Mąż odszedł...odbiła mi Go koleżanka. - Netkobiety.pl

Rujnujesz sobie zdrowie, a może być gorzej....Albo chcesz się ratować,albo nie? Ja sobie powiedziałam,że chcę żyć i pokazać otoczeniu ,że mam się wyśmienicie...Musisz dokonać wyboru, potem samo przyjdzie...

Jak przeczytałam ta Twoją wypowiedź płakać mi się zachciało. Ja miałam to samo co TY nakręcałam się strasznie nie mogłam spać, widziałam wszędzie jego z kobietą, gdy coś robiłam w ciągu dnia ciągle on on on. Teraz po 4mcach tez myslę o nim, ale już tak się nie nakręcam bo już sama ze sobą bym nie wyrobiła a mam córkę. Ich strata, że nie chcą być z nami, mam takie przeczucie, że mój ex myśli znam go wkońcu 6 lat jakie by nie było nie da się tak wymazać tyle wspomnień. Wiadomo, że sypia lub ma motylki w brzuchu, ale ma mózg i pewnie ją do mnie porównuje chodź może nie sama nie wiem czy go znam czy nie stał się innym człowiekiem, odkąd zaczął więcej zarbiać pokazał jakim jest egoistą

Tina, ja też sobie czasami myślę; pewnie on teraz, będąc w pracy, myśli o nas, zastanawia sie czy dobrze zrobił, a może nawet sa chwile kiedy tęskni??? kto wie...ale robię to chyba tylko dlatego żeby sobie ulżyć, żeby na siłe wmówić sobie coś co chyba jest złudne, bo prawda jest okrutna, oni o nas nie myślą, nie wspominają, żyją chwila, teraźniejszością...a ta chwila to niestety inna kobieta u ich boku ;((( dla nas miejsca tam juz nie ma...

Masz  święta racje:) Nie myślą już o nas zresztą po co?? Jak mają nowe, lepsze i motylki w brzuchu stare w kąt. Jak ja bym chciała cofnąć czas i wtedy to ja bym go zostawiła, nawet nie mając nikogo bym odeszła. Obiecał moje córce, że będzie miała rodzeństwo, że ją kocha a teraz co nieodpowiedzialny pajac bez serca, tzn ma serce, ale wtedy kiedy on chce, żeby jemu było dobrze. Nawet nie podziękował za 6 lat życia nie odszedł kulturalnie. Cóż pokazał na koniec jakim jest człowiekiem na pewno nie wartym mojej miłości i poświęceń. Nie chciał być sam, więc rok temu błagał o wybaczenie, ale jak znowu poznał jakąs lafiryndę poczuł się pewny tak się nie robi

Karolino- poprostu uzalezniłas ię od niego i nie tylko, pozwoliłaś mu na to, aby on był całym Twoim światem a jak go nie ma świat się zawalił i nie ma Cię. Wtedy jest brak poczucia własnej wartości, ja mam to samo, za bardzo zajęłam się i zajmowałam jego życiem przez 6 lat oczekując, że mi się odwdzięczy i poszedł sobie, był całym moim światem a tak nie powinno być w związku zrozumiałam to, że kązdy partner powienien mieć tez po za sobą swoje życie sowje pasje swoich przyjaciół on chyba tak miał a ja nie i teraz cierpimy. Zaczęłam czytać książkę kobiety, które kochają za bardzo pasuje idealnie do mojej osoby. Wiele razy już probowalismy się rzostać, ale ja prosiłam zostań a póki był sam był ze mną ale się męczyliśmy oboje, ze sobą

Tego nie da się wytłumaczyć, jest egoistą, zbłądził jest nieodpowiedzialny no i  w tym momencie pokazał jakim jest człowiekiem nie chcąc kontaktu z własnym dzieckiem to jest straszne. Mój ex tez nie kontaktuje się z moją córką bo to nie jego ale przez 6 lat razem ją wychowywaliśmy, i uważam, że właśnie po tym można poznać człowieka jak potraktował drugiego człowieka a w tym wypadku także niewinne istoty jakimi są dzieci nic nie zawiniły a tęsknią i nie potrafią zrozumieć dlaczego? dlaczego już się nie bawią razem? dlaczego nie przytulą tych osób a mi siostra powiedziała, niech nie ma kontaktu z amelką poprostu on nie zasługuje na jej miłość jest tak pusty, że nie rozumie tego bo sam jest z rozbitej rodziny

To może idz do psychologa albo do psychiatry skoro to sprawa mózgu....

