Nowotwór Bliskiej Mi Osoby... - Netkobiety.pl

Witaj,rozumiem...Jeszcze nie minął rok,od kiedy mój Tata odszedł...Na raka...

Podziwiam Twoją dojrzałość,siłę,mądrość...Taka młoda dziewczyna i takie trudne doświadczenie...
Z perspektywy czasu powiem Ci,żeby skupić się na tym,co od nas zależne,a nie na tym,co od nas nie zależy.Wykorzystaj więc każdą chwilę z Nim spędzoną,jak by miała być ostatnią.Róbcie to,na co macie ochotę,rozpieszczaj Go,może jest coś,o czym zawsze marzyliście,więc w miarę możliwości spełniajcie swoje marzenia.Przecież On żyje,żyj i Ty.Bądź z Nim blisko,zamiast myśleć o strachu,skupiaj się na tym,co fajnego możecie razem zrobić.On sam Ci powie,czego potrzebuje,a czego nie...I wierz mi,On boi się bardziej od Ciebie.
Wspaniale,że potrafisz tak kochać
Będą chwile załamania w Twoim życiu,będzie Ci bardzo trudno,będziesz potrzebowała oparcia.Jeśli nie da Ci go nikt inny,pisz na tym forum-tu nigdy nikt nie jest samotny...
Ludzie są słabi,boją się rozmów o ciężkiej chorobie,o umieraniu,o cierpieniu.Z tym trzeba stanąć twarzą w twarz,aby się oswoić.Twoja przyjaciółka jest sparaliżowana strachem,dlatego tak się zachowuje.Pewnie nie ma takich doświadczeń.
Mojego Taty już z nami nie ma.Jutro ma urodziny,we wtorek Dzień Dziadka.To są dni,kiedy wspomnienia powracają bardziej niż zwykle.Ale wierz mi,zostały mi w pamięci same dobre wspomnienia z tego ostatniego czasu,pamiętam uśmiechy,roześmiane oczy,fajne rozmowy,a nie Jego cierpienie,bo takie były nasze ostatnie dni,jak Ci tutaj napisałam.I choć pisząc te słowa mam o oczach łzy;choć nie byłam przygotowana na Jego odejście,tak jak nikt nigdy nie jest na to gotowy,myślę o tym tak,że śmierć jest częścią naszego życia;czas z Nim spędzony jest pewnym etapem życia mojego i że po nim nastąpił etap następny-bez Niego,czyli inny...
Kochaj Go najlepiej,jak tylko potrafisz

Witaj!
Ja też miałam styczność z nowotworem ponieważ moja babcia umarła na raka w kwietniu, a chorowała przez 6 lat. Byłam bardzo z nią związana i powiem, że płakałam i czułam się jak zranione dziecko gdy odeszła od nas a mam już 24 lata. Do tej pory jak ją wspominam to chce mi się płakać, ponieważ bardzo mi jej brakuje. Miałam podobne odczucia do ciebie, że mogę jeszcze coś zrobić tylko że kompletnie nie wiedziałam co. Byłam rozbita i cały czas poszukiwałam nowych rzeczy, lekarzy i badań aby mogły ją wyleczyć. Lekarze dali mi do zrozumienia że już nic nie da się zrobić i tylko Pan Bóg wie co jest pisane mojej babci. Jednak człowiek staje się jak skorupa i nie chce przyswoić sobie tych informacji. To wydaje mi się największym błędem, ponieważ musimy spojrzeć realnie, że osoba którą tak mocno kochamy odejdzie i nie mamy na to wpływu, jednak mamy wpływ na to jak spędzimy te dni, które da nam los. Staraj się być blisko twojego chłopaka, bądź przy nim i nie załamuj się chociaż wiem że to trudne, ale zawsze możesz tu napisać. Mieliście na pewno plany jakieś, marzenia. Możecie je spełnić, nie musząc nigdzie chodzić ani jeździć. Np. jeżeli chcieliście wyjechać w jakieś miejsce, to możecie zorganizować tą podróż w pokoju. Zrobić trochę scenografii, odpowiednia muzyka jedzenie pochodzące z kraju lub miejscowości jaką chcieliście odwiedzić. Cieszcie się wszystkim! Wiem, że są krytyczne sytuacje bo u mojej babci też nadeszły, ale starałam się być przy niej.  Razem zawsze raźniej! Mam nadzieję że spędzicie jeszcze dużo przyjemnych chwil!
Życzę powodzenia!

