Netkafejka Świadomych Zołz- tylko dla kobiet

Hahaha, dobra jesteś! A co szef na to, kiedy zobaczył ostateczny efekt?

Zgaduję - poradziłaś jej ,,tuszuj sprawę!"

Nie no, w tak drastycznej, zawodowej sytuacji, to ja chyba nie byłam .

No dobrze, ale rozumiem, że Ty ostatecznie poradziłaś sobie z wyprostowaniem tego, co spartoliłaś i nikt nie zorientował się, że z tym zamówieniam czy segregatorem coś, kiedyś, było nie tak?

Tak, można się zawahać. Tu wróciłabym do swoich poprzednich wywodów, że warto wybrać mniejsze zło.

W sytuacji Twojej koleżanki uciekanie od długu wykończyłoby ją chyba psychicznie. Moim zdaniem lepsza jest, nawet bardzo trudna, sytuacja, w której człowiek wie na czym stoi niż ciągły strach, że kiedyś ją dopadną, połączony z paskudną niewiedzą kiedy. W każdym razie współczuję...

Aaaa... Pamiętajcie, że jeśli pani z banku dzwoni do Was, że jest jeszcze jeden dokument do podpisania, to on na pewno był już podczas poprzedniej wizyty, ale to pani o nim zapomniała .

Ja przyznaję się.
Konstruktywnie

Raczej zawsze.
Nawet tu.
Nie jestem doskonała i wcale się tego nie wstydzę.

Nie potrafię ubrać w słowa

Ech, no wlasnie. Ja ostatnio zaplanowalam wyjazd 3 dniowy - polsluzbowy, - moj mąz uznal, ze pojedzie ze mna, zeby mi sie nie nudzilo.., a ja nie bardzo potrafilam mu powiedziec, ze wolalabym jechac sama, - wlasnie zeby troche odpoczac (takze od niego) i troche moc zatesknic. W efekcie spedzilam 3 dni warcząc na niego i obwiniajac o zło swiata calego Po tym zdarzeniu doszlam do wniosku, ze lepiej byc szczerym - po prostu wytlumaczyc.. i zrobic zgodnie z tym, co chcemy.

Bardzo mi tez brakuje takiego wybyczenia sie w jakims SPA, kiedy nic nie musze, a wszyscy latają kolo mnie. Zaczynam doceniac posiadanie psiapsiolek do takich celow, albo do spotkania na kawce czy drinku wieczornym. Do tej pory mielismy z mezem wspolnych (z malymi wyjatkami) znajomych i przyjaciol i spotykalismy sie razem, - teraz to sie zmienia i wydaje mi sie, ze dobrze.

I co jeszcze. Bardzo cenie u ludzi zdolnosc szczerego przyznania sie do błędu. Na gruncie towarzyskim sama staram sie (oczywiscie nie zawsze wychodzi) przyznac do błedu, bo jestem zdania, ze to umacnia znajomosc - warto tez pomoc osobie, ktora chce to zrobic w taki sposob, by mogla wyjsc z twarzą. I wtedy oczywscie stawiamy gruba kreske, zadnego tam wypominania po czasie. Zawodowo/w pracy chyba trudniej.

Pyskata jeszcze jej życie porządnie nie dokopało Przychodzi taki moment, czasem zwany kryską na Matyska, że człowiek niezależnie od płci w końcu sprzeciwia się, w środku a potem na zewnątrz.
Uważam, że osoby mające z tym problem- również do nich kiedyś należałam- nie potrafią znaleźć równowagi i to jest cały problem braku zołzowatości.
Ja np. sądziłam, że mogę się albo na wszystko zgodzić, albo nie zgodzić na nic. W końcu udało mi się znaleźć jakiś balans i wybieram rzeczy, które.... w najgorszym wypadku nie są dla mnie katorgą. Ale już bez wmawiania sobie, że nie są.