Ile juz nie jesteście razem? Wiem, że zabrzmi głupio, ale powoli to zacznie zanikać i mijać jak nie będzie kontaktu. Ja też sama zbijałam sie od środka ązliłam się do przyajciółki siostry, mówiłam, że się zabije bo nie chcem żyć bez niego a jednak jakoś żyje, chyba bardziej boję się tego, że jestem sama niż tego, że go nie ma przymnie, bo on nie zasługuje na mnie na moją miłość i dobre słowo, kiedy chciał to się odzywał jak jemu było żle a jak mi było żle to mówił, że marudzę.

Witaj Karolina, Wiem przez co teraz przechodzisz, bo moja ślubna miała półroczny romans.
Już nie jesteśmy razem, rozwiodłem się.
Nie zwracaj uwagi na meteoryty, które tu się pojawiają. Ignoruj głupie teksty.
To na marginesie.

Tu masz Takie mądre przesłanie dla Ciebie:

"Mądra miłość nie pozwala na wszystko tym których kochamy...
Tylko nie każdy ma siłę, odwagę i mądrość by w tym być konsekwentnym... "

Jeśli masz problemy ze snem, kup Validol. Jest bez recepty i nie uzależnia, nie ma skutków ubocznych jak psychotropy.

Musisz przyjąć do wiadomości, zakodować sobie w głowie: ja jestem najważniejsza, ja i moje dziecko.

Masz przyjaciół? To staraj się z nimi jak najwięcej przebywać. Pomogą Tobie przetrwać te najczarniejsze chwile. Najgorsza dla Ciebie, to samotność w waszym domu.

To jest metoda "nie ma nic" inaczej 180 stopni.
Ukierunkuje Ciebie tylko na własną osobę.
Dzięki niej pokażesz mężowi że potrafisz żyć. Z nim czy bez niego.   
Przeczytaj uważnie punkt po punkcie i zastosuj się konsekwentnie do tego, co poniżej:

1. Nie śledź, nie przekonuj, nie proś i nie błagaj.
2. Nie dzwoń często.
3. Nie podkreślaj pozytywnych elementów małżeństwa.
4. Nie narzucaj się ze swoją obecnością w domu.
5. Nie prowokuj rozmów o przyszłości.
6. Nie proś o pomoc członków rodziny.
7. Nie proś o wsparcie duchowe.
8. Nie kupuj prezentów.
9. Nie planuj wspólnych spotkań.
10. Nie szpieguj męża. To cię zniszczy. Jeżeli chcesz to zrobić dla spokoju umysłu, wynajmij profesjonalistę.
11. Nie mów ?Kocham Cię?.
12. Zachowuj się tak, jakby w twoim życiu wszystko było w porządku.
13. Bądź wesoła, silna, otwarta i atrakcyjna.
14. Nie siedź i nie czekaj na męża ? bądź aktywna, rób coś, idź do kościoła, wyjdź z przyjaciółmi, itp.
15. Będąc w domu z mężem (jeżeli to ty zazwyczaj rozpoczynasz rozmowę) postaraj się mówić jak najmniej.
16. Jeżeli zawsze pytasz, co robił w ciągu dnia twój mąż, PRZESTAŃ PYTAĆ.
17. Musisz sprawić, że twój partner zauważy w tobie zmianę i zda sobie sprawę, że jesteś gotowy żyć dalej, z nim lub bez niego.
18. Nie bądź opryskliwa czy oziębła ? po prostu zachowuj dystans i obserwuj, czy twój partner zauważy i, co ważniejsze, zda sobie sprawę, co traci.
19. Bez względu na to jak się DZIŚ czujesz, pokazuj mężowi jedynie zadowolenie i szczęście. Niech widzi osobę, z którą chciałby być.
20. Unikaj wszelkich pytań dotyczących małżeństwa do chwili, gdy mąż zechce o tym rozmawiać (co może potrwać jakiś czas).
21. Nigdy nie trać kontroli nad sobą.
22. Nie okazuj zbytniego entuzjazmu.
23. Nie rozmawiaj o uczuciach (to tylko wzmacnia te uczucia).
24. Bądź cierpliwa.
25. Słuchaj tego, co naprawdę mówi do ciebie żona.
26. Naucz się wycofać w chwili, kiedy chcesz zacząć mówić.
27. Dbaj o siebie (ćwicz, śpij, śmiej się i skoncentruj się na pozostałych elementach swojego życia).
28. Bądź silna i pewna siebie; naucz się mówić cicho i spokojnie.
29. Pamiętaj, że jeżeli zdołasz się zmienić to twoje wszystkie KONSEKWENTNE działania będą mówiły więcej, niż jakiekolwiek słowa.
30. Nie pokazuj rozpaczy i zagubienia nawet w sytuacji, gdy cierpisz najbardziej i jesteś zagubiona.
31. Rozmawiając z mężem, nie koncentruj się na sobie.
32. Nie wierz w nic, co słyszysz i w mniej niż 50% tego, co widzisz. Bo mąż będzie wszystko negował,
33. Nie poddawaj się bez względu na to, jak jest ciężko i jak źle się czujesz.
34. Nie schodź z raz obranej drogi.

Zobaczysz, że to działa.
Bądź dumną kobietą i matką, chodź z wysoko podniesioną głową!

Ty przynajmniej żadnej kiły nie złapiesz:)

http://zwierciadlo.pl/2011/psychologia/zrozumiec-siebie/poczucie-winy-poczucie-krzywdy Może coś z tego ....?

Przykre to wszystko ;(( nic na to nie poradzimy, trzeba żyć dalej...jakoś, ale trzeba

Nie jesteśmy razem od początku lipca, 3 tygodnie temu wrócił na kilka dni, obiecał dziecku że się już nigdy nie wyprowadzi, że do końca życia będziemy razem. Niestety, ta sucz nie dała mu spokoju i facet zaczął mieć wątpliwości czy dobrze zrobil wracając do rodziny. Wywaliłam go na zbity pysk, kazalam sie spakować i spieprzać od nas. Syn czeka na tate, myśli że jest na szkoleniu, tak mu na początku powiedziałam, czeka bo wierzy, bo przecież tatuś obiecał, innej myśłi do siebie nie dopuszcza i to jest najsmutniejsze ;(((((

Wez sie chociaz troche w garsc!Moze to ci pomoze: wyobraz sobie ze tracisz dziecko , nagle np. w wypadku-boli nawet samo takie myslenie. Snilas kiedys , ze twojemu dziecku dzieje sie krzywda?Strasznny taki sen i odczucia ze snu. To teraz zestaw sobie poczucie i wyobrazenie krzywdy twojego dziecka z odczuciem odejscia twojego padalca.Nieporownywalne prawda?W tych ciezkich chwilach pomysl i porownaj takie dwie tragedie-jaki facet robi sie malo wazny.

Wez sie chociaz troche w garsc!Moze to ci pomoze: wyobraz sobie ze tracisz dziecko , nagle np. w wypadku-boli nawet samo takie myslenie. Snilas kiedys , ze twojemu dziecku dzieje sie krzywda?Strasznny taki sen i odczucia ze snu. To teraz zestaw sobie poczucie i wyobrazenie krzywdy twojego dziecka z odczuciem odejscia twojego padalca.Nieporownywalne prawda?W tych ciezkich chwilach pomysl i porownaj takie dwie tragedie-jaki facet robi sie malo wazny.