Myszata, nie piszesz jaki to nowotwór, jakie ma markery, ale musisz być dzielna, to nie jest wyrok , psychika jest bardzo ważna , musisz być podporą dla Niego, podziwiam cię, mam nadzieję, że Wasza miłość pokona to, i będziecie żyli długo i szczęśliwie, tego Wam życzę z całego serca.

Witaj Myszata. Na pewno lepiej byłoby korespondować w innych okolicznościach ale mimo, że zabrzmi banalnie to SAMO ŻYCIE. Także wiem co znaczy taki wyrok - bo jednak nie oszukujmy się jest to wyrok. Przed ośmioma i czterema laty na te chorobę odeszła moja mama i brat. Mimo, że to już lata nadal reakcja na wspomnienie jest taka sama.... Nie będzie to niestety optymistyczne ale przerzut właśnie na trzustkę jest ostatecznym wyrokiem - u brata trwało to niecały miesiąc.
Jednak jak w każdej niedoli są inne jej strony niż tylko cierpienie. To taki trochę przyspieszony kurs dorastania, dojrzewania. Dopiero gdy się widzi jak kruche jest życie w pełni można sobie uświadomić jaka ma ono wartość.  Jeśli potrafimy cieszyć się z tych ostatnich chwil i ta mroczna perspektywa nas nie przeraża dogłębnie to jest prawdziwe zwycięstwo nad śmiercią. Wszystkie odczucia i uczucia są tak wyraziste i tak bogate jakich nie zaznajemy w "zwykłych" warunkach. I nigdy potem już nie jesteśmy tacy sami. Wspaniale, że potraficie sobie sprawiać tyle radości - nie zawsze to jest łatwe, ba właściwie nigdy to nie jest łatwe. Nie wiem jak to będzie w Twoim przypadku ale we mnie zrodziła się jakaś taka cicha zgoda na nieuniknione - co nie znaczy, że kiedykolwiek się poddam... i to jest właśnie piękne, że wśród naprawdę bliskich i kochających nas ludzi (choćby jednego człowieka) tak naprawdę nic nie jest straszne. Jak świat światem nic nowego nikt tu nie wymyśli. Jedyna zmienna to wrażliwość każdego z nas. Prawdziwa wielkość człowieka wychodzi w takich chwilach - ciesz się, że spotkałaś kogoś takiego, i ciesz się, że odkryłaś w sobie te najlepsze z ludzkich cech. Uwierz mi, że niewiele osób to ma - niestety w moim przypadku nawet wśród najbliższych nie wszyscy podołali wyzwaniu.  Wiem, że być może nie przyniosłam Ci otuchy ale wydaje mi się, że prawda - nawet ta zła jest jedynym wyzwolicielem od najgorszego wroga jakim jest strach. Mam przekonanie, że uda Ci się przejść przez to pięknie (choć to trochę kontrastujące określenie) bo piękno jest w Tobie i w Twoim ukochanym a niewielu ludziom jest dane takie uczucie... Pozdrawiam

Poplakalam sie, jestes przecudownym czlowiekiem Myszata...

