blad mojego zycia

Zgodze sie z Toba Catwoman, to prawda, cud ze on chce ze mna w ogole jeszcze gadac, ze w ogole rozwaza taka opcje ze moze kiedys mi zaufa i moze kiedys sie zejdziemy.

Artemido uwierz ze moj mezczyzna nie podchodzi do seksu w taki sposob. Nie kazdy facet traktuje seks przedmiotowo. Jemu zalezy, ale czuje sie zraniony i oszukany.

Nie uważam by biegająca za mężczyzną kobieta była dla niego atrakcyjna. Kobieta powinna wyrazić zainteresowanie, przypiąć do spodni ogonek i uciekać, pozwalając się gonić i w zasadzie taki schemat znajdziesz w wielu moich wypowiedziach jak i przytaczanej przez mnie filozofii tego zjawiska, bo uważam, że nic tak nie powoduje lenistwa u mężczyzny - i destrukcji związku, jak włażenie mu w łapy, tyle, że jest małe ale. Wzminkowane spojrzenie nie dotyczy poruszanej w tutaj sytuacji, przynajmniej ja to widzę. Mało tego, autorka potwierdza, że ona wie iz jej mężczyzna ją kocha. Jedyne czego im trzeba, to umożliwienie im ponownego zejścia ze sobą. Gdyby im sie nie układało, albo gdyby się zastanawiali nad tym jak utrzymywać relacje by było lepiej - gonitwa za ogonkiem byłaby na pierwszym miejscu. Czy nie sądzisz, że metoda, łap mnie bo Ci uciekam, kiedy to ONA rozpieprzyła związek jest najlepsza? Zastanów się czy ktoś, czy mężczyzna, który upolował swoją zwierzynę, zaopiekował się nią a następnie, ta zwierzyna za jego zainteresowanie odpłaciła mu w taki sposób, że nie dośc że mu uciekła, to poharowała go przy okzazji, świadomi, jak sam mówił - spowodowała, że świat mu się zawalił i zastanaia się nad sensem polowania (czytaj związkiem, relacjiami z kobietą, zaufaniem - rodziną itd, co wymieniała autorka) to czy taki mężczyzna będzie chciał gonić za ta kobietą??? Tym bardziej, gdy ludzie mu zyczlliw wbijają mu do głowy żeby sobie dał spokój --- a on - co najgorsze - straciwszy zaufanie - pogoni za zdobyczą tak niepewną, której nie wierzy, która równie dobrze mówiąc dokładnie to co wcześniej - że kocha, może mu wywinąc podobny numer? Ona może tak nie myśli, ale on ? Zastanow sie czy taka zwierzyna jest nadal równie atrakcyjna. Bądź rysiem, wilkiem etc. dzikim i głodnym (czytałas białego kła Jacka londona?) i złap zwierzynę która niespodziewanie okaże się mieć kolce jak jeż, albo inne niedostępne zwierzę... czy nie zastanowisz się następnym razem nad polowaniem? Mądre zwierze - nauczone doświadczeniem, nie tylko nie tknie go ponownie, ale grubo zastanowi się nad polowaniem, nad podobmym mu. Nie nazywałbym tego niedojrzałością, a rozsądkiem - z jego strony. Właściwie dziwię Ci się, że snujesz aluzje w stosunku do faceta, któremu złamała kobieta serce TAK ZŁAMAŁA - że może być niedojrzałym. Gdyby tu jakaś kobieta tak napisała, że jest w sytuacji odwrotnej, to też byś pewnie napisała że jest niedojrzały - bo baba będie baby broniła. Jaka tu niedojrzałośc jest ???? Myslisz, że zwkłe przepraszam w takiej sytuacji wystarcza. Inaczej zapytam, gdybyś Ty komuś zauwała połozyła w nim nadzieję, a ten ktoś by wystrychnął Cię na dudka - w zyciowej sprawie, potem powiedzial sory - sowje wahanie by mu ponownie zawierzyć nazwałabyś niedojrzałością? A może inaczej.
Autorka chce naprawić swój błąd - czując że ma podstwy - uważasz, że powinna stać z boku i czekać, aż on królewicz zacznie za nią biegać? Na głowę upadłaś? Kto tu mówi o piotrusiu panu? Facet dostal kopniaka tak, że cała okolica z oburzeniem patrzy na tą , która tego kopniaka wymirzyła - a jak sama autorka przyznała, to jej niedojrzałość się ujawniła - jej nieumiejętność znalezienia się w sytuacji, umiejętnej jej oceny, jej historia zyciowa...Powiem tak, gdyby mojego przyjaciela laska tak urzadziła - powiedziałbym , żeby darował sobie pannę. Ale będąc bezstronny, widząc, że tam tli się miłość, podpowiadam autorce co zrobić by miała szansę.
Ta gadka o niedojrzałości faceta - tylko dla tego, że nie ukałada się on tak jak jakaś laska by sobie życzyła, to czysty feminizm i brak umiejętności wzięcia odpowiedzialności za swoje czyny. Bo wychodzi na to, że jeżeli nie uda sie czegoś kobiecie osiągnąć - to nie jej niedostatek wiedzy, umiejętności doświadczenia zostanie poddany w wątpliwośc, tylko właśnie mężczyzny.

