozładowania stresu, da w mordę dziecku. Niektórzy tak żyją.

Chyba będziesz musiała stosować metodę ograniczonego zaufania i zawsze będziesz musiała mieć gdzie pójść, gdzie uciec. Nie daj się zamknąć w złotej klatce i od niego uzależnić. Musisz mieć swoje konto bankowe, osobne, gdzie na czarną godzinę uskładasz pieniędzy. Po prostu będziesz musiała zadbać o swoje bezpieczeństwo, aby potem nie lamentować jak inne panie, które nie mają pieniędzy, nie mają gdzie pójść, są z małym dzieckiem, a mąż je bije i jest w domu horror.

Cześć,
Mam podobny problem z relacjami z partnerem . Gdy poznałam go nie przeklinał do mnie , przeklinał na wszystko, do wszystkich tylko nie do mnie , po paru latach juz tak sie wyluzował ze przeklinał do mnie przy każdej sprzeczce , o kłutniach juz nie wspomnie . Na stwierdzenie bardzo mi sie nie podoba ze przeklinasz i wrzeszczysz na mnie , dostawał ataku agresji krzyczał ze on nie krzyczy i nie przeklina a ja się czepiam .Długo sie z tym męczyłam ponieważ miał wiele dobrych zachowań . Przemyślałam to sobie i doszłam do wniosku ze on nie potrafi przyjąć krytyki , a dlaczego ja mam się z tym męczyć. Ja również mam wiele wad ale jestem wrażliwą osobą i potrzebuje osoby która mnie zrozumie , osoby dojrzałej . Czy ty kiedysz mogłaś z nim porozmawiać na temat problemów w waszym związku ? Ja nie umiałam , bo juz krzyczał że sie czepiam i sobie dopowiadam ,że przecież on tyle dla mnie robi . A zrozumiec ze chamstwo i arogancja mnie dobija to juz za duzo. Więc odeszłam i teraz jeszcze bardziej boli ale zaczęłam sie szanować i nie bede akceptować tego co nie jest zgodne z moją wolą.

Chyba oboje posuneliscie sie troche za daleko... Wiem cos na temat tego typu zabraniania,np. picia - podobna sytuacje mialam w rodzinnym domu. Moj tata tez pochodzi z rodziny, w ktorej ojciec pil. A moja mama strasznie sie zawsze z tego powodu denerwowala Tyle ze, moim zdaniem, zabranianie nie jest rozwiazaniem. Czasem lepiej, kiedy wroci zmeczony i zdenerwowany z pracy, zamiast krzyczec, ze otwiera piwo, samej wyjac z lodowki jego ulubiona marke i podac razem z obiadem. Ja bym jeszcze sobie otworzyla drugie dla towarzystwa;) Lepiej, zeby pil w takiej sytuacji, niz chowal sie gdzies po garazach i zapijal swoj stres. Niestety, kobietom sie wydaje, ze jak prosza o cos facetow, to oni nie odbiora tego zle. Ale niestety tak nie jest. Oczywiscie to dziala w dwie strony - facet tez czasem czepia sie o glupoty. Niestety, tak juz jest z ludzmi, ze nie potrafia ze soba zyc.

Jednak wszystko to nie zmienia faktu, ze twoj facet nie powinien sie w ten sposob zachowywac. Wszystkie te sytuacje z przeklinaniem pokazuja, ze chyba troche sie zagalopowal, poczul za bardzo swobodnie... Moze mysli, ze ma juz tak pewna pozycje, ze nie musi sie juz starac. Wykrzykujac do ciebie tego typu wyrazenia pokazuje, ze nie ma szacunku do ciebie jako czlowieka, kobiety, swojej partnerki... Jesli zachowuje sie tak jeszcze przed slubem, to co bedzie po slubie, kiedy bedzie mial juz zupelnie poczucie, ze na wszystko moze sobie pozwolic?

Moim zdaniem, kiedy jedna ze stron okazuje brak szacunku, kiedy i kobieta i mezczyzna w pewnych sprawach nie moga dojsc do porozumienia - w takim zwiazku nie mozna sie dluzej meczyc.

Skoro jego ojciec byl alkoholikiem, Twoj chlopak ma syndrom DDA, koniecznie powinien zrobic terapie dla ludzi z DDA. Poczytaj sobie w necie na ten temat.

Mozesz zawsze przelozyc termin slubu na pozniejszy..Potrzebujesz czasu na zastanowienie sie, czy bez obaw mozesz sie z nim zwiazac na zawsze (?). Porozmawiaj z chlopakiem na temat terapii. Moglabys np. powiedziec mu, ze wspolna przyszlosc bylaby realna tylko pod warunkiem, ze on chce cos zmienic i bedzie pracowal nad soba, uczeszczajac na terapie.

Ja chciałabym zaznaczyć, ze jest różnica miedzy regularnym piciem, a wypiciem jednego piwa po pracy.