Ani nikogo zmusić.
Jedynie on sam może.

No ale może w przypadku niektórych zawsze nią był. Co myślisz?

Mnie słoeo zołza nie kojarzy się tak jak tutaj przedstawione zostaje.
Mnie raczej kojarzy się tsk jak w słowniku, że to dokuczliwa, kłótliwa kobieta, inaczej jędza.
Tak jak w linku, który podrzucę zainteresowanym.
Catwoman podrzucam Ci.

Słusznie.

Hej, moje Zolzy niepoprawne politycznie .
Ja tez lubie te kafajke i tu czuje sie najbardziej "w domu" - lubie atmosfere ciszy i spokoju

Pyskata, dobra z Ciebie przyjaciólka - co mozesz zrobic i jak jej pomoc? Uwazam, ze mozesz duzo. Ja bym stawiala

1. na analizowanie konkretnych sytuacji - w pracy, w domu. Pokazac jej, ze w taki czy inny sposob jest wykorzystywana - razem z nia zrobic bilans zyskow i strat danej sytuacji, bo - to bardzo wazne, - z obecnego stanu rzeczy ona odnosi tez korzysci. Analizowac bledy, i przewidywac inne postepowanie na przyszlosc. Pomalutku, malymi kroczkami, dwa kroki do przodu, krok do tylu - i sluchac, co mowi! i w pore reagowac - jak mowi, ze nie umie, no to na to jest odpowiedz -" A chcesz sie nauczyc? bo juz niejeden sie nauczyl" - i od tego zalezy dalsze postepowanie przyjacielskie . Tylko raczej odnosic to do konkretnej sytuacji i konkretnej rzeczywistosci. Piszesz, ze zycie jej dokopalo - byc moze kreci sie w kolko, powtarzajac te same bledy, i tylko ktos (widzę tu Ciebie w tej roli ) moze jej pomoc. Tylko ona tez musi tego chciec.

2. wsparcie - ale na zasadzie wzmocnienia momentow, kiedy "sie przebija" do lepszego - nie umiem tego jasno okreslic, ale zauwazylam, ze praca kazdego czlowieka nad soba jest troche jak sinusoida, sa gory i doliny, albo stare i nowe, - wiec wzmacniamy te nowe maxima,  a oslabiamy, czyli nie utwierdzamy w niedoli starych minimow.

Takie mam zdanie i strasznie lubie o tym rozmawiac

Co do dopiekania i zozlowatosci - dowalanie komus dla wlasnej satysfakcji i checi "bycia gora" jest strata energii (pomijajac to, ze jest po prostu niesmaczne), wiec razcej staram sie tego unikac, - choc umiem dopiec bardzo zlosliwie, - wykorzystuję to w wyjatkowo skrajnych sytuacjach, np, w obronie kogos, kiedy widze, ze dzieje mu sie ewidentna krzywda. Wtedy nadstawiam dupe i czasem to sie na mnie odbija.

A z innej beczki - mam pytanie. Czy znacie jakies jezyki obce? W jaki sposb sie uczylyscie? I podstawowe pytanie - jak zachecic dzieci?! Ja zrobilam w tym temacie sporo bledow (duuuzo by pisac) - w rezultacie malo co umiem. Nie chce, zeby moje dziewuszki  jezykowo wyladowaly tak samo - macie jakies pomysly, zeby za szybko ich nie zniechecic?

Ona chce, tylko nie jest na to gotowa, bo zmiany, które powinna wprowadzić, zmieniły by jej życie diametralnie. No i dlatego sie ich boi.
Analizowałyśmy nie raz, te same wnioski nam się nasuwały, tylko gorzej z realizacją.

Święta prawda!
Ja z reguły odnoszę małe sukcesiki wyłącznie przy maximach, minima mnie zatrzymują, jeśli nie uwsteczniają Ale to raczej większość tak ma.