D. OD DWÓCH TYGODNI JEST W SZPITALU... MA ZAPALENIE PŁUC. Poza tym czuje się bardzo słabo. O tym, że jest w szpitalu dowiedziałam się dopiero po 3 dniach gdy się w końcu do niego dodzwoniłam bo długo się nie odzywał, nie odpisywał, nie dzwonił, nie odbierał telefonu. Kiedy udało mi się dodzwonić do niego zapytała co się dzieje powiedział, że jest w szpitalu i kiedy to powiedział zaczęłam płakać, ale tak, żeby się nie zorientował, zapytałam dlaczego mi wcześniej nie powiedział jego odpowiedź spotęgowała mój płacz "Nie chciałem cię martwić jeszcze bardziej niż jesteś" starałam się ukryć ten płacz mimo to następnego dnia kiedy zadzwoniłam od razu powiedział "Tylko nie płacz tak jak wczoraj będzie dobrze zobaczysz"
Kontaktujemy się jedynie przez telefon w tym tygodniu napisał do mnie we wtorek, i aż do dziś nie odbierał telefonu, nie odpisywał nie wiedziałam co się dzieje, chciałam go odwiedzić, ale z powodu przeziębienia (którego puki co nie mogę wyleczyć) nie mogę wejść na odwiedziny żeby D. się jeszcze bardziej nie rozchorował. Od wtorku dopiero dziś udało mi się do niego dodzwonić, w piątek miał badania powiedział, że wyszły źle, że ogólnie jest źle i że nie odzywa się bo nie chce mnie martwić tym wszystkim i nawet nie ma ochoty podnosić telefonu, cały czas śpi i że wszystko mi opowie jak już wróci do domu.
Bardzo się martwię ;( mimo, że staram się trzymać to jestem "wrakiem" przed rodziną udaję, że wszystko jest ok bo moja mama bardzo się przejmuje, a nie chcę jej martwić, nie mam się komu wygadać i to forum jest dla mnie częściowo jak "lekarstwo"...

Nie wyobrazam sobie co on musi w tym momencie czuc...
Najgorsze jest chyba to, ze nie ci ktorzy odchodza pozniej najbardziej cierpia tylko wszyscy bliscy ktorzy zostaja. Wspolczuje ci bardzo ze musisz sie zmagac sie z tak ciezka sytuacja. Zycze ci duzo sily...potrafimy przezyc tyle, na ile nas sprawdzono.

Masz w sobie wiecej sily niz myslisz, wszyscy ja w sobie mamy tylko nie zawsze zycie zmusza nas aby ja w sobie odkryc.

Płacz kochana,wypłacz się,kiedy On nie widzi...Łzy są potrzebne...
Kiedy jest smutno,trzeba się wypłakać...
To jest najtrudniejsza próba Twojego życia....
W najtrudniejszych chwilach znajdziesz swoją siłę i zdziwisz się, ile człowiek jest w stanie wytrzymać...
Przytulam Cie mocno...

Niestety nie rodzimy sie z instrukcja obslugi zycia, moze to co przezywasz ma jakis wyzszy cel, inaczej nie poznalibyscie siebie, musisz wierzyc w to, ze zycie, los, nie wiem jak to nazwac, przeznaczenie (?) skrzyzowalo wasze drogi w jakims celu, jakkolwiek glupio i infantylnie to teraz brzmi.
Zycie twojego ukochanego tez ma jakis cel, inaczej nie byloby go tutaj, moze ma na celu uswiadomienie wszystkim jego bliskim, jak kruche jest zycie i jak ulotne. Niektorzy z nas biora je za rzecz zupelnie naturalna, jakby to sie nam nalezalo a tak nie jest, jutra nikt nam nie obieca, wszystko moze sie skonczyc w sekundzie.
Pisz do nas i placz, wyrzuc z siebie wszystko co ci na duszy lezy, jestes tutaj anonimowa a znajdziesz wsparcie w zyczliwych ludziach. Przytulam wirtualnie.