Musi zgodnie z prawem, inaczej grzywna 500zł na rzecz drugiego rodzica:)

No tak ;-)))

Tylko to MUSI jakos mnie strasznie wkur***o ;((((((

Masz rację, przykre jest to. Ale i tak dobrze, że wykazuje jakeiś chęci. Tylko słownie?? Czy może przeobraził to w czyny??

Ja jako matka tez nie rozumiem zwrotu musi w tym kontekście. Ale faceci nie myślą, nie widzą subtelnej różnicy - nie maja ogłady. Pewnie nawet nie mial niczego złego na mysli, oni tak mają

Najgorsze jest to, że miałam dzisiaj wstać rano i k...wa już nie myśleć o nim tylko zaplanowałm co mam zrobić a znowu nie mogę wstać z miejsca i ruszyć do przodu, wyć mi się chce. Bo wciaż sobie wmawiam, że on zbładził przeciez kiedyś tak było nam dobrze nie potrafiliśmy życ bez siebie a on tak bez słowa odszedł po raz drugi po tym jak błagał a ja mu dałam szansę

Witaj karolinko.ja też mam ten problem co ty.poczytaj mój wątek.jest mi bardzo zle, smutno, jest we mnie penło żalu, goryczy i zawodu.Że zwiodłam sie na czlowieku którego kochałam i nadal kocham.Mieszka z  nami na razie ale kilka dni temu powiedział ze chce sie wyprowadzić.na razie nie ma dokad no i krucho z kasą u nas.Kocham go nadal i nir mogę przejśc nad tym do porzadku dziennego, tym  bardziej ze go widuje cdziennie.Powiedziałam  ze bede walczyc o niego,ale on sam tego nie chce.nie kocha mnie, kocha tą drugą i z nią jest szczesliwy.Dzwoni do niej, widuje ja bo ze  sobą pracują.A mnie szlag trafia.Powidziałam że go kocham, ale po nim to spłynęłą ja po kaczce.Czy mam walczyć.sama juz nie wiem.

LUDZIE  tutaj daja dobre rady bo sami przez to przeszli, co my.NAjgorsze że serce mówi co innego a rozum  też.Chcę się zastosować do rad tu dawanych, ale mi jakoś nie wychodzi.Może potrzebuje więcej czasu na przemyslenie.sama już nie wiem co chce i to jest najgorsze.Z jednej strony chce zeby był  z nami a z drugiej, coś mi mówi że to bez sensu.on mnie juz nie kocha.A ja tego nie potrafię zaakceptować.

A po co Ci ta wiedza? Co by zmieniła w Twoim życiu?

I wszytko o dupe rozbić!!!!!
Właśnie wróciłam do domu, widziałam sie z nim, sam sie z nami spotkał, ze mna i synem, na 15 min dosłwonie, był w pracy, jak go zobaczyłam to myślałam że zwariuje, łzy mi teraz same lecą. Boże, żołądek mi ścisnęło, serce waliło jak oszalałe i to dziwne uczucie, ten jego uśmiech, aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa <krzyk> chce go!!!!!!!!!!!!! musze go mieć;(((((((

Wole dni jak go nie widzę, jest o niebo lepiej, w sensie ze mną i moim nastawieniem do całej sytuacji. Teraz znowu od początku... Po co mi to było, dlaczego zgodziłam się na to chwilowe spotkanko???!!!!!!!!!!!!!!

http://www.adalta.pl/niskie-poczucie-wlasnej-wartosci-psychoterapia.html  Warto o tym wiedzieć....Pozdrawiam!

No wez przestań....Co się stało to sie już nie odstanie, myśl o tym jak się PODNIEŚĆ! Nie użalaj się nad sobą! A Ci powiem,że m.przyjaciółka takiego mężulka przyjęła z powrotem ,poszła na terapię i jakoś tam żyją dalej...No ,ale on chciał wrócić, (ona pogoniła kochankę, na, ale nie każda da się pogonić ....)! Mojego eksa to kochanka pogoniła, on chciał wrócić do mnie ,ale ja go już nie chcę! No i tak to się plecie...

