Netkafejka Świadomych Zołz- tylko dla kobiet

No ciężko z takimi sztywnymi osobistościami

Wśród takich osób to może.
Ale nie jest to chyba dla Ciebie opinia wiążąca?

No jasne. To zrozumiałe

Jeśli są to ludzie, o których intencjach wiem, że nie są złośliwe, to nie mam nic przeciwko.

Teraz ja zadam pytanie.

Czy ktos, kto zartuje niewybrednie moze miec dobre intencje?

Rozumiem - nie robi tego specjalnie

Aha

Jeśli mówimy o żartach "niewybrednych" no to najczęściej chyba są to żarty o podtekście erotycznym. I nie mam nic przeciwko Głupie są czasem, bo głupie, ale pośmiać się można, rozładowują atmosferę, sprawiają, że czujesz iż już jest weekend i spotkanie ze znajomymi

Witam:)
Ciekawe pytanie.
Szczerze w to wątpię.
Niewybredny żart pozwala na wylanie odrobiny goryczki na nie lubianą osobę, bez konsekwencji.
Nie wypada się obrazić, bo "przecież to był żart".
Tylko, że w przypadku kiedy ktoś nie ogląda się na to co wypada, a co nie, niewybredny żarcik szybko obraca się przeciwko autorowi, jeśli miał być przysłowiową "szpilą".

Do tej pory spotkałam się z niewybrednymi żarcikami osób o wątpliwych intencjach. Z reguły dostawały "po nosie" ode mnie i jeszcze tłumaczyły się pokrętnie z "żarciku".
Mam dystans do siebie, sama z siebie śmieję się najczęściej, bo popełniam mnóstwo zabawnych gaf, czasem jak rasowa "blondynka" i nie mam nic przeciwko z żartowania sobie ze mnie przy mnie, bez złych intencji.

Mam takiego "babsztyla" w pracy to jest dopiero zołza! Ale ta przez małe "z".

Najzabawniejsze jest to, że pyszczy, bo myśli że zawsze i wszędzie ma rację, a gdy się jej pokaże, że jednak nie zawsze, momentalnie robi się malutka

Nie cierpię dwulicowości, podobnie jak cynizmu i hipokryzji.

Parę znajomości ucięłam jednym zdaniem, bo nie byłam w stanie zaakceptować ich podejścia do mnie. Te przysłowiowe szpile zadźgały moją sympatię do nich.

Postawiłam na osoby, które swoją obecnością sprawiają i przyjemność, które lubię i cenię.

A w doborowym towarzystwie to niewybrednie żarciki rzadko się zdarzają. A jeśli już, to wtedy mam pewność, że szpilek brak

Pozwoliłam sobie ostatnio zażartować niewybrednie, w zasadzie dość niewinny żarcik, oparty na zasadzie: w którą stronę pójdą skojarzenia... W odpowiedzi usłyszałam "świntuszek"
Rozbawiło mnie to, bo kompletnie nie to miałam na myśli, ale dobrze wiedzieć, gdzie też myśli odbiorcy zawędrowały...

Chyba nie muszę dodawać, że "odbiorcą" żarciku był mężczyzna

Utarłaś mi uszy

Swoją drogą czy wszyscy faceci w "pewnym" wieku robią się seksistami?
Pamiętam, jak byłam nastolatką, poskarżyłam się mamie, że starsi (tak koło 50, 60 lat) faceci, tylko z podtekstem seksualnym kierują do mnie wypowiedzi...
Powiedziała, że jest to ten wiek, gdy się bardzo chce, a nie bardzo może...
Mam teraz co nieco powyżej 30-tu, a reakcja dalej ta sama...

U mnie w pracy to normalka jak przyjeżdża interesant to nie raz rzuci seksizmem a pracownik, po prostu się boi
Tak to by pewnie też pożartował

Natchnął mnie do tego pytania inny wątek; czy uważacie, że człowiek powinien się zmieniać, tzn.pracować nad sobą? Nie w sensie ambicjonalno-zawodowym czyli w celu gromadzeniu dóbr i zdobywania wyższej pozycji społecznej, ale w celu..... bycia lepszym człowiekiem ?

Pewnie, że tak!
Jeśli tylko zdaje sprawę z tego, że ma nad czym pracować i chce to zrobić.
Czy egocentryk będzie chciał pracować nad sobą? W życiu! Istota tak "doskonała" jak ON, będzie tylko wymagać, aby inni tańczyli jak on zagra.

Żarty seksistowskie to wszystkie żarty odnośnie różnic płci. czy to w tematyce seksu, czy też... Co kobieta robi w pokoju? Ma za długi łańcuch.

Osobiście lubię żarcik: czemu faceci chodzą w krawatach? Bo bydło musi być nawiązane

Lubie zartowac o seksie, ale na pewnym poziomie - mam kilku znajomych, z ktorymi CUDNIE mozna pozartowac na ten temat.

Ale niestety cale gro "zartow" niektorych panow to tylko przykrywka do tego, w jaki sposob traktuja kobiety - i taki chloptas dostajeodpowiednią riposte,  -taką, ze mu sie od razu chowa to, co trzeba

Największą przemianę przeszłam w okresie studenckim. Kiedy zaczynałam studia byłam totalny dzikus. Nie umiałam rozmawiać z ludźmi (właściwie się nie odzywałam), nie widziałam sensu spotykania się ze znajomymi, imprezowania itp. Teraz wciąż lubię przyjmować postawę obserwatora, ale to już jest mój wybór, nie konieczność. W grupie mogę być tym kim chcę.

