Szkoła która chce się pozbyć 8 latka z ADHD

No widzisz...

Upomnałaś się o swoje (wg prawa) i od razu jest inna gadka...

Ty nie tyle zgodę podpisałaś, co zaakceptowałaś to, co Ci proponują... Pamiętaj w sprawie swojego dziecka - Ty decydujesz...

Co jeszcze - a dyrektor dlaczego w ogóle bierze pod uwagę szkołę specjalną??? I wyklucza ją tylko dlatego ,że mogłoby sie pogłębić... szkoła specjalna nie jest dla Twojego dziecka - nie ma ono orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego-i  na ADHD takiego nie dostanie

I znowu powrót do tematu po ustaleniach z dyrekcją poprawa nie nastąpiła znowu ciągłe telefony i wezwania do szkoły wiec poprosiłam o stosowne pismo ze szkoły (opinia o uczniu) i udałam się do psychiatry. pani doktor po ocenie badań stwierdziła że szkoła nie radzi sobie z uczniem bo jest trudny i szuka pretekstu by się go pozbyć jednak w związku z ogromnym pogorszeniem koncentracji przepisała leki( medikinet) . Dodatkowo syn dostał się do placówki opiekuńczo-wychowawczej wsparcia dziennego na zajęcia terapeutyczne, działania anty agresji i psychologa. Finał sprawy wygląda tak dziś dostałam znowu telefoniczne wezwanie do szkoły że niby nie reaguje na złe zachowanie dziecka , wiec wybuchłam zrobiłam awanturę bo mam już tego powyżej dziurek w nosie. Szkoła mi zarzuca brak współpracy gdy z dzieckiem  rozmawiam oni twierdzą ze tego nie robię. Zapytałam się czy mam nagrywać rozmowy bo może wtedy się odwalą ale nie ma takiej potrzeby bo  oni widzą że my jesteśmy negatywnie nastawieni. Mówię do pani dyrektor że mam tego dość i że nie ma problemu my przyjmiemy i pomoc i wytyczne ale ja chce konkretów a nie ciągłego wzywania po to by usłyszeć że był niegrzeczny i że ryczy na całą szkołę . Szkoła na to że my musimy bardziej pracować nad dzieckiem poprzez rozmowę i znowu masło maślane ja mówię że codziennie z nim rozmawiamy a oni że to kłamstwo no i że czekają aż rodzice złożą skargę i wtedy dopiero będzie problem. Ale to jeszcze nic  najlepsze było jak powiedziałam że nie bardzo wiem czego jeszcze oczekują bo przez ich żądania ( codzienne zaprowadzanie do szkoły dodam mieszkam naprzeciwko) musiałam przeorganizować prace tylko zmiana nocna 12h i wpłynęło to niekorzystnie na moje zdrowe (mam łuszczyce) pani pedagog mi powiedziała że oni nie mają żadnego dokumętu że ja choruje i że przez 6 miesięcy leczyłam się szpitalnie no tego było już za wiele. Ręce opadają jak tak dalej będzie to ja zwariuje a dziecku nikt nie pomoże co z tym zrobić dodam że mamy terapie rodzinną z psychologiem bo szkoła twierdzi że jest to konieczne i co w takiej sytuacji robić .

Psychiatra który go prowadzi twierdzi iż szkoła sobie nie radzi i robi wszystko by pozbyć się problemu a do nauczania indywidualnego muszą być przesłanki separacja takiego dziecka powoduje jego społeczne wykluczenie i przynosi odwrotne efekty.

