Swingowanie....

NIe zgodził bym się na to by inny facet uprawiał sex z moją żoną. Uwielbiamy zabawy łóżkowe ale pomysł, bym zajmował się inną kobieta lub by ona robiła loda obcemu facetowi a potem dawała buziaka mojemu dziecku...? Nie do przyjęcia

Dla nas również jest ciekawym doświadczeniem ale - nie jest to zabawa dla wszystkich.

Nie oceniam swingowania, ale na samą myśl o nim robi mi się jakoś dziwnie. Ale mniejsza o to, zastanawiałam się wiele razy, czy swingowanie nie ma żadnej mrocznej strony? Ile było takich par, które w ten sposób zaczynały eksperymenty z seksem, ale nie skończyły na nich, a posuwały się dalej, aż do perwersji. Nieustanne eksperymentowanie z seksem i ciągłe szukanie nowych form rozkoszy mnie trochę niepokoi. Seks staje się bożkiem (?). Druga sprawa: zacznę od analogii (trochę dziwnej, wiem). Zauważyłam, że im dzieci częściej dostają nowe zabawki, tym krócej się nimi cieszą. Takie dzieciaki wymarzony, wyczekany prezent potrafią porzucić po kilku dniach i już niecierpliwić się na kolejny. Samo wybieranie nowej gry czy zestawu lego, oczekiwanie na zabawkę, odliczanie dni staje się większą radochą (takie mam wrażenie). Czy w nadmiernym eksperymentowaniu z seksem nie dzieje się coś podobnego? Po jakimś czasie pojawia się nuda i pragnienie kolejnej nowości, czegoś jeszcze innego, nieznanego. Potem może frustracja, jakiś dyskomfort, stres powodowany potrzebą (przymusem?) ciągłego kombinowania - co jeszcze?

"Żeby swingować trzeba przede wszystkim zmienić swój sposób myślenia, wyrzucić te wszystkie kulturowe, społeczne i religijne uwarunkowania, które są nam zaszczepianie" - a czy egoistyczne (a jakże) pragnienie posiadania partnera na wyłączność w sferze seksualnej jest bardziej kulturowe czy naturalne? Czy to nie natura właśnie wyposażyła nas w egoizm? Człowiek jakoś tak już ma, że pewnych rzeczy potrzebuje na własność, nie potrafi współdzielić wszystkiego z innymi (może wykażę się ignorancją, ale wydaje mi się, że już w danych, plemiennych czasach tak właśnie było). Podobno nawet altruizm jest zamaskowanym egoizmem. Może w potrzebie monogamicznego związku jest więcej egoizmu niż zinternalizowanych wartości i norm?

mogłabyś to rozwinąć? brzmi ciekawie

ps. jako ze do tej pory skupialam sie na praktyce,to postanowiłam liznąć też troche teorii i zaczelam czytac "poliamorie" Deborah Anapol.

ok, będę czekać cierpliwie

v, bo to może znaczyć, że niektórzy wcale nie zdradzają dlatego, że nie kochają już partnera, tylko, że potrafią pokochać drugiego, bez szkody dla pierwszego, co ma miejsce w poliamorii   A wielu zdradzonych  błędnie zakłada, że nie są kochani, skoro pojawił się ktoś trzeci, bo powszechnie się uważa, że jedno wyklucza drugie, więc czują się zdradzeni. Może ich podejście do zdrady wynika z tego samego o czym pisałaś wcześniej w temacie swingersów - ze sposobu myślenia i tych wszystkich społecznych, kulturowych oraz religijnych uwarunkowań. Można się ich trzymać a można je odrzucić. Kwestia wyboru i nie wiem, większej świadomości?
Skoro człowiek z natury nie jest istotą monogamiczną, to po co budowanie ołtarza z tych sztucznych ograniczeń? Trochę to brzmi absurdalnie, ale ludzi chyba bardziej interesuje wyłączność na siebie niż miłość jako taka. Bo tylko wtedy czują się kochani a jakiekolwiek odstępstwa od tej reguły to dla nich zdrada i koniec miłości.
Czy rzeczywiście wszystko sprowadza się  do tego, o czym napisał Gary, że seks z inną osobą niż żona jest zdradą tylko dlatego, że się obiecało wyłączność seksualną i równie dobrze możemy sobie obiecywać wegetarianizm i po zjedzeniu kotleta robić rozwód.
Po co więc obiecywać sobie rzeczy, których realizacja jest trudna i obarczona dużym ryzykiem niepowodzenia, i czy ten kotlet naprawdę ma aż takie znaczenie?