Właśnie, chciał. Mój chyba nie chce, tzn nawet nie wiem, nie pytam, ale nawet gdyby chciał, to by teraz tego nie zrobił, może kiedyś...a kochanka niestety nie da sie tak szybko pogonić, uczepila sie go strasznie i nie puści (mąż ma bardzo dobrą pracę, wysokie stanowisko itp)

Moja piosenka na dziś, Polecam!

http://www.youtube.com/watch?v=12zPU-8bsTE

Wiesz właśnie mi coś uświadomiłaś. Ja też tak miałam..a ostatnio był w domu i zero emocji z mojej strony, tzn. może złość nie okazywana na zewnątrz. Bałam się tego uczucia, że kiedyś stanie mi się obojętny, bo ciągle chciałam naprawiać.
Dowiedziałam się od pewnej osoby co mówił o mnie i to świadczy o całkowitym braku szacunku do mnie, a dzisiaj dzwonił mówił, że naprawdę kocha...a wiem, ze z tą kobietą się nadal spotyka i jej też to mówi. Czysta manipulacja.To wszystko pomaga mi jednak aby iść naprzód i zamknąć tamten rozdział raz na zawsze.

Nie pamiętam ile u Ciebie jest od odejścia męża, wiem, ze najgorsze są pierwsze 3 miesiące. On potem do mnie wrócił i znowu odszedł...może dlatego jest mi łatwiej go znienawidzić.

I tak trzymaj nie pisz, nie dzwoń, jak zadzwoni ucinaj rozmowy, mów, że jesteś zajęta, że nie możesz rozmawiać, że właśnie wychodzisz i nie masz czasu.... tylko w ten sposób uratujesz: po pierwsze siebie, zobaczysz staniesz się silniejsza i mniej uzależniona od niego, po drugie swoje małżeństwo (jeśli jeszcze będziesz chciała). Teraz to Ty będziesz dla niego tajemnicą, będzie się zastanawiał co robisz, czy może ktoś zajął jego miejsce. Uwierz on o Tobie czasami myśli a zacznie jeszcze bardziej jeśli zobaczy że mu uciekasz. Nie wiem ile to potrwa, może do tego momentu, że już go nie będziesz chciała, też tak może być. Wiem też, że do tego musisz dojrzeć, ale z tego co piszesz już dojrzałaś, odcięłaś się. Ja też musiałam do tego dojrzeć, ja robiłam coś gorszego nie tylko mówiłam, że mi zależy, zmieniałam się dla niego...to jeszcze próbowałam go zatrzymać poprzez łóżko. Teraz on nie ma do mnie szacunku....ja zresztą do siebie też nie .

poczekaj, nic z tym nie zrobisz. Nie walcz z nim, bo utwierdzasz go w przekonaniu, że ma racje. Prędzej czy później sam zrozumie i się przekona. Każde teraz twoje słowo przeciwko niej, przeciwko niemu, choćbyś miała rację, będzie miało odwrotny skutek.

Spróbuj znaleźć pozytywy sytuacji.

Nie, zmień tok myślenia, np u mnie: jestem panią swego domu, nikt się mnie nie czepia, decyduję o swoim życiu, świecie, mam czas dla siebie, dla znajomych, rodziny, otworzyłam się do ludzi, widzę dobroć ludzi, stałam się bardziej pokorna, umiem przyjmować i prosić, poznaję siebie od innej strony, zmieniam się na lepsze, wiem kto jest moim prawdziwym przyjacielem, a kto tylko szuka sensacji....

A nadal kocham pateflona i tęsknie za nim.

nakręcasz się sama

nie to są emocje, musisz je przeżyć, zacznij nazywać rzeczy po imieniu, to łatwiej to wszystko pójdzie. nie okłamuj się, nie tłumacz, nie biczuj za co czujesz. Głowa do góry, nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Przerabiałam te wszystkie emocje, i wiem co czujesz. Trzymam kciuki za Ciebie.