Rozumiesz co mówię?

woj nie przejmuj się, to czepianie się słów... 0 (czytaj zero) merytoryki

Catwoman, bardzo Cię szanuję. Wypowiadasz swoją prawdę jasno. Masz dużą zdolność do empatii. Nie zgadzam się jednak z odwracaniem  sytuacji. Układy  między mężczyzną  a Kobietą nie są symetryczne, nigdy nie były symetryczne i  NIE POWINNY TAKIE BYĆ. Jeśli on otwiera mi drzwi, to ja mam mu otworzyć następne? Jeśli on nosi mnie na rękach, to na drugi dzień ja mam go ponosić?

To ON ma być MĘŻCZYZNĄ! Tym męskim, silnym. Opoką. Ja sobie mogę mieć nastroje, a on musi zachować spokój. Ma być kapitanem i załogą naszej łodzi (ja tylko sternikiem:). Ma mnie nosić, gdy będę słaba - bo będę, to akurat jest PEWNE. Będę w ciąży, będę karmić, będę mieć wahania nastrojów (PMS), wahania poziomu progesteronu będą ogromne (np. nagle 100x więcej niż zwykle)! Będą dzieci, jeszcze słabsze ode mnie. On MUSI być stabilny emocjonalnie, kochający,  roztropny. MUSI mieć dystans do siebie. MUSI być oddany.

Dlaczego tyle Kobiet uparcie nie chce zobaczyć RZECZYWISTOŚCI? Jesteśmy słabsze fizycznie i potrzebujemy pomocy. Mężczyźni DLA NAS wybudowali miasta, stworzyli cywilizację. Aby ochraniać NAS I DZIECI pracują ciężko, służą w wojsku, pracują w kopalniach i hutach, narażają się  CODZIENNIE, na trudy i niewygody. Żebyśmy MY mogły sobie siedzieć w cieple i zaciszu, cieszyć się radością macierzyństwa, tworzyć piękno, być bezpieczne. Mężczyźni są cudowni - silni, szlachetni - jeśli im na to pozwolić, JEŚLI TEGO OD NICH OCZEKUJEMY. To MY wychowujemy synów. Po co im wmawiać, że Kobieta chce pracować równo z mężczyzną w trudnych i niebezpiecznych warunkach? Że jest taka sama, że potrzebuje równouprawnienia i chce dźwigać ciężary takie jak oni? Toż to piramidalna bzdura! NIE CHCĘ KONKUROWAĆ Z MOIM MĘŻCZYZNĄ ANI ŻADNYM INNYM. Chcę być kochana i dla swojego Kochanego być motywacją, źródłem jego siły. Niech ON walczy ze światem, ja opatrzę jego rany gry przyjdzie zdrożony. Niech on będzie ze mną DLA MNIE, nie dla usług, które mu oddam. Bo oddam - całą siebie. Ale za coś - on też musi oddać. Całego siebie.