dla wielu największym miernikiem miłości jest  wierność. 
A skoro większość nie akceptuje dzielenia się partnerem z innymi, to logiczne, że w przypadku zdrady, musi być okłamywana, aby status quo ich związku był zachowany.  Oklamywanie to wynika nie z wyrachowania a z konieczności. Bo jeśli powiesz prawdę to zostaniesz wykopany i usunięty poza nawias rodziny. Nie ma problemu, gdy już tej rodziny nie kochasz, zaniedbujesz ją od dawna bo ci nie zależy. Ale jeśli zależy, kochasz i dbasz to nie chcesz być wykopany.
W związkach poliamorycznych ludzie nie muszą się oszukiwać ani bać, że zostaną wyrzuceni za drzwi i z życia partnera za to, że łączy ich uczucie czy seks z kimś innym, że ktoś zaspokaja jakieś ich potrzeby, które nie są zaspokajane w głownym związku. W sumie to na swój sposób jest bardziej poukładane, dojrzałe i uczciwe niż standardowe związki, gdzie się udaje, że ty, ty, tylko ty a reszta świata nie istnieje.

Uważacie, że poliamoryzmu można się nauczyć (a może nawet powinno się go uczyć, bo ma więcej wspólnego z prawdziwą miłością niż poligamia?)?

zuzanna, w zasadzie wszyscy rozumieją i uważają za normalne i naturalne, że jak masz jedno dziecko to kochasz je a jak masz następne to też je kochasz i z tego powodu nie przestajesz kochać pierwszego, prawda? Niezależnie ile masz, kochasz wszystkie.
Czy ludzi nie można kochać w ten sam sposób? Większosć mówi, że to niemożliwe. Ze jak kochasz drugiego to pierwszego już przestajesz.
Tak, problem polega na tym, że ludzie się oszukują, o czym pisałam. Gdy jedno nie akceptuje i nie przyjmuje do wiadomości, że partner jest w stanie kochać kogoś innego jeszcze. Ale gdy nie chcesz stracić ukochanej osoby, to jakie masz wyjście poza kłamstwem? Jak powiesz prawdę, to prawdopodobnie ją stracisz.
Wyobrażasz sobie sytuację, gdy mąż mówi do żony (lub odwrotnie) – kochanie, bardzo cię kocham, ale wiedz, że czuję również coś do Zosi.. -  a ona odpowiada mu – rozumiem skarbie, zawsze wiedziałam, że masz ogromne i dobre serce.   No właśnie...
Tak, dobrze jest spotkać i pokochać osobę, ktora wyznaje podobne podejscie do życia jak my. Ale tego się nie da zaplanować. Poza tym to życie weryfikuje nasze poglądy, w tym do miłości i seksu. Nam się może czasem wydawać, że mamy takie a potem się okazuje, że jest inaczej.
Ja zawsze powtarzam, że nigdy niczego nie wykluczam. I to jest uczciwe podejście. Bo nie wiem, jak bym zareagowała w okolicznościach, które na razie są dla mnie tylko teorią. Wydaje mi się, że nie zrobiłabym tego czy tamtego... Ale pewność będę mieć wtedy, gdy stanę przed taką sytuacją, gdy znajdę się w takich okolicznościach. Może się okaże, że dobrze mi się wydawało a może, że zupełnie siebie nie znam...

owszem,wybralam swiadomie

dwa razy bylam w takich zwiazkach. pierwszy trwal dwa lata, ale mógłby trwac duzo dluzej. ale bylam wtedy bardzo mloda i owczym pędem dazylam do monogamii, choc byłam generalnie szczesliwa z nimi.