Myszata, tak mialo byc, moze on ma byc twoim Aniolem Strozem w ludzkim wcieleniu, na pewno juz do konca zycia zadbasz o swoje zdrowie i nie wpedzisz w uzywki ze wzgledu chociazby na szacunek do niego. Byc moze pomozesz rowniez innym ktorzy niszcza swoje zdrowie narkotykami czy alkoholem. Mysl o tym w ten sposob i zyj swoim zyciem tak jak on by chcial, on chce dla ciebie jak najlepiej bo TY masz wybor a on niestety nie.

czytajac to co piszesz widze ogromne podobienstwo do filmu SZKOLA UCZUC obejzyj jak nie widzialas, ja zawsze na nim becze ale daje tez nadzieje ze mozna pieknie wykozystac kazdy dzien nawet jesli to oststni, z tym ze u was jest odwrotnie jesli chodzi o plec poza tym jest idealnie.
ja stracilam bliska ciocie miesiac temu...rak pluc z przezutami, ciezko jest a jak ty sie czujesz nie moge sobie nawet wyobrazic ale dziwie sie ze tak w siebie watpisz, ze za malo mu dajesz i za slaba jestes itd.
jak masz potrzebe to placz, nie ma co udawac, musicie dojsc do tego ze nie ma siebie "oszczedzania" w gruncie rzeczy macie sebie i mysle ze to duzo mocniejsze lekarstwo niz np chemia
dajcie siebie cali, nie ma co mowic, jestescie nawzajem sobie tak samo potrzebni.
pisz tu, chetnie bede czytac i wspierac w miare mozliowsci
niech Bog ci pomoze

Trzymaj sie, trzymaj! Mi juz twoja historia duzo pomogla, zastanawiam sie caly dzien nad wlasnym zyciem i jak pokonac moj wlasny problem, dodaje mi to duzo sil do walki. Sciskam

Niezmiernie się cieszę, że znalazłaś tu pomoc dla siebie. To bardzo miłe uczucie, kiedy nie radząc sobie samemu tak jakby się chciało przez przypadek pomaga się innym. Mam nadzieję, że ty poradzisz sobie o wiele lepiej niż ja sobie radzę i że do końca rozwiążesz swój problem. Życzę powodzenia i trzymam kciuki aby Tobie udało się bez przeszkód i przy okazji mam nadzieję, że ja też jednak dam radę.

Witaj Fey,
Jest trochę lepiej, D. pisał, że tęskni, ale słabo się czuje.
Miałam Go dziś odwiedzić w szpitalu, ale rano kiedy się obudziłam moje przeziębienie dało o sobie znać ze wzmożoną siłą więc zamiast jechać do D. poszłam do lekarza, ale okazało się, że mój lekarz rodzinny wziął sobie urlop na cały tydzień, a ja niestety nie pójdę do innego lekarza (od małego mam tak, że boję się iść do lekarza którego nie znam, wyjątkiem są specjaliści u których jeszcze nigdy w życiu nie byłam tzn. jeśli idę pierwszy raz np. do okulisty nazwijmy go A. to jeśli go nie ma za drugim razem a w zastępstwie jest okulista B. to ja będę czekała dopóki A. nie wróci inaczej mam wrażenie, że ten B. zrobił coś źle) więc czekam, aż mojemu rodzinnemu skończy się urlop i dopiero się do niego wybiorę, a póki co leczę się tym co mam w domu i tym co mama zakupi w aptece.
Tym samym od samego rana jest mi smutno, że mam fobię (bo nie wiem jak to inaczej nazwać) i przez to znów przez dłuższy czas nie będę widziała D. Ale jedno mnie wyjątkowo mnie martwi, że w zeszłym tygodniu czuł się lepiej a teraz znów jest gorzej.
Jednak dzięki temu forum jest mi trochę lżej. Dziękuję bardzo

Chodzi o to z tym, że boję się iść do innego lekarza niż tego który leczy mnie zawsze nazwałam to fobią bo nie za bardzo wiem jak inaczej.