Kobiety teraz bardzo często rezygnują z wszelkich wymagań. Taki polski i rosyjski zwyczaj. Zaraz po wojnie mężczyzn było mało, wielożeństwa nie mamy, więc brały co popadło i nie wymagały. Teraz się mści takie podejście. Na zachodzie i w Japonii Kobieta pracuje dopóki nie ma dzieci. Potem zajmuje się doniosłym zadaniem - wychowaniem swoich (I JEGO) dzieci. Do pracy wraca, gdy już odchowała potomstwo i chce wyjść między ludzi. Jak facet ma mentalność parobka, jest głupi, nieskuteczny w działaniu, niezaradny - ma nikłe szanse na partnerkę (choć ostatnio to się niestety zmienia na niekorzyść, przez socjal, który pozwala żyć i replikować geny kretynów, chamów, nieudaczników). W Polsce wciąż jest zgoda na to, żeby facet był łamagą ostatnią, Kobieta dzielnie staje u jego boku i pracuje ciężej od niego. A potem jest strasznie zdziwiona, że podczas gdy ona się starała i starzała, on znalazł sobie nową - piękną, młodą i sprytną, która przejmie go razem z kasą, a potem kopnie w tyłek, kasę  sobie zostawiając.

Pierwsza Kobieta mogłaby być jedyną, gdyby od początku właściwie ustawiła  relacje.

Mężczyzna, który ma u swojego boku szczęśliwą, kwitnącą, zadbaną Kobietę, jest dumny i szczęśliwy. Wciąż jej pragnie i chce ją uszczęśliwiać. Ten, KTÓRY OD ŻONY WYMAGAŁ PRACY PONAD SIŁY, którego żona była dzielna i pomagała mu, ma u swojego boku zmęczoną, szarą myszkę. Potem mówi: wyrosłem z niej. A prawda jest taka, że nie zwracał na nią uwagi, traktował jak kolegę, partnera w biznesie, nie okazywał miłości, aż jej kobiecość umarła. Wtedy zupełnie przestał jej pożądać. Gdy się rozstają ona ma poczucie że przegrała życie.

Oczywiście, że mogło go zaboleć. Każdego by zabolało. Ale gdyby coś do niego dotarło, przyznałby że nie był do końca fair. Nie powinien był lekceważyć sygnałów, które ONA wysyłała. Nie powinien był ignorować JEJ słów. Powinien być przy niej, gdy działo się  źle i nie dopuścić do takiego spiętrzenia emocji. Po prostu - gdyby myślał, był roztropny, i UCZCIWY, wiedziałby że nie jest w porządku obwinianie JEJ. Gdyby był dojrzały emocjonalnie, nie zacząłby histeryzować i się wściekać. Poszedłby za nią, porozmawiał spokojnie, a gdyby jednak doszło  do  odwołania ślubu, powiedziałby że to wspólna decyzja (jeśli mu tak bardzo zależało na opinii innych, co samo w sobie raczej nie o dojrzałości świadczy).

A w ogóle  to skąd wiesz, czy nie chciał z NIĄ ślubu, żeby spłacała JEGO mieszkanie? Sam nie może sobie poradzić, musiał szybko kogoś wziąć  - może o to najbardziej się wściekł?

Jeśli on nie dorósł i NIE CHCE dorosnąć, źle to rokuje.
Jeśli nie widzi ŻADNEJ winy w sobie, jak wyżej.
Jeśli przespał się z nią, nie wiedząca  czy chce z nią być....  Nawet nie chcę mówić jak to wygląda z boku.

Słowem - taki z niego mąż jak z koziej... Bo zbyt dziecinny, niestety.

W ogóle nie brałabym pod uwagę takiego kandydata. Ale ja już swoje przeżyłam, też nie zawsze dobrze wybierałam. Tylko strasznie mi szkoda, żeby marnowała się mądra, dobra Kobieta. Nic nie mogę zrobić, żeby Ją ochronić. NIC. Mogę tylko powiedzieć: zatrzymaj się, pomyśl, pokochaj siebie najpierw, potem wybieraj tego, z kim chcesz dzielić życie. Posłucha? Wątpię. Pewnie musi sama, jak ja, oberwać od życia. Kiedyś wspomni i powie: kurczę, ta Artemida wrednie gadała ale z sensem. Żadna dla mnie satysfakcja. Chciałabym przestrzec TERAZ.

lagrimasdeamor, nie pisałam o Twoim narzeczonym. Zaprotestowałam przeciw uogólnieniu woja.

Dunkis, nie wkładaj mi w usta tego, czego nie powiedziałam. To czysta erystyka - najpierw wmawiać, że coś powiedziałam, potem z tym poglądem walczyć  i dyskredytować mnie.