Feniks, z jednej strony Cię rozumiem, bo mój młodszy brat miał podobne problemy z nadpobudliwością - niby dalej ma, ale ma już prawie 17 lat, więc mimo że go w środku rozpiera energia, to już rozumie, że bieganie po klasie nie jest najlepszą metodą rozładowania. Wiem, że bywają problemy z nauczycielami, my jednak mieliśmy o tyle dobrze, że znaliśmy v-ce dyrektora, który starał się uspokajać szanowne grono, natomiast jeśli sprawa oparła się o panią dyrektor - bywało gorzej, bo i te telefony, i marudzenia, kiedyś nawet wezwała policję, jak mój brat wyskoczył z okna na 1. piętrze (nic się nie stało, zawsze był wysportowany, jak to skomentował, "zrobił to dla żartu i chciał normalnie wrócić na lekcje").
Dodam, że to rozładowywanie energii w różnych zajęciach pozalekcyjnych nie pomaga specjalnie w uspokojeniu się w szkole - mój brat chodził praktycznie codziennie przynajmniej na 1-2 sekcje: piłka nożna, koszykówka, zapasy, pływanie, biegi - wszystko było mało, jak wracał do domu, był tak samo nieznośny (mówię to z pozycji siostry, która miała często dość znoszenia wybryków braciszka), jak wcześniej.

Z drugiej strony, ja sama, chodząc do szkoły, miałam w klasie dziecko z ADHD i w sumie nie dziwię się rodzicom pozostałych dzieci, że mają dość rozwalania lekcji. Wiem, że oczekujesz pomocy i ciężko Ci o nią, ale pamiętaj, że w klasie też są inne dzieci. Tutaj chyba nie ma złotego środka, może poza nauczycielem wspomagającym, który specjalnie zajmowałby się Twoim synem, ale skoro nie ma takiej możliwości, to jednak nie możesz wymagać, żeby nauczyciel zwolnił z programem jedynie dla Twojego dziecka. Wtedy nie traci jedno, ale wiele - i wiem, że wybieranie mniejszego zła jest trudne, ale nauczyciele Twojego syna tak robią, bo nie mają innego wyjścia, jeśli sobie z nim nie radzą. Sama pamiętam rozwalone lekcje, przez chłopca łażącego w te i z powrotem, zaczepiającego inne dzieci - nie ze złej woli, ale po prostu, ot tak, by pogadać itp. i dla większości czas, który pani przeznacza na upominanie nadpobudliwego dziecka, jest stracony. Tak więc nie dziw się rodzicom pozostałych uczniów, bo tak, jak Ty walczysz o naukę dla swojego dziecka, tak oni walczą o lepszą jakość nauki dla swoich pociech.

Co do wycieczek, na które syn nie może jeździć bez Ciebie - to absolutnie normalne. Pani z dwudziestką dzieci ciężko byłoby o specjalne pilnowanie jednego nadpobudliwego. U mnie też było tak, że przez kilka lat moja mama musiała być jako jeden z opiekunów na wycieczkach - jeśli mogła, to jechała, jeśli nie, to mój brat zostawał. Chyba tak lepiej, niż gdyby Twój syn miał się gdzieś urwać i uciec albo stałaby mu się przez to jakaś krzywda.

Tak samo nie dziwię się telefonom - bo i to było przerabiane z moim bratem. To, że dziecko ma ADHD, nie znaczy, że wszystko, co zrobi, jest do zaakceptowania. Moi rodzice też latali praktycznie co tydzień, nie ma, że praca, że się nie chce - trzeba się było zwolnić i wysłuchać tego, chociaż nieprzyjemnie. A to, że Cię pytają, co z tym zrobić, a Ty oczekujesz tego od nich - może właśnie oni to Twoje oczekiwanie na rozwiązanie podane przez nich biorą za jakąś bierność i dlatego zarzucają Ci brak pracy z synem? Może jakbyś wystąpiła z konkretnym planem - nie wiem, przygotuj ileśtam pomysłów w oparciu o rady psychologa/psychiatry, to się do tego jakoś ustosunkują? Pamiętaj, że szkoła ma wielu uczniów i każdemu musi poświęcić czas, to dla Ciebie Twoje dziecko jest "jedyne".