A w jakim są wieku?
Ja znam angielski, maleńkie podstawy niemieckiego, co nieco pamiętam z rosyjskiego i po hiszpańsku powiem ze 3 zdania
A poliglota ze mnie jak z koziej doopy trąba.
A, jeszcze jeden język - rękijski - jak nie umiem powiedzieć obcokrajowcowi o co chodzi, to pokazuję rękami

No to może jakieś zajęcia dodatkowe.
Fajnie byłoby jakby mogły sobie pogadać z rówieśnikami.

W kwestii przyjaciółki to przecież mówienie -nie, nie musi oznaczać stawiania się.
Może ta dziewczyna obawia się tak bardzo reakcji innych, że jedyna postawa jaką potrafi wykazać to podporządkowanie.

Oczywiście.A da się żyć z innym podejściem?

AAha.Myślałam , ze chodzi Ci o takie bardziej wypadki losowe, że ktoś nagle straci pracę itd, albo ogólnie nie ma pieniędzy, ale stara sie zdobyc pracę, która by
była w miarę stała i finansowo korzystna ( nie mówię o tym , żeby zarabiać 10 000zł, ale jak ktoś twierdzi, że wystarczy mu 1000 to cienko to widzę).

Jeżeli nie jest problemem, że może być tak , ze to Ty będziesz utrzymywała siebie, partnera i ewentualne dzieci, to można tak żyć.Ale ja abym tak nie chciała.

Jak wyżej. Nie wyobrażam sobie (już przejaskrawiając), że partner mówi " co tam pieniądze, wystarczy sam makaron na obiad, ja więcej nie potrzebuję."Albo potrzeba
dziecku nowego ubranka, a on nigdy nie ma na takie wydatki.W ogóle nie ma na żadne domowe wydatki, przeciez kto inny kupi, więc dla niego nie ma problemu.

Jakie długi? Jeżeli zdarzyło mu się w życiu potkniecie, np podżyrował komus cos a teraz musi spłacać, to ok. Ale jeżeli jego sposób na życie to tu pożyczyć, tam oddać
zaciągnąć kilka pożyczek jednocześnie, to dla mnie jest duży problem. Po ślubie jeżeli jest wspólne mieszkanie, to może wkroczyć komornik i co wtedy?

Dokładnie!
Sama miałam partnera, który bratnią moją duszą był, a i owszem, ale ciężko było z tego braterstwa dusz ugotować obiad, czy zrobić wyprawkę dla dziecka
Wieczne myśli: jakoś to będzie, to może od mamy pożycz; przyprawiały mnie o mdłości. Pieniądze nie miały dla niego większego znaczenia, bo ich nigdy nie miał. Gdy tylko dorwał się do jakiejś większej gotówki, natychmiast wydawał na siebie, bo jemu się przecież też coś od życia należy
A z rachunkami, zakupami, pilnymi potrzebami - użeraj się sama.
Nie, z tego opisu jawi się prawdziwy lekkoduch, niepoważnie myślący o życiu.
Pieniądze to naprawdę nie wszystko, ale bez pieniędzy ino ch... (Kiedys był taki polski film, rewelka   )
Przytoczę jeszcze jeden cytat (niestety,nie pamiętam autora, jak mi sie przypomni - dopiszę) :
"To nie pieniądze robią z faceta mężczyznę, to mężczyzna robi pieniądze".

Podziwiam takie kobiety jak Ty, właśnie twardo stąpające po ziemi, bo życie to nie je bajka...
A dla Twojego partnera szacun.
Niejeden "uwiesiłby" się na partnerce i czekał, aż ona mu poda na tacy pracę.

Przypomniał mi się od razu kawał:
Mąż wraca do domu, a tam żonka naga przy kaloryferze.
-Co Ty robisz? pyta
-Grzeję Ci kolację.