w drugim zwiazku bylam naprawde swiadomie i to właśnie bylo dwoch panów. nawet myslalam o wspolnym zamieszkaniu. ale obaj nie byli ze mna szczerzy,bo jeden byl juz ze mna dla wiktu i opierunku tylko, a drugi w glebi serca chcial mnie tylko dla siebie.i zaden nie potrafil byc na tyle szczery, zeby się przyznać.
to jest chyba najgorsze w ludziach... nieszczerosc

jesli pojawia sie w jakimkolwiek zwiazku,mono, poli,swingerskim, to nie ma szans, zeby ten zwiazek byl dobry.

jestem nawet w stanie zrozumiec zycie z daną osobą po zdradzie - bo kiedy ona wychodzi na jaw to nastepuje pewnego rodzaju oczyszczenie. ludzie zaczynaja mowic co czuja, co czuli itp. - po prostu zaczynają mowic prawde.

tylko czemu nie mozna tego zrobic bez zdrady?
czy naprawdę lepiej jest zdradzac niz powiedzieć: sluchaj, nie jestem do konca szczesliwa/y, brakuje mi tego i tego.?

zuzanna, mówisz, że egoizm i miłość się wykluczają. Niby tak.  Dodam jeszcze, za przykładem św. Pawła, że miłosć cierpliwa jest, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego, wszystko znosi i nigdy nie ustaje (chyba tak mniej więcej to szło?   Widzisz więc, że miłość może być argumentem w obie strony
Ludzie bywają egoistami, nawet, gdy kochają. Sprawiają sobie przykrość, ranią się, kłamią... Tak jest, bo nikt nie jest bez wad.

Ale analogia nietrafiona z powodu bezwarunkowości? A czy w zwykłym zwiazku kochamy bezwarunkowo partnera? Też przecież nie. W poliamorii nie chodzi o kochanie bezwarunkowe, tylko w ogóle o fakt, że można kochać więcej niż jedną osobę równocześnie. Skoro ludzie tak potrafią, to chyba jest to możliwe?

Napisalaś: "Jeśli kogoś kochamy to powinnyśmy chcieć, żeby był szczęśliwy, prawda? Bo jeśli chodzi tylko o zatajenie w celu utrzymania przy sobie kogoś to chyba nie jest miłość"
Prawda, ale milość ma różne oblicza. Życie nie jest zerojedynkowe ani tak etyczne, jak byśmy tego chcieli. Gdy ludzie wiedzieli, że mogą liczyć na zrozumienie, nie bali się odrzucenia, może byliby bardziej skłonni do szczerości...

W kwestii egozimu... Przyszedł akurat mąż z ciastkami, jedno jest z bitą śmietaną, drugie nie. Oboje chcemy to ze śmietaną.  Mówię mu - "wlaśnie piszę o tym, czy miłość wyklucza egoizm..." on - "napisz, że nie wyklucza". I łapie za ciacho ze śmietaną
Ale oddał. A ja zjadłam i wyszłam na egoistkę   Ale mówię wam, warto było, ciacho pycha!

Jeżeli dwoje ludzi się na to zgadza to i mogą nawet z tabunem muzułmanów się parzyć Ale tylko wtedy kiedy jest obopólna zgoda. Jeżeli jedno zdradza i nie przyznaje się do tego tylko robi z partnera rogacza i durnia to godne jest to potępienia. Kochać można wiele osób ale dawać swoje ciało powinno się tej jedynej to jest moje zdanie.

