Nowotwór Bliskiej Mi Osoby... - Netkobiety.pl

Długo nie zaglądałam jedyny powód to to że chciałam spędzić każdą wolną chwilę z D. Teraz D. już mnie nie potrzebuje za to ja potrzebuję Was.

D. odszedł 28 czerwca.

Minął miesiąc myślałam że będę w stanie opisać wszystko ale po tych kilku zdaniach stwierdzam że nie mogę za bardzo boli postaram się wrócić za kilka dni może powoli dojdę do siebie.

Nie mogłam się zmusić żeby napisać i żeby się w końcu porządnie wygadać potrzebowałam impulsu sama nie wiedziałam jakiego aż do tej pory? nie pisałam o tym ale jestem DDA i ten impuls to właśnie kolejna awantura urządzona przez człowieka, który uważa się za mojego ojca a tak naprawdę jest gorszy niż potwór. Kolejna awantura o nic jak zwykle, ale koniec ja się go już nie boję D. nauczył mnie dawać sobie radę i wytrzymywać jego spojrzenie więc dam sobie z nim radę bo zawsze obiecywałam to D.

Impuls zadziałał więc piszę.

Skończyłam na panikowaniu bo nie wiedziałam co dzieje się z D. byłam wręcz przerażona aż w końcu w środę  dzień przed walentynkami napisał że jest w domu i żebym przyjechała do niego w piątek i żebym się nie wystraszyła. Z jednej strony cała w skowronkach bo w końcu mam od niego jakąś wiadomość  z drugiej przerażona co może mi powiedzieć i w ogóle co się dzieje że prosi żebym się nie przestraszyła. W końcu nadszedł ten dzień, pojechałam, dwie godziny i w końcu dotarłam. Wchodząc miałam duszę na ramieniu zaraz po zamknięciu za sobą drzwi usłyszałam z pokoju jego głos ?Zanim wejdziesz obiecaj, że nie będziesz płakała? obiecałam i weszłam do niego. Leżał na łóżku pod kołdrą był taki blady, zmęczony, wychudzony. Podbiegłam do niego i od razu się do niego przytuliłam mimo obietnicy łzy same zaczęły kapać on tylko pogłaskał mnie po policzku i powiedział ?Przecież obiecałaś? chciałam się jeszcze bardziej rozpłakać ale pomyślałam, że przecież właśnie obiecałam że nie będę płakała i mimo woli udało mi się nie rozpłakać bardziej. Przez dwie godziny nic nie robiliśmy, nie mówiliśmy tylko leżałam przy D. i tulił mnie do sobie. W końcu jednak zaczęliśmy rozmawiać tak bardzo tęskniłam za jego głosem co chwila musiałam powstrzymywać łzy. Opowiedział jak było  w szpitalu i że wrócił po tygodniu ale następnego dnia znów musiał wrócić bo wcale nie przeszło tak jak powinno, mówił o tym że tęsknił, że przeprasza za to że się nie odzywał, że będzie przyjeżdżała do niego pani doktor z hospicjum raz w tygodniu, mówił a ja słuchałam w pewnym momencie przestał i zapytałam w końcu co mówili lekarze jakie badania robili i w ogóle. ?Tomograf pokazał że mam guza o tu wielkości pięści? nie wiedziałam co zrobić widziałam że jest zmęczony więc po prostu powiedziałam żeby się zdrzemnął troszeczkę i przytuliłam się do niego a w głowie miałam jedną wielką masakrę - wykryli kolejny przerzut w śródpiersiu na płucu i to wielkości pięści.
W końcu musiałam wracać D. nie chciał na razie żebym zostawała na noc. Wiedziałam że jest zmęczony i że potrzebuje miejsca na łóżku ale wiecie jak on to tłumaczył powiedział że się z nim nie wyśpię że ja muszę o siebie dbać i że nie chce mnie co chwila budzić w nocy. Więc wróciłam do domu, ale jak tylko wyszłam od razu zaczęłam płakać i całą drogę powrotną przepłakałam ale później przez długi czas nie uroniłam ani jednej łzy.