Dodam od siebie - ja tez miałam ojca alkoholika, sama nie mam żadnych problemow z piciem, mój mąż lubi napić się piwka od czasu do czasu i nie zabraniam mu tego.
Zabranianiem sprawy nie załatwisz.

Ja czasem lubię przeklnac, ale nigdy do mojego partnera. Czyli bardziej na zasadzie "jak mnie wkur**wia ZUS", niz "gdzie Ty, ku**wa, byłeś?".

Od czego powinnaś zacząć? Od przełożenia daty ślubu.
Nie dlatego, ze on jest be, albo Ty jesteś fuj, tylko dlatego, ze się nie możecie dogadać.
Po ślubie lepiej Wam nie pójdzie, a przypuszczam, ze gorzej.

Ja też tak nie uważam, że skoro ojciec pił to syn tez musi. wiem, że nie. Ale mam obawy to chyba normalne. Nie powiem, że pije codziennie, biore pod uwagę tez to że miał problemy ze znalezieniem pracy, a moi rodzice przez to nie zostawiali na nim suchej nitki... mieszka u mnie... i wiem ze z tym tez jest mu cięzko... w tym wszystkim nie tyle chodzi mi o sam fakt że pije ale to jaki stosunek ma do mnie...
Dodam jeszcze że na poczatku było na odwrót, tak przyznaje sie... nie chciałam go na poczatku... wtedy ja byłam zimna i mało okazywałam mu uczuć. wtedy zawsze on przepraszał a zdarzyło mi sie ze ja jego nie. Może nie uznałam ze była to az tak moja wina, ale wiem ze jego tez była zawsze przynajmniej po części. Ja nie przepraszałam, bo nie zalezało mi jak teraz. przyznaje sie. No i sie zastanawiam, czy moze on teraz nie chce mi pokazać jak sie czuł... bo to faktycznie boli. Ale ja nie traktowałam go źle, co więcej, takie odzywki do kogos kogo sie kocha. dobrze wie że jestem bardzo wrazliwa....

Co do daty ślubu, cięzko było ze znalezieniem i dopasowaniem daty i sali i orkiestry. Udało się nam załatwic wszystko tak jak marzyła, I czas i miejsce i muzyka... data jest na maj 2014... myslicie że powinnam to teraz zmieniać? może najpierw porozmawiać? Tylko własnie nie wiem jak ta rozmowe zacząć... Jak juz wspomniałam on ma cięzki charakter... Czasami jak siedze sama to obmyslam co mu powiem, a jak juz przyjadzie co do czego to nie moge nic wykrztusić... czemu tak jest?

Izko, dlaczego nie możesz z siebie tego wykrztusić? Bo znając jego wybuchowy charakter, prawdopodobnie boisz się jego reakcji. A to bardzo źle. Nie możesz bać się swojego własnego faceta. Musicie nauczyć się spokojnie rozmawiać, wyrażać swoje zdanie... Nie możesz siedzieć cichutko i zgadzać się na wszystko. Po ślubie lepiej nie będzie. A wtedy ile tak wytrzymasz? Potem przyjdą dzieci pewnie i co? Teraz przez ten rok musicie się dogadać, wszystko sobie wyjaśnić. Nie powinno brać się ślubu, bo...sala załatwiona...  potem płacz już nic nie da...

ban ma dużo racji.

I dlatego Izo, że jesteś osobą wierzącą i praktykującą, chcesz wziąć ślub, nawet jeśli nie jesteś pewna decyzji? Czy zgodnie z wiarą, będziesz potem siedziała cicho, będziesz tłumiła w sobie emocje, narastająca irytację, złość, gniew i po kątach będziesz płakać jaka to jesteś nieszczęśliwa w małżeństwie? Czy to też będzie dla Ciebie ważne? Pomyśl 100 razy zanim podejmiesz jakąś decyzję, czy aby ona nie zawazy na Twojej przyszłości.

Twój wybranek jest niestabilny. Jeśli chcesz wziąć ślub, to weź kościelny, ale chociaż majątkowo się rozdzielcie, abyś miała połowę swojego mieszkania, połowę samochodu, swoje konto bankowe, bo jak mu coś kiedyś odbije, to przynajmniej nie będziesz lamentować, że zniewolił Cię. Innymi słowy musisz mieć azyl, gdzie będziesz uciekać gdy on wpadnie w furię. Możesz z nim żyć, ale zadbaj o swoje i dziecka bezpieczeńśtwo.

ban przerażają mnie Twoje posty...

Izka, a gdybyś odpowiedziała do niego w ten sam sposób, jak myślisz jak on by się zachował, co by czuł?

A Ty co byś poczuła, gdybyś tak do niego się odezwała?

bo....?

Chciałam byś sama odpowiedziała sobie na zadane pytanie, tylko tyle.

Kiedyś byłam z chłopakiem, który powiedział do mnie przy znajomych - gdzie ty kur... byłaś? Odpowiedziałam mu - kur... w dupie i h.. cie to obchodzi. (ja nie wyrażam się wcale) i co? Oczywiście ja go obraziłam a on mnie nie. To była nasza ostatnia rozmowa.