A wracając do swingowania, w jednej sali kilkanaście, kilkadziesiąt stłoczonych nagich ciał, wywołuje u mnie obrzydzenie i konsternacje. Brakuje w takich klubach jeszcze figury Bafometa.

v, ale on je dostał, te ciacha, więc nie miał wyboru. Gdyby kupił to przede wszystkim nie dwa a dwadziescia i takie, jakie lubimy.
A z tym kotem to rzeczywiście... łajza bez krzty empatii. Jak mój pies miał babeszjozę i jedną nogą był na tamtym świecie a ja musiałam natychmiast zawieżć go do weta, to praktycznie obcy człowiek nas zawiózł a potem jeszcze pomagał mi w gabinecie, bo pies się przelewał przez ręce... A tutaj bliskiej osobie się przykrzy przez chwilę chorego kota przytrzymać... Powinien 5 godzin warować przy nim, jakby była taka potrzeba, jeśli nie dla kota, to dla Ciebie. Chłopak mojej córki na zmianę z nią siedział u weta przy naszym psie, gdy ten miał kroplówki a miał codziennie a że leciało jak po grudzie, bo tak musiało, to i 6-7 godzin schodziło. A nie robił tego z miłości do psa, tylko do niej

po tej klotni robilam kroplowki sama...
zeby bylo śmieszniej to on sie przechrzcil na katolika w tamtym czasie.
wcale to jednak nie wplynelo na niego pozytywnie. wręcz przeciwnie. stal sie hipokryta jakich malo. a teraz mowi o sobie katotalib.
ale przeciez! wyspowiadal sie ze wszystkiego, wiec nie powinno już byc problemu.
miesiąc pozniej kot umarl a ja rzucilam typa.

moze dlatego tak jestem cięta na klamstwa i nieszczerosc. bo dla mnie to nie do pomyslenia, ze mozna kogos oszukiwac i mówić ze sie go kocha. czy to jest monogamia, poligamia czy swing czy cokolwiek innego.

a swing sam w sobie uwazam za bardzo fajny
chociaz widzialam takie pary, ktore ewidentnie mialy jakieś nieprzepracowane problemy w zwiazku i potrafily się klocic na imprezie.
trzeba miec swiadomosc, ze swing nie rozwiazuje malzenskich problemow, wrecz moze je jeszcze poglebic.

v, no cóż, w temacie swingu wierzę Ci na słowo, bo nie mam i prawdopodobnie nie będę mieć tego typu doświadczeń Ale jakoś trudno mi w tym odnależć cokolwiek fajnego, gdy sobie pomyślę, jak to wygląda. A może po prostu nie lubię tłoku?

od swingu do katolicyzmu, ale pływamy
Sugerujesz, że katolik z definicji powinien być dobrym człowiekiem? Błędne założenie. Religia nie uszlachetnia ludzi. Raczej duchowość i samoświadomość.  Można klepac pacierze, spowiadać się, być codziennie na mszy i nie musi nic dobrego z tego wynikać.

***
W tej kwestii to jest nieszczerosć z wyrachowania. Bo to już nie jest zatajanie prawdy, tylko kłamstwo z premedytacją. Oszustwo. Mówić komuś, że go kochasz gdy go nie kochasz... Bo inny kaliber jest, gdy kochasz i kłamiesz, bo nie chcesz sprawić komuś bólu. Tu piję do zdrady. Ktoś zdradzi, ale potem się zreflektuje, ma poczucie winy, uświadomi sobie, że to był błąd itd. W tej sytuacji jestem w stanie zrozumieć, że nie chce się spowiadać partnerowi. Bo to niczemu nie służy a jest kupa przykrości. No bo raczej nikt się nie ucieszy na taką wiadomość i nie powie - o, świetnie, że mi powiedziałeś, dzięki za szczerość...
Dla mnie zdrada to coś więcej niż seks z kimś drugim. Zdrada to brak lojalności, to porzucenie, to brak zainteresowania i reagowania na moje potrzeby. I gorszą zdradą dla mnie jest obojętność przy zachowaniu wierności. Bo interakcja emocjonalna czy fizyczna z drugim człowiekiem wcale nie musi oznaczać pogorszenia jakości związku. Często tak bywa, ale to nie reguła. I ja to rozumiem, aczkolwiek niekoniecznie chciałabym tego doświadczać. Wolałabym, jak wszyscy, aby życie ukladało mi się po mojej myśli, najlepszej myśli