Jeśli ma to być podjęta decyzja na starcie, to spasowałabym.
może kiedyś, będąc bezdzietna, bardziej naiwna, uwierzyłabym, że da się żyć samą miłością.
Dziś wiem co najlepiej się opłaca:
RACHUNKI

Myślę, że w tym wieku spokojnie mogą pozostać na poziomie słówek. W końcu bez nich i tak się nie skleci żadnego zdania.
Kilka lat nauki przedszkolnej? To spokojnie. W przedszkolu nie kładą takiego nacisku.
Jesli masz taki kanał jak Nick Jr, to tam są bajki, które uczą troszkę angielskiego. Dzieci poznają kolory, jak liczyć po angielsku i różne pojedyncze słówka.
Ośmiolatka już powinna zdanie sklecić. Ale tez nie panikowałabym. Każdy ma swój tok, w którym jego własna nauka osiąga rezultaty.
Są przecież ludzie, którzy latami uczą się języka i dalej nie umieją.
Grunt żeby dzieci oswoiły się z tym językiem, właśnie poprzez słówka.
Może jakieś książeczki, pisane po polsku i angielsku z zabawnymi zadaniami? Moim czasem kupuję, do tego jest np. płytka, puszczają na kompie i się "osłuchują" z językiem.

No widzisz, tu znowu trzeba wyposrodkowac i zachowac zdrowe proporcje. Zjednej strony po co mi facet w domu, ktory zyje w pracy i praca i liczy srebrniki, byle wiecej i wiecej dalo sie za nie kupic (i moc sie pochwalic) a z drugiej takie pojscie po najmniejszej linii oporu tez nie bawi. OK, nie jet mi do szczescia potrzebny najnowszy wypasiony model Mercedesa co rok ale stara rozklekotana lada tez nie chcialabym do konca dni swoich telepac kosci moich:) Ani zawsze ograniczac wyjazd na kanikule do biwakowania pod namiotem z zestawem saperskim i puszkami paprykarza.

Nie mozna zyc dla pracy tylko, ale wyniki tej pracy powinny gwarantowac bezpieczenstwo finansowe z zapasem na drobne luksusy,wlasnie takie jak od czasu do czasu wyjazd dokads - nie koniecznie zaraz Seszele - czy nowe auto po 10 letnim przebiegu poprzedniego. I piszac o przedsiebiorczosci partnera to mialam na mysli, ze nie pozostaje w miejscu, na tym co udalo mu sie zdobyc dotychczas tylko idzie do przodu. Bez scigania sie z nikim ale do przodu.

Może mi się wydaje, ale opis Catwoman tej właśnie bratniej duszy to totalna skrajność.
Nic i nikt się nie liczy, tylko miłość, porozumienie dusz, braterstwo myśli, uczuć, duchowna jedność...
To jednakowoż nieco za mało  do udanego, zrównoważonego, partnerskiego związku.
Toteż przy takim postawieniu sprawy, spasowałabym, bo bycie w takim związku oznaczałoby dla mnie podejmowanie decyzji w każdym, nawet najmniej ważnym aspekcie.
A szczerze mówiąc, chciałabym móc liczyć na partnera i czasem być odciążona z poważnych lub mniej ważnych decyzji.

Tu mi się jawi mężczyzna szczęśliwy z tego co ma, nie zawsze szczęście = ambicje.
Pytanie tylko, jakie wobec tego on ma priorytety?
Jeśli nadgodziny zamienia na spacer z rodziną, a pracę w weekendy na wspólne wypady, wycieczki, kino, ale z rodziną, to.... to ja go biorę

Bo gdyby znów w skrajność wpaść, to po co facet, który na prośbę "wynieść śmieci" odpowiada: noszzzz, dopiero usiadłem!
-A co robiłeś??
-Leżałem.
;P