Dni mijały D. czuł się coraz lepiej i odzyskiwał siły zaczął wstawać z łóżka, nawet przytył, a ja starałam się każdą wolną chwilę spędzać z nim i przy nim. Często siedział w garażu i majsterkował przy starym motorze nic ciężkiego bo motor rozłożony na części które trzeba było oczyścić. Towarzyszyłam mu przy tym to znaczy siedziałam i patrzyłam i mówiłam co jakiś czas żeby odpoczął kiedy widziałam że jest zmęczony i w sumie rozmawialiśmy o naszych planach żeby w końcu się oficjalnie przy naszych rodzinach zaręczyć, o ślubie, dzieciach. Czasem nawet wybieraliśmy imiona leżąc już w łóżku i tuląc się do siebie. Sprzeczaliśmy się też, że D. nie chce żeby chłopiec miał na imię Kacper w końcu doszliśmy do porozumienia że chłopiec byłby Janem lub Mikołajem a dziewczynka Mariką. Śmialiśmy się ze wszystkiego i często.
Wydawało się że wszystko jest na dobrej drodze że może w końcu nastąpi jakiś cud ale to było tylko chwilowe znów zaczęło się pogarszać ale za parę dni się polepszało i tak co chwila aż w końcu dwa tygodnie przed śmiercią spuchły mu nogi, prawie w ogóle nie spał, mało jadł, nie mógł leżeć za długo aż w końcu spał tylko na siedząco, męczył się tak bardzo a my z jego mamą starałyśmy się żeby było mu jak najlepiej, jedynie do łazienki chodził sam wspierając się o ścianę lub o mnie. Byłam przy nim cały czas ale nie było mnie kiedy umierał?
W niedzielę wieczorem pojechałam do domu bo miałam pomagać przy remoncie w pokoju, który dzieliłam z siostrą miałam wrócić do D. w piątek. We wtorek pisał że bardzo tęskni i że już się nie może doczekać  aż mnie znowu zobaczy ??moją słodką Myszkę?? tak o mnie wtedy napisał, tak mówił o mnie zawsze. Cały dzień pisaliśmy w środę napisałam ale nie odpisywał stwierdziłam że pewnie gorzej się czuję a jak tak to nic dziwnego że nie odpisuje bo wtedy zawsze tak robi. W nocy z środy na czwartek dostałam od niego pustą wiadomość odpisałam ?Kocham Cię? w czwartego po południu dostałam dwie takie same puste wiadomości i znów napisałam ?Kocham Cię? nie dzwoniłam bo tyle razy mówił, że nie lubi rozmawiać przez telefon, że męczy go to i drażni?
W Piątek chwilę przed dzwonkiem budzika zadzwoniła mama D. odebrałam cała w skowronkach w końcu miałam go zobaczyć przywitałam się i spytałam co tam słychać sekundę później już nie byłam skowronkiem ?Słuchaj D. nie żyje? umarł? nic więcej nie pamiętam, nie zemdlałam zrobiło mi się po prostu słabo resztę powiedziała mi mama i siostra. Podobno krzyknęłam ?mamo? a następnie zaczęłam płakać i dostałam jakiejś histerii siostra starała się mnie uspokoić a mama rozmawiała z mamą D. potem jak się uspokoiłam podobno napisałam do swojej jedynej przyjaciółki, która jak nigdy pojawiła się w parę sekund. Nie pamiętam następnych dwóch czy trzech tygodni. Nie pamiętam pogrzebu wiem jedno nie spełniłam obietnicy nie było mnie przy nim do końca.
Nadal do mnie nie dociera, że D. nie ma ciągle się łapę na tym, że myślę albo mówię ?D. mówi, D. robi, D. jest, D. chce? itp. Ciągle są dni kiedy ubieram się bo mam zamiar jechać do D. ale nagle zatrzymuję się bo jego nie ma i nie mam gdzie jechać.
Nie wychodzę z domu prawie w ogóle (jedynie jak zmusi mnie do tego przyjaciółka M. a to i tak bardziej dla tego że muszę niż chcę), przybieram maskę tak bo mimo, że rozmawiam z mamą z siostrą i z M. i wyrzucam z siebie wszystko cały ten ból i no po prostu wszystko to nadal jest mi źle. Płaczę kiedy nikt nie widzi, a kiedy widzą uśmiecham się mimo że boli. Minęły już prawie trzy miesiące a ja nadal jestem jak lalka z porcelany którą ktoś zrzucił na podłogę i roztrzaskała się na tysiąc kawałków.

Może i za długi ten post ale potrzebowałam tego nadal potrzebuję bo nie daję sobie rady.

Tak bardzo tęsknię?

Nie potrafię napisać nic, co wydawałoby mi się właściwe w tym momencie...
przeczytałam Twój wątek...
Pisz, są tacy co czytają i choć Cię nie znają wspierają cię wirtualnie...