Współuzależnienie

headstrong]I dobrze w poradni Ci powiedzieli, jak nie zechce to nie nie można zrobić. Można tylko się odsunąć i żyć swoim życiem.

nie do końca,są dwa sposoby,to: przymusowe leczenie przez sąd i interwencja

samo leczenie to nic,najważniejsze to chęć leczenia i akceptacja choroby,alkoholizm ma to do siebie,że są głody alkoholowe i nawroty choroby,jest szereg zaleceń,które nie przestrzegane prowadzą do zapicia,to jest choroba podstępna,choroba zakłamania,alkoholik buduje przez lata pijąc swój świat na kłamstwie i wierzy w niego jak w prawdziwy,aby wyjść z tego,należy budowac świat na prawdzie.
Jednak osoby współuzaleznione zbyt wiele poświęcają czasu alkoholikowi,zapominając,że same potrzebują leczenia i pomocy

procedura jest taka: osoba z rodziny uzależnionej idzie do Obwodowej Komisji do Rozwiązywania Problemów Alkoholowych,piszę się podanie,oni robią wywiad środowiskowy,zapraszają uzaleznionego na rozmowę,proponują formy pomocy,jeśli ich nie realizuje,komisja występuje do sądu o skierowanie na przymusowe leczenie.
Interwencja to: przygotowana przez najbliższych wraz z psychologiem/psychoterapeutą lub osobą uzależnioną leczącą się znającą problem ,spotkania z uzaleznionym w celu przekazania informacji jak widzimy jego/jej problem,bez krytyki,agresji,pouczania,jest też prponowana realna forma leczenia

ha, ha,
wiesz co?

Twoje pisanie o przymusówce, sądzie wyzwoliło we mnie ogromne pokłady niekontrolowanego śmiechu aż brzuch zabolał.

Mój mąż dostał przymusówkę sądownie, procedury toczyły się  dwa lata, przyjechali po niego gdy nie pił już rok. Wypiął się na nich i nic mu nie zrobili, sprawę zamknęli po 2 latach od wyroku sądowego.

Sąsiada policja zawiozła na odwykówkę do szpitala. I co? Dwie godziny po tym wyszedł ze szpitala. Nie podpisał papierów. Policja ma obowiązek dostarczyć delikwenta na odwyk, delikwent może wyjść z odwyku, nie podpisze i już jest wolny. Takie są realia. Nic mu nie zrobią, kolejna dowózka do szpitala, kolejny raz nie podpisze dokumentów i w koło Macieja.

Wydaje mi się, że masz teorię opanowaną, piszesz a ja mam wrażenie, że czytam fragmenty książek dla studentów psychologii,  a to jest życie.
Interwencja? Też przerabiane.  Są twardziele, na których nie działają takie sztuczki bliskich.
Nie neguję twojego trzeźwienia, ale do mnie nie przemawiasz jako do żony alkoholika, córki alkoholika, osoby mającej szeroką styczność z AA i Al annon.

ja niedałbym sie spławić,zrobiłbym wszystko co daje mi prawo,poszukałbym kogoś kto się na tym zna i z nim się udał

Podspisuję się r ekami i nogami pod Twoją opinią. Ja nie umiem tylko tak dobrze tego wyrazić, ale to amo sądzę.

Ok procedury tylko dlaczego mnie pozostawili na lodzie.
ja niedałbym sie spławić,zrobiłbym wszystko co daje mi prawo,poszukałbym kogoś kto się na tym zna i z nim się udał[/qu

Łatwo się pisze takie rzeczy gorzej to wygląda w rzeczywistości.

Na tym forum nie ma ani agresji, ani chamstwa, jest krytyka i ocenianie, bo to forum, tu ludzie wypowiadają się. Po to istnieje forum.

Edit: A że istnieją ludzie, którzy nie tolerują krytyki, to już nie problem forum, tylko tych ludzi.