A ja nie rozumiem, dlaczego tak bardzo bronisz się przed szkołą specjalną? Może tam syn byłby po prostu szczęśliwszy... sama piszesz, ze w drugiej klasie ma problem z opanowaniem podstawowych umiejętności jak czytanie, pisanie i liczenie. Pewnie z tego powodu dzieci, jak to dzieci są bezwzględne. Dodatkowo po lekcjach katujesz go godzinami odrabiania lekcji i ćwiczeń, których pewnie nie znosi i które jeszcze bardziej uświadamiają mu, że jest ten gorszy, bo inne dzieci w tym czasie się bawią. Może warto poskromić swoje ambicje i jednak przenieść syna tam, gdzie będzie mu lepiej. I gdzie będzie mógł być sobą, bez łatki tego gorszego. I może paradoksalnie, tam zobaczy, że może być lepszy, bardziej zdolny od pozostałych dzieci.

fenix - podstawowa sprawa - byłaś u psychiatry??

Jeżeli syn ma rzeczywiście ADHD być może zasadne będzie włączenie leczenia farmakologicznego, bądź wspomagania farmakologią obecnych działań.

Natomiast co do wypowiedzi o specjalnym nauczaniu. Nie mam doświadczenia z ADHD wiec trudno mi powiedzieć, ale doświadczenia moich rodziców (ponad 30 lat w zawodzie nauczyciela) pokazują, że dzieci nawet z ADHD bez problemu mogą chodzić do normalnej szkoły. Wystarczy trochę powołania i bardzo szybko pacyfikuje się gagatka.

Goja Asperger to jednak totalnie coś innego niż ADHD. I rzeczywiście agresja jest częstym zewnętrznym objawem w spectrum autyzmu, wiec w tym wypadku - ze względu na bezpieczeństwo innych dzieci - nauczanie odrębne wskazane.

mortisha masz oczywiście rację w Polsce pojęcie ADHD jest wyjątkowo często nadużywane. W takich USA czy w Rosji dziecko musi być poddane szczegółowej diagnostyce neurologiczno - psychiatrycznej, w Polsce wystarczy, ze jest niegrzeczne. Co bynajmniej nie musi odnosić się do dziecka autorki.

fenix no ja  będe obstawac przy swoim,że dzieci z ADHD powinny byc krótko trzymane,bez żadnych taryf ulgowych  pt. ty mozesz a inne dziecko nie. To sie tyczy rowniez takich sytuacji gdzie  NIE WOLNO chodzic tobie po klasie ,jak i pozostalym uczniow rowniez nie wolno.Nie wolno tobie rzucac kanapkami w Panią ,Agatce,Tomkowi i pozostalym  dwudzestu uczniow rowniez nie wolno. Nie powinno byc wyjątkow w tej sytuacji.
Zasady (TE SAME ZASADY) w klasie powinnych wszystkich po rowno obowiazywac ,bez żadnych ustepst typu  jemu mozna a tamtemu nie. Nie popieram tego,że w klasie nastepuje taki podział - fatalnie
Tym bardziej takie dziecko potrzebuje wiecej pracy nad nim i nad jego zachowaniem, przymykanie oka na jego wybryki eskaluje problem, ale nie sądze ,że wszyscy rodzice zawsze zwalają winę na szkołę zamiast się dzieckiem zająć jak napisałaś. Choc to są częste przypadki ,że tak sie dzieje, lecz częste nie oznajczają zawsze

fenix w związku z tym,że jetes bardziej obeznana w ADHD  i tych zaswiadczeniach ,to czy  takie wystawione orzeczenie równiez dziecko obejmuje  w szkole pogimnazjalnej?czy nauczyciele tez muszą miec inne podejscie wtedy w szkole sredniej/zawodowej  do ucznia, czy specjalne traktowanie  takich uczniow z tymi zaburzeniami na jakims szczeblu edukacyjnym sie konczy? Tak sie pytam ,bo np nie wyobrażam sobie aby w szkole maturalnej nauczyciel nadal dawal fory uczniom z ADHD kiedy jest totalnie  niezdyscyplinowane i sprawia problemy zachowawcze.
Napomnie ze to szkola niebowiązkowa i  chyba moze wylot z niej zrobic, wtedy papierek  ucznia z ADHD ratuje czy już nie??