Trochę ciężko, ale odpowiem.
Pisałam o tym w poście z 19.01 więc tak: jest to rak jądra z przerzutami na nerki i trzustkę. Co jakiś czas D. ma wprowadzane do nerek takie cieniutkie rureczki coś jak cewniki, które pomagają odpowiednio odprowadzać mocz, nie były one koniecznością jednak lekarze wolą dmuchać na zimne. Z trzustką jest gorzej ponieważ ten guz został wykryty za późno i styka się bezpośrednio z żyłą dlatego lekarze bali się to zoperować wcześniej a teraz tym bardziej się tego obawiają.

Fey jeśli będziesz miała jakieś inne pytania to śmiało pytaj a ja postaram się odpowiedzieć w miarę możliwości jeśli to nie będzie zbyt bolesne.

Nic dziwnego że ten gdzieś umknął był między cytatami muszę przyznać, że gdybym nie pamiętała kiedy go napisałam to też by mi się zawieruszył.

Tak wiem o tym choć D. często stara się abym o tym nie myślała to jednak nie jest to proste.

Bardzo mi się przyda Twoje wsparcie nawet na odległość to czasem więcej niż myślisz i dziękuję Ci za to bardzo.

Myszata trzymam za niego kciuki. 2 lata temu mialam raka - czerniak. ZYJE. Trzymaj mocno kciuki za chlopaka i go wspieraj. Ja nie mialam wsparcia w nikim bo bylam sama a rodzice twierdzili ze sobie cos ubzduralam bo niemozliwe zeby malu pieprzyk byl rakiem.

Myszata, nie wiem czy znasz ta ksiazke "Potega podswiadomosci", Joseph Murphy. Nie jest dla wszystkich, szczegolnie tych "niepoprawnych realistow" ale mi bardzo pomaga. Polecam ci ja ogromnie, ja mam ja zawsze i wszedzie ze soba i jak tylko nachodza mnie chwile zwatpienia to po nia siegam. Juz wiele razy przekonalam sie, ze jest w niej ogrom prawdy. Jezeli jej jeszcze nie znasz to koniecznie ja kup, pewnie na allegro czy innej stronie znajdziesz uzywana, o wiele taniej niz w sklepie. Nie musisz sie z tym zgadzac i od razu traktowac jak przepis na powodzenie ale chociaz przeczytaj do konca. Mi pomoglo bardzo, ta ksziazka stala sie dla mnie swego rodzaju Biblia w najciezszych czasach. Oczywiscie, nie przywroci ona zdrowia D ale moze tobie pomoze w odzyskaniu wiary "w lepsze jutro".
Jezeli chcialabys porozmawiac, na skype np to napisz do mnie mail. Chetnie cie wyslucham, na pewno duzo w sprawie D nie poradze ale przynajmniej sie wyzalisz.
Pozdrawiam

Jak już koniecznie chcesz przeczytać tę książkę, to radziłabym Ci jednak przeczytać ją z pewną dozą ostrożności..

Ja sypiam z "Potęgą podświadomości",bez tej książki nie rozsupłałabym żadnego węzła...Sięgam po nią wyrywkowo w każdej trudnej sytuacji.A poleciła mi ją kiedyś pewna Pani tu,na tym forum .
Ostatnio obok niej leży sobie też "Sekret".
Wiele razy rozmyślam nad jedną i tą samą myślą,kiedy je czytam.Wiele razy znajduję odpowiedź.

Myszata, obdarzanie kogos miloscia to juz bardzo duza pomoc. Mam nadzieje, ze jego stan sie poprawi i bedziesz mogla go odwiedzic.