Cat, tego chyba nie da sie ot tak napisac. W moim zyciu np zaszly ogromne zmiany, choc na pozor nic sie spektakularnego nie wydarzylo, - nadal jestem zoną z tym samym mezem, matką, mam tylko troche innych znajomych. I chce zmienic cos w swojej pracy. Po prostu zmienil sie sposob patrzenia na swiat i swojego miejsca w nim i zapelnila pustka.

Kiedys (mając wlasciwie te same okolicznosci zewnetrzne) bylam bardzo nieszczesliwa i samotna, czulam sie zniewolona - przez wszystko i wszystkich. Beznadzieja, na nic nie ma wplywu, szarosc i pustka. Innymi slowy - dno Teraz - jestem coraz bardziej szczesliwa, bo wiem, ze na wiele rzeczy po prsotu mam wplyw i sama dokonuje wyborow. Mam coraz wiecej ludzi dookola siebie. I coraz blizej, co chyba jeszcze wazniejsze. Nauczylam sie tez walczyc o siebie, czego nigdy wczesniej nie umialam. Tylko - trzeba nie dawac sie usypiac . Patrzec na rzeczywistosc bez znieczulenia - czasem przyjąc niewygodne  (dla siebie) prawdy i oswoic sie z niewygodnymi emocjami.
Mam swoje cele (przede wszystkim zyc tu i teraz), a z dalszych - wychowac moje dziewczyny na wartosciowe, szczesliwe kobietki. Mam tez szczery zamiar poczuc sie szczesliwą w malzenstwie, co jest szczegolne trudne, bo zwlaszcza na tym polu do tanga trzeba dwojga. Jest to tez trudne dla mojego męza, bo tak troche ma teraz inną zone - czasem trudno mu sie z tym pogodzic, ze na przyklad juz nie moze mi "tatusiowac" (czyli byc nadopiekunczym), co bylo czeste do tej pory . Ale chcemy oboje - i docieramy sie na nowo.

No i tak to

vinga, "dzikus" to bardzo dobre okreslenie (mowie o sobie kiedys oczywiscie ).

Z czego chec zmiany - w penym momencie poczulam, ze juz dluzej TAK nie umiem zyc.

Dokladnie tak.

Zgadzam sie, ale wydaje mi sie, ze prawdziwa zmiana swojego sposobu patrzenia na zycie uwzglednia tez - REALIA. Bo jednak sa, istnieja rzeczy czy sprawy, na ktore wplywu nie mamy - np. choroba, niepelnosprawnosc czy starzenie sie. Zobaczenie wlasnych barier czy skonczonych mozliwosci czasem jest podstawą do zaakceptowania swojego zycia.

vinnga no i to jest wspaniałe Mnie trudno patrzeć na osoby, którym coś dolega, a które tylko się w tym pogrążają. Też wolę tę jaśniejszą stronę rozwiązania.

Cat, to nie o to chodzi, zeby patrzec na osoby.., czyli oceniac zycie innych. Raczej, by patrzec na siebie i wlasne! zycie. Tu zmieniac. Nie zmieniac innych.

Też mi ciężko patrzeć na osoby, które tak wiele mogą zmienić w życiu, coś osiągnąć, ale użalają się i obciążają inne osoby za swoje niepowodzenia, bo "mi się udało, a im tak ciężko"...
Nie chcę zmieniać innych, wolę dać wędkę, niż rybę i nie być odpowiedzialna za czyjeś życie, choć nie raz ciężko mi się powstrzymać, bo widzę jak na dłoni rozwiązanie problemu, a dana osoba NIE CHCE go widzieć.
Jeśli mogę coś u siebie zmienić, by było lepiej, robię to! Jeśli nie mogę nic zmienić, godzę się z tym i szukam gdzie indziej.

U mnie zmiany były wymuszone sytuacją. A uświadomiłam sobie, jak je zrealizowałam. Bo w sumie to ja zawsze na opak działam
Ale mi z tym dobrze.

Albo na takie, którym nic nie dolega, a ktore same sobie wytwarzają problemy zdrowotne i bolączki. To jest dopiero.

Jak nie chce widzieć możliwodci to nic nie poradzimy.
Niektórzy też nie chcą widzieć problemu, a co za tym idzie nic zmienić. No i jak to bezpośrednio nas dotyczy, a bywa i tak, no to gorsza sprawa. Wtedy sie wkurzamy. I mamy dwa wyjścia.

Jest to odkycie no nie?

Ja Ci powiem, że pomysły wszelakie tego typu dość często sobie daruję.
Dopiero kiedy ktoś jakieś zapytanie skieruje to ewentualnie wtedy.

Też tak miałam. Wrodzony optymizm zawsze pozwalał spojrzeć na dany problem z tej jaśniejszej strony, a co za tym szło, łatwiej było o rozwiązanie.
Niestety, większość ludzi nie chce rozwiązać swojego problemu, bo... tak naprawdę go lubią, czują się dzięki temu poważani, dawana im litość mile łechta ego, a i ponarzekać można

No z czasem właśnie to samo odkryłam Tzn. to, że wiele osób ma tendencję do niekończącego mówienia o tym, co im nie pasuje, o swoich problemach a wcale nie chcą dobrej rady.