Reven nie ogląda  filmów spod znaku Bafometa

ale przecież nikt tu nie naklania nikogo do akceptacji czegokolwiek, chcenia czy robienia. Tak sobie dywagujemy o życiu, ludziach i różnych motywach, jakie nimi kierują, dlaczego kłamią, zdradzają, robią inne rzeczy itd. itp. i próbujemy zrozumieć albo spojrzeć na to pod innym kątem, nie zawsze standardowym. Dopuszczamy różne możliwości i własnie o tym dyskutujemy, bez żadnego ciśnienia
Ja bardzo lubię tak sobie pofilozofować

Dokładnie tak jest. Poza tym kocha się zupełnie inaczej -- tak jak z dziećmi... każde jest inne, każde się kocha.

Są dwa powody...

Pierwszy wynika z miłości, a raczej jej BRAKU -- jeśli jedna osoba NIE kocha drugiej osoby, ale oni są małżeństwem, to znaczy, że mogliby łatwo od siebie odejść gdyby nie ślub, wspólnota majątkowa i ta cała formalizacja związku. Zatem są związani przysięgą właśnie po to, aby NIE mogli odejść nawet gdyby chcieli odejść. To strasznie perfidne łamanie wolnej woli -- czyż nie wolelibyśmy, aby nasza żona lub mąż byli z nami BO CHCĄ? Skoro z nami są, to na co przysięga? Dzieciom nie każemy przysięgać szanować rodziców. Szanują, bo chcą. Nie szanują, bo nie chcą.

Drugi powód to strach, abyśmy nie byli SAMI, to obrona przed samotnością. Jeśli druga osoba przysięgała nam, że nie opuści nas w czasie choroby, aż do śmierci, to czyż nie czujemy wtedy ulgi, że ktoś MUSI Z NAMI BYĆ do końca mimo przeciwności losu? To jest znowu perfidne -- ktoś jest bo musi, a nie dlatego że chce.

A dlaczego ktoś by chciał od nas odejść? Dlaczego każdy z Was, kto choć raz pomyślał, że gdyby NIC go nie trzymało w małżeństwie to by od swojego męża lub żony odszedł? Dlaczego? Dlatego, że ona/on taka jest zła dla mnie? Bo jej nie kocham? Bo mnie drażni? Bo mnie krzywdzi?

JAK bardzo SILNE byłyby relacje ludzkie, gdyby ludzie mogli od siebie ODEJŚĆ? Gwarantuję, że te relacje byłyby ekstremalnie silne, bo ich siłą byłaby CZYSTA relacja międzyludzka -- miłość, przyjaźń. Żadna nowa osoba, żaden nowy seks, żadne nowe zauroczenie by tego NIE zniszczyły.

JAK bardzo ludzie by szanowali drugą osobę, która ich kocha, ale która może w każdej chwili odejść? Czy zdobyli by się na to, aby ją krzywdzić?

Fałsz w przysiędze -- "ślubuję Ci miłość" -- to już jest nieprawda, bo nie można gwarantować miłości. Miłość sama się pojawia, trwa, znika... Nie mamy na to wpływu.

Wierność seksualna -- wynika z niskich pobudek, wyłączności na seks, bo to dla nas jest nieekonomiczne -- może ktoś będzie "lepszy" w łóżku? A może dziecko nie będzie z tego ojca co utrzymuje rodzinę.

Mogłaby i byłoby okej. Byle mnie też kochała.

Prawdziwa miłość jest wtedy, gdy bardzo pragniemy drugiej osoby, gdy chcemy spędzać z nią czas, gdy jest częścią naszego życia, częścią nas samych, gdy jej sukcesy odczuwamy jak swoje sukcesy, gdy jej porażki odczuwamy jak swoje porażki. Prawdziwa miłość jest wtedy, gdy jeśli ta osoba odchodzi, to część z nas umiera, część duszy staje się martwa, bo to była część tej drugiej osoby.

Prawdziwa miłość daje wolność tej drugiej osobie, bo pragnie jej dobra. W szczególności daje całkowitą wolność do odejścia, do pokochania kogo innego, do życia z kim innym.