Wiem ze sie boisz, i wiem, ze rozpaczasz. Jestes taka mloda a juz taki ciezar przyszlo ci dzwigac. Nie wiem jak cie pocieszyc...Nie moge powiedziec, zebys sie nie martwila i ze wszystko bedzie dobrze, sama nie wiem jak radzilabym sobie w tej sytuacji. Nie wyobrazam sobie jak musi ci byc ciezko. On prawdopodobnie sam nie wie co ma robic a widok ciebie moze za bardzo by bolal. Ja po wypadku tez nie mialam ochoty nikogo widywac. Czulam sie i wygladalam, jak przejechana przez ciagnik i ostatnie na co mialam ochote to wizyty. A jakie sa prognozy? Wnioskuje, ze nie szybko wyjdzie ze szpitala.
Trzymaj sie jakos, wez moze jakies ziolowe tabletki na uspokojenie, wysypiaj sie i dbaj o siebie.

Chyba najbardziej wariuję przez to, ze nic nie wiem, D. nie chce mi nic powiedzieć tyle co mi powiedział to, że jest źle i tyle nic więcej. Nie wiem co jest źle, które badania wyszły źle, w ogóle czuję się jakbym nie była potrzebna bo nic nie wiem, bo D. ostatnio nic mi nie mówi...

To co piszesz to w przypadku D. jest bardzo możliwe. Dlatego też staram się jak mogę nie narzucać się i być cierpliwa, czekać póki On się nie odezwie, ale to takie ciężkie kiedy nie wiesz co się dzieje z twoją drugą połówką, to mnie w pewien sposób zabija cały czas mam wrażenie, że nie jestem dla niego dobra, że za mało się nim interesuję...

Już sama nie wiem co mam ze sobą zrobić... Wiem tylko tyle, że nie mogę się poddać.

Podziwiam Cię Myszata Ja byłam po tej drugiej stronie. Tzn. miałam raka, dokładnie guz mózgu. Mnie nie spotkało tyle szczęścia, co Twojego chłopaka. Chłopak, z którym wtedy byłam odszedł przed drugą operacją. Nawet się tym nie przejęłam szczególnie, bo miałam ważniejsze sprawy - swoje życie. Po operacjach praktycznie czuję się tak jakby ich nie było bez problemu skończyłam studia, pracowałam. Żyję normalnie, tylko czasami do tego wracam. Bałam się, że nie spotkam nikogo kto zaakceptuje moja przeszłość, ale to jakich mężczyzn spotkałam po tym wszytskim przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Nie odczułam, tego aby fakt że miałam tego typu operacje im przeszkadzał, nic nie widać. Myśleli, że ich oszukuję mówiąc o tym.

Nie przeczytałam całego wątku, bo troszkę czasu nie mam ale to nadrobię i napiszę coś więcej od siebie, bo wiem jak czuje się Twój chłopak.
Zauważyłam, że ktoś wspomniał o filmie "szkołą uczuć". Faktycznie piękny itd. Pamiętam jak go kiedyś oglądałam, jeszcze w gimnazjum i pomyślałam, że chciałabym móc przeżyć tak silne uczucie. Nie spodziewałam się, że spotka mnie tak okropna choroba, a takiego mężczyzny przy moim boku nie będzie. Cóż, dałam radę sobie sama.
Czytałam też książkę "potęga podświadomości" (o której też ktoś wspomniał), jeszcze przed chorobą. Bardzo mi pomogła.

Myszata, ja bede twoim "wrzodem na dooopie", pomoge jak tylko bede mogla, opierdziele jak trzeba i potrzymam cie za reke. Napisz do mnie, porozmawiamy jak tylko bedziesz chciala, trzymaj sie kochana, jestes CUDOWNYM czlowiekiem, cudowna dziewczyna i CZLOWIEKIEM, niby to nic nie znaczy a tak duzo....

Myszata, dostalam twojego maila i na niego odpisalam ale ciagle dostaje wiadomosc, ze nie moze byc dostarczona. Sprobuje pozniej jeszcze raz.
Pozdrawiam

Spokojnie Fey mogę poczekać.