Dziecko z ADHD nie jest dzieckiem szczególnie uciążliwym trzeba umieć z nim pracować ot cała filozofia. Nie mówię tu o ADHD stwierdzonym przez poradnie bo to za mało mówię o dzieciach które są objęte leczeniem psychiatry poprzez farmakologie jak w przypadku mojego syna. Takie dzieci nie wyrastają z ADHD leki są zażywane do końca życia tylko zmieniane względem wieku oraz stosowane są przerwy w ich braniu. Mój syn nie jest typowym łobuzem który się nie słucha czy jest agresywny absolutnie nie doskonale zna zasady funkcjonowania społecznego czy szkolnego problem polega na koncentracji a co za tym idzie braku zrozumienia poleceń. Teraz gdy psychologowie i psychiatra dali wytyczne jak mają wyglądać zasady pracy z synem problem jakby zniknął.
Pedagodzy z placówki sami twierdza że z dzieckiem bardzo dobrze się pracuje o ile się wydaje konkretne polecenia jasne i zrozumiałe .
Pisze o tym dlatego że przez dwa lata robili ze mną i z synem co chcieli nikt nam nie pomógł tylko grozili wydaleniem zamiast coś zaproponować niech to będzie przestroga dla kobiet które stoją przed podobnym problemem bo były momenty gdzie syn mówił że chce się zabić przez szkołę że jest najgorszy   nie wiem jak można było do tego doprowadzić .

Szkola powinna miec wykwalfikowany personel a niestety tak nie jest w wielu przypadkach i odnosnie wypowiedzi jednej z pan bo chyba sama pracuje w szkole jak widac albo jest rodzicem co najchetniej by swoje dziecko odseparowal od takich dzieci jak my mamy .Sorry kolezanko po 1 jak widac masz male pojecie o problemie i sie nie wypowiadaj na temat dostosowania do materialu dzieci z adhd to nie sa tepe strzaly i nie chodziu tu o zanizenie poziomu a o specjaliste ktory bd umial pracowac z takim dzieckiem,a szkoly posiadaja namiastki takich.Budzi we mnie groze co nie ktore osoby wypisuja szkoda gadac !!!!

Fenix nie myśl o klasie integracyjnej jak pisala któraś z koleżanek dziecko z ADHD się do niej nie nadaje  powie ci to i poradnia i psychiatra Mój syn ma padaczkę oraz ADHD z zaburzeniami zachowanie  i tu albo sprawdza się indywidualny tryb nauczania bądź szkolą typowo terapeutyczna .Ja ze szkolą mam same problemy na początku byli na indywidualnym w szkole później wygnali go do domu jak sobie w dalszym ciągu nie radzą wina jest rodziców. Jest to bardzo przykre bo my jako rodzice dajemy co możemy ale nas się nie pyta czy możemy czy na to mamy itd za dużo pisania żeby opisać sytuacje  mojego huberta .Ale wytrwalosc i nasza walka nic więcej  bo kto ma walczyć o nasze dzieci tylko my ! Ja teraz skladam ręce do boga żeby się do stal do spolecznej szkolny terapeutycznej  nie stać mnie za bardzo ale żebym miala wbijać żeby w parapet wykopie pieniądze z pod ziemi ,żeby moje dziecko robilo postępy żeby nie byli odsuwane  jak psychol zagrażający wszystkim  bo taki nie jest ale szkolą twierdzi inaczej .Życzę ci powodzenia i nie poddawaj się i jeszcze jedno leczenie psychiatryczne jest ważne i to nie jest tak ze trujesz dziecko nigdy nie myśl w ten sposób po prostu same terapie nie wystarcza i indywidualne nauczanie ADHD  jest choroba nieuleczalna do końca życia ale dobierając odpowiednie leki mając dobrych specjalistów  dajesz szanse dziecku .