NIE będziemy szczęśliwi jeśli osoba, którą kochamy nie jest częścią naszego życia. Ale ten ból będzie wynikał z naszego własnego cierpienia,  z powodu braku tej drugiej osoby, a nie z powodu złości/frustracji/zazdrości względem osoby, którą kochamy. To trudne, utopia wręcz. Na przykład jak ktoś umiera, a go kochaliśmy, to nie czujemy pretensji że umarł... A jak ktoś nas nie kochał i poszedł do kogoś innego? To zdrada, bo odszedł... ale cóż to za miłość co wymaga od drugiej strony poświęcenia własnego szczęścia.

Oczywiście. Nad sobą.

Nic nie wymagam... Ludzie są jacy są -- z wadami, każdy ma wady, zalicza potknięcia.

Trzeba znaleźć granicę, która biegnie pomiędzy obszarem gdzie poświęcamy się (== oddajemy własne szczęście aby kto inny był szczęśliwy), a obszarem gdzie pasożytujemy na innych (== powodujemy, że inni są nieszczęśliwi, aby nasze ego było zadowolone). Zarówno poświęcanie się jak i pasożytowanie jest złem, czyli egoizm kontra altruizm. Zatem nie wierzę w brak egoizmu... wierzę w dobrą granicę pomiędzy tymi dwoma.

Ale ta nazwa faktycznie kojarzy mi się z tańcem. Jestem ciekaw jej genezy.

Myślę, że w swingowaniu nie ma nic złego, o ile oboje partnerzy się na to zgadzają i są świadomi tego jak dalej ich relacja może się potoczyć już po fakcie.
Ja bym się nawet mogła zgodzić o ile mój partner-do-wymiany mi się spodobał. z byle kim, kto tylko chce to bym nie dała rady.
Ale mój partner nie jest zainteresowany. Rozmawialiśmy o tym, bo kiedyś mieliśmy propozycję. I tamten facet był spoko, nawet ogólnie w porządku jako znajomy, który wiem, że by potem w codziennych zwyczajnych kontaktach się krzywo nie gapił. Ale jego kobieta.... nie lubię jej i szkoda by mi było mojego partnera. Z resztą on też za nią nie przepadał. ;D

Ale teraz piszesz o czymś innym. Co innego fantazjować o skoku w bok, o innej osobie. A co innego iść np z żoną do takiego miejsca i oddawać się orgii. Fantazja to fantazja i czasami powinna tylko nią pozostać bo przekraczając pewne granice stajemy się powoli bardziej bestiami niż ludźmi.

Zarejestrowalam się na spam sama nie wiedząc czego tak naprawdę chcę. Za chwilę otrzymałam kilka propozycji, w tym też jedną związaną ze swingiem. Żyje z partnerem w otwartym związku, ale mam trochę obaw jak to przyjmie. Osobiście bym spróbowała. Mam 32 lata i brakuje mi tego "szaleństwa" w łóżku. Nie mamy dzieci i nie chcemy mieć, może więc warto ?

Uważam jednak że to jest przekraczanie jakiś granic.

Generalnie zgodzę się z Tobą, choć z pewnymi zastrzeżeniami. Seks w trojkacie, i to w obu wersjach, jawi się jako bardzo ciekawe przeżycie. Istnieje jednak duże niebezpieczeństwo, że w takim układzie ktoś może zostać odsunięty na boczny tor. Jeśli do tego dojdzie zazdrość o partnera, która eksploduje w szczytowym momencie, to może okazać się, że fantazje o trójkątach znacznie odbiegają od tego, jak to wygląda w realu. Dlatego bezpieczniejsze wydają się być czworokąty w dwie pary. Pod warunkiem jednak, że robi się to z głową. Są bowiem pary, które rzucają się na otwartą wodę i decydują na seks z wymianą partnerów. Podobno są tacy, którzy żyją w takich układach latami i twierdzą, że to jeszcze wzmocniło ich związek. Są też tacy, którzy nie wytrzymują obciążenia psychicznego i rozstają się. Nie ma reguły.
Najlepszym wyjściem wydają się więc swingerskie zabawy bez wymiany partnerów. Nie traci się w ten sposób "świętości małżeństwa" i jednocześnie zyskuje niesamowite nowe wrażenia wynikające z seksu w towarzystwie innych par. Wystarczy tylko znaleźć odpowiednich ludzi i odpowiednią imprezę.