Masz rację dlatego gotuje się we mnie gdy ktoś wyjeżdża  z procedurami.
Procedury są kiedy nie są potrzebne, są i utrudniają bardzo często życie. A kiedy ich naprawdę potrzebujemy to zawodzą, okazują się nieskuteczne. Wiele razy doświadczyłam wtedy tego jako zona czynnego alkoholika.
Fajnie mówić, że są  a jak zaczniemy się ich domagać, to cholercia okazuje się, że... są ale nie dla nas
Mówisz komendantowi, że rozrabia w domu, aby go zabrali na wytrzeźwiałkę a ten śmiej się w twarz i mów: co, nie może pani sobie z chłopem poradzić? Skarga do wojewódzkiej też nie poskutkowała.
Długo by pisać, szkoda prądu.
Jak życie życiem alkoholicy i współuzależnione nie znajdą płaszczyzny porozumienia.

Cynicznahipo, to nie agresja, chamstwo, to specyficzny temat, zderzenie się poglądów alkoholika i uczestniczących w rozmowie.
Trzeźwiejący alhoholiku
Na forach dla alkoholików gdzie ja uczestniczę absolutnie nie ma agresji, chamstwa, krytyki bo to koliduje z zasadami AA, nie wiesz o tym?
Tam ludzie dzielą się swoimi doświadczeniami, na tym to polega.

Odejść i znów łatwo napisane...Ja z małym dzieckim z naszego wspólnego domu /który jest na kredyt/ i co zostawiś mu wszystko to ja bym musiała opuścić dom nie on. I co może miałabym się tułać po rodzinie bo z mojej pensji nie wystarczyłoby na wynajęcie i życie.
Nawet po śmierci męża nie podbieram zasiłku rodzinnego oraz zasiłku jako samotnie wychowująca dziecko bo przekroczyłam dochód o 12,40 i nadal mówisz, że Państwo pomaga.
Procedury to jedno a życie drugie.

Oczywiście, że wiem.
Ja nie widzę w tej dyskusji chamstwa.
Po prostu uważam (tak, jak napisałam wcześniej), że alkoholik a osoba współuzależniona, to dwa różne światy.
Alkoholik powinien pomagać innym alkoholikom w walce z nałogiem. A nie dawać rady osobom współuzależnionym, lub osobom z DDA bądź DDD.
To tak, jakby mój ojciec pijak przyszedł do mnie i chciał mi mówić, jak powinnam sobie radzić z losem, jaki sam mi zgotował!

To się po prostu nie trzyma kupy.
Autor powinien opisać, jak wygląda jego walka z nałogiem, swoimi słowami, nie sloganami ze specjalistycznych stronek.

Zasady są również na forach, jest regulamin,
ich przestrzegania pilnują moderatorzy, opiekunowie forum jaki i tu, nieprawdaż?
Nie zgodzę się z tobą, na mityngach Al annon niedopuszczalna jest jakakolwiek krytyka.

Mwdowa
to zderzenie dwóch światów: alkoholika i współuzależnionej, nie wchodź w dyskusję dla własnego dobra, proszę.
Misją niektórych alkoholików jest głoszenie jedynej słusznej racji a jak jej nie weźmiesz to obraza i ucieczka. Buta wychodzi.

Fundację, akcję haha ja nie mam czasu się w .... podrapać.

Czytam, bo mogę. To publiczne forum.
Skoro zaakceptowałeś chorobę i leczysz się, to możesz chyba napisać, jak to u Ciebie wygląda? Z Twojego punktu widzenia?

Edit:
KGB, no właśnie o to mi chodzi. Bo spamować każdy potrafi.
A jestem przekonana, że ludzie woleli by przeczytać prawdziwą historię.
Mogłaby podnieść ich na duchu, pokazać, że można wyjść z nałogu.