Ha, no właśnie ostatnio dostałam od znajomego fotkę-tzw.demotywator z tekstem, że choćby facet był spłukany, stracił pracę i kilka innych pechów mu się przytrafiło, a ma u boku kobietę, to wszystko jest OK
Zapytałam w pierwszej kolejności męża, czy to prawda. Potwierdził. Zapytałam 2 kolegów- potwierdzili bez mrugnięcia okiem, jako coś oczywistego.
czyli wychodzi na to, że to kobiety bardziej interesowne są

No ba

Albo faceci sprytnie wiedza, co kobieta chcialaby uslyszec

Pyskata, no ja mysle, ze catwoman tak wprost by "swoim" męzem nie dysponowala

...chyba, ze jej sie znudzil ;P

Pewnie, że wiedzą co kobieta chce usłyszeć ;P

Co do skomplikowanego myślenia nt. związków, to polecam taki filmik na YT czym się różni mózg kobiety od mózgu mężczyzny
pośmiałam się troszkę, ale to czysta prawda

Też, ale szczerze, to uważam, że to bardziej wygoda,lenistwo. Kobiety za dobrze sobie wszędzie radzą, a kiedyś siedziały tylko w kuchni i na gotowaniu się znały.
A teraz... inżynier, dyrektor, w mundurówce, branża informatyczna.... Górniczek tylko brakuje

Zdenerwowała się stratą pracy, więc za kierownicą źle jej poszło Facet... stratę pracy przełknie, ale te mandaty.... No nie wiem

Miało być na plaży, nie na twarzy
Tak czytam co ja to napisałam

Leżał, dobre

Aaaaa, teraz to ma sens :D

Przepraszam za zdublowanie posta, net mi się wtedy zwiesił.
Mieszkam na takim zadoopiu, że jak mocno wieje to sygnał (neta, tv) zanika

Oj widzę, że jak Catwomen nie zada zagwostki, to dyskusja cichnie....
Zołzy, mam do was pytanie:
czy czując wypalenie w pracy, totalny "tumiwisizm",zdecydowałybyście się na odejście z dnia na dzień, nie mając innej na "oku", czy też czekałybyście na lepszy moment??
Pytam, bo właśnie złożyłam wypowiedzenie, nie mając innej pracy w zanadrzu. Mam za to pomysł na własny interes. Natomiast co do obecnej=byłej pracy, nie chcę juz tam pracować, bo czuję, że tracę tam czas, stać mnie na więcej i tego "więcej" szukam.
Spotkałam się z falą niezrozumienia (jak to, rezygnować z pracy, nie mając innej??), ale ja czuję, że mój czas tam dobiegł.
Zaplecze finansowe posiadam, nie boje się nawet półrocznego siedzenia w domu, choć w tym czasie mogę rozwinąć swój pomysł na biznes.
Czuję się w pracy niepotrzebna, wręcz zbędna, w dodatku mam w pracy zołzę (przez wybitnie małe "z"). Czuję, że nie mogę poświęcać swojego "ja" w imię mamony.
A jak Wy to postrzegacie??

Pyskata, zdrowy rozsądek zwykle podpowiada "Zaczekajjjj, pomysl dwa razyyyy, MASZ DZIECKO NA UTRZYMANIU"   Jednak nie zgadza się to zupełnie z tym co robię - czyli .... tak, kilka razy poszłam na żywioł. Przyznaję, że bardzo rzadko kieruję się w tej kwestii tak zwanym "zdrowym rozsądkiem".

Zołzy a ja mam taki temat - nie bagatelizując jednocześnie posta Pyskatej bo sądzę, że będziemy do niego wracać ze względu na rozwijającą się "akcję"

... czy zastanawiałyście się nad tym, jak chciałybyście się zestarzeć? Chodzi mi tym razem bardziej o...wygląd. Czy macie jakiś pomysł na siebie i co rozumiecie pod pojęciem "godnie się zestarzeć" ?

Cieszę się

Widzę, że mamy równieź podobne stanowisko odnośnie starzenia.
Nic dodać, nic ująć