A propos czekania...
Dziś doszłam do wniosku, że jestem na dobrej drodze do zostania mistrzynią czekania, cierpliwości itp. Ale zdałam sobie też sprawę z tego, że teraz pokonuję ostatni level i dochodzę do bossa, którego niedługo pokonam i będę na najwyższym poziomie zmartwienia, strachu itp. i w końcu wybuchnę...
Mam tak cholerna ochotę zadzwonić do D. ale wiem, że nie odbierze tak samo jak nie odpisał na niedawno wysłanego sms-a... D. jest taki uparty w taki sposób, że w sumie nie umiem tego wytłumaczyć (ale za który miedzy innymi bardzo Go Kocham)

To co piszę jest szczerą prawdą... to że się rozczulam spowodowane jest tylko i wyłącznie tym, że jestem taka osoba, osobą która inaczej nie umie bo jest po prostu słaba i inaczej nie umiem wyrazić swojego bólu.
Sama o sobie nie piszę, że jestem wspaniała itp. to odczucia innych forumowiczów, którzy naprawdę bardzo mi pomagają i jestem im bardzo wdzięczna.

Chcesz wiedzieć więcej o D. przeczytaj wszystko co napisałam jeszcze raz a dowiesz się sporo o jego chorobie jeśli czujesz niedosyt informacji to proszę bardzo czytaj to co teraz napiszę

D. ma nowotwór jądra taka była diagnoza lekarzy, później przerzuty na nerki i trzustkę, operacje, chemia to już nie pomaga od dawna więc teraz zabiegi które mają wspomagać nerki w prawidłowym funkcjonowaniu. D. jest słaby czasem nie ma siły wstać z łóżka, potrzebuje uczucia jakim go darzę i opieki (tak opieki) mimo, że sam się do tego nie przyzna. Jest zbyt dumny by przyznać, że coś jest nie tak, ze źle się czuje ale ja nauczyłam się już rozpoznawać kiedy źle się czuje czy jest słaby wiem kiedy boli go trzustka kiedy nerki mimo, że sam starał się zawsze ukryć przede mną cierpienie żebym się nie martwiła to ja wiem kiedy jest coś nie tak.
D. kiedyś był pełen poczucia humoru, często się śmiał, wszędzie było go pełno, zawsze mnóstwo ludzi wokół siebie, mnóstwo kobiet, szalone pomysły, z których zazwyczaj udawało mu się wyjść bez szwanku a czasem niestety nie, normalny chłopak jak każdy (to było zanim go poznałam) teraz kiedy D. jest już coraz słabszy uspokoił się, nadal ma w sobie mnóstwo energii, ciągle chciałby coś robić, nie potrafi usiedzieć na miejscu ale bardzo denerwuje się kiedy zacznie coś robić a nagle dopada go ból lub wymioty (które towarzyszą mu bardzo często z różnych powodów). Teraz D. jest jakby bardziej zamknięty w sobie niż był kiedy Go poznałam. Nie chce mówić o swoim stanie zdrowia, stąd tak mało o Nim napisane a więcej o mnie, a raczej o tym co czuję. Wczoraj minął miesiąc odkąd D. jest w szpitalu przez zapalenie płuc. Przez pierwsze dwa tygodnie kontaktował się ze mną sporadycznie, ale jednak się kontaktował i mimo, że pytałam jak się czuje co się dzieje itp. On milczał nic mi nie mówił twierdząc że powie mi wszystko jak już wyjdzie ze szpitala. Za dwa dni minie drugi tydzień odkąd przysłał mi sms-a którego opisałam w poście z 26.01 od tamtej pory nie wiem nic kompletnie nic, bo tak jak prosił staram się być cierpliwa, ale czuję, że niedługo nie wytrzymam. Jeszcze jedno nasz związek polega na cieszeniu się sobą, nawet w milczeniu, bez tłumu ludzi wokół siebie. Z D. potrafimy godzinami milczeć przytuleni wpatrując się w siebie (częściej gapiąc się w telewizor) i to nam wystarcza, a czasem nie potrafimy się zamknąć kiedy zaczniemy rozmawiać...