...

a może miałbyś ochotę napisać nam coś więcej, co pomogłoby nie jednej osobie. Może dzięki twojej historii ktoś się "obudzi" ktoś inny opamięta. Zdecydowałeś się na poruszenie tematu, który budzi wiele emocji i ludzie szukają wsparcia, szukają siebie w historiach innych.
Może zechciałbyś nam napisać kiedy się zorientowałeś, że jest to uzależnienie, czy sam podjąłeś decyzję o leczeniu? czy leczenie odrazu przyniosło efekty? co bardziej ci pomaga: terapia grupowa czy indywidualna? czy miałeś wsparcie bliskich? czy w twoim życiu musiało się coś wydarzyć, żebyś się opamiętał? czy coś straciłeś? czy często o tym myślisz?
jak sobie z tym radzić poza terapią?  jak się czułeś kiedy dotarło do ciebie, że jesteś uzależniony? co się zmieniło w twoim życiu teraz?  kiedy zrozumiałeś, że tą chorobę trzeba zaakceptować? czy to było trudne? co było najtrudniejsze?

skąd pomysł z leczeniem????!!!!!!!! zanim zadałam szereg pytań wyjaśniłam ich celowość

Dlaczego mnie atakujesz? po co tu jesteś skoro nie chcesz dyskutować? jak już napisałam wcześniej, zaniżasz poziom tego forum swoją butnością i brakiem merytorycznych argumentów.
Niemniej jednak życzę ci powodzenia.

W wątkach, które założyleś skupię się jednak na dyskusji z użytkownikami którzy mają coś do powiedzenia.

Ten pan siedzi wyyyysoko na pomniku zbudowanym ze swoich prawd, przekonań ale najwięcej w tym buty i napuszenia.
Jak każdy pomnik skruszeje z czasem. Czasem dzieje się to z hukiem.

Racja to są tylko formułki i nic więcej myślałam, że jakoś mi to pomoże ale to jakbym czytała książkę-szkoda

Przyszedłeś tu mówić nam jak mamy się leczyć?
Przyszedłeś objawiać swoje prawdy maluczkim?
Sugerujesz nam, że jesteśmy współuzależnione, DDA, DDD?
Robisz to nie ujawniając nic ze swoich przeżyć,doświadczeń,  będąc dla nas niewiarygodnym źródłem?
Kto dał ci takie prawo?
Wróć do źródeł.
Właśnie, zmieniaj siebie ale szczerze, prawdziwie bez samozakochania, buty.

Nie ma co się dziwić że we mnie tkwią negatywne emocje chciałam pomóc mojej rodzinie a pomocy nie uzyskałam. Tyle się mówi o ośrodkach, fundacjach, pomocy tylko że w praktyce to trochę inaczej wygląda. U nas trzeba się stoczyć na samo dno aby cię dostrzegli i pomogli

A ja zapraszam na szkolenie z komunikacji Autorze wątku - przyda ci się !

Widzę, że szybko zrezygnowałeś z forum. Nie chcesz dyskusji Ty tylko chcesz abyśmy czytali formułki z ulotek , które wręczają podczas mitingu. Prawdziwy psychoterapeuta pomoga anie ucieka-widzę, że zaczynasz zachowywać się tak jak panie w tych ośrodkach

bez komentarza,to pokaz pychy,agresji,braku tolerancji i szacunku,to prawdziwe obraz for,osoby podobne temu zachowaniu swoje emocje i uczucia regulują w niezdrowy sposób,bo zdrowy wymaga pracy i wysiłku od siebie

Więc rozmwiaj, radź nie tylko cytaty z ulotek. Napiszesz 10 punktów i myślisz, że ktos przeczyta i wie co ma robić bo ja nie.

Pierwszy raz słysze zeby komus odmowiono pomocy jak alkokolik nadaje sie faktycznie na leczenia.

Moze byłas za mało przkonujaca? K azdy sobie moze przyjsc i powiedziec :maj maz pije oddajcie go na leczenie.