Nalezy się zastanowić dlaczego swing jest co raz popularniejszy i czy czasem to nie jest efekt tego że ludzie co raz częściej zdradzają i nie potrafią dłużej bez zdrady być z kimś i jest im tak wygodniej?

Wiesz nie na darmo takie zachowania są nazywane zdradą kontrolowaną.Liberalizacja postępuje ale do czasu jestem pewne że moje pokolenie jeszcze się doczeka zwrotu akcji.

Masz w tym trochę racji. Z reguły to mężczyzna ciągnie kobietę do takich zabaw. Jednak znam kilka przypadków, że kobietom tak to się spodobało po pierwszym razie, że ich mężczyźni w strachu zastanawiali się co dalej będzie i czy się nie wycofać. :-)
Polecam blog spam - kopalnia wiedzy na ten temat.

Całe to swingowanie wg. mnie jest spowodowane głównie monotonią w życiu, a nie w seksie, odnajdziecie pasję, zwiedzajcie świat, uprawiajcie sex pozycja po pozycji z kamasutry, nie wiem czy chciałybyście, aby wasz partner lizał obcej kobiecie miejsca intymne a potem was całował, nie daj Bóg jeśli wyliżę jakieś zapalenie grzybiczne pochwy albo wydzielinę z HIV i vice versa.

Po pierwsze, zdecydowana większość zarażeń HIV występuje w środowiskach homoseksualistów.
Po drugie, osoby uczestniczące w imprezach swingerskich to często ludzie z klasą i kasą (imprezy nie są tanie), którzy dbają o siebie i swoje zdrowie.
Po trzecie, fajnie, gdyby żony/narzeczone z długoletnich związków, ograniczone do jednego partnera, dowiedziały się jak często są zdradzane przez kochających mężów/narzeczonych i że pojawiające się u nich zakażenia przenoszone drogą płciową nie powstały podczas pływania w basenie.

Kompletnie się z Tobą nie zgadzam już Ci wyjaśnię dlaczego,

Po pierwsze największe występowanie HIV na świecie jest w krajach Afrykańskich, a tam homoseksualizm jest mega piętnowany mogą za to zabić, albo dać karę więzienia, odsetek homoseksualistów na tym kontynencie jest najniższy ze wszystkich. Na ich szczęście metroseksualna kultura się jeszcze nie rozwinęła. I raczej nie rozwinie bo przybywa osób wyznających islam, którzy wypierają i mordują chrześcijan.

Nawet jeśli największy odestek HIV jest notowany wśród homoseksualistów to szanse na złapanie HIVa u osoby heteroseksualnej jest bardzo wysokie, dziś o seks z przypadkową osobą nie trudno.

Po drugie, osoby swingujące mają sporo zaburzeń, konfliktów wewnątrz związku i z ich uśmiechów na takiej imprezie tego nie dostrzeżesz, to nie ludzie z klasą i kasą, a głównie Janusze z wąsem i Grażyny (+40) z obwisłym biustem do pępka, twój obraz rzeczywistości jest zaczerpnięty ze scen porno, gdzie wynajęci "aktorzy" spotykają się w luksusowych warunkach, elegancko ubrani w garnitury, piękne sukienki i zaczyna się akcja. A tak naprawdę kobiety przed kręceniem takiej sceny są całe zestresowane muszą wciągnąć kreske koki i na planie udawać, że to im sprawia przyjemność i doskonale sie bawią. Żaden gość z klasą nie pozwoli na to, aby ktoś mu bzykał żonke, innaczej w środowisku biznesowym wyjdzie na frajera.

Po trzecie partnerzy są często tak zdesperowani faktem, że mogą zostać zdradzeni, że wolą pójść w swingowanie dla świętego spokoju.