Artemida to o czym piszesz to stereotypy nijak mające się do rzeczywistości. Mało która kobieta -z własnego wyboru chciałaby dziś siedzieć w domu i podlewać kwiatki.
Zgadzam się, że fizycznie jesteśmy inaczej zbudowane niż faceci, faceci sa bardziej wytrzymali fizycznie-choć to nie zawsze, wiele razy zawstydziłam faceta podnosząc większe ciężary, których on się nawet nie podjął.
Osobiście umarłabym z nieszcżsliwości, żyjąc tak, jak opisujesz; po prostu mam inny charakter, a mój mąż nie chciałby mieć w domu kobiety, która po prostu ładnie pachnie, za to oczekuje (i ja też) partnerstwa w związku, gdzie każdy ma równe szanse i jest tak samo ważny.
Tak że ..... nie dla każdego taki model jest

Doszukiwanie sie winy u mojego ukochanego nie ma sensu, nie poczuje sie w ten sposob lepiej, nie zabije wyrzutow sumienia ani nie naprawie zwiazku. On wie ze zaluje, wie ze go kocham, ale odbudowanie zaufania to nie jest kwestia tygodnia. Musze uszanowac jego prosbe, skoro chce spokoju - to mu go dam, tyle ile bedzie potrzebowal. Naciski niczego nie zmienia. Teraz decyzja jest tylko po jego stronie i nie da rady zrobic juz chyba nic zeby go przeciagnac na jego strone. Zostaje mi oczekiwanie i nadzieja. No i oby ten czas plynal szybko.....

"Uważam, że jest źle, gdy Kobieta MUSI pracować zawodowo (choć nie chce), bo mąż nie umie utrzymać rodziny, którą stworzył."   -- ale takie są realia !:) Jedna osoba raczej nie utrzyma rodziny w dzisiejszych czasach! Przynajmniej w tym kraju. Po co w sumie poszłaś do pracy? Mogłaś być w domu do końca życia.

Poza tym kobieta potrzebuje się spełniać zawodowo- ja np. potrzebuję, w dodatku nie chcę mieć dzieci, więc co miałabym robić w domu? Czułabym się jak pasożyt, w dodatku niespełniony = nieszczęśliwy.

"On ma przynosić mi kwiaty i nie oczekiwać, że zrobię to dla niego. On ma odsunąć mi krzesło, poczekać aż usiądę i dopiero sam posadzić tyłeczek. On ma podać mi płaszcz. " -- ale po co?

myślę, że dunkis jest znacznie bliżej prawdy niż artemida
choć oboje z nich patrzą na sytuację przez pryzmat własnych doświadczeń
dunkis stara się pokazać co czuje zdradzony facet (i muszę powiedzieć, że konkretnie to ujmuje i trafnie),
artemida próbuje cały czas gdzieś między wierszami włożyć sentencje "nie warto" (i ma do tego subiektywne prawo)

ale lubię lagrimasdeamor, bo nie doszukuje się winy w drugiej stronie nie ważne czy ona tam jest choć w cześci czy nie tylko pilnuje swojej idei
w życiu liczą się tylko te rzeczy w które wkładamy całe serce
i nie ważne czy dostajemy to co chcieliśmy czy skutkiem jest tylko "lepsze ja" na końcu i tak wygrywamy
wszystko inne to strata czasu

miłość polega na tym by dać od siebie, bo tak czujemy, siła to potworna
jeśli druga strona zrobi to samo mamy ... to o czym wszyscy marzymy
ale jakże często skupiamy się na tym co ta druga strona powinna i ona wtedy też skupia się na tym i mamy... rozwód,zdradę, samotność

nie zadręczaj się, miej nadzieję i dbaj jak już pisałem o siebie oraz o marzenie o was
idź spokojnie, ale cały czas do przodu, tu potrzeba żelaznej konsekwencji i czasu
rozwijaj siebie byś była ciekawszą osobą dla siebie i dla niego, byś w waszym nowym My (jeśli się uda) mogła odkryć z nim coś czego razem nie znaliście.... i hartuj charakter, życie po to wystawia nas na próby byśmy mogli udowodnić swoją wartość, bez prób nie ma wartości, a że ciężkie czasem próby (jakby były lekkie co to za próby?) - najpiękniejsze diamenty powstają w największym ciśnieniu i temperaturze

a co do listu, po prostu pisz do niego raz w tygodniu i włóż do szuflady
a po roku będziesz miała dla niego cudowny prezent.. na gwiazdkę czy urodziny, czy na zwykły szary dzień

każdy z nas błądzi, czasem odkrywamy to sami, czasem ktoś nam pomaga, czasem gubimy się na wieki
ale miłość jest chyba najfajniejszym sztandarem dla jakiego warto nawet zmarnować życie

bardzo trzymam za was kciuki
bardzo

dziekuje:) staram sie zadbac troche o siebie, zaczelam wreszcie jesc, przynajmniej tyle. Spotykam sie z ludzmi, staram sie nie siedziec sama, zajac sobie jakos czas zeby nie oszalec. Dni beda mijac, on bedzie sie zastanawial.....mowi ze mysli o tym bez przerwy.....mysli czy dac mi szanse czy nie....