Trzeba przedstawic fakty,straty.Jak jest agresywny załozyc niebieska karte,wzywac policje.Mowic o problemie.
A nie nie robic nic ze soba ,a potem miec pretensje do całego swiata
Mozesz odejsc od alkoholika,po co z nim jestes? Skoro zdecydowals byc sie z nim to moze idz po pomoc dla siebie.Na terapie ,tam sie dowiesz jak mozna wysłac alko na leczenie,jak  byc aserywna i jakie masz  prawa.Zadbaj o siebie
Kto ma znac odpowiedz na Twoje pytanie dlaczego? raczej Ty
Moze sama przyjrzj sie sobie.

Nikt Ci nie da czarodziejskiej rózki i nie uzdrowi ,ani Ciebie ani Twojego alko.Ciezka praca nad soba to daje.

Przeczytaj wszystko od początku to zrozumiesz a nie rzucisz coś od siebie na czwartej stronie i myślisz, że pozjadałaś rozumy. Nie tylko ja zostałam bez pomocy.

Tak uwazam,ze mam duza wiedze i z doswiadczenia i z teorii i jak ktos chce to uzyska pomoc.

Malina to nie tak jak piszesz.

Owszem są procedury ale bardzo często po prostu nieskuteczne. Ja tego doświadczyłam. Zgłaszający się po pomoc oczekuje skutecznej pomocy jak najszybciej. A u mnie jak było?
Policja złożyła wniosek o przymusowe leczenie mojego męża. Cała procedura toczyła się ponad 2 lata do wyroku sądowego. Kiedy przyjechali przymusowo odwieźć go do szpitala on już nie pił ponad rok. Wszelkie moje pisma do sądu o przyspieszenie nakazu leczenia były nieskuteczne, otrzymywałam odpowiedź z sądu, że nie jestem stroną w postępowaniu. Gdybym to ja złożyła wniosek również nie miałabym nic do gadania. Gdzie byli jak potrzebowałam pomocy? Przekładali papierki w sądzie.
A kiedy już nie pił oni przyjechali po niego. Teraz kiedy nie pił i znormalniał i zajmował się rodziną Nic mu nie mogli zrobić.
Sąsiad również miał nakaz przymusowego leczenia, w szpitalu nie podpisał dokumentów i wyszedł, nic nie można było mu zrobić.
Nie ma w Polsce takiego prawa aby zmusić do przymusowego leczenia, owszem jest wyrok sądowy ale jak gość nie podpisze papieru w szpitalu to nic mu nie zrobią, policjanci z nakazu sądu dowiozą go kolejny raz do szpitala on znów nie podpisze i tak bujanie się 2 lata.
Wiem co piszę, przerabiałam to.
Nie piszcie tu teorią a życiem.

Nie obrazam sie.

Zawsze mogłas odejsc,sama wybralas zycie z alkoholikiem.Na tym polegała by pomoc -sobie.
Skoro alko nie miał zamiaru sie leczyc,a urzednicy nie mieli podstaw do tego zeby go zmusic.....
Nie ma sytuacji bez wyjscia.
Kazdy sam decyduje jak ma wygladac jego zycie.Ja tez przerobiłam zycie z alkoholikem i po prostu rozwiodłam sie z nim,bo nie widział problemu.A takze skorzystała z terapii dla wspoluzaleznionych,po wielu latach po odejsciu od niego,poniewaz wszystkie mechanizmy wspoluzaleznienia powielałam w nastepnym zwiazku.
Mysle,ze masz ze sobie jeszcze duzo zalu i poczucia krzywdy.Wart cos z tym zrobic

Czy wybrałam życie z alkoholikiem może ale jego choroba zabrała w ciągu 3 lat więc raczej szybko. Więc 3 lata na walkę z alkoholizmem to jest mało sama przecież wiesz.
Teraz z perspektywy czasu dostrzegam wcześniejsze syndromy alkoholika ale wcześniej jakoś się wszystko toczyło nie było tak źle.
Rozwód hm też o tym myślałam ale się bałam co będzie ze mną z dzieckiem i naszym wspólnym domem, który jest na kredyt.