Wiem, że tego oczekujesz ale wyobraź sobie, że ja wiem, że D. nigdy nie wygra z chorobą i tego nigdy tu nie przeczytasz, tak samo jak drugiej opcji też raczej nie przeczytasz bo po pierwsze nie wiem czy będzie umierał na moich rękach bo tego nikt nie może wiedzieć przecież w tym momencie może mnie przy nim nie być. A po drugie on zawsze będzie dla mnie żył, nawet wtedy kiedy go zabraknie będę o nim pisała tak jakby wciąż ze mną był...

Nie ważne czy wierzysz w to co piszę czy nie ja mam czyste sumienie, bo nikogo tu nie okłamuję piszę szczerą prawdę...

Myszata, ja bym na Twoim miejscu poprostu przeczekala az wyzdrowiejesz i bym poszla do szpitala, czy tego chce czy nie. ale to ja...
to jest naprawde bardzo przykre, i plakac sie chce czytajac to co piszesz...

Minął miesiąc jak leży w szpitalu, sporadyczny kontakt, zero w sumie jego odzewu, ale wiadomo, że wiesz kiedy go boli, kiedy czuje ból, że potrzebuje twojej opieki... Telepatycznie?
Nie widziałaś od dawna, ale wiesz, że nie potrafi usiedzieć na miejscu, że denerwuje się, że mimo pewnikiem serwowanych mu końskich leków przeciwbólowych to rozmawia sobie z tobą i ma emocje... Ciekawe.
"Z D. potrafimy godzinami milczeć przytuleni wpatrując się w siebie (częściej gapiąc się w telewizor) i to nam wystarcza, a czasem nie potrafimy się zamknąć kiedy zaczniemy rozmawiać..."
W szpitalu? Skoro nie widzisz go, nie odzywa się? Czy może te wizje są tylko w twojej głowie?
Wizje i chęci rozumiem, ale robienie z czyjejś choroby jakiegoś filmu to nie jest fair.
Pozdrawiam.

Po części zgodzę się z tym co pisze Remi. Ale też rozumiem Myszatą, że po prostu musi się gdzieś wygadać. Fakt, że ostatnio piszesz trochę o swoich domysłach i insynuacjach. Nie mogę zrozumieć tego, że jesteś tak bezsilna wobec braku odzewu z jego strony. Piszesz, że czekasz i czekasz. Z własnego doświadczenia mogę napisać, że gdy ja czekałam na operację lub byłam zaraz po też mówiłam aby mnie chłopak/rodzice nie odwiedzali itd. Jednak w rzeczywistości bardzo pragnęłam aby on był przy mnie. Nie rodzice, ciocia, babcia itd. Tylko właśnie żeby chłopak przyszedł. Po drugiej operacji musiałam sobie jakoś radzić, bo zerwał. On będzie się na pozór od Ciebie tak jakby odsuwał, izolował bo nie chce Ciebie ranić. Piszesz, że jesteś słabą osobą. Właśnie powinnaś zebrać w sobie te resztki sił, które pozostały i dostać się do niego do szpitala, zadzwonić, skontaktować z jego mamą. Trochę zbyt biernie podchodzisz do tego.

Ja także nie przyznawałam się do tego, że coś mnie boli, nie mogę sobie z czymś poradzić po operacjach. Próbowałam za wszelką cenę radzić sobie sama. Wiesz, to jest okropne gdy czujesz, że Twój organizm słabnie i nie możesz samodzielnie wykonywać pewnych czynności z dnia na dzień. Nie znosiłam też nachalności innych ludzi, którzy próbowali m i na każdym kroku pomagać. Ja dosłownie miałam leżeć i nic nie robić. To też nie było zbyt dobre bo czułam się gorzej. Trzeba pomagać ale tak dyskretnie, aby ta chora osoba nie czuła się nieporadna jak dziecko.