jeśli myśli to nie możesz przegrać, choć musisz wytrwać

i jeszcze jedno mi przyszło do głowy
najważniejsze jest nie czy wróci
tylko co zrobisz jak wróci, czy wszystkie te samotne dni dadzą ci motywację by nowe "razem", uczynić piękniejsze i przede wszystkim trwalsze....
bardzo często skupiamy się na osiągnięciu celu..powrocie
no i wracamy, a potem......
potem jest wiele lat, bez celu.. a właściwie z jednym celem, by być blisko siebie, ale cel ten z czasem staje się coraz bardziej rozmazany
jeśli dobrze czytam to co czujesz, to mam nadzieję że to przede wszystkim się uda... pomyśl o tym
co będzie jak wróci
ale także co będzie jak wróci po paru miesiącach, latach i dbaj o tę idę

pozdrawiam

mysle o tym caly czas, co zrobic aby bylo lepiej w przyszlosci. wiem ze na pewno bedziemy musieli byc wobec siebie bardziej szczerzy, otwarci, ja musze przestac sie zamykac gdy pojawia sie problem. dlatego wlasnie zdecydowalam sie na psychoterapie. chce walczyc z cieniem przeszlosci, ktory mnie hamuje przed pozytywnym patrzeniem w przyszlosc. chce to zrobic nie tylko dla mojego ukochanego ale tez (i chyba przede wszystkim) dla samej siebie, zeby moje zycie stalo sie lepsze i zebym byla lepszym czlowiekiem, bardziej dojrzalym. jestem przekonana ze on chce mojego powrotu, ale sie boi, przeraza go mysl ze moglabym znowu go skrzywdzic. Ale najwazniejsze ze wierzy, ze nie zrobilam tego aby go celowo skrzywdzic, tylko dlatego ze pojawily sie wewnetrzne problemy. Powiedzial mi ze musze najpierw poskladac swoje zycie do kupy i wlasnie sie za to zabralam. chce sie zmienic i pokonac sama siebie - to jest ciezka walka ale wierze ze mi sie uda.

ten blad duzo mnie nauczyl. zachowalam sie niedojrzale - ucieklam, bez myslenia o konsekwencjach.liczylo sie tylko tu i teraz: strach, panika, blokada, "nie moge tego zrobic". powinnam byla odczekac pare dni, nie odwolywac wszystkiego tak szybko, wiecej porozmawiac. No ale na to juz za pozno. Teraz moge tylko wyciagnac wnioski na przyszlosc i cierpliwie czekac

dziekuje Danielu:) ja Tobie rowniez zycze zeby Ci sie ulozylo z zona, zeby wszystko poszlo po Twojej mysli i zebyscie byli szczesliwi. Musimy czekac i byc silni. Pozdrawiam

Podejmij terapię ZE WZGLĘDU NA SIEBIE.
Nie rób tego po to, by odbudować zaufanie, by on zmienił swe obecne nastawienie, by go do czegokolwiek przekonać. To duża, wbrew pozorom, różnica.

Przeczytałam uważnie wszystkie posty i moje wrażenie jest właśnie takie, że robi to, nie by żyć lepiej, przytomniej, tylko po to, by narzeczony zmienił zdanie.

Trafiłaś w samo sedno również moich obserwacji. I myślę, że była to główna przyczyna moich tu starczek z Dunkisem.... ja dokładnie tak samo to widzę.

Dunkis, tu nie trzeba pytać! To się po prostu wyczuwa.

kochani, zdecydowalam sie na ta terapie zeby uzdrowic swoje zycie, bo bez wzgledu na to co bedzie - nie moge dalej zyc w ten sposob i tak sie meczyc sama ze soba. a to ze chce przekazac narzeczonemu co czuje to chyba jest oczywiste. chce przede wszystkim zeby wiedzial, ze nie skrzywdzilam go specjalnie, ze sie zagubilam i probuje sie odnalezc. wydaje mi sie ze jedno drugiego nie wyklucza.

wtrącę skromnie w Waszą dyskusje , otóż i dziewczyny i Dunkis macie rację.

Przyczyna i skutek.

Narzeczony jest przyczyną pójścia na terapie, sprawa z narzeczonym skłoniła autorke do pójścia do psychologa.

Skutkiem tych wizyt ma być poprawa już własnego życia , psycholog nie wpłynie na to czy narzeczony wróci czy nie , ma poprawić życie autorki.

Jedno nie wyklucza drugiego.

Co nie zmienia faktu, że się pomyliłaś.
Umiejętność przyznania się do pomyłki, to talent który wielu omija.

Czy to o mnie?
Wiem, że moje wrażenie było mylne, czyli że pomyliłam się wątpiąc w motywację autorki.
Nie mam kłopotu z przyznaniem się do błędu.

Podkreślam raz jeszcze, nie napisałam swego postu po to, by "mieć rację".

Wracając do zasadniczego tematu.
lagrimasdeamor,
gratuluję determinacji.

ależ skąd

wrażenia to wrażenie, myśli to myśli, a słowa to słowa

Szanuję Cię wielokropku, ale w przeciwieństwie do Ciebie gdy coś piszę, to z przekonaniem, ża mam rację - tyle, że rację tę buduje właśnie na przekonaniu a nie wrażeniu.

Obym dobrze byłą zrozumianą.
To, że podczas terapii jesteś zdana wyłącznie na siebie, to (moim zdaniem) dobrze. To dodatkowa motywacja.

Dlaczego masz się poddać, gdy walczysz z samą sobą o siebie i dla siebie?

Dunkis,
przeczytałam post autorki ze zrozumieniem. I celowo napisałam to, co napisałam.

I, proszę, mój nick to Wielokropek.

tak bardzo chcialabym mu powiedziec co mnie dreczy, wyjasnic mu co sie ze mna dzieje, porozmawiac z nim na temat tych wszystkich madrych rzeczy ktorych dowiedzialam sie o sobie dzieki psychologowi, byloby mi latwiej gdybym to z siebie wyrzucila, jemu pewnie tez by bylo lzej a wiem ze nie moge, bo kazda proba kontaktu przynosi gorszy efekt. ten brak komunikacji jest straszny bo prowadzi tylko do blednych wnioskow i chorych domyslow

Odczekaj jeszcz kilka dni w ciszy i zaproponuj spotkanie na kawe czy wpadnij do niego z piwem zależy co preferujecie. Powiedz mu to co sie dowiedziałaś i co robisz ze soba , ale powiedz mu tak po prostu bez żadnych oczekiwań , nie każ mu sie do tego odnosić ani mówić od razu co o tym myśli. Po prostu mu powiedz i odejdź , daj mu czas aby przemyślał to czego sie dowiedział.

lagrimasdeamor  ja bym na tym etapie zajęła się sobą i swoją psychoterapią. Nie możesz być tak rozchwiana emocjonalnie i robić wszystkiego naraz, potrzebujesz wyciszenia a to faktycznie wygląda tak, jakbyś szła do psychologa by uzyskac poradę na kolejny tydzień "co robić w związku z chłopakiem".
Daj sobie, wam czas. w zupełnym spokoju, ciszy, nie żyj na dwa fronty.

nie wytrzymalam...wczoraj wyslalam mu smsa....napisalam ze potrzebuje jego wsparcia w walce o siebie, ze czuje sie opuszczona i zostawiona sama z problemem na zakrecie zyciowym....nie odpisal

Będąc na jego miejscu, pamiętając fakty z niedalekiej przeszłości, taki sms potraktowałabym jako czystą, żywą manipulację.

wiem, zle to zabrzmialo...ale czuje sie zdesperowana do granic wytrzymalosci

wczoraj doszly do mnie jeszcze plotki ktore zupelnie mnie dobily - dowiedzialam sie ze ponoc moj narzeczony nie chce w ogole do mnie wracac, tylko powiedzial ze potrzebuje pare miesiecy czasu, zeby sie na mnie zemscic, zebym pocierpiala w niepewnosci, zeby mi zrobic na zlosc:( nie wiem co o tym myslec, jestem zrozpaczona, blagam pomozcie:(